Interpretacja 0113-KDIPT2-2.4011.241.2026.2.DA

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości rozliczenia się jako osoba samotnie wychowująca dziecko. Uzupełniła go Pani pismem z 29 kwietnia 2026 r. (data wpływu 4 maja 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pani osobą rozwiedzioną (rozwód z 12 lutego 2019 r. bez orzekania o winie). Ma Pani dwie córki. W wyniku postanowienia Sądu rodzicielskiego, władza rodzicielska została przyznana zarówno Pani, jak i Pani byłemu mężowi, z ustaleniem miejsca pobytu dzieci. Córka … urodzona … września 2007 r.) jest zameldowana na stałe u ojca, natomiast młodsza … (urodzona … lipca 2012 r.) jest zameldowana na stałe u Pani.

Nie mają Państwo opieki naprzemiennej na dzieci, zgodnie z orzeczeniem Sądu dzieci spotykają się w weekendy: raz u Pani, raz u ojca.

Nie mają Państwo ograniczonych praw względem dzieci (alimenty zostały wzajemnie zniesione postanowieniem Sądu).

Małoletnia córka … pozostaje pod Pani codzienną opieką, samodzielnie podejmuje Pani wszystkie decyzje wychowawcze, edukacyjne i zdrowotne córki. Sama ponosi Pani koszty wychowania i utrzymania młodszej córki (m.in. akademia letnia karate, obozy sportowe, wycieczki szkolne „zielona szkoła”). Drugi z rodziców pracuje za granicą, przyjeżdża co 3 miesiące na 2-3 tygodnie i widzi się z młodszą córką sporadycznie (jego obecność ogranicza się do kontaktów, które nie mają wpływu na kwestie wychowawcze i organizacyjne). Brak realnej współodpowiedzialności wychowawczej po stronie ojca dzieci. Nie uczestniczy on w codziennym wychowaniu dzieci i podejmowaniu decyzji wychowawczych.

Pełnoletnia córka … przyjeżdża do Pani często (nie tylko w co drugi weekend według ustaleń Sądu). W tym czasie sprawuje Pani nad nią opiekę wychowawczą i zapewnia jej codzienne potrzeby.

Nie prowadzi Pani wspólnego gospodarstwa domowego z byłym mężem. Nie pozostaje Pani w związku małżeńskim ani partnerskim. Nie posiada Pani innych dzieci, niż wyżej wymienione.

Nigdy wcześniej nie korzystała Pani z preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko.

W uzupełnieniu wniosku wskazano:

Oczekuje Pani wydania interpretacji za lata podatkowe 2024 i 2025.

W latach 2024 i 2025, których dotyczy wniosek, podlegała Pani na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Wskazany we wniosku wyrok rozwodowy z dnia 12 lutego 2019 r. uprawomocnił się w dniu 6 marca 2019 r.

W latach 2024 i 2025, których dotyczy wniosek, Pani młodsza córka … uczyła się w szkole objętej systemem oświaty.

W latach 2024 i 2025, których dotyczy wniosek, wykonywała Pani władzę rodzicielską samotnie, tj. bez udziału ojca dziecka. Zapewniała Pani dziecku warunki do prawidłowego rozwoju fizycznego i psychicznego, sprawując nad nim stałą pieczę oraz zarządzając jego sprawami dotyczącymi zdrowia, majątku, zapewniała jemu potrzeby bytowe i edukacyjne.

Na pytanie Organu o treści: „czy określili Państwo plan spotkań/kontaktów ojca z młodszą córką … w ramach wykonywania przez niego władzy rodzicielskiej (proszę wskazać sposób, miejsce i częstotliwość tych spotkań) w roku (latach), którego (których) dotyczy wniosek; jak często Pani były mąż faktycznie realizował kontakty z młodszą córką … w ww. okresie”, wskazała Pani: „Ustalone było pomiędzy małżonkami, że ojciec dziecka będzie realizował kontakty z córką w co drugi weekend, naprzemiennie u każdego z rodziców, a w okresie wakacyjnym przewidziane były dłuższe kontakty, obejmujące około miesiąca, ferie zimowe jeden tydzień. W praktyce jednak ustalenia te nie były realizowane w sposób regularny. Z uwagi na częstą nieobecność ojca (praca za granicą), kontakty z córką dochodziły do skutku jedynie sporadycznie i miały charakter incydentalny (głównie w formie weekendowych spotkań, kilka razy w roku) w konsekwencji ojciec nie sprawował faktycznej, bieżącej opieki nad córką, a opieka ta była wykonywana przeze mnie w sposób stały i ciągły. W zdecydowanej większości przypadków ustalone kontakty nie były realizowane. Córka była dowożona na miejsce spotkań przez jednego z rodziców, a odbierana przez drugiego, po wyjeździe ojca do pracy za granicę córka nie przebywała u byłego męża ponieważ w czasie przewidywanych spotkań nie był on obecny.”.

Pani były mąż realizował władzę rodzicielską w ograniczonym i nieregularnym zakresie, głównie poprzez sporadyczne kontakty z dzieckiem (córką …) w zależności od jego pobytu w Polsce.

W latach, których dotyczy wniosek, Pani były mąż nie partycypował w wydatkach związanych z potrzebami młodszej córki. Strony nie płacą sobie wzajemnie alimentów − każdy z rodziców ponosi koszty utrzymania dziecka, które z nim mieszka.

W latach 2024 i 2025 świadczenie 800+ na młodszą córkę, która mieszka z Panią, pobierała Pani na podstawie przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, jako rodzic sprawujący opiekę. Nie było odrębnych ustaleń między rodzicami ani rozstrzygnięcia sądowego dotyczącego świadczenia. Miejsce zamieszkania dzieci zostało ustalone sądownie − starsza córka mieszka z ojcem, młodsza z Panią, w związku z czym, każde z rodziców pobiera świadczenie na dziecko, które z nim mieszka i pozostaje pod opieką.

Nie ma Pani wiedzy, czy Pani były mąż pobierał należne świadczenie 800+ na starszą córę.

W latach, których dotyczy wniosek (tj. 2024 i 2025) małoletnia córka … nie przebywała w żadnej instytucji zapewniającej jej całodobowe utrzymanie w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych.

Na pytanie Organu o treści: „w przypadku, gdy przedmiotowy wniosek dotyczy roku (lat), w którym (których) Pani starsza córka … nie była pełnoletnia, proszę wskazać czy i w jaki sposób wykonywała Pani władzę rodzicielską w stosunku do małoletniej córki …”, wskazała Pani: „W latach, których dotyczy wniosek, sprawowałam władzę rodzicielską nad małoletnią wówczas córką …, uczestniczyłam w podejmowaniu istotnych decyzji dotyczących dziecka. Córka bywała u mnie zawsze kiedy chciała, nie tylko wg wskazań Sądu. W czasie kiedy przebywała u mnie sprawowałam nad nią opiekę faktyczną, dbając o jej codzienne potrzeby oraz zapewniając jej niezbędne rzeczy.”.

Na pytanie Organu o treści: „czy określili Państwo plan spotkań/kontaktów Pani ze starszą córką … (proszę wskazać sposób, miejsce i częstotliwość tych spotkań) w roku (latach), którego (których) dotyczy wniosek; jak często faktycznie realizowała Pani kontakty z córką … (gdy była małoletnia) w ww. okresie”, wskazała Pani: „Kontakty ze starszą córką … były realizowane regularnie. Córka przebywała u mnie w co drugi weekend, a czasami częściej niż przewidywały ustalenia (często od środy, czwartku do niedzieli), jej pobyt miał charakter stały i wielokrotny. Ponadto spędzała u mnie całe ferie zimowe, ponieważ ojciec przebywał w tym czasie za granicą, oraz część wakacji. Kontakty odbywały się w miejscu mojego zamieszkania.”.

Na pytanie Organu o treści: „czy w roku (latach), którego (których) dotyczy wniosek, partycypowała Pani w wydatkach związanych z potrzebami starszej córki … (gdy była małoletnia)”, wskazała Pani: „W latach 2024, 2025 którego dotyczy wniosek nie uiszczaliśmy wobec siebie wzajemnie alimentów, ponieważ każdy z rodziców ponosi koszty utrzymania dziecka zamieszkującego u niego. W przypadku pobytów córki … u mnie (weekendy, ferie, wakacje) ponosiłam koszty jej utrzymania, w tym wyżywienia oraz bieżących wydatków. Dodatkowo w miarę potrzeb, uczestniczyłam w zakupach dla córki, w tym odzieży i innych niezbędnych rzeczy.”.

Po uzyskaniu pełnoletności przez starszą córkę nie pozostawała ona na wyłącznym utrzymaniu ojca w ramach obowiązku alimentacyjnego, gdyż obowiązek alimentacyjny stron został zniesiony przez Sąd i nie były uiszczane świadczenia alimentacyjne ani z Pani strony, ani ze strony ojca dzieci. Pomimo tego, w praktyce uczestniczyła Pani w zaspokajaniu jej potrzeb życiowych w sposób faktyczny, w czasie spotkań z córką zapewniała jej Pani bieżącą opiekę, wyżywienie, zakupy, odzież i inne potrzeby.

W latach, których dotyczy wniosek (tj. 2024 i 2025) starsza córka …, gdy była małoletnia, nie była umieszczona w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych na podstawie orzeczenia sądu. Pozostawała ona pod opieką ojca i z nim zamieszkiwała.

Dochody pochodziły z umowy o pracę i były opodatkowane według skali podatkowej (art. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Pracodawca pobierał i odprowadzał zaliczki na podatek dochodowy.

W latach 2024 i 2025 osiągnęła Pani dochody z umowy o pracę opodatkowane według skali podatkowej (art. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Nie prowadziła Pani działalności gospodarczej w ww. latach, wskazanych we wniosku.

W latach 2024 i 2025 młodsza córka nie osiągnęła żadnych dochodów, uczęszczała do szkoły.

W latach 2024 i 2025 w stosunku do Pani i Pani młodszej córki nie miały zastosowania:

·         przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (opodatkowanie dochodów z działalności gospodarczej, działów specjalnych produkcji rolnej podatkiem liniowym) lub ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym (z wyjątkiem przepisów dotyczących najmu prywatnego) – w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;

·         przepisy z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

W latach 2024 i 2025 Pani młodsza córka nie pobierała zasiłku pielęgnacyjnego ani renty socjalnej.

Na pytanie Organu o treści: „czy w roku (latach), którego (których) dotyczy wniosek, Pani były mąż rozliczał się jako osoba samotnie wychowująca dziecko”, wskazała Pani: „Nie posiadam takiej wiedzy, z mojej informacji wynika, że niedługo po rozwodzie wstąpił ponownie w związek małżeński.”.

Pytania

Czy w opisanym stanie faktycznym przysługuje Pani prawo do rozliczenia podatku dochodowego za lata 2024 i 2025 jako osoba samotnie wychowująca dziecko (art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych)? Czy będzie możliwa korekta zeznań podatkowych za lata 2024 i 2025? Czy w przypadku utrzymania opisanego stanu faktycznego w latach kolejnych będzie Pani uprawniona do skorzystania z preferencyjnego sposobu opodatkowania jako osoba samotnie wychowująca dziecko?

Pani stanowisko w sprawi

Pani zdaniem, przysługuje Jej prawo do rozliczenia podatku dochodowego za lata 2024 i 2025 jako osoba samotnie wychowująca dziecko w rozumieniu art 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ faktycznie, na stałe wychowuje Pani małoletnią córkę bez udziału drugiego rodzica, który na co dzień nie uczestniczy w opiece, w podejmowaniu decyzji wychowawczych ani ponoszeniu kosztów utrzymania dziecka. Samodzielnie sprawuje Pani stałą opiekę nad dzieckiem oraz ponosi pełną odpowiedzialność za jego wychowanie i utrzymanie. Drugi rodzic nie uczestniczy w wychowaniu dziecka w sposób ciągły i zorganizowany, a opieka nad dzieckiem nie ma charakteru naprzemiennego. Podstawę prawną Pani stanowiska stanowią przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w szczególności: art. 6 ust. 4c-4f (preferencyjne rozliczenie osoby samotnie wychowującej dziecko), art. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym o samotnym wychowywaniu dziecka decyduje faktyczne, stałe i samodzielne wykonywanie obowiązków rodzicielskich, bez istotnego i zorganizowanego udziału drugiego rodzica w procesie wychowawczym.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Zgodnie z art. 6 ust. 4c ww. ustawy:

Stosownie do art. 6 ust. 4d ww. ustawy:

Na podstawie art. 6 ust. 4e ww. ustawy:

Art. 6 ust. 4f ww. ustawy stanowi:

W myśl art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z powyższego wynika, że ustawodawca m.in. uzależnił prawo do skorzystania z preferencyjnych zasad obliczania podatku dochodowego dla osób samotnie wychowujących dzieci od spełnienia łącznie następujących warunków:

-   posiadania przez rodzica lub opiekuna prawnego statusu osoby samotnie wychowującej dziecko (dzieci),

-   wychowywania przez rodzica lub opiekuna prawnego samotnie w roku podatkowym dziecka (dzieci),

-   nieuzyskiwania przez rodzica lub opiekuna prawnego i dziecko (dzieci) przychodów/dochodów, do których zastosowanie mają przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej ustawy w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;

-   niepodlegania przez rodzica lub opiekuna prawnego i dziecko (dzieci) opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Z cytowanych przepisów wynika, że możliwość zastosowania preferencyjnego opodatkowania obwarowana jest szeregiem warunków wyraźnie w nich wskazanych. Przy czym przepisy te należy interpretować ściśle, co oznacza, że nie można dokonywać wykładni rozszerzającej ani też zawężającej.

Należy wskazać, że przepis art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie może być odczytywany w ten sposób, że każda osoba mająca dzieci i znajdująca się w stanie wolnym, określonym w tym przepisie, jest osobą samotnie wychowującą dziecko.

Przepis art. 6 ust. 4c ww. ustawy wymienia enumeratywnie osoby, którym przysługuje status osób samotnie wychowujących dzieci, odwołując się zarówno do statusu cywilnoprawnego osoby wychowującej dzieci (panna, kawaler, wdowa, wdowiec, rozwódka, rozwodnik), jak również do tego, że osoba ta musi faktycznie wychowywać dzieci samotnie, tj. bez wsparcia drugiego z rodziców. Jest to więc taka osoba, która stale troszczy się o byt materialny i rozwój emocjonalny dziecka, bez udziału (wsparcia) drugiego rodzica.

Natomiast, kiedy każdy rodzic jest zaangażowany w proces wychowawczy dziecka oznacza, że w roku podatkowym dziecko wychowywane jest wspólnie przez oboje rodziców, a nie samotnie przez któregokolwiek z nich.

Przy wychowywaniu dziecka należy wziąć pod uwagę całokształt działań i czynności wykonywanych przez każdego z rodziców, w tym także tych o charakterze niewymiernym jak kształtowanie osobowości, światopoglądu, systemu wartości, postaw emocjonalnych. W sytuacji, gdy każdy z rodziców aktywnie oraz w porównywalnym stopniu uczestniczy w wychowywaniu dziecka – co przejawia się między innymi dzieleniem się wszelkimi obowiązkami związanymi z procesem wychowawczym dziecka, niezależnie od tego u kogo pod czyją w danym momencie roku podatkowego opieką dziecko przebywa – nie można mówić o samotnym wychowywaniu dziecka przez któregokolwiek z rodziców.

Przyjęcie odmiennej wykładni stałoby w sprzeczności z uzasadnieniem wprowadzenia tej ulgi, z którego jednoznacznie wynika, że ustawodawca kierował ją tylko do osób, które samotnie troszczą się o codzienne zaspokojenie potrzeb dzieci, posiadając ściśle określony status cywilny.

Ustawodawca w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawarł definicji pojęcia „wychowywać”, należy odwołać się zatem do jego definicji słownikowych. „Wychowywać” w słownikowym rozumieniu oznacza: zapewniając byt doprowadzić do osiągnięcia pełnego rozwoju psychicznego i fizycznego. Wychowywanie polega na stałym troszczeniu się o byt materialny dziecka oraz o jego rozwój emocjonalny. Wychowanie dziecka można określić jako kształtowanie osobowości dziecka poprzez kształtowanie jego samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowanie światopoglądu, systemu wartości oraz postaw emocjonalnych.

Dokonując oceny możliwości skorzystania z preferencyjnego rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych w sposób przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko, należy podkreślić, że wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, wynikającej z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.), stanowiącego, że:

Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady, muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Co więcej, zgodnie z konstrukcją i systematyką ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią wyjątek od generalnej zasady powszechności opodatkowania wyrażonej w powołanym wyżej art. 9 ust. 1 ww. ustawy. Stąd też, korzystanie z każdej preferencji podatkowej, wymaga spełnienia warunków określonych w przepisach je konstytuujących. Tak więc, przepisy regulujące prawo do preferencyjnego rozliczenia powinny być interpretowane ściśle; niedopuszczalna jest ich interpretacja rozszerzająca.

Jak wynika z opisu sprawy, w latach 2024-2025 była Pani rozwódką. Ma Pani dwie córki – urodzoną … września 2007 r. i … lipca 2012 r. W wyniku postanowienia Sądu rodzicielskiego, władza rodzicielska została przyznana zarówno Pani, jak i Pani byłemu mężowi, z ustaleniem miejsca pobytu dzieci, tj. starsza córka zameldowana jest na stałe u ojca, zaś młodsza córka u Pani. Nie mają Państwo opieki naprzemiennej na dzieci, zgodnie z orzeczeniem Sądu dzieci spotykają się w weekendy, tj. raz u Pani, raz u ojca. W latach 2024-2025 Pani młodsza córka pozostawała pod Pani codzienną opieką, samodzielnie podejmowała Pani wszystkie decyzje wychowawcze, edukacyjne i zdrowotne córki. Sama ponosiła Pani koszty wychowania i utrzymania młodszej córki (m.in. akademia letnia karate, obozy sportowe, wycieczki szkolne „zielona szkoła”). Drugi z rodziców pracuje za granicą, przyjeżdża co 3 miesiące na 2-3 tygodnie i widzi się z młodszą córką sporadycznie, nie uczestniczy w codziennym wychowaniu młodszej córki i podejmowaniu decyzji wychowawczych. W ww. okresie starsza córka przyjeżdżała do Pani często (nie tylko w co drugi weekend według ustaleń Sądu). W tym czasie sprawowała Pani nad nią opiekę wychowawczą i zapewniała jej codzienne potrzeby. W latach 2024 i 2025 wykonywała Pani władzę rodzicielską samotnie w stosunku do młodszej córki. Zapewniała jej warunki do prawidłowego rozwoju fizycznego i psychicznego, sprawując nad nią stałą pieczę oraz zarządzając jej sprawami dotyczącymi zdrowia, majątku, zapewniała jej potrzeby bytowe i edukacyjne, bez udziału ojca dziecka. W przedmiotowym okresie, do uzyskania przez starszą córkę pełnoletności (tj. do … września 2025 r.) sprawowała Pani władzę rodzicielską nad małoletnią wówczas − starszą córką, uczestniczyła Pani w podejmowaniu istotnych decyzji dotyczących dziecka. Starsza córka bywała u Pani zawsze kiedy chciała, nie tylko według ustaleń Sądu. W czasie, kiedy starsza córka przebywała u Pani, sprawowała Pani nad nią opiekę faktyczną, dbając o jej codzienne potrzeby oraz zapewniając jej niezbędne rzeczy. Kontakty Pani ze starszą córką były realizowane regularnie, tj. córka przebywała u Pani w co drugi weekend, a czasami częściej niż przewidywały ustalenia (często od środy, czwartku do niedzieli), jej pobyt miał charakter stały i wielokrotny. Ponadto, starsza córka spędzała u Pani całe ferie zimowe, ponieważ ojciec przebywał w tym czasie za granicą oraz część wakacji. Kontakty odbywały się w miejscu Pani zamieszkania. W przypadku pobytów starszej córki u Pani (weekendy, ferie, wakacje) ponosiła Pani koszty jej utrzymania, w tym wyżywienia oraz bieżących wydatków. Dodatkowo, w miarę potrzeb, uczestniczyła Pani w zakupach dla córki, w tym odzieży i innych niezbędnych rzeczy. Po uzyskaniu przez starszą córkę pełnoletności nie pozostawała ona na wyłącznym utrzymaniu ojca w ramach obowiązku alimentacyjnego, gdyż obowiązek alimentacyjny stron został zniesiony przez Sąd i nie były uiszczane świadczenia alimentacyjne ani z Pani strony, ani ze strony ojca dzieci. Pomimo tego, w praktyce uczestniczyła Pani w zaspokajaniu jej potrzeb życiowych w sposób faktyczny, w czasie spotkań z córką zapewniała jej Pani bieżącą opiekę, wyżywienie, zakupy, odzież i inne potrzeby.

Dla zastosowania rozliczenia, o którym mowa w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych istotny jest m.in. warunek, że w trakcie roku podatkowego rzeczywiście samotnie, tj. bez wsparcia drugiego z rodziców, wychowuje się dziecko (dzieci), który wobec sytuacji przedstawionej we wniosku nie został spełniony. Preferencja ta uzależniona jest nie tylko od stanu cywilnego, ale przede wszystkim od faktycznego samotnego wychowywania dziecka (dzieci). Jak już wskazano, wychowanie dziecka można określić jako kształtowanie osobowości dziecka poprzez kształtowanie jego samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowanie światopoglądu i systemu wartości oraz postaw emocjonalnych.

Natomiast w tym konkretnym przypadku, fakt, że w latach 2024-2025 sprawowała Pani wraz z byłym mężem opiekę nad starszą córką, nie oznacza, że proces wychowawczy w stosunku do starszej córki prowadzony był tylko i wyłącznie przez Pani byłego męża. Nie sposób uznać, że w przedstawionym przez Panią opisie sprawy − w tak zorganizowanym trybie wykonywania władzy rodzicielskiej i opieki nad starszą córką (gdy była małoletnia) przez obojga rodziców − zachodzą dwa odrębne procesy wychowania, tj. osobny samotny proces przeprowadza matka w swoim czasie, gdy dziecko u niej przebywa, a zupełnie inny proces wychowywania zachodzi podczas, gdy dziecko przebywa z ojcem. Wychowania dziecka nie da się „podzielić”, bowiem jest to ciągły i długotrwały rozwój, na który w przypadku starszej córki składa się wspólna praca obojga rodziców. Dlatego też, okoliczność, że dwie osoby wychowują to samo dziecko wyklucza możliwość uznania, że którakolwiek z tych osób wychowuje dziecko samotnie.

Co istotne, z literalnego brzmienia art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że ww. preferencyjne opodatkowanie nie ma zastosowania do osoby, która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej jedno dziecko. Zatem osoba, która wspólnie z drugim rodzicem wychowuje dziecko (dzieci) nie może skorzystać z rozliczenia w sposób przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko.

W sytuacji, gdy każdy z rodziców uczestniczy w wychowywaniu dziecka − co przejawia się między innymi dzieleniem się wszelkimi obowiązkami związanymi z procesem wychowawczym dziecka, niezależnie od tego u kogo i pod czyją w danym momencie roku podatkowego opieką dziecko przebywa − nie można mówić o samotnym wychowywaniu dziecka przez któregokolwiek z rodziców.

Nie można zatem zgodzić się z Pani stwierdzeniem, że spełnia Pani kryteria umożliwiające rozliczenie się z podatku jako osoba samotnie wychowująca dziecko.

Wskazała Pani, że młodsza córka mieszka z Panią, zaś starsza córka z ojcem. Wszystkie obowiązki związane z wychowaniem młodszej córki wykonuje Pani osobiście. Natomiast starsza córka w przedmiotowym okresie przebywała u Pani w co drugi weekend, a czasami częściej niż przewidywały ustalenia (często od środy, czwartku do niedzieli), jej pobyt miał charakter stały i wielokrotny. Ponadto, starsza córka spędzała u Pani całe ferie zimowe oraz część wakacji. Do uzyskania przez starszą córkę pełnoletności (tj. do … września 2025 r.) sprawowała Pani władzę rodzicielską nad małoletnią wówczas − starszą córką, uczestniczyła Pani w podejmowaniu istotnych decyzji dotyczących dziecka. W czasie, kiedy starsza córka przebywała u Pani, sprawowała Pani nad nią opiekę faktyczną, dbając o jej codzienne potrzeby oraz ponosząc koszty jej utrzymania, w tym wyżywienia oraz bieżących wydatków, a także odzieży i innych niezbędnych rzeczy. Wskazała Pani również, że starsza córka po uzyskaniu pełnoletności nie pozostawała na wyłącznym utrzymaniu ojca. W praktyce uczestniczyła Pani w zaspokajaniu jej potrzeb życiowych w sposób faktyczny w czasie spotkań z córką.

Wyjaśnienia wymaga, że samodzielna opieka nad dzieckiem nie jest równoznaczna z samotną opieką. Fakt, że każdy z rodziców zajmuje się dziećmi w ustalonym czasie, czyli samodzielnie i w tym czasie drugi rodzic nie uczestniczy w wychowaniu tego dziecka, nie oznacza, że mamy do czynienia z samotnym wychowaniem dziecka.

W rodzinach pełnych również rodzice nie wychowują dzieci równocześnie. Nie zawsze bowiem opiekują się dzieckiem w tym samym miejscu i czasie. Podczas sprawowania opieki przez rodziców pozostających w związku małżeńskim (podobnie jak rodziców stanu wolnego) może zachodzić taka sytuacja, że w pewnym momencie dnia (a w szczególnych sytuacjach nawet w określonych dniach) dzieckiem zajmuje się tylko matka, innym razem tylko ojciec, jednakże w takiej sytuacji nie ma mowy o samotnym wychowywaniu dziecka przez któregokolwiek z rodziców.

Prawo do omawianej preferencji podatkowej przysługuje zatem jedynie temu z rodziców, czy opiekunów prawnych, który będąc osobą stanu wolnego faktycznie w roku podatkowym samotnie dziecko wychowuje, czyli sprawuje nad nim samodzielnie ciągłą opiekę, bez udziału drugiego rodzica w procesie wychowawczym.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, nie kwestionując Pani zaangażowania w proces wychowawczy młodszej córki, nie można Pani uznać za osobę samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skoro wspólnie z drugim rodzicem wychowuje Pani co najmniej jedno dziecko (starszą córkę), to wystąpiła określona w art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przesłanka uniemożliwiająca Pani skorzystanie z tej preferencji.

Mając na uwadze powyższe, nie spełnia Pani warunków określonych w art. 6 ust. 4c w związku z art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zatem nie może Pani zostać uznana za osobę samotnie wychowującą dziecko i nie przysługuje Pani prawo do skorzystania z preferencyjnego rozliczenia, o którym mowa w tym przepisie, za lata 2024-2025 oraz lata następne, o ile stan faktyczny i prawny nie ulegnie zmianie.

Wskazać należy, że zgodnie bowiem z art. 81 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622):

W myśl art. 3 pkt 5 ww. ustawy:

Natomiast stosownie do art. 81 § 3 ww. ustawy:

Korekta deklaracji może dotyczyć każdej jej pozycji, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Skorygowanie deklaracji polega na ponownym poprawnym wypełnieniu formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji.

Przepisy ustawy Ordynacja podatkowa nie określają szczególnych terminów, w których przysługuje powyższe uprawnienie. Należy więc powiązać tę możliwość z zobowiązaniem podatkowym, którego deklaracja (zeznanie) dotyczy. Prawo do korekty deklaracji (zeznania) istnieje tak długo, jak długo istnieje zobowiązanie podatkowe, czyli 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa).

Natomiast, z uwagi na powyższe, że nie przysługuje Pani prawo do skorzystania z preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko za lata podatkowe 2024-2025, nie może Pani w tym zakresie złożyć korekty zeznania za ww. lata.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego.

Ponadto wskazuję, że z uwagi na to, iż interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pani. Nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (np. Pani byłego męża).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego …. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.