Wnioskodawca prowadził w 2022 r. jednoosobową działalność gospodarczą, opodatkowaną podatkiem liniowym, w zakresie usług budowlanych oraz zarządzania i wynajmu nieruchomościami. W listopadzie 2022 r. sprzedał nieruchomość gruntową z budynkiem handlowo-usługowym, którą wcześniej wycofał z działalności. Nieruchomość została nabyta w 1994 r. jako majątek wspólny z małżonką, a budynek wybudowany w ramach działalności…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
15 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 8 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy sprzedaży nieruchomości. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 19 lutego 2026 r. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca w 2022 r. prowadził jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług budowlanych oraz zarządzania i wynajmu nieruchomościami.
10 listopada 2022 r. Wnioskodawca dokonał sprzedaży nieruchomości gruntowej, składającej się z działki oznaczonej numerem geodezyjnym (…) o powierzchni (…) ha, położonej przy ul. (…) wraz z wybudowanym 3-kondygnacyjnym budynkiem handlowo-usługowym (akt notarialny Repertorium A nr (…)).
Przed sprzedażą w listopadzie 2022 r., nieruchomość o nr geodezyjnym (…) o powierzchni (…) ha wraz z budynkiem została wycofana z działalności gospodarczej i sprzedana przez małżonków jako współwłasność ustawowa małżeńska, co wynika z przepisów prawa dotyczących własności nieruchomości gruntowych zabudowanych.
Wnioskodawca nabył prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości gruntowej, wraz z małżonką w ramach ustawowej wspólności 22 kwietnia 1994 r.
Decyzją wydaną 14 grudnia 1998 r., prawo użytkowania wieczystego zostało przekształcone w prawo własności. Aktem notarialnym Repertorium A nr (…) z 7 listopada 2006 r., małżonkowie nabyli udział 1/4 w działce nr (…) o powierzchni (…) ha.
Należy zaznaczyć, że przedmiotem sprzedaży 10 listopada 2022 r. była działka zabudowana budynkiem biurowo-usługowym wybudowanym w ramach działalności gospodarczej i oddanym do użytkowana w 2000 r., w 2007 r. została dobudowana dodatkowa kondygnacja.
Przedmiotowa nieruchomość nie była nigdy przeznaczona do obrotu handlowego, stanowiąc środek trwały Wnioskodawcy. Celem wybudowania nieruchomości było pasywne uzyskiwanie przychodów z najmu.
Transakcja sprzedaży działki zabudowanej o nr geodezyjnym (…) o powierzchni (…) ha wraz z nakładami poniesionymi na nią została zawarta przed notariuszem (…) Repertorium A nr (…), która stwierdziła w akcie, że sprzedającymi są osoby fizyczne, małżonkowie (…) posiadający prawo całej nieruchomości.
Działalność gospodarcza Wnioskodawcy była opodatkowana w 2022 r. podatkiem liniowym.
W uzupełnieniu wniosku, Wnioskodawca wskazał, że prowadził podatkową księgę przychodów i rozchodów. 7 marca 2000 r. do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych został wprowadzony budynek dwukondygnacyjny (parter i piętro), a 8 maja 2007 r. wprowadzono do tejże ewidencji budynek z dobudowanym drugim piętrem.
Zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, stanowiącą załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), budynek został sklasyfikowany w dziale 12, grupa 12, klasa 1230 jako budynek handlowo-usługowy. Budynek został zakwalifikowany do symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych nr 105.
Budowę budynku biurowo-usługowego rozpoczęto zaraz po uzyskaniu pozwolenia na budowę 21 sierpnia 1998 r. Od początku nieruchomość była wynajmowana, nie była wykorzystywana do innej działalności firmy, nieruchomość w postaci budynku była wykorzystywana wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawcy.
Nieruchomość została sprzedana w celu uzyskania środków na zwrot dotacji przyznanej żonie przez Urząd Marszałkowski w kwocie ok. (…) zł w związku z wszczętą egzekucją, która dotyczyła niezapłaconego zwrotu dotacji przez żonę Wnioskodawcy. Nieruchomość nie została sprzedana podmiotowi powiązanemu z Wnioskodawcą gospodarczo, bądź osobowo.
Przychody ze sprzedaży zaliczono do przychodów z działalności gospodarczej, ale Wnioskodawca później się zorientował, że sprzedaż majątku prywatnego nie powinna zostać uznana za dokonaną w ramach działalności gospodarczej lecz potraktowana jako zarząd majątkiem prywatnym. Po wycofaniu nastąpiła likwidacja budynku poprzez jego zbycie jako majątku prywatnego, dokonana w postaci notarialnej umowy sprzedaży.
Od momentu zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej, Wnioskodawca nie dokonywał nakładów (czynności) zmierzających do zwiększenia wartości, bądź atrakcyjności przedmiotowej nieruchomości oraz przygotowania nieruchomości do sprzedaży. Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości przeznaczonych w przyszłości do sprzedaży (oprócz wymienionej we wniosku nieruchomości). Przychody ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości Wnioskodawca opodatkował podatkiem liniowym i daniną solidarnościową.
Na dzień złożenia wniosku w stosunku do Wnioskodawcy nie toczyło (nie toczy) się postępowanie podatkowe lub kontrolne dotyczące stanu faktycznego przedstawionego w ww. wniosku.
1. Czy sprzedaż wycofanej z działalności gospodarczej nieruchomości zabudowanej, podlega w całości opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych przez Wnioskodawcę, w sytuacji, gdy współwłaścicielem 1/2 części nieruchomości jest małżonka, a nieruchomość została nabyta do majątku prywatnego?
2. Czy sprzedaż wycofanej z działalności gospodarczej nieruchomości zabudowanej, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych przez Wnioskodawcę w sytuacji, gdy nieruchomość została nabyta do majątku prywatnego, a tylko nakłady na nią zostały poniesione w ramach działalności gospodarczej?
Ad 1.
Zdaniem Wnioskodawcy, odpłatne zbycie nieruchomości wycofanej z działalności gospodarczej może podlegać opodatkowaniu podatkiem PIT tylko w takim zakresie w jakim nieruchomość stanowiła składnik majątku firmy. Jeżeli jednak nieruchomość została nabyta do majątku prywatnego małżonków, a jedynie była wykorzystywana w działalności, to sprzedaż nie będzie traktowana jako przychód z działalności lecz jako przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości.
Przepis art. 10 ust 1 pkt 8 ustawy z 26 lipca 1991 r o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej ustawa o PIT) formułuje generalną zasadę ze sprzedaż nieruchomości jej czyści lub udziału w nieruchomości, która nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego.
Tym samym, sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości, która nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego w którym nastąpiło nabycie lub wybudowane nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art 10 ust 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osob fizycznych, a tym samym przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości, w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
Zatem, opodatkowaniu podlega jedynie udział przedsiębiorcy, a nie udział współmałżonka.
Ad 2.
W związku z faktem, że nieruchomość gruntowa była nabyta do majątku prywatnego, nawet jeśli była wykorzystywana w działalności (poprzez wprowadzenie do używania), to nie mogła stanowić środka trwałego przedsiębiorstwa Wnioskodawcy.
Wycofanie jej z używania w działalności gospodarczej nie zmienia jej charakteru prywatnego. Zatem, sprzedaż nie generuje przychodu z działalności, lecz z odpłatnego zbycia nieruchomości.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości stanowi źródło przychodu, o ile zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło zbycie lub wybudowanie.
Takie stanowisko wielokrotnie potwierdziły e organy podatkowe wydanych interpretacjach.
W myśl art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących:
a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1 500 zł.,
c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych,
d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w ewidencji środkow trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
- wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarcza lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej z zastrzeżeniem ust. 2c, przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
Stosownie do art. 22d ust. 2 ustawy o PIT, składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.
W wyżej wymienionym art. 14 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wymienione zostały szczególne kategorie przychodów, które - w przypadku uzyskania ich przez podatnika - stanowią przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Takimi przychodami są m.in. przychody uzyskane z odpłatnego zbycia składników majątku, tj. środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, co wynika z treści art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy.
Przychodami z działalności gospodarczej są zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c ww. ustawy) używanych aktualnie w działalności, jak i przychody uzyskane z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które zostały z działalności gospodarczej z różnych względów wycofane.
Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o PIT, przychodami z działalności są przychody pochodzące z odpłatnego zbycia składników majątku, między innymi środków trwałych podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Do przychodów z działalności zalicza się również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku, które jeszcze przed zbyciem zostały z niego wycofane (art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o PIT).
Według Wnioskodawcy, sprzedaż całości, jak też przypadającej na Niego 1/2 części wycofanej z działalności gospodarczej nieruchomości zabudowanej nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ nieruchomość została nabyta do majątku prywatnego (ponad 5 lat wcześniej), a tylko nakłady na nią zostały poniesione w ramach działalności gospodarczej.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie
Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy:
Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
− jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że nienastępująca w wykonaniu działalności gospodarczej sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
Jak wskazano powyżej, moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określany jest zgodnie z normami prawa cywilnego.
Przepis art. 155 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), stanowi, że:
Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
Stosownie do art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.
W myśl art. 10 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie.
Z powyższego wynika zatem, że aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości, mógł zostać zaliczony do źródła przychodów, określonego wyżej wskazanym przepisem art. 10 ust. 1 pkt 8
lit. a)-c) ww. ustawy, spełnione muszą zostać co najmniej dwie podstawowe przesłanki:
· nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu działalności gospodarczej,
· -nieruchomość nie może być nieruchomością niemieszkalną wykorzystywaną w tej działalności.
Odrębnym źródłem przychodów jest, wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pozarolnicza działalność gospodarcza.
Zgodnie z art. 5a pkt 6 ww. ustawy:
Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej ̶ oznacza to działalność zarobkową:
a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
– prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
Zgodnie z przepisem art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących:
a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1 500 zł,
c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych,
d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
– wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
Stosownie do art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis art. 30e stosuje się odpowiednio.
W przytoczonym art. 14 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienione zostały szczególne kategorie przychodów, które – w przypadku uzyskania ich przez podatnika – stanowią przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Takimi przychodami są m.in. przychody uzyskane z odpłatnego zbycia składników majątku, tj. środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, co wynika z treści art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy.
Zatem, regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2015 r., objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego oraz wartości niematerialnej i prawnej, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej. Jak wynika z uzasadnienia do projektu wprowadzającego ww. uregulowanie, zbycie składnika majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej stanowi przychód z tej działalności. Dotyczy to zarówno składników, które z uwagi na przewidywany okres ich użytkowania, krótszy niż rok, nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych, jak i składników, których podatnik – pomimo takiego obowiązku – nie ujął w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
Na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku pozostałych na dzień likwidacji działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, prowadzonych samodzielnie.
Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 12 lit. a) ww. ustawy:
Do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia składników majątku pozostałych na dzień likwidacji prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej lub prowadzonych samodzielnie działów specjalnych produkcji rolnej,
– jeżeli od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła likwidacja: prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej, prowadzonych samodzielnie działów specjalnych produkcji rolnej, spółki niebędącej osobą prawną lub nastąpiło wystąpienie wspólnika z takiej spółki, do dnia ich odpłatnego zbycia upłynęło sześć lat i odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej.
Z kolei art. 24 ust. 3b ww. ustawy stanowi, że:
Dochodem z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. a), jest różnica między przychodem z odpłatnego zbycia a wydatkami na nabycie zbywanych składników, niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów w jakiejkolwiek formie.
Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika zatem, że przychodami z działalności gospodarczej są zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), jak i przychody uzyskane ze sprzedaży tych składników majątku, które pozostały po likwidacji działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie, jeżeli od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła likwidacja tej działalności do dnia ich odpłatnego zbycia nie upłynęło sześć lat.
O tym, jaki składnik majątku może stanowić środek trwały, decydują regulacje zawarte w art. 22a i 22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 22a ust. 1 ww. ustawy:
Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
a) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
b) maszyny, urządzenia i środki transportu,
c) inne przedmioty
– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Zgodnie z art. 22a ust. 2 pkt 2 ww. ustawy:
Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od przewidywanego okresu używania, budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie.
Natomiast stosownie do art. 22c ww. ustawy:
Amortyzacji nie podlegają:
1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
2) budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy,
3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 22b ust. 2 pkt 1 i 1a,
5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej działalności
– zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
Z powyższych uregulowań wynika, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, czy też od dokonywania jego amortyzacji (zwłaszcza, że część środków trwałych objęta jest ustawowym wyłączeniem z amortyzacji podatkowej) - znaczenie ma sam fakt wykorzystywania tego składnika w działalności gospodarczej.
