Wnioskodawca, osoba fizyczna, zawarł w 2009 roku umowę kredytu hipotecznego w CHF z bankiem, który został uznany za nieważny wyrokiem sądu w 2024 roku. Strony negocjują ugodę, na mocy której kredyt ma być uznany za spłacony, z nadpłatą i wypłatą kwoty dodatkowej…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
5 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem, które wpłynęło 10 grudnia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
W 2009 r. Wnioskodawca wraz małżonką (…) i … zawarli umowę kredytu hipotecznego z Bankiem … (obecnie ….), na kwotę stanowiącą równowartość 140 000. Był to kredyt denominowany wyrażony w walucie CHF, jednak spłacany w złotówkach. Kredyt jest nadal spłacany (umowa na 20 lat). Wyrokiem Sądu …. w … z 24 stycznia 2024 r., sygn. akt …, umowa została uznana za nieważną i zasądzono na rzecz Kredytobiorców zwrot wypłaconych rat kredytu. Od wskazanego wyroku pozwany Bank … wywiódł apelację, która nie została dotąd rozpoznana. Wnioskodawca wystąpił w miesiącu październiku z propozycją ugody, na co Bank przystał, przesyłając opracowaną ugodę. Przedmiotem ugody jest zakończenie sporu oraz uregulowanie wszystkich roszczeń wynikających z zawartej umowy kredytu.
Zgodnie z postanowieniami ugody, kredyt zostanie uznany za spłacony i ustalona jest nadpłata w wysokości 8 579,97 zł. Jednocześnie stosownie do par. 5 ust. 1 ugody, Bank ma wypłacić Kredytobiorcy kwotę dodatkową w wysokości 92 416,39 zł. Bank proponując ugodę nie zgadza się na jej zmianę, co oznacza, że Wnioskodawca musi zdecydować, czy jej podpisanie jest dla Niego korzystne ze względów podatkowych. Tym niemniej, jest to kwota stanowiąca równowartość już wpłaconych przez Kredytobiorców rat kredytu.
Uzupełnienie wniosku
Do podpisania ugody ma dojść po uzyskaniu interpretacji podatkowej dotyczącej jej skutków. Stronami ugody będzie Bank … w … oraz Kredytobiorcy – Wnioskodawca, żona Wnioskodawcy oraz ….. Zgodnie z treścią, przedmiotem ugody jest zakończenie sporu sądowego pomiędzy stronami i uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z umowy kredytu - poprzez zmianę umowy w zakresie waluty, wysokości zasad spłaty wierzytelności wynikającej z umowy. Kredyt zostaje rozliczony tak, jakby na dzień zawarcia umowy kredytu stanowił on kredyt złotówkowy. Nie ma wskazania, że umowa jest nieważna.
Rozliczenie dotychczas spłaconych rat zostaje zaliczone na poczet rat odsetkowych, a następnie kapitału w złotych. Po zmianie waluty będzie uzgodnione, że kredyt został spłacony i powstała nadpłata należna Kredytobiorcy - wynosząca na dzień zwarcia ugody 8 579,97 zł, w tym kapitał (nie podano kwoty) i odsetki (nie podano kwoty). Jednocześnie bank zwalnia Kredytobiorców z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w kwocie x (nie podano kwoty - jej wysokość zostanie ustalona dopiero na dzień podpisania ugody). Bank wobec uznania kredytu za spłacony nie będzie zgłaszał roszczeń w stosunku do Kredytobiorców. Zgodnie z ugodą, Kredytobiorcy przyjmują do wiadomości, że w wyniku zwolnienia z długu oraz wypłaty odsetek na banku ciąży sporządzenie informacji PIT-11. W par. 5 ugody postanawia się, że bank w terminie 21 dni od podpisania ugody wypłaci Kredytobiorcom kwotę dodatkową w kwocie 92 416,30 zł oraz zwrot kosztów procesu za I i Ii instancję sądową, w łącznej kwocie 13 500 zł.
Nie wskazano wprost w ugodzie jak została naliczona kwota 92 416,30 zł i co ona wprost oznacza - określono ją jako „dodatkową”. Jednakże zgodnie ze wskazywanymi wcześniej postanowieniami ugody, kredyt został uznany za spłacony. Jednocześnie bank zwalnia też Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy). Ugoda wyczerpuje również wzajemne roszczenia stron związane z umową kredytu oraz objęte procesem.
Kwota 92 416,30 zł nie będzie stanowiła dla Kredytobiorcy przysporzenia, gdyż składa się ona z rat kredytu wpłaconych do banku w czasie obowiązywania umowy. Jest ona wypłacona w związku z korzystnym wyrokiem Sądu I instancji, który stwierdził nieważność umowy i zasądził na rzecz Kredytobiorców (Wnioskodawcy i Jego żony), którzy faktycznie uiszczali raty, kwotę 194 830,52 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie.
Zasądzono również zwrot kosztów procesu w kwocie 6 400 zł. Zasądzona kwota dotyczyła rat kapitałowo-odsetkowych wpłaconych przez Kredytobiorców za okres od 6 sierpnia 2009 r. do 14 lutego 2023 r. oraz pobranej prowizji, wyceny nieruchomości (czy na dzień wydania wyroku suma wypłaconych rat przewyższała kwotę udzielonego kredytu o 54 830,52 zł). W sytuacji oddalenia apelacji bank musiałby wypłacić Kredytobiorcom zasądzoną kwotę, a następnie wobec stwierdzenia nieważności umowy kredytowej - dalsze wpłacone raty kredytu po 14 lutego 2023 r. Według Wnioskodawcy niewątpliwie kwota wskazana jako dodatkowa pokrywa się z kwotami wypłaconych rat, które bank musiałby zwrócić po zakończeniu procesu. Ugoda ma na celu uregulowanie kwestii umowy kredytu i polubowne zakończenie sprawy. Są to wzajemne ustępstwa. Bank zwraca kwoty rat, a Kredytobiorcy rezygnują z odsetek. Gdyby Kredytobiorcy wygrali spór sądowy, skutek finansowy byłby ten sam, powiększony o odsetki. Bank potrąciłby sumę kredytu i wypłacił różnicę. Kwota kredytu (kapitału) w CHF wynosiła 55 489,28 zł obecnie pozostało do spłaty 13 490,30 CHF. Średnio za okres od 14 lutego 2023 r. rata wynosiła 1 500 zł - daje to kwotę do listopada 2025 r. (data przesłania propozycji ugody), 32 miesiące razy 1 500 zł (329,90 CHF) – 48 000 zł. Po dodaniu kwoty 54 830,32 (raty uwzględnione w wyroku) daje sumę 102 830,32 zł. Oznacza to, że kwota dodatkowa stanowi/nie zmienia charakteru środków, które pozostają świadczeniem nienależnym bankowi, wpłaconymi na poczet nieważnej umowy. Wnioskodawca wpłacił do banku kwotę rat przekraczających jej kapitał. W przypadku jej opodatkowania doszłoby do podwójnego opodatkowania, gdyż raty były płacone z wynagrodzenia za pracę, które zostało już opodatkowane.
Powyższa kwota nie stanowi jakiegokolwiek skutku przewalutowania kredytu. W ugodzie Bank dokonał przeliczenia kapitału na złotówki, ale jedynie celem wskazania sumy salda do umorzenia bank wskazał je zarówno w CHF, jak i PLN. Nie został do przeliczeń wskazany konkretny kurs.
Bank narzuca wzór ugody i nie ma możliwości modyfikowania jej postanowień. Intencją Kredytobiorców było odzyskanie wpłaconych rat w związku z nieważną umową kredytu. To są niewątpliwie pieniądze przekazane wcześniej do banku.
Dodatkowo Bank stwierdza brak obowiązku wykazywania wypłacanych kwot dodatkowych w PIT-11 i przesłania go podatnikowi i urzędowi skarbowemu. Powołuje się w tym zakresie na korzystną dla banku interpretację podatkową z 29 listopada 2024 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR. W powyższej interpretacji potwierdzono również, na co wskazuje Wnioskodawca, że wypłacenie kwot dodatkowych nie stanowi przychodu. Nie ma bowiem wzbogacenia podatnika. Ugoda nie powinna być rozpatrywana w oderwaniu od rozliczeń dokonywanych z bankiem. Kwota dodatkowa nie jest dodatkowym przysporzeniem podatnika, stanowi jedynie wyrównanie majątku podatnika.
W ocenie Wnioskodawcy, jest oczywistym, że bank bez uzasadnienia i podstawy nie sprezentowałby Mu pieniędzy tytułem „kwoty dodatkowej”. Nie ma w tym przypadku bezpodstawnego wzbogacenia po stronie Kredytobiorców. Skutek wypłaty kwoty dodatkowej jest obojętny podatkowo. Przychód powstanie wyłącznie w sytuacji umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy jest przysporzenie majątkowe.
Pytanie
Czy w związku z planowanym zawarciem ugody z bankiem, w celu polubownego zakończenia sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności umowy kredytowej i o zapłatę, kwota 92 416,39 zł tytułem „świadczenia dodatkowego” będzie stanowiła dla Wnioskodawcy przychód i czy związku z tym, czy po Jego stronie powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych?
Pana stanowisko w sprawie
W ocenie Wnioskodawcy, kwota świadczenia dodatkowego na podstawie par. 5 ust. 1 ugody nie stanowi przychodu, gdyż jest ona świadczeniem nienależnym (zapłacone raty kredytu), które zostanie zwrócone Kredytobiorcom. Nie doszło wobec tego do wzbogacenia.
Takie stanowisko zostało potwierdzone przy analogicznym stanie faktycznym w interpretacji indywidualnej z 7 lutego 2025 r., nr 0113-KDIPT2-2.4011.824.2024.2.EC.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
• dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
• dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
• pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
• pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika
– tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.
Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
Źródłami przychodów są:
1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
2) działalność wykonywana osobiście;
3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
4) działy specjalne produkcji rolnej;
5) (uchylony)
6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej,
z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;
7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
d) innych rzeczy,
- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie;
w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
9) inne źródła.
Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
Zgodnie z art. 917 ustawy Kodeks cywilny:
Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.
Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646).
Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
Odnosząc się do skutków podatkowych wypłaty na Pana rzecz, jeśli dojdzie do zawarcia ugody, kwoty dodatkowej w wysokości 92 416,30 zł, to w opisie sprawy wskazał Pan, że kwota 92 416,30 zł nie będzie stanowiła dla Pana przysporzenia, gdyż składa się ona z rat kredytu wpłaconych do banku w czasie obowiązywania umowy. Według Pana niewątpliwie kwota wskazana jako dodatkowa pokrywa się z kwotami wpłaconych rat, które bank musiałby zwrócić po zakończeniu procesu. Kwota dodatkowa stanowi/nie zmienia charakteru środków, które pozostają świadczeniem nienależnym bankowi, wpłaconymi na poczet nieważnej umowy. Wpłacił Pan do banku kwotę rat przekraczających jej kapitał. Według Pana wypłacenie kwot dodatkowych nie będzie stanowić przychodu. Nie ma bowiem wzbogacenia podatnika. Kwota dodatkowa nie jest dodatkowym przysporzeniem podatnika, stanowi jedynie wyrównanie majątku podatnika. Nie ma w tym przypadku bezpodstawnego wzbogacenia po Pana stronie.
W przypadku zwrotu wcześniej wpłacanych środków pieniężnych – taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie kredytobiorcy nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu. Taka wypłata będzie więc dla kredytobiorcy neutralna podatkowo – po jego stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
Skoro więc w wyniku wzajemnych potrąceń wierzytelności otrzyma Pan od banku zwrot środków nienależnie pobranych, to otrzymany przez Pana zwrot nie będzie stanowił przychodu w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanego pytania i własnego stanowiska, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu zdarzenia, które nie były przedmiotem pytania i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.
Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego.
Ponadto, w odniesieniu do wskazanych przez Pana w opisie sprawy kwot wyjaśnić należy, że Organ wydając interpretacje w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa nie odnosi się do kwot i nie dokonuje wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym.
Z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana. Nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …., ul. …., … Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo