Podatnik, obywatel Polski, mieszkał i pracował w Luksemburgu od stycznia 2020 do lipca 2023, gdzie miał centrum interesów życiowych i był rezydentem podatkowym, co potwierdzają liczne dokumenty. W styczniu 2020 przez kilka dni miał jeszcze miejsce zamieszkania w Polsce, a formalny wyjazd zgłosił w czerwcu 2021. Do Polski wrócił na…
Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
29 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 16 lutego 2026 r. (data wpływu 17 lutego 2026 r.) oraz pismem z 2 marca 2026 r. (data wpływu 2 marca) – w odpowiedzi na wezwania.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Jest Pan obywatelem Polski.
W okresie od stycznia 2020 r. do lipca 2023 r. zamieszkiwał Pan na stałe w Luksemburgu. W tym okresie w Luksemburgu znajdowało się Pana centrum interesów osobistych oraz gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) i był Pan tamtejszym rezydentem podatkowym. Posiada Pan certyfikat rezydencji wystawiony przez luksemburski organ państwowy, potwierdzający Pana rezydencję w Luksemburgu w latach: 2020, 2021,2022 oraz w części roku 2023. Posiada Pan potwierdzenie od pracodawcy (…) rozpoczęcia i zakończenia pracy w Luksemburgu. Posiada Pan akt wymeldowania z Luksemburga w roku 2023. W latach 2020-2022 oraz w pierwszej połowie 2023 r. nie posiadał Pan miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce.
Mimo, iż formalnego zgłoszenia wyjazdu za granicę dokonał Pan w czerwcu 2021 r., to faktyczne przeniesienie miejsca zamieszkania i rezydencji podatkowej do Luksemburga nastąpiło już w styczniu 2020 r.
Do Polski wrócił Pan na stałe 9 lipca 2023 r., przenosząc tu z powrotem swój ośrodek interesów życiowych. Od tego momentu podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Obecnie jest Pan zatrudniony w Polsce na podstawie umowy o pracę (...). Spełnia Pan warunek nieposiadania miejsca zamieszkania w Polsce w okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających rok powrotu (lata: 2020, 2021,2022). Nigdy wcześniej nie korzystał Pan z ulgi na powrót. Posiada Pan dokumenty potwierdzające rezydencję w Luksemburgu.
W piśmie z 17 lutego 2026 r. udzielił Pan odpowiedzi na pytania zawarte w wezwaniu:
1. Kiedy – proszę podać dokładną datę – przeniósł się Pan z Polski do Luksemburga na stałe (tj. przeniósł Pan z Polski do Luksemburga swoje centrum interesów życiowych)?
Odp.: „W okresie od 6 stycznia 2020 r. do lipca 2023 r. zamieszkiwałem na stałe w Luksemburgu.
Posiadam dokument „Declaration d’arrivee” (zgłoszenie przyjazdu), który wyrobiłem w dniu rozpoczęcia pracy w Luksemburgu to jest 6.1.2020 r. widnieje na nim adres, pod którym wówczas byłem zameldowany w Luksemburgu – tuż po przeprowadzce z Polski.
Posiadany certyfikat rezydencji wystawiony przez luksemburski organ państwowy, potwierdzający moją rezydencję w Luksemburgu w latach: 2020, 2021, 2022 oraz w części roku 2023. W tym okresie w Luksemburgu znajdowało się moje centrum interesów osobistych oraz gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) i byłem tamtejszym rezydentem podatkowym.”
2. Czy certyfikat rezydencji wydany Panu przez państwo Luksemburg potwierdza, że miał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych poza Polską w okresie od 1 stycznia 2020 r.? Odp.: „Posiadam dokument „LE GOUVERNEMENT DU GRAND-DUCHE DE LUXEMBOURG Administration des contributions directes” (Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga Urząd Podatków Bezpośrednich), w treści którego jestem informowany o szczegółach dotyczących rejestracji od 2020 roku w Urząd Podatków Bezpośrednich w Luksemburgu. Dokument zawiera nadany mi numer identyfikacji podatkowej. Posiadam potwierdzenie od pracodawcy (…) rozpoczęcia i zakończenia pracy w Luksemburgu. Posiadam umowę o pracę, w której punkt 15.3 mówi: „You shall be solely responsible for any tax impacts caused by your commencement of employment in Luxembourg.” (Ponosi Pan/Pani wyłączną odpowiedzialność za wszelkie skutki podatkowe wynikające z rozpoczęcia zatrudnienia w Luksemburgu).”