W świetle tych ustaleń stwierdzić należy, że przychody z odpłatnego zbycia wszystkich składników majątku, a więc również składników majątku trwałego, pozostałych na dzień likwidacji działalności gospodarczej, jeżeli zbycie to następuje przed upływem sześciu lat licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła likwidacja działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie do dnia ich odpłatnego zbycia - stanowią przychód z tej działalności.
Zatem przy ustaleniu źródła przychodów ze sprzedaży składników majątkowych wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej istotny jest okres, jaki upłynął między datą likwidacji tej działalności a datą ich sprzedaży. Jeżeli okres ten nie przekracza sześcioletniego okresu, o którym mowa w ww. przepisach, to przychód uzyskany ze sprzedaży tych składników majątkowych stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Natomiast, gdy okres ten przekracza sześcioletni okres, o którym mowa w ww. przepisach, to przychód uzyskany ze sprzedaży tych składników majątkowych nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej.
Z opisu sprawy wynika, że w 2022 r. prowadził Pan jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług budowlanych oraz zarządzania i wynajmu nieruchomościami. Działalność gospodarcza Wnioskodawcy była opodatkowana w 2022 r. podatkiem liniowym. 10 listopada 2022 r. dokonał Pan sprzedaży nieruchomości gruntowej, składającej się z działki wraz z wybudowanym 3-kondygnacyjnym budynkiem handlowo-usługowym. Przed sprzedażą, nieruchomość wraz z budynkiem została wycofana z działalności gospodarczej i sprzedana przez małżonków jako współwłasność ustawowa małżeńska, co wynika z przepisów prawa dotyczących własności nieruchomości gruntowych zabudowanych. Po wycofaniu nastąpiła likwidacja budynku poprzez jego zbycie jako majątku prywatnego, dokonana w postaci notarialnej umowy sprzedaży. Nabył Pan prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości gruntowej, wraz z małżonką w ramach ustawowej wspólności 22 kwietnia 1994 r. Decyzją wydaną 14 grudnia 1998 r., prawo użytkowania wieczystego zostało przekształcone w prawo własności. Aktem notarialnym z 7 listopada 2006 r., małżonkowie nabyli udział 1/4 w przedmiotowej działce. Budowę budynku biurowo-usługowego rozpoczęto zaraz po uzyskaniu pozwolenia na budowę 21 sierpnia 1998 r.
Należy zaznaczyć, że przedmiotem sprzedaży była działka zabudowana budynkiem biurowo-usługowym, wybudowanym w ramach działalności gospodarczej i oddanym do użytkowana w 2000 r., w 2007 r. została dobudowana dodatkowa kondygnacja. Przedmiotowa nieruchomość nie była nigdy przeznaczona do obrotu handlowego, stanowiąc Pana środek trwały. Celem wybudowania nieruchomości było pasywne uzyskiwanie przychodów z najmu.
7 marca 2000 r. do ewidencji środków trwałych został wprowadzony budynek dwukondygnacyjny (parter i piętro), a 8 maja 2007 r. wprowadzono do ewidencji budynek z dobudowanym drugim piętrem. Zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, budynek został sklasyfikowany w dziale 12, grupa 12, klasa 1230 jako budynek handlowo-usługowy. Budynek został zakwalifikowany do symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych nr 105. Od początku nieruchomość była wynajmowana, nie była wykorzystywana do innej działalności firmy, nieruchomość w postaci budynku była wykorzystywana wyłącznie w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Nieruchomość nie została sprzedana podmiotowi powiązanemu z Panem gospodarczo, bądź osobowo. Przychody ze sprzedaży zaliczono do przychodów z działalności gospodarczej, ale później zorientował się Pan, że sprzedaż majątku prywatnego nie powinna zostać uznana za dokonaną w ramach działalności gospodarczej lecz potraktowana jako zarząd majątkiem prywatnym.
Od momentu zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej nie dokonywał Pan nakładów (czynności) zmierzających do zwiększenia wartości, bądź atrakcyjności przedmiotowej nieruchomości oraz przygotowania nieruchomości do sprzedaży. Nie posiada Pan innych nieruchomości przeznaczonych w przyszłości do sprzedaży (oprócz wymienionej we wniosku nieruchomości).
Stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w ustawie z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
Zgodnie z art. 31 § 1 tej ustawy:
Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny).
W myśl art. 341 tej ustawy:
Każdy z małżonków jest uprawniony do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego oraz do korzystania z nich w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez drugiego małżonka.
Zgodnie natomiast z art. 36 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
§ 1. Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny.
§ 2. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
§ 3. Przedmiotami majątkowymi służącymi małżonkowi do wykonywania zawodu lub prowadzenia działalności zarobkowej małżonek ten zarządza samodzielnie. W razie przemijającej przeszkody drugi małżonek może dokonywać niezbędnych bieżących czynności.
Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.
W piśmiennictwie podaje się, że o zaliczeniu danego przedmiotu majątkowego do majątku wspólnego decyduje moment faktycznego jego nabycia. Z punktu widzenia przynależności prawa do majątku wspólnego bez znaczenia jest, czy jego nabycia dokonali małżonkowie wspólnie, czy też tylko jeden z nich. Nie jest istotna także podstawa (sposób) nabycia danego przedmiotu. Obowiązuje domniemanie, że przedmioty majątkowe nabyte w trakcie wspólności małżeńskiej przez jednego z małżonków zostały nabyte z majątku wspólnego na rzecz wspólności majątkowej. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną. Cechą charakterystyczną tego typu współwłasności jest to, że niemożliwe jest ustalenie wielkości udziału małżonków we współwłasności (współwłasność bezudziałowa) oraz żaden z małżonków w czasie jej trwania nie może rozporządzać swymi prawami do majątku wspólnego.
W świetle art. 43 § 1 ww. Kodeksu:
Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
Jest to równoznaczne z tym, że każdy z małżonków ma zarówno prawo do udziału w majątku wspólnym, jak i w odniesieniu do poszczególnych składników majątku wspólnego.
Zatem, odpłatne zbycie nieruchomości stanowiącej przedmiot majątku wspólnego małżonków, wykorzystywanej w działalności gospodarczej przez jednego z małżonków, stanowi w całości przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, jedynie tego podmiotu, który faktycznie przedmiotową nieruchomość wykorzystywał dla celów prowadzonej działalności gospodarczej.
Tym samym, nabywając wspólnie z żoną ww. nieruchomość stał się Pan jej współwłaścicielem. Nie można więc w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej wyodrębnić części należącej do żony i części należącej do męża, bowiem nieruchomość ta jest niepodzielnie własnością męża, jak i żony.
Z analizy wniosku wynika, że nieruchomość będąca przedmiotem majątku wspólnego małżonków od nabycia w 1994 r. do 2022 r. była wykorzystywana w Pana działalności gospodarczej. Nieruchomość została wprowadzona do ewidencji środków trwałych oraz wartości materialnych i prawnych prowadzonej działalności gospodarczej w 2000 r. W 2007 r. została dobudowana dodatkowa kondygnacja, którą również wprowadzono do ww. ewidencji. Nieruchomość została wycofana z działalności gospodarczej w 2022 r. przed jej sprzedażą, która miała miejsce 10 listopada 2022 r.
Tak więc, sprzedaż nieruchomości nastąpiła w tym samym roku podatkowym, w którym dokonano jej wycofania z prowadzonej działalności gospodarczej (tj. przed upływem 6 lat od wycofania przedmiotowej nieruchomości z działalności gospodarczej). Zatem jak wynika z art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych sprzedaż ta stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej.
W świetle przedstawionego we wniosku opisu sprawy mając na uwadze treść art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychód uzyskany w 2022 r. ze sprzedaży nieruchomości (nabytej do majątku wspólnego, która była wykorzystywana w działalności gospodarczej prowadzonej przez Pana, a następnie w 2022 r. wycofana z działalności gospodarczej), stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, podlegający w całości opodatkowaniu przez Pana, zgodnie z wybraną formą opodatkowania dochodów z tego źródła.
Zatem Pana stanowisko jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Przy wydawaniu interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
Interpretacja dotyczy sprawy będącej przedmiotem zapytania. Inne kwestie zawarte w opisie sprawy nie podlegały ocenie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo