Możliwość skorzystania ze zwolnienia w podatku dochodowym - ulga na powrót.
Wnioskodawca, osoba fizyczna posiadająca obywatelstwo białoruskie i Kartę Polaka, przyjechał do Polski 23 maja 2021 r., wynajął mieszkanie w Krakowie od czerwca 2021 r., a w 2021 r. przebywał w Polsce ponad 183 dni. W 2021 r. jego rodzina (żona i dziecko) przebywała w Polsce od września do grudnia 2021 r. Wnioskodawca był zatrudniony u białoruskiego pracodawcy, uzyskiwał dochody wyłącznie z Białorusi, nie prowadził w Polsce działalności gospodarczej, a jego centrum interesów życiowych – jego zdaniem – pozostawało…
Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
27 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 27 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan pismami złożonymi 13 marca 2026 r. i 16 kwietnia 2026 r. – w odpowiedzi na wezwania.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca jest osobą fizyczną, która do końca 2021 r. posiadała miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Republice Białorusi i podlegała tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Do momentu nabycia obywatelstwa polskiego w lutym 2024 r. Wnioskodawca posiadał wyłącznie obywatelstwo białoruskie.
Wnioskodawca posiadał Kartę Polaka przyznaną decyzją wydaną w 2018 r. Karta była ważna w momencie przyjazdu do Polski w maju 2021 r. Po przeprowadzce do Polski Kartę Polaka uzyskała również małoletnia córka Wnioskodawcy.
Rok 2021
W dniu 23 maja 2021 r. Wnioskodawca przyjechał do Polski i od czerwca 2021 r. przebywał w Krakowie na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego.
W 2021 r. Wnioskodawca przebywał na terytorium RP ponad 183 dni.
Jednocześnie przez cały 2021 r.:
Małżonka Wnioskodawcy w 2021 r. stale zamieszkiwała w Republice Białorusi w lokalu stanowiącym jej własność oraz prowadziła tam działalność gospodarczą. Małoletnie dziecko również zamieszkiwało w Republice Białorusi.
Pobyt rodziny w Polsce we wrześniu 2021 r. miał charakter czasowy. W grudniu 2021 r. rodzina powróciła do Republiki Białorusi. W 2021 r. nie doszło do trwałego przeniesienia wspólnego gospodarstwa domowego do Polski.
W ocenie Wnioskodawcy, w 2021 r. zasadnicze więzi osobiste i gospodarcze pozostawały związane z Republiką Białorusi.
Rok 2022
W lutym 2022 r. nastąpiła relokacja rodziny do Polski i rozpoczęcie prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego na terytorium RP.
W dniu 10 maja 2022 r. Wnioskodawca rozpoczął prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej w Polsce.
Od tego momentu zarówno centrum interesów osobistych, jak i gospodarczych Wnioskodawcy koncentruje się w Polsce.
Lata 2023 i kolejne
Od lutego 2023 r., oprócz prowadzenia działalności gospodarczej, Wnioskodawca wykonuje pracę na podstawie umowy o pracę zawartej z polskim pracodawcą.
Dochody Wnioskodawcy z umowy o pracę w każdym roku przekraczają kwotę 85 528 zł.
Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionych okolicznościach trwałe przeniesienie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych do Polski nastąpiło w 2022 r., po relokacji rodziny oraz rozpoczęciu prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
W 2021 r., mimo przebywania na terytorium RP ponad 183 dni, całokształt więzi osobistych i gospodarczych wskazywał na utrzymywanie centrum interesów życiowych w Republice Białorusi. W konsekwencji, Wnioskodawca spełnia warunki określone w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT i zamierza skorzystać ze zwolnienia w latach 2023-2026.
Uzupełnienie stanu faktycznego
Karta Polaka została przyznana Wnioskodawcy w 2018 r. i była podstawą do uzyskania zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W związku z uzyskaniem zezwolenia na pobyt stały Karta Polaka została zwrócona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
W latach 2019-2020 oraz do końca 2021 r. Wnioskodawca posiadał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Republiki Białorusi i tam podlegał obowiązkowi podatkowemu.
W 2021 r. Wnioskodawca przebywał również na terytorium Polski (od maja 2021 r.), co było związane z przygotowaniami do ewentualnej przeprowadzki, jednak w tym czasie Jego centrum interesów życiowych i gospodarczych nadal znajdowało się na terytorium Białorusi. W tym okresie Wnioskodawca wykonywał pracę zdalną na rzecz białoruskiego pracodawcy oraz uzyskiwał dochody opodatkowane w Białorusi.
Wnioskodawca nie posiada formalnego certyfikatu rezydencji podatkowej, natomiast dysponuje dokumentami potwierdzającymi zatrudnienie oraz uzyskiwane dochody.
W 2021 r. Wnioskodawca zawarł umowę najmu mieszkania na terytorium Polski, początkowo na krótki okres, ponieważ rozważał możliwość przeprowadzki i nie miał jeszcze pewności co do trwałego osiedlenia się w Polsce.
Jesienią 2021 r. żona oraz dziecko Wnioskodawcy przebywali w Polsce, co było związane z przygotowaniami do ewentualnej przeprowadzki, jednak wasze centrum interesów życiowych nadal pozostawało w tym czasie na terytorium Białorusi.
Jednocześnie do końca 2021 r. centrum interesów życiowych Wnioskodawcy (zarówno osobistych, jak i gospodarczych) znajdowało się na terytorium Białorusi, gdzie wykonywał pracę i uzyskiwał główne źródło dochodów.
Decyzja o udzieleniu zezwolenia na pobyt stały została wydana w październiku 2021 r., natomiast odbiór karty pobytu miał miejsce pod koniec 2021 r.
Trwałe przeniesienie miejsca zamieszkania do Polski nastąpiło dopiero w lutym 2022 r. W tym okresie nastąpiło faktyczne przeniesienie ośrodka interesów życiowych Wnioskodawcy do Polski, w szczególności poprzez wspólne zamieszkanie z rodziną na stałe. Od tego momentu rodzina przebywała z Wnioskodawcą w Polsce, a Jego córka rozpoczęła uczęszczanie do żłobka, co dodatkowo potwierdza przeniesienie centrum interesów osobistych do Polski.
W związku z powyższym, od momentu przeprowadzki, tj. od lutego 2022 r., Wnioskodawca podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Dodatkowo Wnioskodawca wskazał, że po przeprowadzce wykonywał pracę zdalnie na rzecz białoruskiego pracodawcy, jednak praca ta była faktycznie wykonywana na terytorium Polski. Przy czym, od maja 2022 r. rozpoczął On równolegle prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej w Polsce.
Pytania
1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym przeniesienie miejsca zamieszkania Wnioskodawcy dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nastąpiło dopiero w 2022 r., tj. po relokacji rodziny w lutym 2022 r. oraz rozpoczęciu prowadzenia działalności gospodarczej w maju 2022 r., w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
2. Czy w związku z przeniesieniem miejsca zamieszkania do Polski w 2022 r. Wnioskodawcy przysługuje prawo do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w latach 2023-2026?
Pana stanowisko w sprawie
W zakresie pytania nr 1
Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym przeniesienie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nastąpiło dopiero w 2022 r.
Zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP uważa się osobę, która posiada na terytorium RP ośrodek interesów życiowych (osobistych lub gospodarczych) lub przebywa na terytorium RP dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
W ocenie Wnioskodawcy, mimo przebywania na terytorium RP ponad 183 dni w 2021 r., całokształt więzi osobistych i gospodarczych w tym roku wskazywał na utrzymywanie ośrodka interesów życiowych w Republice Białorusi.
W 2021 r. małżonka oraz małoletnie dziecko stale zamieszkiwali w Republice Białorusi, rodzina posiadała tam nieruchomość stanowiącą własność małżonki, małżonka prowadziła działalność gospodarczą w Republice Białorusi.
Wnioskodawca uzyskiwał wyłącznie dochody z terytorium Republiki Białorusi, dochody te były opodatkowane w Republice Białorusi. Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej w Polsce ani nie uzyskiwał dochodów z Polski.
Dopiero w lutym 2022 r. nastąpiła trwała relokacja rodziny do Polski, a w maju 2022 r. rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Od tego momentu zarówno centrum interesów osobistych, jak i gospodarczych Wnioskodawcy znajduje się na terytorium RP.
W konsekwencji, przeniesienie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych nastąpiło w 2022 r.
W zakresie pytania nr 2
Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z przeniesieniem miejsca zamieszkania do Polski w 2022 r., spełnia On warunki określone w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W szczególności:
Wnioskodawca zamierza skorzystać ze zwolnienia w latach 2023-2026.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2647 ze zm.; Dz. U. z 2024 r., poz. 226 ze zm.; Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), wolne od podatku dochodowego są:
Przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,
b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,
d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
- w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:
Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 21 ust. 43 ww. ustawy:
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:
a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
3) podatnik:
a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub
b) miał miejsce zamieszkania:
4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz
5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy:
Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.
Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:
Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Jednakże w celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również dodatkowe warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.
W opisie sprawy Wnioskodawca wskazał, że w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega On nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
W świetle przedstawionych okoliczności uznać zatem należy, że warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został przez Wnioskodawcę spełniony, bowiem w związku z przeprowadzką podlega On w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest również istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
W myśl natomiast art. 4a ww. ustawy:
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów.
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów życiowych.
Ponadto zauważyć należy, że wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Kwestie rezydencji podatkowej w Polsce zostały obszernie przedstawione w Objaśnieniach podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.
Zgodnie z Objaśnieniami, centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.
W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.
Oceniając możliwość skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy, w pierwszej kolejności należy ustalić od kiedy – w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – Wnioskodawca może być uznany za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski, tj. kiedy nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania do Polski.
Z przedstawionych przez Wnioskodawcę okoliczności wynika, że 23 maja 2021 r. Wnioskodawca przyjechał do Polski i od czerwca 2021 r. przebywał w Krakowie na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego. W 2021 r. Wnioskodawca przebywał na terytorium RP ponad 183 dni. W 2021 r. Wnioskodawca zawarł umowę najmu mieszkania na terytorium Polski, początkowo na krótki okres, ponieważ rozważał możliwość przeprowadzki i nie miał jeszcze pewności co do trwałego osiedlenia się w Polsce. Karta Polaka została przyznana Wnioskodawcy w 2018 r. i była podstawą do uzyskania zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z uzyskaniem zezwolenia na pobyt stały Karta Polaka została zwrócona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Decyzja o udzieleniu zezwolenia na pobyt stały została wydana w październiku 2021 r., natomiast odbiór karty pobytu miał miejsce pod koniec 2021 r.
Jednocześnie, Wnioskodawca przez cały 2021 r.:
Do momentu nabycia obywatelstwa polskiego w lutym 2024 r. Wnioskodawca posiadał wyłącznie obywatelstwo białoruskie. Małżonka Wnioskodawcy w 2021 r. zamieszkiwała w Republice Białorusi w lokalu stanowiącym jej własność oraz prowadziła tam działalność gospodarczą. Małoletnie dziecko również zamieszkiwało w Republice Białorusi. Rodzina Wnioskodawcy, tj. żona i dziecko przebywali w Polsce od września do grudnia 2021 r., co było związane z przygotowaniami do ewentualnej przeprowadzki. W lutym 2022 r. rodzina Wnioskodawcy przeniosła się do Polski i rozpoczęliście prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego na terytorium RP. W dniu 10 maja 2022 r. Wnioskodawca rozpoczął prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej w Polsce.
Skoro zatem, od 23 maja 2021 r. Wnioskodawca przebywał w Polsce, gdzie od czerwca 2021 r. wynajął mieszkanie, a od września do grudnia 2021 r. dołączyli do Niego również żona i dziecko, uznać należy, że już w 2021 r. Wnioskodawca spełniał warunek pozwalający na uznanie Go za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce, z uwagi na posiadanie w Polsce centrum interesów osobistych.
Jednakże, mając na uwadze, że w 2021 r. Białoruś również traktowała Wnioskodawcę jako rezydenta podatkowego, ustalając miejsce zamieszkania Wnioskodawcy dla celów podatkowych należy się odnieść do przepisów umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, z dnia 18 listopada 1992 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 120 poz. 534).
Zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. umowy:
W rozumieniu niniejszej umowy określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze.
W myśl natomiast art. 4 ust. 2 ww. umowy:
Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony według następujących zasad:
a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych),
b) jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa,
c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem,
d) jeżeli jest ona obywatelem obu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia.
Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
Przy tym wskazać należy, iż według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, w Konwencji zaznaczono, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany).
Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, a oznacza to, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych powodów może mieć krótkotrwały charakter (wycieczka, podróż służbowa, podróż w celach oświatowych, w celu odbycia kursu szkoleniowego itd.)
Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.
Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
Analizując pierwszą z ww. norm kolizyjnych, należy mieć na uwadze, iż w opisie stanu faktycznego Wnioskodawca wskazał, że do końca 2021 r. miał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Białorusi, pozostawał zatrudniony na podstawie umowy o pracę z pracodawcą białoruskim, uzyskiwał wyłącznie dochody z Białorusi tam opodatkowane i nie uzyskiwał dochodów z Polski. Jednakże wyjaśnił również, że przyjechał do Polski 23 maja 2021 r., a w czerwcu tego samego roku wynajął mieszkanie. Ponadto, żona i dziecko Wnioskodawcy przyjechali do Niego do Polski i przebywali razem w okresie od września do grudnia 2021 r. Powyższe wskazuje, że od czerwca 2021 r. Wnioskodawca posiadał stałe miejsce zamieszkania w obu państwach, w związku z czym, Jego miejsce zamieszkania należy ustalić w oparciu o kolejne normy wskazane w art. 4 ust. 2 ww. umowy. Od momentu przyjazdu do Polski 23 maja 2021 r. Wnioskodawcę łączyły powiązania gospodarcze zarówno z Białorusią – skąd uzyskiwał dochody, jak i z Polską, gdzie wynajął mieszkanie. Ponadto, z uwagi na kilkumiesięczny pobyt rodziny Wnioskodawcy w Polsce w 2021 r., niewątpliwie ściślejsze powiązania osobiste – od września do grudnia 2021 r. – łączyły Go z Polską. Z tego względu uznać należy, że – w okresie od czerwca 2021 r. Wnioskodawca posiadał ścisłe powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych) zarówno w Polsce jak i w Białorusi. W konsekwencji, skoro nie można ustalić, w którym z państw Wnioskodawca posiadał ośrodek interesów życiowych, należy wziąć pod uwagę kwestię Jego przebywania na terenie danego kraju. Jak Wnioskodawca wskazał, w 2021 r. przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powyżej 183 dni, co oznacza, że przez większą część roku przebywał w tym kraju. Oznacza to, że od maja 2021 r. miejscem zamieszkania Wnioskodawcy dla celów podatkowych, ustalonym w oparciu o normy kolizyjne, była Polska. Potwierdzeniem tego jest także fakt, że Wnioskodawca wystąpił o pozwolenie na pobyt stały, a decyzja o udzieleniu zezwolenia została wydana w październiku 2021 r., natomiast odbiór karty pobytu miał miejsce pod koniec 2021 r.
Tymczasem, jak wyjaśniono powyżej, dla skorzystania z ulgi na powrót istotne jest aby przeniesienie miejsca zamieszkania nastąpiło po 31 grudnia 2021 r., co w opisanej sytuacji nie miało miejsca.
Zatem, Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Końcowo zauważyć należy, że skoro Wnioskodawca przeniósł się do Polski już w 2021 r., to w takiej sytuacji, bez znaczenia pozostaje moment uzyskania przez Niego pozwolenia na pobyt stały i związana z tym utrata ważności Karty Polaka.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Wnioskodawca przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Wnioskodawca ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo