Interpretacja 0113-KDIPT2-2.4011.135.2026.2.DA

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 30 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem złożonym 5 marca 2026 r. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)  Zainteresowany będący stroną postępowania:…ul. ……

2)  Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:…ul. ……

Opis zdarzenia przyszłego

Bank i Zainteresowanych łączyła umowa kredytu mieszkaniowego nr … (obecnie ewidencjonowana pod numerem …: …) z dnia … października 2010 r. Kredyt mieszkaniowy rozumiany jest jako kredyt udzielony w całości lub w części na finansowanie własnego celu mieszkaniowego kredytobiorcy.

Umowa kredytu była umową kredytu hipotecznego denominowanego w CHF, a sam kredyt został udzielony w złotówkach, co stanowiło 499 999,00 zł.

W dniu 15 stycznia 2016 r. Zainteresowani dokonali całkowitej spłaty kredytu, na skutek czego w księgach Banku nie figuruje żadne zobowiązanie z tytułu zaciągniętego kredytu.

Umowa kredytu zawierała klauzule niedozwolone, dlatego Zainteresowani złożyli do Sądu pozew przeciwko Bankowi o stwierdzenie nieważności umowy kredytu oraz o zapłatę kwoty 104 029,23 zł i 156 980,97 CHF wraz z ustawowymi odsetkami.

Sąd Okręgowy w … wyrokiem sygn. … z dnia 30 stycznia 2025 r. zasądził od pozwanej ... w … na rzecz powodów … (Zainteresowanego będącego stroną postępowania) i … (Zainteresowanej niebędącej stroną postępowania) kwotę 61 376,00 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 3 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty. Następnie została wniesiona apelacja przez Bank oraz apelacja wniesiona przez Zainteresowanych od wyroku z dnia 30 stycznia 2025 r. Apelacja została złożona do Sądu Apelacyjnego … i jest prowadzona pod sygn. …. Następnie Bank z własnej inicjatywy wystąpił z propozycją ugody.

Strony zawierają ugodę o następującej treści:

㤠1

1.  Strony potwierdzają, iż miały wolę zawarcia Umowy w dacie jej zawarcia.

2.  Strony potwierdzają, iż Bank wypłacił Kredytobiorcy kwotę kredytu przeznaczoną na realizację celu kredytu określonego w Umowie, a Kredytobiorca oświadcza, że wykorzystał kwotę kredytu na realizację tego celu.

3.  W księgach rachunkowych Banku na dzień 15.01.2016 r. wysokość zadłużenia Kredytobiorcy z tytułu Umowy wynosiła 43 180,28 CHF:

-     kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): 43 178,92 CHF,

-     odsetki skapitalizowane: 0,00 CHF,

-     odsetki zapadłe niespłacone: 0,00 CHF,

-     odsetki od zadłużenia przeterminowanego: 0,00 CHF,

-     odsetki zawieszone: 0,00 CHF,

-     odsetki bieżące: 1,36 CHF,

co oznacza, że po przeliczeniu na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia 15.01.2016 r. wynoszącym 4,0284 PLN/CHF, zadłużenie Kredytobiorcy na dzień 15.01.2016 r. wynosiło 173 947,44 złotych:

-     kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): 173 941,96 złotych,

-     odsetki skapitalizowane: 0,00 złotych,

-     odsetki zapadłe niespłacone: 0,00 złotych,

-     odsetki od zadłużenia przeterminowanego: 0,00 złotych,

-     odsetki zawieszone: 0,00 złotych,

-     odsetki bieżące: 5,48 złotych,

a zadłużenie Kredytobiorcy z tytułu niezapłaconych kosztów i opłat związanych z Umową wynosiło 0,00 złotych.

4.  Przedmiotem Ugody jest zakończenie Sporu oraz uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy, między innymi poprzez zmianę zasad rozliczenia Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej wynikającej z Umowy. Strony dokonują rozliczenia w oparciu o założenie zmiany waluty zadłużenia, określonej w Umowie, na walutę polską na zasadach określonych w § 1 ust. 5 i nast.

5.  Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia na dzień 15.01.2016 r. Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy, tj. od dnia ….10.2010 r., stanowił kredyt złotowy udzielony na warunkach, o których mowa w § 1 ust. 6, z zachowaniem: (1) pozostałych parametrów kredytu wynikających z Umowy tj. okresu kredytowania - 359 miesięcy licząc od daty zawarcia Umowy oraz formy spłaty kredytu w ratach annuitetowych, z uwzględnieniem § 1 ust. 7, (2) poniesionych opłat, prowizji i składek ubezpieczeniowych.

6.  Warunki udzielenia kredytu Złotowego, o których mowa w § 1 ust. 5, zostały określone w sposób następujący:

1)  kwota kredytu (kapitał) stanowiła sumę kwot wypłaconych tytułem kredytu i wynosiła 499 999,00PLN; jeśli jakakolwiek część wypłaty nastąpiła w CHF, Bank przeliczył ją na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia wypłaty,

2)  oprocentowanie kredytu według zmiennej stopy procentowej zostało ustalone jako suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w wysokości 2,58 %; w dniu wypłaty kredytu lub pierwszej transzy kredytu oprocentowanie wynosiło 6,40 %, zaś wartość wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M z dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy kredytu wynosiła 3,82 %; pierwszy okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M obowiązywał od dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy i mógł być krótszy niż kolejne okresy trzymiesięczne wyznaczane w dniu wymagalności raty kredytu i odsetek; kolejne trzymiesięczne okresy obowiązywania wskaźnika referencyjnego kończyły się w dniu poprzedzającym dzień, który datą odpowiada dniowi, w którym rozpoczął się poprzedni trzymiesięczny okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego, z uwzględnieniem zasad liczenia terminów oznaczonych w miesiącach, przewidzianych w przepisach Kodeksu cywilnego,

3)  wysokość marży, o której mowa w pkt 2), odpowiada wysokości marży kredytów mieszkaniowych ponad średnią wartość WIBOR dla miesiąca, w którym została zawarta Umowa; informacja o jej wysokości dla poszczególnych miesięcy dostępna jest w tabeli „Marża kredytów mieszkaniowych" w arkuszu „Marża ponad śr. WIBOR-od 2005 r.” w kolumnie „Marża ponad średnią wartość WIBOR® 3M”, opublikowanej przez Komisję Nadzoru Finansowego na stronie internetowej www.knf.gov.pl pod tytułem „Dane statystyczne opisujące marżę ponad WIBOR® dla potrzeb ugód dotyczących walutowych kredytów mieszkaniowych" (dostęp do strony internetowej aktywny na dzień zawarcia Ugody),

4)  informacja o wysokości dziennej wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M, o którym mowa w pkt 2), dostępna jest w tabeli „Marża kredytów mieszkaniowych” w arkuszu „Fixing WIBOR (2000- 2020)” w kolumnie „Wartość Fixingu WIBOR® 3M” w pliku „Dane statystyczne”, o którym mowa w pkt 3); informacja o wysokości dziennej wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M od roku 2021 dostępna jest w tabeli „Dane opóźnione” opublikowanej przez GPW Benchmark S.A. na stronie internetowej: https://gpwbenchmark.pl/dane-opoznione.

7.  Rozliczenie kredytu udzielonego na podstawie Umowy na poczet kredytu w złotych, o którym mowa w § 1 ust. 5, a którego warunki udzielenia zostały określone w § 1 ust. 6, nastąpiło w ten sposób, że wartość spłat dokonanych na podstawie Umowy została zaliczona w pierwszej kolejności na poczet rat odsetkowych, a następnie - rat kapitałowych kredytu w złotych. Powstała nadwyżka pomniejszała kapitał do spłaty kredytu, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1), od którego naliczane były kolejne odsetki, a niedobór - powiększał kapitał do spłaty, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1), od którego naliczane były kolejne odsetki. Przed zawarciem niniejszej Ugody Bank przedłożył Kredytobiorcy Zestawienie stanowiące podstawę wyliczenia nadpłaty kwoty kredytu w PLN na dzień 15.01.2016 r., a Kredytobiorca potwierdza jego otrzymanie.

8.  W dniu 15.01.2016 r. Kredytobiorca dokonał przedterminowej spłaty kredytu w wysokości 173 947,44 PLN, o której mowa w pkt 3) preambuły.

9.  W celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności klauzul umownych i ważności Umowy, uwzględniając przyjęty przez Strony w niniejszej Ugodzie sposób rozliczenia Umowy opisany w § 1 ust. 5-7 powyżej oraz wpłatę dokonaną przez Kredytobiorcę w dniu 15.01.2016 r., o której mowa w § 1 ust. 8 powyżej, Bank zobowiązuje się do zwrotu na rzecz Kredytobiorcy kwoty 79 354,77 złotych (słownie: siedemdziesiąt dziewięć tysięcy trzysta pięćdziesiąt cztery złote i 77/100) w tym:

-     kapitał 79 354,77 złotych,

-     odsetki 0,00 złotych.

w terminie 21 dni od dnia zawarcia Ugody. Bank dokona zapłaty na rachunek wskazany przez Kredytobiorcę należący do … sp. k. (ul. …, …, NIP: …) prowadzony przez ... o numerze …. W przypadku braku zapłaty tej kwoty w tym terminie zostaną naliczone odsetki za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych od następnego dnia po bezskutecznym upływie tego terminu.

§ 2

1.  Kredytobiorca oświadcza, iż jest świadomy, że:

1)  w przypadku nie zawarcia Ugody, sąd rozpoznający Spór może w szczególności uwzględnić powództwo Kredytobiorcy zasądzając dochodzone roszczenie w całości lub w części, albo oddalić powództwo Kredytobiorcy w całości lub w części, odpowiednio zasądzając koszty postępowania sądowego pomiędzy Stronami;

2)  przed sądami polskimi toczą się postępowania, z powództw kredytobiorców przeciwko bankom albo z powództw banków przeciwko kredytobiorcom, w ramach których podnoszone są przez kredytobiorców zarzuty istnienia w umowach kredytów denominowanych lub indeksowanych do waluty obcej (innej niż waluta polska) klauzul abuzywnych lub zarzuty nieważności tych umów tożsame lub podobne do zarzutów podnoszonych przez Kredytobiorcę w ramach Sporu; w przypadku powództw kredytobiorców - dochodzone są roszczenia z tego tytułu, w szczególności roszczenia kredytobiorców o zapłatę należności odpowiadającej wysokości uiszczonych w wykonaniu umów kredytów rat kapitałowo-odsetkowych (i ewentualnie innych opłat). Spośród możliwych rozstrzygnięć sporów pomiędzy kredytobiorcami a bankami, obejmujących w szczególności:

a)  uznanie przez sąd zawartych w umowie kredytu klauzul za nieabuzywne i oddalenie powództwa kredytobiorcy lub - w przypadku gdy z powództwem wystąpił bank − uwzględnienie powództwa (zasądzenie dochodzonego roszczenia) banku;

b)  uznanie przez sąd zawartych w umowie kredytu klauzul za abuzywne, ich wyeliminowanie z umowy i w konsekwencji uznanie, że:

i) strony są związane umową w pozostałym zakresie, a po wyeliminowaniu tych klauzul, kredyt staje się kredytem walutowym, udzielonym w walucie obcej i oprocentowanym stopą procentową właściwą dla danej waluty obcej i marżą banku, a kredytobiorcy może przysługiwać roszczenie z tytułu nienależytego wykonania umowy na etapie wypłaty kwoty kredytu,

ii) strony są związane umową w pozostałym zakresie, a jej niedozwolone postanowienia powinny zostać zastąpione przepisem przewidującym możliwość określenia wartości waluty obcej według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia dokonania płatności,

iii) strony są związane umową w pozostałym zakresie, a wypłacony w jej wykonaniu kredyt powinien zostać rozliczony jak udzielony w walucie PLN i oprocentowany stopą procentową WIBOR i marżą banku,

iv) strony są związane umową w pozostałym zakresie, a wypłacony w jej wykonaniu kredyt powinien zostać rozliczony jak udzielony w walucie PLN i oprocentowany stopą procentową wskazaną w umowie i marżą banku,

v) bez klauzul uznanych za abuzywne umowa nie może wiązać, jest trwale bezskuteczna względnie nieważna, a kredytobiorcy i bankowi przysługują odrębne roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu tej umowy (z uwzględnieniem mechanizmu opisanego w pkt 7 poniżej);

c)  uznanie przez sąd umowy kredytu za nieważną bez względu na ewentualną abuzywność jej postanowień; w ostatnich latach dominuje linia orzecznicza, w ramach której najczęściej zapadającym rozstrzygnięciem jest stwierdzenie abuzywności klauzuli ryzyka walutowego i zasad denominacji lub indeksacji i w konsekwencji nieważność całej umowy kredytu (pkt 2 lit. b plit v powyżej), oraz − w przypadku powództw kredytobiorców - zasądzenie na rzecz kredytobiorcy roszczeń dochodzonych z tego tytułu; przy czym należy mieć na względzie, że w niektórych przypadkach zapadają także inne rozstrzygnięcia;

3)  w przypadku uzyskania przez Kredytobiorcę w Sporze z Bankiem rozstrzygnięcia odpowiadającego tym, które zapadają w ramach dominującej linii orzeczniczej opisanej w pkt 2 lit. b pkt v powyżej, Stronom przysługiwałyby wzajemne roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu Umowy:

a)  Bank byłby zobowiązany do zwrotu Kredytobiorcy sumy uiszczonych przez Kredytobiorcę rat kapitałowo-odsetkowych (i ewentualnie innych opłat),

b)  Kredytobiorca zobowiązany byłby do zwrotu Bankowi wypłaconego kapitału; przy czym każdorazowo, dodatkowo Kredytobiorca mógłby uzyskać również zasądzenie od Banku zapłaty odsetek za opóźnienie w zapłacie dochodzonego roszczenia pieniężnego lub kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego;

4)  w dniu 25 kwietnia 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie całej Izby Cywilnej podjął w sprawie za sygn. III CZP 25/22 uchwałę (dalej „Uchwała III CZP 25/22”), w której rozstrzygnął zagadnienia prawne dotyczące umów kredytów indeksowanych lub denominowanych w walucie obcej, przedstawione przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w dniu 29 stycznia 2021 r. W uchwale tej stwierdzono, że:

1.  w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce abuzywnego, niewiążącego konsumenta postanowienia umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego odnoszącego się do sposobu określenia kursu waluty obcej zajmuje inny sposób jej określenia wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów;

2.  w razie niemożliwości ustalenia więżącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa ta nie wiąże stron także w pozostałym zakresie;

3.  jeżeli w wykonaniu umowy kredytu, która nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, bank wypłacił kredytobiorcy całość lub część kwoty kredytu, a kredytobiorca dokonywał spłat kredytu, powstają samodzielne roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na rzecz każdej ze stron;

4.  jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, bieg przedawnienia roszczenia banku o zwrot kwot wypłaconych z tytułu kredytu rozpoczyna się co do zasady od dnia następującego po dniu, w którym kredytobiorca zakwestionował względem banku związanie postanowieniami umowy;

5.  jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, nie ma podstawy prawnej do żądania przez którąkolwiek ze stron odsetek spełnienia nienależnego świadczenia do chwili popadnięcia w opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia;

5)  Uchwała III CZP 25/22 ma moc zasady prawnej, a tym samym odstąpienie od niej przez jakikolwiek skład orzekający Sądu Najwyższego wymagałoby ponownego rozstrzygnięcia tych zagadnień co najmniej przez skład całej Izby Cywilnej. Uchwała ta co do zasady potwierdza już wypracowane w orzecznictwie sądów powszechnych poglądy w zakresie zagadnień prawnych będących jej przedmiotem. Z tego względu spodziewanym skutkiem jej podjęcia będzie dalsze utrwalenie się dominującej linii orzeczniczej, o której mowa w pkt 3 powyżej, a zgodnie z którą bez uznanych za abuzywne klauzul przeliczeniowych umowy kredytów denominowanych lub indeksowanych do waluty obcej nie mogą wiązać i tym samym są nieważne, a kredytobiorcy i bankowi przysługują odrębne (z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w sentencji wyroku z dnia 19 czerwca 2025 r. wydanego w sprawie za sygn. C-396/24, o którym mowa w pkt 7 poniżej) roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu takiej umowy. Należy przy tym jednak podkreślić, że przyjęcie wyrażonego w punkcie 4 Uchwały III CZP 25/22 stanowiska co do początku biegu terminu przedawnienia roszczeń banku, może w poszczególnych przypadkach oznaczać, że roszczenie banku o zwrot wypłaconego kapitału kredytu zostanie uznane za przedawnione, przy czym, zgodnie z art. 117¹ Kodeksu cywilnego, mając na uwadze w szczególności charakter okoliczności, które spowodowały niedochodzenie roszczenia, w wyjątkowych przypadkach, po rozważeniu interesów stron, sąd może nie uwzględnić upływu terminu przedawnienia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi, jeśli wymagają tego względy słuszności;

6)  Bank jednocześnie odnotowuje, że w przestrzeni publicznej pojawiają się głosy o niekonstytucyjności składu orzekającego, który podjął Uchwałę III CZP 25/22, a tym samym poddaje się w wątpliwość jej moc wiążąca oraz skuteczność;

7)  w dniu 19 czerwca 2025 r. TSUE wydał wyrok w sprawie za sygn. C-396/24, w sentencji którego wskazał między innymi, że artykuł 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym w przypadku gdy warunek umowy kredytu uznany za nieuczciwy prowadzi do nieważności tej umowy, przedsiębiorca ma prawo żądać od konsumenta zwrotu całej nominalnej kwoty udzielonego kredytu, niezależnie od kwoty spłat dokonanych przez konsumenta w wykonaniu tej umowy i niezależnie od pozostałej do spłaty kwoty. Obecnie nie jest jasne jaki wpływ na kierunek orzecznictwa sądów polskich będzie miało to rozstrzygnięcie. Może jednak ono mieć taki wpływ, że co najmniej w sprawach z powództwa banków, sądy te będą dokonywały rozliczenia wzajemnych roszczeń stron, na zasadzie tzw. „teorii salda”, zgodnie z którą w ramach danego postępowania rozliczeniu podlega wyłącznie różnica pomiędzy roszczeniami stron, a nie odrębne roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych (zgodnie z dotychczas stosowaną tzw. „teorią dwóch kondykcji”). Zgodnie z tym orzecznictwem, w przypadku powództwa Banku o zwrot wypłaconego kapitału, Bankowi przysługiwałoby roszczenie o zwrot różnicy pomiędzy kwotą wypłaconego przez Bank kapitału a sumą spłat dokonanych przez kredytobiorcę na podstawie nieważnej kredytu (ale wyłącznie w przypadku, gdy ta różnica będzie miała wartość dodatnią), niezależnie od tego czy którakolwiek ze stron skorzysta z uprawnienia do potrącenia wzajemnych wierzytelności. Bank odnotowuje również, że przedstawiono poglądy, które wskazują, że w następstwie wydania przez TSUE przywołanego powyżej wyroku taka sama zasada rozliczenia wzajemnych roszczeń stron powinna być również stosowana przez sądy w sprawach z powództwa konsumenta, a Bank to stanowisko podziela;

8)  TSUE wypowiadał się również w przedmiocie dalszych wzajemnych roszczeń stron umowy kredytu, (których dotyczy punkt 5. Uchwały III CZP 25/22); zagadnienie to było przedmiotem między innymi wyroku z dnia 15 czerwca 2023 r. wydanego w sprawie za sygn. C-520/21, a także w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2024 r. w sprawie za sygn. C-488/23. TSUE dokonując wykładni dyrektywy 93/13 wskazał, że jeżeli umowa kredytu jest nieważna w całości i nie można jej dalej wykonywać, to bank nie może żądać od konsumenta zapłaty żadnego rodzaju rekompensaty wykraczającej poza zwrot kwoty kapitału (w jego nominalnej wysokości) i zapłaty odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty (co zostało potwierdzone w Uchwale III CZP 25/22). Jednocześnie w ocenie TSUE dyrektywa 93/13 nie stoi na przeszkodzie takiej wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą konsument ma prawo żądać od instytucji kredytowej rekompensaty wykraczającej poza zwrot miesięcznych rat i kosztów zapłaconych z tytułu wykonania nieważnej umowy kredytu oraz poza zapłatę ustawowych odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty, pod warunkiem poszanowania celów dyrektywy 93/13 i zasady proporcjonalności - Uchwałą III CZP 25/22 wyjaśniono, że na gruncie prawa krajowego (polskiego) takie roszczenie nie przysługuje;

9)  w związku z wydaniem przez TSUE wyroku z dnia 15 czerwca 2023 r. (w sprawie za sygn. C-520/21) Urząd Komisji Nadzoru Finansowego opublikował w dniu 15 czerwca 2023 r. komentarz, w którego treści wyraził oczekiwanie wobec banków co do ich aktywnej postawy w zakresie systemowego rozwiązania problemu walutowych kredytów mieszkaniowych w postaci oferowania swoim klientom ugód, jak również przekonanie, iż z punktu widzenia klientów banków (kredytobiorców), ugoda jest najbardziej atrakcyjną i racjonalną alternatywą dla kosztownej i długotrwałej ścieżki sądowej;

10)  podejmując decyzję o zawarciu Ugody z Bankiem, Kredytobiorca powinien rozważyć, które rozwiązanie jest dla niego korzystniejsze: zawarcie Ugody z Bankiem czy proces sądowy z Bankiem i rozstrzygnięcie Sporu przez sąd. Ugoda, w ocenie Banku, przewiduje dla Kredytobiorcy korzystne warunki finansowe i daje gwarancję zakończenia Sporu z Bankiem w krótkim czasie;

11)  w procesie sądowym, zgodnie z orzecznictwem TSUE oraz Uchwałą III CZP 25/22, konsument może domagać się od Banku zwrotu zapłaconych rat kredytu i innych kosztów z tytułu wykonania tej umowy oraz zapłaty ustawowych odsetek za opóźnienie. Uchwałą III CZP 25/22 wyjaśniono przy tym, że na gruncie prawa krajowego (polskiego) brak jest podstawy prawnej dla dochodzenia przez kredytobiorcę od banku innych − niż wskazane powyżej - roszczeń z tytułu nieważności umowy kredytu. W procesie sądowym, zgodnie z wyrokiem TSUE (w sprawie za sygn. C-520/21) oraz Uchwałą III CZP 25/22, również bank nie będzie mógł żądać od konsumenta zapłaty rekompensaty wykraczającej poza zwrot kapitału (w jego nominalnej wysokości) i zapłatę odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty.

2.  Kredytobiorca oświadcza, że zapoznał się z treścią informacji udzielonej w § 2 ust. 1 i rozumie ją, a jego wątpliwości w tym zakresie zostały wyjaśnione na etapie poprzedzającym zawarcie Ugody.

3.  Kredytobiorca oświadcza również, iż jest świadomy, że:

1)  wskutek zawarcia Ugody wyeliminowaniu ulegną dotychczasowe postanowienia Umowy, dotyczące zasad ustalania kursu waluty, klauzuli ryzyka walutowego i zasad denominacji lub indeksacji;

2)  powyższe postanowienia Umowy zostają zastąpione, postanowieniami Ugody w przedmiocie zmiany Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej;

4.  Kredytobiorca oświadcza, iż godzi się na zawarcie Ugody w celu: (i) potwierdzenia dotychczasowego związania postanowieniami Umowy, o których mowa w § 2 ust. 3 pkt 1), oraz (ii) wyrażenia zgody na zastąpienie tych postanowień Umowy, w celu rozliczenia się przez Strony, postanowieniami Ugody w zakresie zmiany waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej, i potwierdza, że rozumie, iż czynności te są dokonywane w celu dalszego niepowoływania się na ewentualnie niedozwolony charakter postanowień Umowy w brzmieniu sprzed zawarcia Ugody i niedochodzenia roszczeń z tego tytułu.

5.  Mając na względzie oświadczenia złożone w § 2 ust. 2, 3 i 4, Kredytobiorca potwierdza, iż zdając sobie sprawę z przysługujących mu uprawnień na wypadek braku związania określonymi postanowieniami Umowy, w tym w szczególności na wypadek stwierdzenia trwałej bezskuteczności Umowy, świadomie decyduje się zawrzeć Ugodę w celu potwierdzenia więżącego charakteru Umowy.

§ 3

1.  Zawarcie Ugody nie stanowi odnowienia w rozumieniu art. 506 Kodeksu cywilnego.

2.  W związku z zawarciem Ugody, Strony zgodnie oświadczają, iż nie będą występować w przyszłości względem siebie z roszczeniami wywodzonymi z postanowień Umowy, jej zawarcia oraz wykonywania w walucie obcej, w brzmieniu sprzed zmiany zasad rozliczenia Umowy dokonanej Ugodą, ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym zmianę Umowy w zakresie waluty, wysokość i zasady spłaty wierzytelności kredytowej.

3.  Ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia Stron w zakresie objętym Sporem i określonym w § 3 ust. 2, a zarazem wszelkie wzajemne roszczenia Stron objęte procesem, w którym Ugoda jest zawierana.

4.  Kredytobiorca oświadcza, że przed zawarciem Ugody nie przeniósł, ani nie zobowiązał się do przeniesienia na rzecz jakiejkolwiek osoby trzeciej jakiegokolwiek roszczenia lub prawa dotyczącego lub związanego z Umową i zobowiązuje się nie dokonywać tego rodzaju czynności do dnia uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania mającego za przedmiot Spór na skutek zawarcia niniejszej Ugody.

§ 4

1.  Bank, w terminie 21 dni od daty podpisania Ugody, wypłaci Kredytobiorcy kwotę dodatkową w wysokości 150 011,04 PLN (słownie: sto pięćdziesiąt tysięcy jedenaście złotych i 04/100) na rachunek wskazany przez Kredytobiorcę należący do … sp. k. (ul. …, …, NIP: …) prowadzony przez ... o numerze ….

2.  Wobec zawarcia Ugody Bank zobowiązuje się do zwrotu poniesionych przez Kredytobiorcę w związku ze Sporem następujących kosztów procesu:

1)  kosztów zastępstwa prawnego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej opłat za czynności radców prawnych/adwokackie, co stanowi kwotę 21 600 PLN (słownie: dwadzieścia jeden tysięcy sześćset złotych i 00/100);

2)  połowy opłaty od pozwu w wysokości 500 PLN (słownie: pięćset złotych i 00/100).

3.  Bank zobowiązuje się do zapłaty kwot wskazanych w § 4 ust. 2 pkt 1) i pkt 2) w terminie 21 dni od dnia zawarcia Ugody na rachunek wskazany przez Kredytobiorcę należący do … sp. k. (ul. …, …, NIP: …) prowadzony przez ... o numerze ….

4.  Kredytobiorca zobowiązuje się, w ciągu 7 dni od dnia podpisania Ugody, do złożenia pisma w ramach postępowania sądowego toczącego się na dzień zawarcia Ugody przed Sądem Apelacyjnym …, sygn. akt: …, w sprawie z powództwa: … i … przeciwko: ... z siedzibą w …, w którym cofnie powództwo oraz zrzeka się roszczenia w całości.

5.  Bank oświadcza, że wyraża zgodę na cofnięcie powództwa ze zrzeczeniem się roszczenia w całości.

6.  W odniesieniu do innych kosztów związanych z prowadzeniem Sporu, Strony oświadczają, że poza kwotami wskazanymi w § 4 ust. 2 pkt 1) i pkt 2) każda z nich ponosi koszty procesu we własnym zakresie i nie będą dochodzić od siebie ich zwrotu.”.

W uzupełnieniu wniosku wskazano:

Na pytanie Organu o treści: „Czy zaciągnięty przez Pana i Panią … … października 2010 r. kredyt hipoteczny, o którym mowa we wniosku, został udzielony przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów”, Zainteresowani wskazali: „Tak, kredyt z dnia … października 2010 r. został udzielony przez Bank ...”.

Wszyscy kredytobiorcy (Zainteresowani) odpowiadają za spłatę kredytu z dnia … października 2010 r. solidarnie.

Ugoda z Bankiem ... podpisana zostanie w 2026 r. przez wszystkich kredytobiorców, tj. … i … (Zainteresowanych). Ugoda zostanie zawarta na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego regulujących swobodę umów oraz dopuszczalność zawarcia ugody.

Do dnia sporządzenia propozycji ugody Zainteresowani dokonali spłaty rat kapitałowo-odsetkowych w wysokości 729 364,81 zł. Dokonane wpłaty przewyższają wysokość kredytu zaciągniętego w dniu … października 2010 r. (tj. kwota kredytu 499 999,00 zł).

Kredyt w dniu 15 stycznia 2016 r. został spłacony w całości.

Zainteresowani jako kredytobiorcy w wyniku zawarcia ugody otrzymają od Banku zwrot różnicy pomiędzy dokonanymi spłatami rat kapitałowo-odsetkowych w trakcie trwania umowy kredytu a kapitałem kredytu, który udzielił Bank.

Wskazana w § 1 pkt 9 proponowanej ugody kwota 79 354,77 zł stanowi zwrot części kwoty, która jest różnicą pomiędzy dokonanymi spłatami rat kapitałowo-odsetkowych w trakcie trwania umowy kredytu a kapitałem kredytu, który udzielił Bank. Kwota ta obejmuje spłaty kapitału i odsetek, bez innych opłat związanych z kredytem. Są to środki, które według kursu waluty przyjętego w ugodzie (po potrąceniu wzajemnych roszczeń) stały się nienależne Bankowi.

Proponowana na podstawie ugody kwota 79 354,77 zł nie stanowi przysporzenia ponad kwoty uiszczane przez kredytobiorców (Zainteresowanych) tytułem spłaty kredytu. Stanowi ona rozliczenie świadczeń spełnionych uprzednio na rzecz Banku w związku z wykonywaniem umowy kredytowej.

Kwota 79 354,77 zł nie stanowi wynagrodzenia za odstąpienie przez kredytobiorców (Zainteresowanych) od dochodzenia roszczeń wobec Banku na drodze sądowej, lecz element wzajemnego rozliczenia stron w ramach zawieranej ugody.

Wysokość kwoty dodatkowej 150 011,04 zł została ustalona przez Bank w oparciu o ponowne przeliczenie zobowiązania kredytowego zgodnie z zasadami określonymi w ugodzie, w szczególności z uwzględnieniem wartości udostępnionego kapitału, dokonanych spłat oraz przyjętego sposobu przeliczenia zobowiązania według kursu waluty wskazanego w ugodzie. Wartość spłat rat kapitałowo-odsetkowych (tj. 729 364,81 zł) minus kwota kredytu (tj. 499 999,00 zł) co daje kwotę 229 365,81 zł minus kwota wskazana w § 1 pkt 9 (tj. 79 354,77 zł), pozostała kwota to 150 011,04 zł.

Kwota wskazana w § 4 pkt 1 ugody (tj. 150 011,04 zł) stanowi zwrot części kwoty, która jest różnicą pomiędzy dokonanymi spłatami rat kapitałowo-odsetkowych w trakcie trwania umowy kredytu a kapitałem kredytu, który udzielił Bank. Kwota ta obejmuje spłaty kapitału i odsetek, bez innych opłat związanych z kredytem. Są to środki, które według kursu waluty przyjętego w ugodzie (po potrąceniu wzajemnych roszczeń) stały się nienależne Bankowi.

Proponowana na podstawie ugody kwota dodatkowa 150 011,04 zł nie stanowi przysporzenia ponad kwoty uiszczane przez kredytobiorców (Zainteresowanych) tytułem spłaty kredytu. Stanowi ona rozliczenie świadczeń spełnionych uprzednio na rzecz Banku w związku z wykonywaniem umowy kredytowej.

Kwota 150 011,04 zł nie stanowi wynagrodzenia za odstąpienie przez kredytobiorców od dochodzenia roszczeń wobec Banku na drodze sądowej, lecz element wzajemnego rozliczenia stron w ramach zawieranej ugody.

Pytania

1.  Czy otrzymana przez Zainteresowanych na podstawie przedstawionej w propozycji ugody § 1 pkt 9 kwota, stanowiąca zwrot nienależnie pobranych przez Bank świadczeń w związku z nieważnością umowy kredytu hipotecznego, będzie stanowiła przychód i czy w związku z tym powstanie po stronie Zainteresowanych obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

2.  Czy wypłata tak zwanej ,,kwoty dodatkowej” przedstawionej w propozycji ugody § 4 pkt 1, która stanowi w rzeczywistości zwrot środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy finansowania hipotecznego walutowego, Zainteresowani przekazali na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania, będzie stanowiła przychód i czy w związku z tym powstanie po stronie Zainteresowanych obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Natomiast definicja przychodu podatkowego zawarta w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym niemające charakteru zwrotnego.

W ocenie Zainteresowanych, kwota, stanowiąca zwrot nienależnie pobranych przez Bank świadczeń w związku z nieważnością umowy kredytu hipotecznego nie stanowi przychodu i nie wywołuje skutków podatkowych po stronie Zainteresowanych.

Ad 2

W ocenie Zainteresowanych, wypłata świadczenia z tytułu „kwoty dodatkowej” stanowi w rzeczywistości zwrot środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy finansowania hipotecznego walutowego, Zainteresowani przekazali na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania. Tak więc, otrzymanie od Banku w ramach rozliczenia nadpłaconego kapitału „kwoty dodatkowej” w propozycji ugody nie spowoduje po stronie Zainteresowanych dodatkowego przysporzenia majątkowego. Wypłata ta będzie dla Zainteresowanych neutralna podatkowo.

Ostatecznie Zainteresowani uznają, że wypłata świadczenia z tytułu „kwoty dodatkowej” nie stanowi przychodu i nie wywołuje skutków podatkowych po stronie Zainteresowanych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:

·      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz

·      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).

W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Jak wynika z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

·      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

·      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Źródła przychodów

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie natomiast do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Skutki podatkowe otrzymania kwot z tytułu zawarcia ugody z bankiem

Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.

Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się natomiast w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem, kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Jak wynika z zacytowanych wyżej przepisów, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.

W związku z wypłatą przez Bank wskazanych w ugodzie kwot wyjaśniam, że zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Z opisu sprawy wynika, że w związku z zawarciem umowy kredytowej … października 2010 r. Bank wypłacił Kredytobiorcom (Państwu) kwotę kredytu w wysokości 499 999,00 zł, który w całości został spłacony 15 stycznia 2016 r. W 2026 r. Planują Państwo podpisać ugodę z Bankiem, na podstawie której Bank będzie zobowiązany do zwrotu na Państwa rzecz kwoty 79 354,77 zł. Ponadto Bank wypłaci Kredytobiorcom (Państwu) kwotę dodatkową w wysokości 150 011,04 zł. Do dnia sporządzenia propozycji ugody dokonali Państwo spłaty rat kapitałowo-odsetkowych w wysokości 729 364,81 zł. Dokonane wpłaty przewyższają wysokość zaciągniętego przez Państwa kredytu, tj. kwotę 499 999,00 zł.

Odnosząc się do skutków podatkowych otrzymania wskazanej w propozycji ugody kwoty 79 354,77 zł, zauważyć należy, że w analizowanej sprawie wskazali Państwo, iż w wyniku zawarcia ugody otrzymają od Banku zwrot różnicy pomiędzy dokonanymi spłatami rat kapitałowo-odsetkowych w trakcie trwania umowy kredytu a kapitałem kredytu, który udzielił Bank. Wskazana w proponowanej ugodzie kwota 79 354,77 zł stanowi zwrot części kwoty, która jest różnicą pomiędzy dokonanymi spłatami rat kapitałowo-odsetkowych w trakcie trwania umowy kredytu a kapitałem kredytu, który udzielił Bank. Kwota ta obejmuje spłaty kapitału i odsetek, bez innych opłat związanych z kredytem. Są to środki, które według kursu waluty przyjętego w ugodzie (po potrąceniu wzajemnych roszczeń) stały się nienależne Bankowi. Ponadto, ww. kwota nie stanowi przysporzenia ponad kwoty uiszczane przez kredytobiorców (Państwa) tytułem spłaty kredytu. Stanowi ona rozliczenie świadczeń spełnionych uprzednio na rzecz Banku w związku z wykonywaniem umowy kredytowej. Kwota ta nie stanowi wynagrodzenia za odstąpienie przez Państwa od dochodzenia roszczeń wobec Banku na drodze sądowej, lecz element wzajemnego rozliczenia stron w ramach zawieranej ugody.

Odnosząc się również do skutków podatkowych otrzymania wskazanej w propozycji ugody kwoty dodatkowej w wysokości 150 011,04 zł, zauważyć należy, że w analizowanej sprawie wskazali Państwo, iż wysokość ww. kwoty dodatkowej została ustalona przez Bank w oparciu o ponowne przeliczenie zobowiązania kredytowego zgodnie z zasadami określonymi w ugodzie, w szczególności z uwzględnieniem wartości udostępnionego kapitału, dokonanych spłat oraz przyjętego sposobu przeliczenia zobowiązania według kursu waluty wskazanego w ugodzie. Wartość spłat rat kapitałowo-odsetkowych (tj. 729 364,81 zł) minus kwota kredytu (tj. 499 999,00 zł) co daje kwotę 229 365,81 zł minus kwota wskazana w § 1 pkt 9 (tj. 79 354,77 zł), pozostała kwota to 150 011,04 zł. Wskazana kwota dodatkowa stanowi zwrot części kwoty, która jest różnicą pomiędzy dokonanymi spłatami rat kapitałowo-odsetkowych w trakcie trwania umowy kredytu a kapitałem kredytu, który udzielił Bank. Kwota ta obejmuje spłaty kapitału i odsetek, bez innych opłat związanych z kredytem. Są to środki, które według kursu waluty przyjętego w ugodzie (po potrąceniu wzajemnych roszczeń) stały się nienależne Bankowi. Proponowana na podstawie ugody kwota dodatkowa 150 011,04 zł nie stanowi przysporzenia ponad kwoty uiszczane przez kredytobiorców (Państwa) tytułem spłaty kredytu. Stanowi ona rozliczenie świadczeń spełnionych uprzednio na rzecz Banku w związku z wykonywaniem umowy kredytowej. Ww. kwota nie stanowi wynagrodzenia za odstąpienie przez Państwa od dochodzenia roszczeń wobec Banku na drodze sądowej, lecz element wzajemnego rozliczenia stron w ramach zawieranej ugody.

Zatem, otrzymanie kwoty 79 354,77 zł oraz kwoty dodatkowej w wysokości 150 011,04 zł w ramach przysługującego Państwu od Banku roszczenia w związku z planowaną ugodą, która zostanie zawarta z Bankiem w 2026 r., nie spowoduje po Państwa stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego. Wypłata ta jest dla Państwa neutralna podatkowo.

Podsumowując, w analizowanej sprawie wypłata przez Bank ww. kwot, o których mowa we wniosku, nie spowoduje u Państwa powstania przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, nie będą Państwo mieli obowiązku zapłaty podatku dochodowego od wypłaconych przez Bank ww. kwot.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

… (Zainteresowany będący stroną postępowania) – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego …. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.