Interpretacja 0113-KDIPT2-2.4011.220.2026.2.MK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

16 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem złożonym 16 marca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni w 2008 r. zawarła z bankiem umowę kredytu hipotecznego przeznaczonego na cele mieszkaniowe. Kredyt został zaciągnięty na zakup lokalu mieszkalnego na własne cele mieszkaniowe i był zabezpieczony hipotecznie.

W związku z powstaniem wątpliwości dotyczących ważności umowy kredytu, strony zawarły ugodę pozasądową mającą na celu ostateczne rozliczenie stosunku prawnego wynikającego z tej umowy.

Na podstawie zawartej ugody, bank zobowiązał się do wypłaty na rzecz Wnioskodawczyni kwoty 10 000 zł, określonej w ugodzie jako kwota wypłacana „w związku z rozliczeniem Umowy”. Kwota ta nie została określona jako wynagrodzenie, premia ani nagroda, lecz jako element rozliczenia stron wynikający z zawartej ugody.

Jednocześnie w ramach tej samej ugody doszło do umorzenia części zobowiązania kredytowego. W zakresie umorzenia wierzytelności zastosowano przepisy rozporządzenia Ministra Finansów dotyczącego zaniechania poboru podatku od niektórych dochodów związanych z kredytem mieszkaniowym. Wnioskodawczyni posiada oświadczenie banku potwierdzające spełnienie warunków do zastosowania tego zaniechania.

Bank wystawił Wnioskodawczyni informację PIT-11, w której wykazał kwotę 10 000 zł jako przychód z innych źródeł. Kwota umorzonego zobowiązania nie została objęta obowiązkiem zapłaty podatku.

W związku z powyższym, Wnioskodawczyni powzięła wątpliwość czy otrzymana kwota 10 000 zł stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że ugoda została zawarta w dniu 17 lutego 2025 r. pomiędzy … z siedzibą w … a kredytobiorcami: … oraz ….

Kredyt, którego dotyczy ugoda, został udzielony przez …., tj. bank działający na podstawie przepisów prawa bankowego, którego działalność podlega nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego.

Kredytobiorcami były dwie osoby - … oraz … - które odpowiadały solidarnie wobec banku za spłatę zobowiązania kredytowego do pełnej wysokości zadłużenia.

Ugoda zawarta z bankiem przewidywała w szczególności:

• przeliczenie zadłużenia z tytułu kredytu hipotecznego denominowanego w CHF na walutę polską (PLN),
• częściowe umorzenie zobowiązania kredytowego przez bank,
• wypłatę określonej kwoty pieniężnej na rzecz kredytobiorców w ramach ostatecznego rozliczenia wzajemnych roszczeń wynikających z umowy kredytu.

Na dzień zawarcia ugody saldo zadłużenia wynosiło 61 031,95 CHF. Po przeliczeniu zadłużenia na PLN, bank dokonał częściowego umorzenia zobowiązania kredytowego.

W związku z zawartą ugodą bank wypłacił kredytobiorcom kwotę 20 000 zł. Kwota ta została wypłacona łącznie na rzecz dwóch kredytobiorców i została podzielona pomiędzy nich w równych częściach. Na jednego kredytobiorcę przypada kwota 10 000 zł i tej kwoty dotyczy wniosek o wydanie interpretacji.

Kwota ta nie stanowi nadpłaty powstałej w wyniku przewalutowania kredytu ani zwrotu nadpłaty wynikającej ze zmiany waluty kredytu.

Wypłacona kwota stanowi element całościowego rozliczenia pomiędzy stronami w ramach ugody dotyczącej kredytu hipotecznego. Ugoda została zawarta w celu polubownego zakończenia sporu dotyczącego prawidłowości postanowień umowy kredytowej oraz rozliczenia świadczeń spełnionych przez strony w trakcie wykonywania tej umowy. Kwota wypłacona kredytobiorcom ma charakter kompensacyjny i pozostaje w bezpośrednim związku z wykonywaniem umowy kredytowej oraz dokonywanymi wcześniej przez kredytobiorców spłatami rat kapitałowo-odsetkowych.

Świadczenie to nie stanowi odrębnego wynagrodzenia ani premii wypłaconej przez bank, lecz jest elementem rozliczenia wzajemnych świadczeń stron wynikających z umowy kredytu i zawartej ugody. W konsekwencji, kwota ta nie stanowi przysporzenia majątkowego przekraczającego środki uprzednio przekazane bankowi przez kredytobiorców w ramach spłaty kredytu. Kwota wynikająca z ugody została wypłacona przez bank na rachunek kredytobiorców w terminie do jednego miesiąca od dnia zawarcia ugody, zgodnie z jej postanowieniami.

Jednocześnie Wnioskodawczyni wskazuje, że kredyt będący przedmiotem ugody był kredytem mieszkaniowym zabezpieczonym hipoteką i został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej.

Pytanie

Czy kwota 10 000 zł wypłacona przez bank na podstawie ugody pozasądowej, określona jako kwota wypłacana „w związku z rozliczeniem Umowy”, stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, kwota 10 000 zł wypłacona przez bank na podstawie ugody pozasądowej nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów zwolnionych lub takich, od których zaniechano poboru podatku. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 oraz art. 20 ust. 1 ustawy, przychody z innych źródeł obejmują w szczególności świadczenia skutkujące definitywnym przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika.

W ocenie Wnioskodawczyni, wypłacona kwota 10 000 zł nie stanowi odrębnego, definitywnego przysporzenia majątkowego, lecz jest elementem kompleksowego rozliczenia stron wynikającego z ugody zawartej w związku z rozliczeniem umowy kredytu hipotecznego z 2008 r. Świadczenie to nie ma charakteru wynagrodzenia, premii ani nagrody, lecz pozostaje bezpośrednio związane z zakończeniem sporu dotyczącego umowy kredytowej i wzajemnym rozliczeniem roszczeń stron.

Kwota ta stanowi część rozliczenia stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu i nie powinna być kwalifikowana jako przychód z innych źródeł w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Świadczenie to nie powoduje realnego zwiększenia majątku Wnioskodawczyni ponad poziom wynikający z rozliczenia zobowiązań stron, lecz stanowi element wyrównania wzajemnych świadczeń.

Postanowienie ugody wskazujące na powstanie przychodu podatkowego ma charakter umowny i nie może przesądzać o kwalifikacji podatkowej danego świadczenia, która wynika wyłącznie z przepisów prawa podatkowego.

W konsekwencji, Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że kwota 10 000 zł nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

·      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

·      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynność i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl pkt 9 tego artykułu, do źródeł przychodów zalicza się inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W złożonym wniosku, Pani wątpliwości dotyczą kwestii opodatkowania wypłaty przez bank na podstawie zawartej ugody kwoty 10 000 zł, określonej w ugodzie jako kwota wypłacana w związku z rozliczeniem Umowy. Wskazała Pani, że kwota ta nie stanowi przysporzenia majątkowego przekraczającego środki uprzednio przekazane bankowi przez kredytobiorców w ramach spłaty kredytu oraz pozostaje w bezpośrednim związku z wykonywaniem umowy kredytowej oraz dokonywanymi wcześniej przez kredytobiorców spłatami rat kapitałowo-odsetkowych.

Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień, czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.

Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

Wobec powyższego, skoro jak Pani wskazała we wniosku i jego uzupełnieniu – kwota, którą bank zamierza Pani wypłacić w związku z zawarciem ugody, nie będzie stanowiła przysporzenia ponad kwoty, jakie uprzednio przekazała Pani bankowi tytułem spłaty kredytu, to stwierdzam, że zwrot ten nie będzie stanowił dla Pani przychodu.

Czynność ta nie spowoduje uzyskania przez Panią przysporzenia majątkowego, wzrostu Pani majątku. Otrzymana przez Panią kwota będzie stanowić zwrot własnych pieniędzy, które nienależnie wpłaciła Pani wcześniej do banku. Pieniądze te nie będą Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Tym samym, nie będzie Pani miała obowiązku rozliczenia tych środków pieniężnych dla celów podatkowych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego.

Wskazać należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z czym, niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pani, jako osoby występującej z wnioskiem, nie wywiera natomiast skutku prawnego dla innych osób.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.