Interpretacja 0113-KDIPT2-2.4011.1109.2025.3.ACZ

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 grudnia 2025 r. złożyła Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem złożonym 10 stycznia 2026 r. oraz pismem złożonym 15 lutego 2026 r. – w odpowiedzi na wezwania.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

B.B. (dalej: Wnioskodawczyni) od (…) listopada 2004 r. pracuje zawodowo w Szwajcarii, gdzie także mieszka oraz wychowuje dwoje dzieci. Wnioskodawczyni posiada obywatelstwo polskie oraz obywatelstwo szwajcarskie.

W 2006 r. i w 2007 r. Wnioskodawczyni zawarła wraz z małżonkiem pięć umów kredytowych w walucie CHF (frank szwajcarski) z Bankiem „A” oraz z Bankiem „B” (dalej: Kredytodawcy, są to spółki akcyjne z siedzibą w Polsce) w celu zakupu nieruchomości usytuowanych w Polsce, tj. pięciu lokali mieszkalnych m.in. wraz z miejscami postojowymi (dalej: Umowy Kredytu).

Wspomniane kredyty były zaciągane w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej wraz z byłym mężem Wnioskodawczyni jako kredytobiorcą. Wnioskodawczyni i Jej mąż byli dłużnikami solidarnymi z tytułu ww. Umów Kredytu.

(…) grudnia 2014 r. Wnioskodawczyni zawarła z byłym małżonkiem umowę majątkową małżeńską w przedmiocie wprowadzenia między małżonkami ustroju majątkowego w postaci rozdzielności majątkowej małżeńskiej. Natomiast, (…) 2016 r. orzeczono rozwód (uprawomocnienie  (…) 2016 r.), wskutek czego (…) 2021 r. doszło do podziału majątku wspólnego między małżonkami.

Jednakże wobec Kredytodawców Wnioskodawczyni wraz z byłym małżonkiem byli w dalszym ciągu dłużnikami z tytułu zawartych Umów Kredytu.

W 2023 r. Wnioskodawczyni wraz z byłym małżonkiem podpisali ugodę z Bankiem „A”, zaś w 2024 r. cztery ugody z Bankiem „B” – wszystkie celem umorzenia długu z tytułu Umów Kredytowych (kredytów frankowych) ciążącego na Wnioskodawczyni i Jej byłym małżonku.

Postanowienia zawartych ugód z Bankiem „A” oraz z Bankiem „B” (dalej jako: Ugody) są następujące.

Ugoda z Bankiem „A” zawarta (…) września 2023 r. (dalej: Ugoda nr 1).

Zgodnie z postanowieniami § 1 ust. 1 i 5 Ugody nr 1:

„Strony oświadczają, że w dniu (…) 2007 roku Bank oraz Kredytobiorca zawarli umowę kredytu nr (…) (dalej: „Umowa Kredytu”), na podstawie której Bank udzielił Kredytobiorcy kredytu w wysokości 195 260,00 CHF (słownie: sto dziewięćdziesiąt pięć tysięcy dwieście sześćdziesiąt franków szwajcarskich 00/100). (…)

Strony zgodnie oświadczają, że na koniec dnia poprzedzającego dzień sporządzenia niniejszej Ugody, tj. (…) 2023 r. saldo zadłużenia Kredytobiorcy z tytułu kredytu wynosi 16.253,23 CHF, w tym:

1)    Kapitał – 15 199,23 CHF,

2)    Odsetki umowne – 27,61 CHF,

3)    Odsetki podwyższone (karne) – 15,70 CHF,

4)    Kapitał zapadły – 1 010,69 CHF,

5)    Odsetki zapadłe – 0,00 CHF”.

W myśl § 2 ust. 1 Ugody nr 1: „W celu częściowej spłaty kredytu udzielonego Kredytobiorcy na podstawie Umowy Kredytu, Kredytobiorca zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Banku kwoty 30 000,00 PLN (słownie: trzydzieści tysięcy złotych 00/100), która zostanie przeliczona na CHF według średniego kursu CHF opublikowanego w Tabeli A przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym dzień wpływu środków. Kwota ta zostanie zaliczona przez Bank na poczet wierzytelności Banku z tytułu kapitału kredytu udzielonego na podstawie Umowy Kredytu. W związku z dokonaną w ten sposób częściową spłatą kredytu Bank nie naliczy prowizji rekompensacyjnej”.

Zgodnie z § 2 ust. 3 Ugody nr 1: „Wraz z zapłatą przez Kredytobiorcę kwoty wskazanej w ust. 1 powyżej w terminie i na rachunek wskazany w ust. 2 powyżej Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w zakresie kwoty pozostałej do spłaty przez Kredytobiorcę, stanowiącej różnicę między kwotą wskazaną w § 1 ust. 5 powyżej (powiększoną o odsetki umowne, karne należne za okres od daty sporządzenia niniejszej Ugody, tj. 01-09-2023 r. do daty zapłaty kwoty wskazanej w § 2 ust. 1), a kwotą zgodnie z § 2 ust. 1 powyżej, a Kredytobiorca zwolnienie przyjmuje”.

Ugoda nr (…) zawarta z Bankiem „B” (…) maja 2024 r. (dalej: Ugoda nr 2).

Zgodnie z pkt 1 i 4 Preambuły do Ugody nr 2:

„Bank i Kredytobiorcę łączy Umowa kredytu budowlano-hipotecznego nr (…) z dnia (…) 2006 r. wraz z ewentualnymi późniejszymi zmianami zwana dalej Umową. (…)

Zamiarem Banku i Kredytobiorcy jest polubowne rozstrzygnięcie sporu dotyczącego niedozwolonego charakteru postanowień Umowy lub jej ważności, a tym samym uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy poprzez przyjęte w Ugodzie rozwiązania”.

W myśl § 1 ust. 4 Ugody nr 2: „Kredytobiorca na dzień określony w ust. 3 zapłacił Bankowi tytułem spłaty wierzytelności wynikających z Umowy kwotę 232 502,44 PLN, przy czym na potrzeby tego wyliczenia kwoty spłacone w CHF zostały przeliczone przez Bank na PLN według średniego kursu Narodowego Banku Polskiego z dnia każdorazowej spłaty”.

Zgodnie z § 1 ust. 5 Ugody nr 2 Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy} w łącznej kwocie 152 260,82 PLN, tj. umarza: kapitał 152 260,82 PLN.

Ugoda nr (…) zawarta z Bankiem „B” (…) maja 2024 r. (dalej: Ugoda nr 3).

Zgodnie z pkt 1 i 4 Preambuły do Ugody nr 3:

„Bank i Kredytobiorcę łączy Umowa kredytu budowlano-hipotecznego nr (…) z dnia (…) 2006 r. wraz z ewentualnymi późniejszymi zmianami zwana dalej Umową.(…)

Zamiarem Banku i Kredytobiorcy jest polubowne rozstrzygnięcie sporu dotyczącego niedozwolonego charakteru postanowień Umowy lub jej ważności, a tym samym uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy poprzez przyjęte w Ugodzie rozwiązania”.

W myśl § 1 ust. 4 Ugody nr 3: „Kredytobiorca na dzień określony w ust. 3 zapłacił Bankowi tytułem spłaty wierzytelności wynikających z Umowy kwotę 236 817,08 PLN, przy czym na potrzeby tego wyliczenia kwoty spłacone w CHF zostały przeliczone przez Bank na PLN według średniego kursu Narodowego Banku Polskiego z dnia każdorazowej spłaty”.

Zgodnie z § 1 ust. 5 Ugody nr 3: „Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w łącznej kwocie 135 152,30 PLN, tj. umarza: kapitał 135 152,30 PLN”.

Ugoda nr (…) zawarta z Bankiem „B” (…) maja 2024 r. (dalej: Ugoda nr 4).

Zgodnie z pkt 1) i 4) Preambuły do Ugody nr 4:

„Bank i Kredytobiorcę łączy Umowa kredytu budowlano-hipotecznego nr (…) z dnia (…) 2006 r. wraz z ewentualnymi późniejszymi zmianami zwana dalej Umową.(…)

Zamiarem Banku i Kredytobiorcy jest polubowne rozstrzygnięcie sporu dotyczącego niedozwolonego charakteru postanowień Umowy lub jej ważności, a tym samym uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy poprzez przyjęte w Ugodzie rozwiązania”.

W myśl § 1 ust. 4 Ugody nr 4: „Kredytobiorca na dzień określony w ust. 3 zapłacił Bankowi tytułem spłaty wierzytelności wynikających z Umowy kwotę 289 456,74 PLN, przy czym na potrzeby tego wyliczenia kwoty spłacone w CHF zostały przeliczone przez Bank na PLN według średniego kursu Narodowego Banku Polskiego z dnia każdorazowej spłaty”.

Zgodnie z § 1 ust. 5 Ugody nr 4: „Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w łącznej kwocie 164133,31 PLN. tj. umarza: 1) kapitał 164 133,31 PLN”.

Ugoda nr (…) zawarta z Bankiem „B” (…) maja 2024 r. (dalej: Ugoda nr 5).

Zgodnie z pkt 1) i 4) Preambuły do Ugody nr 5:

„Bank i Kredytobiorcę łączy Umowa kredytu budowlano-hipotecznego nr (…) z dnia (…) 2006 r. wraz z ewentualnymi późniejszymi zmianami zwana dalej Umową.

Zamiarem Banku i Kredytobiorcy jest polubowne rozstrzygnięcie sporu dotyczącego niedozwolonego charakteru postanowień Umowy lub jej ważności. a tym samym uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy poprzez przyjęte w Ugodzie rozwiązania”.

W myśl § 1 ust. 4 Ugody nr 5: „Kredytobiorca na dzień określony w ust. 3 zapłacił Bankowi tytułem spłaty wierzytelności wynikających z Umowy kwotę 473 731,58 PLN, przy czym na potrzeby tego wyliczenia kwoty spłacone w CHF zostały przeliczone przez Bank na PLN według średniego kursu Narodowego Banku Polskiego z dnia każdorazowej spłaty”.

Jak czytamy w § 1 ust. 5 Ugody nr 5 „Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w łącznej kwocie 285 667,52 PLN, tj. umarza: kapitał 285 667,52 PLN”.

Podsumowując, na mocy zawartej Ugody z Bankiem „A” oraz zawartych Ugód z Bankiem „B” Wnioskodawczyni została zwolniona z długów wynikających z zawartych Umów Kredytowych.

Z tytułu wspomnianego zwolnienia z długów, Wnioskodawczyni złożyła zeznania roczne w podatku dochodowym od osób fizycznych w postaci deklaracji PIT-37 za 2023 r. oraz za 2024 r. w oparciu o wcześniej otrzymane od Kredytodawców informacje PIT-11. We wskazanych wyżej zeznaniach rocznych PIT-37, Wnioskodawczyni wykazała przychód z tytułu umorzenia kredytów frankowych na podstawie Ugód i zapłaciła w Polsce podatek dochodowy od osób fizycznych.

Tymczasem w 2023 r., jak i w 2024 r., Wnioskodawczyni zamieszkiwała na terytorium Szwajcarii, gdzie wykonywała pracę zarobkową na rzecz podmiotu szwajcarskiego oraz wychowywała swoje dzieci, urodzone w Szwajcarii odpowiednio w 2008 r. oraz w 2012 r. W tym kraju Wnioskodawczyni posiadała w tym okresie dom, pracę, oszczędności, a dzieci uczęszczają do szwajcarskich szkół. Także w Szwajcarii, Wnioskodawczyni podejmowała w 2023 r. i w 2024 r. aktywność społeczną, kulturalną, jak i sportową, posiada grono najbliższych przyjaciół.

W 2023 r. oraz w 2024 r. Wnioskodawczyni posiadała na terytorium RP tylko jedną nieruchomość (lokal mieszkalny), która była wtedy przedmiotem umowy najmu, z tytułu której to umowy Wnioskodawczyni rozliczała za 2023 r. i za 2024 r. podatek dochodowy od osób fizycznych na terytorium Polski.

W Polsce mieszkają rodzice Wnioskodawczyni, których Wnioskodawczyni odwiedzała czasami  w 2023 r. i w 2024 r. Jednak pobyty w Polsce nie przekraczały nigdy 183 dni w roku podatkowym z uwagi na to, że cała aktywność życiowa i najbliższa rodzina Wnioskodawczyni były na terytorium Szwajcarii.

Ten stan w trwa już od 2004 r. do dnia złożenia wniosku.

W uzupełnieniu wniosku złożonym 10 stycznia 2026 r. na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy posiada Pani certyfikat rezydencji Szwajcarii potwierdzający Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w tym kraju? Jeśli tak, to proszę wskazać datę jego wydania oraz datę uznania Panią za rezydenta tego kraju lub na jaki okres czasu certyfikat został wydany”, Wnioskodawczyni wskazała, że zamieszkała w Szwajcarii z końcem 2004 r. i jest rezydentem podatkowym Szwajcarii od 2005 r. Natomiast w zakresie objętym przedmiotowym wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego Wnioskodawczyni posiada certyfikaty rezydencji wydane przez organy podatkowe Kantonu (…), potwierdzające szwajcarską rezydencję podatkową na okres  1 stycznia - 31 grudnia 2023 r. (certyfikat wydany 6 listopada 2025 r.) oraz na okres  1 stycznia - 31 grudnia 2024 r. (certyfikat wydany 6 listopada 2025 r.), zgodnie z umową zawartą pomiędzy Polską oraz Szwajcarią o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy w dacie zawarcia pięciu ugód z bankami, przez Szwajcarię była Pani traktowana jako rezydent podatkowy, tzn. czy według prawa tego państwa podlegała Pani tam opodatkowaniu, z uwagi na swoje miejsce zamieszkania?”, Wnioskodawczyni wskazała, że w dacie zawarcia pięciu ugód z bankami była traktowana jako szwajcarski rezydent podatkowy z uwagi na swoje miejsce zamieszkania i podlegała opodatkowaniu w Szwajcarii.

Wszystkie kredyty zostały udzielone przez polskie banki, których działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.

Na pytania Organu o treści cyt.: „Czy z każdej umowy kredytowej wynikało, że kredyt został zaciągnięty na zakup lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym?”, „Czy w dacie zakupu każdego lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym – miejsce postojowe było wpisane razem z lokalem mieszkalnym do jednej księgi wieczystej, czy też miało odrębną księgę wieczystą?” oraz „Czy każdy kredyt został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie? Na jakiej konkretnie nieruchomości (prawie majątkowym) każdy kredyt został zabezpieczony hipoteką?”, Wnioskodawczyni wskazała, co następuje.

Ugoda nr 1 (ul. …)

Ugoda nr 1 dotyczy umowy kredytu z (…) 2007 r., zawartej z (…) S.A., gdzie celem kredytu był zakup lokalu mieszkalnego (ul. …) wraz z miejscem postojowym na rynku pierwotnym oraz refinansowanie środków własnych wpłaconych do dewelopera.

Kredyt udzielono na cel zakupu lokalu mieszkalnego (ustanowienie odrębnej własności lokalu) oraz miejsca postojowego (udział w lokalu o innym przeznaczeniu niż mieszkalne – podziemnym garażu wielostanowiskowym).

Dla lokalu mieszkalnego oraz miejsca postojowego prowadzone są (były) odrębne księgi wieczyste. W dacie zakupu na mocy umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i umowy sprzedaży strony tej umowy ustanowiły odrębną własność ww. lokalu mieszkalnego, dla którego została założona księga wieczysta. Ponadto, Wnioskodawczyni i Jej były małżonek zostali wpisani jako współwłaściciele w odpowiednim udziale w księdze wieczystej założonej dla lokalu o innym przeznaczeniu niż mieszkalne – wielostanowiskowym garażu podziemnym.

Zabezpieczeniem kredytu była hipoteka kaucyjna do kwoty 292.890 CHF na zabezpieczenie kredytu oraz odsetek i kosztów oraz hipoteka łączna umowna na ww. nieruchomościach (tj. lokalu mieszkalnym oraz miejscu postojowym).

Ugoda nr 2 (nr (…), ul. …)

Ugoda nr 2 zawarta z (…) S.A. dotyczy umowy kredytu budowlano-hipotecznego nr (…) z (…) 2006 r., zawartej z (…) S.A. Kredyt przeznaczony był na finansowanie zaliczek na zakup lokalu mieszkalnego na rynku pierwotnym od Dewelopera, położonego w miejscowości (…) (ul. …) wraz z pomieszczeniem przynależnym (tj. piwnicą).

Powyższa umowa kredytowa nie dotyczyła finansowania zakupu miejsca postojowego. Dla lokalu mieszkalnego wraz z pomieszczeniem przynależnym prowadzona jest księga wieczysta (w dacie zakupu strony umowy sprzedaży ustanowiły odrębną własność lokalu, dla którego założono księgę wieczystą w związku z ww. transakcją). Zabezpieczeniem spłaty udzielonego kredytu była wpisana na pierwszym miejscu hipoteka zwykła w wysokości 88 753,00 CHF z tytułu udzielonego kredytu i hipoteka kaucyjna do wysokości kwoty 47 900,00 CHF z tytułu odsetek umownych i kosztów udzielonego kredytu, ustanowiona na rzecz Banku na finansowanej nieruchomości położonej w miejscowości (…), ul. (…), tj. na lokalu mieszkalnym wraz z pomieszczeniem przynależnym.

Ugoda nr 3 (nr (…), (…))

Ugoda nr 3 dotyczy kredytu budowlano-hipotecznego nr (…) z (…) 2006 r., zawartej z (…) Spółka Akcyjna.

Kredyt przeznaczony był na finansowanie zaliczek na zakup lokalu mieszkalnego oraz udziału w garażu wielostanowiskowym na rynku pierwotnym od Dewelopera, położonego w miejscowości (…), ul. (…), budynek (…) (lokal mieszkalny).

W dacie zakupu Wnioskodawczyni wraz z byłym już małżonkiem nabyli lokal mieszkalny i udział w garażu, przy czym dla lokalu mieszkalnego oraz miejsca postojowego (udziału we współwłasności lokalu o innym przeznaczeniu niż mieszkalne (wielostanowiskowy garaż podziemny, stanowiący odrębną nieruchomość) prowadzono (i są prowadzone) odrębne księgi wieczyste.

Zabezpieczeniem spłaty kredytu była:

a)    wpisana na pierwszym miejscu hipoteka zwykła w wysokości 73 491,38 CHF z tytułu udzielonego kredytu i hipoteka kaucyjna do wysokości kwoty 39 658,40 CHF z tytułu odsetek umownych i kosztów udzielonego kredytu, ustanowiona na rzecz Banku na finansowanej nieruchomości położonej w miejscowości (…), ul. (…), budynek (…), lokal mieszkalny;

b)    wpisana na pierwszym miejscu hipoteka zwykła w wysokości 11 195,62 CHF z tytułu udzielonego kredytu i hipoteka kaucyjna do wysokości kwoty 6 041,54 CHF z tytułu odsetek umownych i kosztów udzielonego kredytu, ustanowiona na rzecz Banku na finansowanej nieruchomości położonej w miejscowości (…), ul. (…), budynek (…), udział w miejscu garażowym.

Ugoda nr 4 (nr (…), (…))

Ugoda nr 4 dotyczy umowy kredytu budowlano-hipotecznego z (…) 2006 r., zawartej z (…) S.A., nr (…).

Kredyt przeznaczony był na finansowanie zakupu lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w garażu wielostanowiskowym na rynku pierwotnym od Dewelopera, położonego w miejscowości (…), ul. (…), budynek (…), lokal mieszkalny.

W dacie zakupu Wnioskodawczyni wraz z byłym już małżonkiem nabyli lokal mieszkalny i udział w garażu, przy czym dla lokalu mieszkalnego oraz miejsca postojowego (udziału we współwłasności lokalu o innym przeznaczeniu niż mieszkalne (wielostanowiskowy garaż podziemny, stanowiący odrębną nieruchomość) prowadzono (i są prowadzone) odrębne księgi wieczyste.

Prawnym zabezpieczeniem kredytu była:

a)    wpisana na pierwszym miejscu hipoteka zwykła w wysokości 91 254,84 CHF z tytułu udzielonego kredytu i hipoteka kaucyjna do wysokości kwoty 49 282,62 CHF z tytułu odsetek umownych i kosztów udzielonego kredytu ustanowiona na rzecz Banku na finansowanej nieruchomości położonej w miejscowości (…), ul. (…), budynek (…), lokal mieszkalny;

b)    wpisana na pierwszym miejscu hipoteka zwykła w wysokości 12 232,16 CHF z tytułu udzielonego kredytu i hipoteka kaucyjna do wysokości 6 607,38 CHF z tytułu odsetek umownych i kosztów udzielonego kredytu, ustanowiona na rzecz Banku na finansowanej nieruchomości położonej w miejscowości (…), ul. (…), budynek (…), udział w miejscu garażowym.

Ugoda nr 5 (nr (…), (…))

Ugoda nr 5 dotyczy umowy kredytu budowlano-hipotecznego nr (…) z (…) 2006 r.

Kredyt przeznaczony był na finansowanie zaliczek na zakup lokalu mieszkalnego oraz miejsca postojowego na rynku pierwotnym od Dewelopera, położonego w miejscowości (…), ul. (…).

Na mocy umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i sprzedaży strony tej umowy ustanowiły odrębną własność lokalu mieszkalnego, dla którego została założona księga wieczysta. Natomiast Wnioskodawczyni uzyskała prawo do miejsca postojowego w ten sposób, że na rzecz każdorazowego właściciela ww. lokalu mieszkalnego ustanowiono nieograniczoną czasem i odpłatną służebność gruntową, obciążającą przysługującą sprzedającemu niewyodrębnioną część budynku, której zakres oznaczono jako korzystanie z garażu nr (…) znajdującego się w piwnicach. W dacie zakupu zatem lokal mieszkalny i miejsce postojowe nie były wpisane do jednej księgi wieczystej, w tym sensie, że dla „służebności gruntowej” nie założono odrębnej księgi wieczystej, tylko ujawniono ją w księdze wieczystej dla nieruchomości obciążonej.

Zabezpieczeniem spłaty kredytu jest wpisana na pierwszym miejscu hipoteka zwykła w wysokości 170 606,00 CHF z tytułu udzielonego kredytu i hipoteka kaucyjna do wysokości kwoty 92 100,00 CHF z tytułu odsetek, ustanowiona na rzecz Banku na finansowanym lokalu mieszkalnym.

Podsumowując zatem powyższy opis stanu faktycznego w odpowiedzi na powyższe pytania:

a)    nie z każdej umowy kredytowej wynikało, że kredyt był zaciągnięty na zakup lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym. Szczegółowo cel każdego kredytu opisano powyżej;

b)    generalnie z wyjątkami wskazanymi powyżej, w dacie zakupu ustanawiano odrębną własność lokalu mieszkalnego (dla którego zakładano księgę wieczystą), nabywano także udział w garażu, dla którego prowadzono odrębną księgę wieczystą (szczegóły odnoszące się do poszczególnych kredytów opisano powyżej);

c)    wszystkie kredyty były zabezpieczone odpowiednio hipotekami ustanowionymi na finansowanych nieruchomościach, szczegółowy zakres hipotek i konkretne wskazanie obciążanych nieruchomości wskazano powyżej.

Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy kredyty zostały zaciągnięte w ramach i na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, a jeżeli tak, to przez kogo prowadzonej?”, Wnioskodawczyni wskazała, że kredyty nie zostały zaciągnięte w ramach i na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy raty kredytu są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej, a jeżeli tak, to przez kogo prowadzonej?”, Wnioskodawczyni wskazała, że raty kredytu nie były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w działalności gospodarczej.

Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy zaciągnięte kredyty były kredytami hipotecznymi zaciągniętymi na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), a jeżeli tak, to na czyje cele mieszkaniowe?”, Wnioskodawczyni wskazała, że nie. Z uwagi na to, że Wnioskodawczyni od 2004 r. mieszka w Szwajcarii zaciągnięcie wymienionych kredytów stanowiło formę lokaty kapitału i nie służyło zaspokajaniu celów mieszkaniowych Wnioskodawczyni, o których mowa  w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Na pytanie Organu o treści cyt.: „Ponieważ w skład kwoty objętej „Ugody nr 1”, tj. kwoty, w stosunku do której Pani jako Kredytobiorczyni została zwolniona z długu (kwoty umorzenia), wchodziła kwota odsetek karnych, proszę wskazać, czy w zawartej umowie kredytu, której dotyczyła ugoda określone zostały jednoznacznie, wiążące dla stron umowy, zasady naliczenia takich odsetek?”, Wnioskodawczyni wskazała, że kwota podwyższonych odsetek (karnych) dotyczyła opóźnienia w płatności raty i została naliczona zgodnie z umową kredytową. Umowa kredytowa jednoznacznie określała wiążące dla stron umowy zasady naliczania takich odsetek.

Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy w przeszłości korzystała już Pani z zaniechania poboru podatku w związku z umorzeniem wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego? Jeśli tak, kiedy i w związku z jakim kredytem, na jakie cele zaciągniętym?”, Wnioskodawczyni wskazała, że nie korzystała z zaniechania poboru podatku w związku z umorzeniem wierzytelności z tytułu innych kredytów mieszkaniowych.

Wnioskodawczyni prostuje również okoliczność wskazaną we wniosku, gdzie wskazano, że Wnioskodawczyni w 2023 r. i w 2024 r. posiadała w Polsce tylko jedną nieruchomość, albowiem była właścicielem dwóch nieruchomości, z których jedna była przedmiotem umowy najmu (Wnioskodawczyni rozliczała z tytułu najmu podatek dochodowy od osób fizycznych w Polsce).

W uzupełnieniu wniosku złożonym 15 lutego 2026 r. na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy prowadziła/prowadzi Pani działalność gospodarczą, a jeżeli tak, to w jakich okresach/od kiedy prowadziła/prowadzi Pani tą działalność (proszę wskazać dzień-miesiąc-rok), w jakim kraju, w jakim zakresie (proszę wskazać pełny zakres i symbol PKWiU, pod którym sklasyfikowane były/są usługi, które świadczyła/świadczy Pani w ramach działalności gospodarczej) i jaka była/jest forma opodatkowania prowadzonej działalności gospodarczej?”, Wnioskodawczyni wskazała, że nie prowadzi i nie prowadziła działalności gospodarczej ani w Polsce, ani w Szwajcarii.

Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy lokale mieszkalne i miejsca postojowe, o których mowa we wniosku, stanowiły towar handlowy w Pani działalności gospodarczej?”, Wnioskodawczyni wskazała, że lokale mieszkalne i miejsca postojowe, o których mowa we wniosku, nie stanowiły towaru handlowego w działalności gospodarczej, gdyż ta ostatnia nie była prowadzona przez Wnioskodawczynię. Stanowiły one majątek prywatny Wnioskodawczyni.

Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy ww. lokale mieszkalne i miejsca postojowe zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez Panią bądź Pani byłego męża działalności gospodarczej (w przypadku odpowiedzi twierdzącej należy wskazać, kiedy zostały wprowadzone do ww. ewidencji i ewentualnie kiedy z niej wycofane)?”, Wnioskodawczyni wskazała, że lokale mieszkalne i miejsca postojowe, o których mowa we wniosku, nie były wprowadzane do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, albowiem Wnioskodawczyni nie prowadziła działalności gospodarczej. Były mąż również według najlepszej wiedzy Wnioskodawczyni nie prowadził działalności gospodarczej, a tym samym nie wprowadzał tych składników majątkowych do ww. ewidencji.

Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy koszty mediów dotyczących lokali mieszkalnych ujmowała/ujmuje Pani w kosztach uzyskania przychodów z działalności gospodarczej? Jeśli tak, od kiedy i do kiedy?”, Wnioskodawczyni wskazała, że koszty mediów dotyczących lokali mieszkalnych nie były ujmowane przez Wnioskodawczynię jako koszty uzyskania przychodów z działalności gospodarczej, Wnioskodawczyni nie prowadziła działalności gospodarczej.

Na pytanie Organu o treści cyt.: „W jaki sposób były wykorzystywane lokale mieszkalne i miejsca postojowe od momentu ich zakupu do momentu zawarcia ugód z bankiem dotyczących poszczególnych lokali mieszkalnych? W tym miejscu proszę wskazać:

a)    czy korzystała Pani z ww. lokali mieszkalnych dla swoich celów osobistych (w jaki sposób?)”, Wnioskodawczyni wskazała, że korzystała z lokali mieszkalnych w trakcie przyjazdu do Polski jako miejsce do krótkotrwałego zakwaterowania na czas pobytu w Polsce. Od końca 2013 r., kiedy nastąpiła separacja między Wnioskodawczynią i Jej małżonkiem, zarząd majątkiem małżeństwa prowadzony był oddzielnie przez każdego z małżonków według dokonanych między małżonkami faktycznych ustaleń. W tym zakresie, Wnioskodawczyni sprawowała faktyczną pieczę nad mieszkaniem przy ul. (…) w (…) oraz (…) w (…);

b)    „czy ww. lokale mieszkalne oddawała Pani w najem albo do używania na podstawie innych umów? Jeśli tak, to proszę wskazać:

• które lokale mieszkalne oddawała Pani w najem albo do używania na podstawie innych umów?”, Wnioskodawczyni wskazała, że oddawała w najem mieszkanie na ul. (…) w (…);
• „kto i w jakim okresie udostępniał ww. lokale mieszkalnym osobom trzecim?”, Wnioskodawczyni wskazała, że w 2023 r. i w 2024 r. Wnioskodawczyni oddawała w najem mieszkanie na ul. (…) w (…);
• „na podstawie jakich umów były udostępniane ww. lokale mieszkalne osobom trzecim?”, Wnioskodawczyni wskazała, że mieszkanie na ul. (…) w (…) było udostępniane osobom trzecim na podstawie umowy najmu;
• „czy udostępniała Pani ww. lokale mieszkalne odpłatnie czy bezpłatnie?”, Wnioskodawczyni wskazała, że mieszkanie na ul. (…) w (…) było udostępniane na podstawie umowy najmu, która jest umową odpłatną;
• „czy z tytułu ww. zawartej umowy odprowadzała Pani podatki? Jeżeli tak, jakie to były podatki?”, Wnioskodawczyni wskazała, że rozliczała podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu najmu mieszkania na ul. (…) w (…). W 2023 r. i w 2024 r. był to ryczałt od przychodów ewidencjonowanych;
• „czy rozliczała Pani przychody z tytułu najmu lokali mieszkalnych w ramach działalności gospodarczej, czy też zaliczała Pan te przychody do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?”, Wnioskodawczyni wskazała, że rozliczała podatek z tytułu najmu mieszkania na ul. (…) w ramach tzw. najmu prywatnego, opodatkowanego w 2023 i w 2024 r. ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.

c)    „czy ww. lokale mieszkalne i miejsca postojowe były wykorzystywane w Pani działalności gospodarczej lub działalności gospodarczej innych osób? Jeżeli tak, to w jakim okresie, w jakim celu i które lokale mieszkalne?”, Wnioskodawczyni wskazała, że jak pisano już wyżej, lokale mieszkalne i miejsca postojowe nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej Wnioskodawczyni, gdyż takowej Ona nie prowadziła. Według najlepszej wiedzy Wnioskodawczyni takiej działalności nie prowadził również były mąż, z którym Wnioskodawczyni nie utrzymuje kontaktu.

Na pytanie Organu o treści cyt.: „Jakie skutki podatkowe miał dokonany w 2021 r. podział majątku wspólnego w odniesieniu do pięciu lokali mieszkalnych wraz z miejscami postojowymi? Czy stała się Pani wyłącznym właścicielem poszczególnych lokali mieszkalnych – których?”, Wnioskodawczyni wskazała, że wskutek podziału majątku z 2021 r. Wnioskodawczyni została wyłącznym właścicielem lokali mieszkalnych przy ul. (…) w (…) (wraz z miejscem postojowym) oraz przy ul. (…) w (…) (wraz z pomieszczeniem przynależnym).

W przedmiocie skutków podatkowych podziału majątku Wnioskodawczyni wskazuje, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o PDOF, przepisów ustawy (tj. ustawy o PDOF) nie stosuje się do przychodów z tytułu podziału wspólnego majątku małżonków w wyniku ustania lub ograniczenia małżeńskiej wspólności majątkowej oraz przychodów z tytułu wyrównania dorobków po ustaniu rozdzielności majątkowej małżonków lub śmierci jednego z nich. W związku z tym podział majątku nie wywoływał skutków w podatku PIT.

Pytania

1.    Czy w świetle art. 3 ust. 1a ustawy o PDOF w 2023 r. oraz w 2024 r. Wnioskodawczyni była rezydentem podatkowym Szwajcarii, a tym samym nie posiadała polskiej rezydencji podatkowej w tych latach podatkowych?

2.    Czy osiągnięte w 2023 r. oraz w 2024 r. przez Wnioskodawczynię przychody z tytułu umorzenia kredytów frankowych, tj. zwolnienia z długu w związku z zawartymi Ugodami z bankami, nie podlegały opodatkowaniu na terytorium Polski, albowiem stanowią one tzw. inne dochody z art. 21 ust. 1 polsko-szwajcarskiej UPO, opodatkowane na terytorium Szwajcarii?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, w przedmiocie pytania nr 1, jak stanowi art. 3 ust. 1 ustawy o PDOF, osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Powyższy przepis reguluje instytucję tzw. nieograniczonego obowiązku podatkowego polegającą na tym, iż polski rezydent podatkowy podlega w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów bez względu na to, gdzie owe dochody są osiągane.

Natomiast osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy, art. 3 ust. 2a ustawy o PDOF).

Przepisy art. 3 ust. 1, ust. 1a i ust. 2a ustawy o PDOF stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o PDOF).

O wystąpieniu nieograniczonego lub ograniczonego obowiązku podatkowego decyduje zatem fakt posiadania miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Pojęcie „miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej” zostało zdefiniowane w art. 3 ust. 1a ustawy o PDOF.

W myśl art. 3 ust. 1a ustawy o PDOF, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)    posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)    przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Należy mieć na względzie, że z uwagi na użyty w powyższym przepisie spójnik „lub” dla stwierdzenia posiadania miejsca zamieszkania na terytorium Polski, a więc i wystąpienia nieograniczonego obowiązku podatkowego, wystarczające jest zaistnienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 3 ust. 1a ustawy o PDOF. Oznacza to, że polska rezydencja podatkowa wystąpi, gdy podatnik posiada ośrodek interesów życiowych w Polsce, mimo że przebywa w Polsce krócej niż 183 dni w roku podatkowym, jak również gdy podatnik nie posiada ośrodka interesów życiowych w Polsce, ale przebywa w Polsce dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W polskim systemie prawnym nie istnieje definicja legalna ośrodka interesów życiowych, jak stwierdzono w wyroku WSA w Łodzi z 5 października 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 493/17: „Oceniając, w którym z państw znajduje się centrum życiowych i zawodowych interesów osoby fizycznej, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki osobiste i ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są więzi rodzinne, towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczna, kulturalna i wszelka inna działalność, miejsce wykonywania działalności gospodarczej i miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem”.

Z kolei w Objaśnieniach Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2021 r. pt. „Rezydencja podatkowa oraz zakres obowiązku podatkowego osób fizycznych w Polsce” czytamy, iż: „Istnienie w Polsce ośrodka interesów życiowych oznacza posiadanie ścisłych powiązań osobistych lub gospodarczych z Polską. Każda z tych przesłanek podlega samodzielnej ocenie, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że podatnik posiada ośrodek interesów życiowych w Polsce.

Centrum interesów osobistych – centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

W związku z tym, wyjazd do innego państwa wraz z całą rodziną w większości przypadków powodować będzie przeniesienie centrum interesów osobistych do tego państwa. Natomiast wyjazd do pracy za granicę, podczas gdy małżonek oraz dzieci pozostają w Polsce, powodować będzie najczęściej utrzymanie centrum interesów osobistych na terytorium Polski.

W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym (…).

Centrum interesów gospodarczych. W praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.”.

Mając na uwadze powyższe rozważania, zdaniem Wnioskodawczyni, nie posiadała Ona w 2023 r. oraz w 2024 r. polskiej rezydencji podatkowej, lecz była rezydentem podatkowym Szwajcarii.

Z przedmiotowego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawczyni w 2023 r. oraz w 2024 r. nie przebywała na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym, albowiem przebywała Ona w Szwajcarii. Jednocześnie to w Szwajcarii Wnioskodawczyni posiadała ośrodek interesów życiowych. Wnioskodawczyni od 2004 r. mieszka w Szwajcarii i jest tam zatrudniona. Także w 2023 r., jak  i w 2024 r. głównym źródłem dochodu Wnioskodawczyni była praca wykonywana na terytorium Szwajcarii na rzecz podmiotu mającego siedzibę w tym państwie. W Polsce w tym okresie Wnioskodawczyni osiągnęła jedynie przychód z tytułu umorzenia zadłużenia z tytułu kredytów frankowych na podstawie Ugód (przychód o incydentalnym charakterze) oraz z tytułu najmu jednego lokalu mieszkalnego.

Powyższe okoliczności przemawiają za twierdzeniem, że Wnioskodawczyni posiadała w 2023 r. oraz w 2024 r. centrum interesów gospodarczych w Szwajcarii, a nie na terytorium Polski.

W 2023 r. i w 2024 r. Wnioskodawczyni w Szwajcarii mieszkała i wychowywała małoletnie dzieci, które uczęszczały do szwajcarskich szkół. W Polsce Wnioskodawczyni posiada natomiast rodziców, których z racji wieku odwiedzała kilka razy do roku w 2023 r. i w 2024 r. nie przekraczając okresu 183 dni w roku podatkowym. Z uwagi zatem na założenie własnej już rodziny, posiadanie dzieci i wychowywanie ich w Szwajcarii, Wnioskodawczyni posiada silniejsze powiązania rodzinne w Szwajcarii, niż w Polsce. Także w Szwajcarii, Wnioskodawczyni podejmuje aktywność społeczną, kulturalną i sportową, co nie ma miejsca w Polsce.

Te wszystkie okoliczności przemawiają za uznaniem, iż Wnioskodawczyni nie posiadała w 2023 r. oraz w 2024 r. polskiej rezydencji podatkowej, tylko posiadała szwajcarską rezydencję podatkową.

Powyższy wniosek jest aktualny także na gruncie Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 polsko-szwajcarskiej UPO, w rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz każdą jednostkę jego podziału terytorialnego lub organ władzy lokalnej. Jednakże, określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu na dochód jaki osiąga ona ze źródeł położonych w tym Państwie lub z tytułu majątku położonego w tym Państwie.

W myśl art. 4 ust. 2 lit. a) polsko-szwajcarskiej UPO, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Państwach, to jej status będzie określony według następujących zasad: osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych).

Nawet zatem, gdyby Wnioskodawczyni posiadała polską rezydencję podatkową według polskich przepisów podatkowych, tj. według ustawy o PDOF, to i tak postanowienia polsko-szwajcarskiej UPO, aktu wyższego rzędu wobec ustawy krajowej, wskazują że pierwszym kryterium testu rezydencji  – rozstrzygającego konflikt rezydencji krajowych – jest ośrodek interesów życiowych. Ten zaś, jak wskazano powyżej, Wnioskodawczyni od 2004 r., w tym w 2023 r. oraz w 2024 r., posiada w Szwajcarii.

Podsumowując, w 2023 r. oraz w 2024 r., gdy Wnioskodawczyni osiągała przychody z umorzenia długu z tytułu kredytów frankowych na podstawie zawartych Ugód, Wnioskodawczyni nie posiadała polskiej rezydencji podatkowej, tylko była rezydentem podatkowym Szwajcarii.

Zdaniem Wnioskodawczyni, w przedmiocie pytania nr 2, skoro Wnioskodawczyni w 2023 r.  i w 2024 r. była rezydentem podatkowym Szwajcarii, to do osiągniętych przez Nią dochodów na terytorium Polski zastosowanie znajdują postanowienia polsko-szwajcarskiej UPO decydujące o właściwej jurysdykcji krajowej w odniesieniu do dochodów osiąganych w danym państwie przez rezydenta podatkowego drugiego państwa.

Zaliczane na gruncie ustawy o PDOF do przychodów z innych źródeł – przychody z tytułu zwolnienia z długu kredytowego stanowią tzw. inne dochody z art. 21 ust. 1 polsko-szwajcarskiej UPO.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 polsko-szwajcarskiej UPO, części dochodu osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie (tutaj: Szwajcaria), bez względu na to, skąd one pochodzą, które nie są objęte postanowieniami poprzednich artykułów niniejszej konwencji, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie (tutaj: Szwajcaria).

Ponieważ przychody z tytułu zwolnienia z długu (umorzenia zobowiązania) nie stanowią odrębnej, szczególnej kategorii dochodu z polsko-szwajcarskiej UPO i nie są one objęte postanowieniami poprzednich artykułów konwencji, to stanowią one tzw. inne dochody z art. 21 ust. 1 UPO.

W konsekwencji, osiągnięte przez rezydenta podatkowego Szwajcarii przychody z umorzenia długu z tytułu kredytów frankowych, uzyskane na podstawie Ugód w 2023 r. i w 2024 r., są opodatkowane wyłącznie w Szwajcarii, nie zaś w Polsce.

Oznacza to, że Wnioskodawczyni będąc w latach podatkowych, w których uzyskała ww. przychody (tj. w 2023 r. oraz w 2024 r.) szwajcarskim rezydentem podatkowym, zapłaciła w Polsce nienależnie podatek dochodowy od osób fizycznych za 2023 r. oraz za 2024 r.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):

Natomiast art. 3 ust. 2a ww. ustawy stanowi, że:

W myśl art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w 2023 r.:

W myśl art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w 2024 r.:

Katalog dochodów (przychodów) wymienionych w ww. art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie jest katalogiem zamkniętym; wymienia jedynie przykładowe, najczęściej podejmowane czynności służące uzyskaniu przychodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Główna zasada dotycząca ograniczonego obowiązku podatkowego wyrażona jest w art. 3 ust. 2a ww. ustawy, natomiast ust. 2b podaje tylko przykładowe rodzaje dochodów, które podlegają opodatkowaniu w Polsce i nie jest to wyliczenie wyczerpujące.

Ustawodawca dopuszcza istnienie także innych dochodów, które należy uznać za osiągnięte na terytorium Polski. W przepisie tym przewidziano opodatkowanie oparte na zasadzie źródła. Jeżeli źródło przychodów cudzoziemca znajduje się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, to Rzeczpospolita Polska ma prawo opodatkować dochody uzyskane z tego źródła na zasadach obowiązujących w tym państwie (ograniczony obowiązek podatkowy).

Cytowany wcześniej art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że opodatkowaniu podlega dochód (przychód) osiągnięty na terytorium Polski.

Jest to generalna zasada, według której ustala się, jaki dochód podlega opodatkowaniu w Polsce. Decyduje o tym miejsce osiągania dochodów, nie zaś miejsce świadczenia usługi. O źródle dochodów położonych w Polsce można mówić wtedy, gdy takie źródło dochodów trwale związane jest z terytorium Polski lub gdy źródłem dochodu są polscy rezydenci eksploatujący rzeczy lub dobra niematerialne należące do innych podmiotów.

Obowiązek podatkowy

Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Jak stanowi art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 4 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Bernie dnia 2 września 1991 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 22, poz. 92 ze zm.):

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Jak wynika z opisu sprawy, zamieszkała Pani w Szwajcarii z końcem 2004 r. i jest Pani rezydentem podatkowym Szwajcarii od 2005 r. Posiada Pani certyfikaty rezydencji wydane przez organy podatkowe, potwierdzające szwajcarską rezydencję podatkową na okres  1 stycznia - 31 grudnia 2023 r. oraz na okres 1 stycznia - 31 grudnia 2024 r., zgodnie z umową zawartą pomiędzy Polską oraz Szwajcarią o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W 2023 r., jak i w 2024 r., zamieszkiwała Pani na terytorium Szwajcarii, gdzie wykonywała pracę zarobkową na rzecz podmiotu szwajcarskiego oraz wychowywała Pani swoje dzieci, urodzone w Szwajcarii odpowiednio w 2008 r. oraz w 2012 r. W tym kraju posiadała Pani w tym okresie dom, pracę, oszczędności, a Pani dzieci uczęszczają do szwajcarskich szkół. Także w Szwajcarii podejmowała Pani w 2023 r. i w 2024 r. aktywność społeczną, kulturalną, jak i sportową, posiada grono najbliższych przyjaciół.

W dacie zawarcia pięciu ugód z bankami była Pani traktowana jako szwajcarski rezydent podatkowy z uwagi na swoje miejsce zamieszkania i podlegała Pani opodatkowaniu w Szwajcarii.

W 2023 r. i w 2024 r. była Pani w Polsce właścicielem dwóch nieruchomości, z których jedna była przedmiotem umowy najmu (rozliczała Pani z tytułu najmu podatek dochodowy od osób fizycznych w Polsce).

W Polsce mieszkają Pani rodzice, których odwiedzała Pani czasami w 2023 r. i w 2024 r., jednak pobyty w Polsce nie przekraczały nigdy 183 dni w roku podatkowym z uwagi na to, że cała aktywność życiowa i Pani najbliższa rodzina były na terytorium Szwajcarii.

Ten stan w trwa już od 2004 r. do dnia złożenia wniosku.

Mając na uwadze powyższy opis stanu faktycznego i powołane przepisy prawa stwierdzam, że w 2023 r. i w 2024 r. Pani miejscem zamieszkania dla celów podatkowych była Szwajcaria. W konsekwencji, w 2023 r. i w 2024 r. nie była Pani rezydentem podatkowym Polski.

Umorzenie wierzytelności w świetle Konwencji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania

Z uwagi na fakt, że w 2023 r. i w 2024 r. posiadała Pani miejsce zamieszkania w Szwajcarii i w Polsce posiadała Pani w tym okresie ograniczony obowiązek podatkowy, kwestie opodatkowania dochodów uzyskanych w związku z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytów, o których mowa we wniosku, należy rozpatrywać z uwzględnieniem ww. Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku.

Konwencja polsko-szwajcarska nie zawiera przepisu, który regulowałby sposób opodatkowania dochodów w związku z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu (kredytów), zatem zastosowanie znajdzie art. 21 tej Konwencji dotyczący opodatkowania tzw. „innych dochodów”.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku:

Jak stanowi natomiast art. 21 ust. 2 ww. Konwencji:

W konsekwencji, w związku z tym, że w 2023 r. i w 2024 r. posiadała Pani miejsce zamieszkania w Szwajcarii (tj. nieograniczony obowiązek podatkowy i rezydencję podatkową w Szwajcarii), to przychody jakie uzyskała Pani w 2023 r. i w 2024 r. w związku z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytów, podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie, tj. w Szwajcarii i nie podlegają opodatkowaniu w Polsce.

Tym samym nie ciążył na Pani obowiązek zapłaty podatku dochodowego z ww. tytułu w Polsce oraz złożenia z tego tytułu w Polsce zeznań podatkowych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia  29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Nie prowadzę postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.