3. Czy dokumenty, które Pan posiada (potwierdzenie od pracodawcy), wskazują, że miał Pan w Luksemburgu miejsce zamieszkania od 1 stycznia 2020 r.?
Odp.: „W umowie o pracę z … (podpisałem ją 13.12.2019 r.) nie mam wpisanego adresu zamieszkania z Luksemburga. Widnieje na niej adres polski ponieważ wówczas jeszcze się nie przeprowadziłem. Adres zamieszkania z Luksemburga, jak pisałem w punkcie (1) widnieje na dokumencie - zgłoszenie przyjazdu. Umowa z …. jest oparta o prawo Luksemburga, a jej treść nawiązuje do przepisów z luksemburskiego „Kodeksu pracy”. Umowa na pierwszej stronie wskazuje datę rozpoczęcia stosunku pracy na 6.1.2020.
Posiadam akt wymeldowania z Luksemburga w roku 2023.
W latach 2020-2022 oraz w pierwszej połowie 2023 r. nie posiadałem miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. Mimo, iż formalnego zgłoszenia wyjazdu za granicę dokonałem w czerwcu 2021 r., to faktyczne przeniesienie miejsca zamieszkania i rezydencji podatkowej do Luksemburga nastąpiło już w styczniu 2020 r. Do Polski wróciłem na stałe 9 lipca 2023 r., przenosząc tu z powrotem swój ośrodek interesów życiowych. Od tego momentu podlegam w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Obecnie jestem zatrudniony w Polsce na podstawie umowy o pracę (...). Spełniam warunek nieposiadania miejsca zamieszkania w Polsce w okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających rok powrotu (lata: 2020, 2021, 2022). Nigdy wcześniej nie korzystałem z ulgi na powrót. Posiadam dokumenty potwierdzające rezydencję w Luksemburgu.”
4. Czy posiada Pan inne dokumenty, które potwierdzają Pana miejsce zamieszkania poza Polską od 1 stycznia 2020 r. (np. zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe lub inne – prosimy wyjaśnić jakie?)?
Odp.: „Dodatkowe dokumenty które potwierdzają że mieszkałem w Luksemburgu:
„Fiche de retenue d'impót 2020” (Karta potrąceń podatkowych 2020), na której widnieje data mojego zatrudnienia w … 6.1.2020 r.;
CNS d’Gesondheetskeess (luksemburska Narodowa Kasa Zdrowia), od której otrzymywałem w latach 2020-23 dokumenty na których jest podany adres z Luksemburga i mój luksemburski numer „pesel”;
FEUER Supplementary pension scheme (uzupełniający system emerytalny) – dokument, na którym podane są moje dane oraz data wciągnięcia mnie na listę płatników składek w Luksemburgu (styczeń 2020);
….. – posiadam dokumenty z banku, który prowadził mi konto w Luksemburgu z moimi danymi – w tym adresowymi z lat 2020-23. Są to min. potwierdzenia wykonanych przelewów bankowych;
Firma … rozliczała za mnie podatek. Posiadam potwierdzenie o treści: „….” (Pańska dokumentacja podatku dochodowego w Luksemburgu za 2020 rok Szanowny Panie …, z przyjemnością informujemy, że Pańska dokumentacja podatkowa w Luksemburgu za rok 2020 została sfinalizowana i jest gotowa do Pana wglądu oraz podpisu.).”
W piśmie z 2 marca 2026 r., w odpowiedzi na pytanie: „ (…) gdzie miał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 5 stycznia 2020 r.?”, wyjaśnił Pan: „w okresie od 1 stycznia do 5 stycznia 2020 roku miałem miejsce zamieszkania do celów podatkowych w Polsce. Deklaracja podatkowa jaką składałem w 2021 roku za rok 2020 była właśnie za te kilka dni które spędziłem jeszcze w Polsce.”
Pytanie
Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego, w związku z powrotem do Polski w lipcu 2023 r. oraz udokumentowaną rezydencją podatkową w Luksemburgu w latach 2020-2023, przysługuje Panu prawo do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tzw. ulga na powrót), w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od sierpnia roku 2023 kiedy rozpoczął Pan pracę w Polsce?
Pana stanowisko w sprawie
W Pana ocenie, przysługuje Mu prawo do skorzystania z tzw. ulgi na powrót, począwszy od sierpnia 2023 r.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, wolne od podatku są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
Spełnia Pan łącznie wszystkie warunki określone w art. 21 ust. 43 ustawy o PIT, tj.:
· posiada obywatelstwo polskie;
· przeniósł miejsce zamieszkania do Polski po 31.12.2021 r. (data powrotu: 09.07.2023 r.).;
· przez okres trzech lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium RP (czyli w latach: 2020, 2021, 2022, połowie 2023 ), posiadał Pan miejsce zamieszkania na terytorium Luksemburga;
· okres Pana pobytu w Luksemburgu (państwo UE) był udokumentowany certyfikatem rezydencji, co jest zgodne z wymogami ustawy dla zastosowania zwolnienia w oparciu o 3-letni okres zamieszkania (a nie 3-letni okres pobytu);
· ustawa pozwala podatnikowi wybrać rok bazowy, od którego zaczyna korzystać z ulgi (rok powrotu lub rok następny). Wybiera Pan rok powrotu, tj. rok 2023.
W związku z powyższym uważa Pan, że ma prawo do stosowania zwolnienia z podatku dochodowego do limitu 85 528 zł rocznie w latach 2023-2026.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2647 ze zm.; Dz. U. z 2024 r., poz. 226 ze zm.; Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,
b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,
d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
- w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:
Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 21 ust. 43 ww. ustawy:
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:
a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
3) podatnik:
a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub
b) miał miejsce zamieszkania:
- nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
- na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz
4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz
5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia – w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy:
Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.
Powyższe przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a) tiret 13 ustawy z dnia 23 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.).
Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:
Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Zwolnieniu z opodatkowania podlegają wyłącznie przychody uzyskane ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy, z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8, z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz z zasiłku macierzyńskiego.
W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, i co istotne, w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, należy mieć nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium RP.
Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne, aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:
Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
W myśl natomiast art. 4a ustawy:
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów.
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
W świetle art. 3 ust. 1a ww. ustawy, analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem ww. przesłanek. Podatnik spełniający kryteria wymienione w art. 3 ust. 1a ww. ustawy, jest uznawany za osobę mającą nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, natomiast podatnik który tych kryteriów nie spełnia podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Jak wynika jednak z przywołanego art. 21 ust. 43 ww. ustawy, przedmiotowe zwolnienie przysługuje pod warunkiem, że podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:
· trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
· okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Z analizy przedstawionego przez Pana opisu sprawy wynika, że w okresie od 1 stycznia do 5 stycznia 2020 r. miał Pan miejsce zamieszkania do celów podatkowych w Polsce. Wskazał Pan m.in., że w okresie od 1 stycznia do 5 stycznia 2020 r. miał Pan miejsce zamieszkania do celów podatkowych w Polsce. Deklaracja podatkowa jaką składał Pan w roku 2021 za rok 2020 była właśnie za te kilka dni które spędził Pan jeszcze w Polsce. Następnie, od 6 stycznia 2020 r. do lipca 2023 r. zamieszkiwał Pan na stałe w Luksemburgu. W tym okresie w Luksemburgu znajdowało się Pana centrum interesów osobistych oraz gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) i był Pan tamtejszym rezydentem podatkowym. Do Polski wrócił Pan na stałe 9 lipca 2023 r., przenosząc tu z powrotem swój ośrodek interesów życiowych. Od tego momentu podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Z przedstawionych przez Pana informacji wynika, że do 5 stycznia 2020 r. Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych znajdowało się w Polsce.
Przedstawione przez Pana okoliczności nie pozwalają zatem na uznanie, że nie posiadał Pan w Polsce miejsca zamieszkania w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę.
Mając na uwadze opisany we wniosku stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że skoro na gruncie opisanego stanu faktycznego nie został spełniony warunek braku miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres obejmujący trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok 2023, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym to warunku traktuje art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to nie przysługuje Panu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zatem Pana stanowisko jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia.
Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo