Interpretacja 0113-KDIPT2-2.4011.1148.2025.3.KR

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 15 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zapłaty z własnych środków alimentów w imieniu syna, a następnie otrzymaniu zwrotu od syna równowartości tych kwot. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie pismem z 26 stycznia 2026 r. (data wpływu 2 lutego 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan ojcem pełnoletniego syna. Pana syn jest zobowiązany do uiszczania alimentów na rzecz swojego małoletniego dziecka na podstawie prawomocnego wyroku sądu. Alimenty powinny być regulowane do 5. dnia każdego miesiąca.

Syn otrzymuje wynagrodzenie za pracę 15. każdego miesiąca. W celu uniknięcia opóźnień w regulowaniu alimentów dobrowolnie opłaca Pan alimenty ze środków własnych, bezpośrednio na rachunek osoby uprawnionej do ich otrzymania, w terminie do 5. dnia miesiąca. Po otrzymaniu wynagrodzenia syn zwraca Panu dokładnie tę samą kwotę w tym samym miesiącu (około 15. dnia miesiąca). Kwota zwrotu jest każdorazowo identyczna z kwotą zapłaconych alimentów.

Między Panem a synem nie została zawarta umowa pożyczki, nie są naliczane odsetki ani inne świadczenia dodatkowe. Opisane czynności nie powodują po Pana stronie ani po stronie syna trwałego przysporzenia majątkowego. Zwrot środków następuje każdorazowo jako refundacja wydatku poniesionego przez Pana w imieniu i na rzecz syna.

Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

1.  Czy kwoty zwracane Panu przez syna tytułem zwrotu alimentów zapłaconych przez Pana w imieniu syna stanowią dla Pana przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

2.  Czy czynność polegająca na zapłacie przez Pana alimentów ze środków własnych w imieniu pełnoletniego syna, a następnie otrzymaniu od syna zwrotu równowartości tych kwot, powoduje po Pana stronie powstanie obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych na podstawie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, w szczególności czy po Pana stronie powstaje obowiązek zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych lub obowiązek sumowania otrzymywanych kwot do limitu 36 120 zł?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 1 dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych, natomiast w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych (pytanie nr 2) zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pana stanowisko w sprawie

Ad 1

W Pana ocenie, kwoty zwracane przez Pana syna, nie stanowią dla Pana przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Otrzymywane środki pieniężne nie powodują po stronie Pana trwałego przysporzenia majątkowego, lecz stanowią wyłącznie zwrot wydatku poniesionego w imieniu i na rzecz syna. Nie uzyskuje Pan żadnego realnego wzbogacenia, a Pana sytuacja majątkowa po dokonaniu zwrotu, pozostaje taka sama jak przed zapłatą alimentów.

W konsekwencji, otrzymywane kwoty mają charakter neutralny podatkowo i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają zatem wszelkie dochody, z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych w katalogu zwolnień przedmiotowych lub od których zaniechano poboru podatku.

Ponadto należy wskazać, że z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zauważyć należy, że do przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, które stanowić będą trwałe przysporzenie majątkowe. Co do zasady więc o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów podlegających opodatkowaniu decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa majątek podatnika (takie przysporzenie, którym może rozporządzać jak właściciel). Przychód podatkowy musi charakteryzować się definitywnością i nie mieć charakteru zwrotnego.

W świetle wskazanych przepisów opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Stosownie natomiast do definicji dochodu, jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.

Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 tej ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane – jak już wcześniej wskazano – tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe. Do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie zalicza się natomiast kwot uzyskanych z tytułu różnego rodzaju zwrotów własnych nakładów poczynionych za inny podmiot, pod warunkiem, że ów zwrot rzeczywiście odpowiada kwocie uprzednio poniesionych kosztów.

Przepis art. 10 ust. 1 ww. ustawy zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłem przychodów są „inne źródła”.

Definicja ta, dla potrzeb opodatkowania dochodów uzyskiwanych z innych źródeł została uzupełniona w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że:

Użycie w tym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – o przychodzie podatkowym z innych źródeł należy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega zatem dochód uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie których mamy do czynienia z przyrostem mienia, osiągniętym przysporzeniem majątkowym mającym konkretny wymiar finansowy. Tak więc podstawą uzyskania przychodów z innych źródeł mogą być tylko takie czynności, w wyniku których następuje po stronie osoby fizycznej przysporzenie majątkowe.

Powyższe potwierdza również orzecznictwo, np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2253/15 oraz w wyroku z 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2076/15 stwierdził, że:

Z opisu stanu faktycznego wynika, że Pana syn jest zobowiązany do uiszczania alimentów na rzecz swojego małoletniego dziecka. Alimenty powinny być regulowane do 5. dnia każdego miesiąca. W celu uniknięcia opóźnień w regulowaniu alimentów, dobrowolnie opłaca Pan alimenty z własnych środków, bezpośrednio na rachunek osoby uprawnionej do ich otrzymania. Po otrzymaniu wynagrodzenia, syn zwraca Panu dokładnie tę samą kwotę w tym samym miesiącu. Kwota zwrotu jest każdorazowo identyczna z kwotą zapłaconych przez Pana alimentów. Pomiędzy Panem a synem nie została zawarta umowa pożyczki, nie są naliczane odsetki ani inne świadczenia dodatkowe. Opisane czynności nie powodują po Pana stronie ani po stronie syna trwałego przysporzenia majątkowego. Zwrot środków następuje każdorazowo jako refundacja wydatku poniesionego przez Pana w imieniu i na rzecz syna.

Odnosząc się do tych środków należy wskazać, że nie sposób uznać ich za Pana przychód podatkowy. Pieniądze te otrzymywał/otrzymuje Pan bowiem, jako zwrot poniesionych przez Pana wcześniej kosztów/wydatków w imieniu i na rzecz syna, tj. zwrot alimentów zapłaconych przez Pana w imieniu syna (Pana syn jest zobowiązany do uiszczania alimentów na rzecz swojego małoletniego dziecka). Tym samym nie uzyskał/nie uzyskuje Pan przysporzenia majątkowego w związku ze zwrotem pieniędzy, przekazanych na pokrycie tych wydatków, które przeznaczył Pan na zapłatę alimentów. Środki te nie podlegają zatem opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Reasumując, otrzymywane przez Pana od Pana syna kwoty pieniężne, które stanowią zwrot zapłaconych przez Pana w imieniu syna alimentów, nie stanowią dla Pana przysporzenia majątkowego, a tym samym nie powodują powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.