Interpretacja 0113-KDIPT2-2.4011.28.2026.2.MK

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest

-     nieprawidłowe w zakresie opodatkowania sprzedaży udziału w działce A1 nabytego w wyniku zniesienia współwłasności w 2025 r. oraz

-     prawidłowe w zakresie opodatkowania sprzedaży udziału w działce A1 nabytego w drodze umowy kupna w 2005 r.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 13 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go Pani pismem złożonym 18 lutego 2026 r.– w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W dniu 16 listopada 2005 r. Wnioskodawczyni wspólnie z mężem … nabyła działkę nr A w …, Gmina …, akt notarialny Rep. A Nr …. Działka objęta była księgą wieczystą … . Zakup związany był z planami budowy domu i zabezpieczenia dla przyszłych dzieci Wnioskodawczyni. Poprzedni właściciel nie chciał podzielić działki A i odsprzedać Wnioskodawczyni tylko jej części, chciał sprzedać jej całość. Wnioskodawczyni zdecydowała się na to, ponieważ zależało Jej na tej lokalizacji.

W tej sytuacji Wnioskodawczyni sama zawnioskowała o podział działki na 4 mniejsze, który ostatecznie zakończył się decyzją Starosty Powiatowego w …, znak … .

Na pytanie Organu o treści: „jaka jest powierzchnia działek powstałych po podziale?”, Wnioskodawczyni wskazała, że działki mają powierzchnię: A1 - 12,24 ara; A2 - 12,24 ara; A3 -12 arów; A4 - 14 arów.

W dniu 14 listopada 2008 r. Wnioskodawczyni odsprzedała swojej siostrze całą działkę nr A3 oraz połowy dwóch pozostałych działek A1 i A2, akt notarialny Rep. A Nr … . Wnioskodawczyni odsprzedała grunt siostrze po takiej samej cenie za ar, jaką zapłaciła za ar kupując wcześniej całą działkę A. Nie uzyskała ceny wyższej, bo nie taki w ogóle był cel podziału. Powodem sprzedaży udziałów była potrzeba środków na budowę. Wnioskodawczyni chciała mieć pewność, że grunt zostanie w rękach rodziny. Żadna ze stron nie mogła wtedy odsprzedać pozostałych działek A1 i A2 bez wiedzy i zgody drugiej strony. Dokonany podział na działki o mniejszej powierzchni wynikał tylko i wyłącznie z tego, że Wnioskodawczyni nie potrzebowała budować się na całej wielkiej działce, tylko na jej małej części, a równocześnie chciała zatrzymać grunt jako zabezpieczenie dla dzieci. Tak było przez blisko 20 lat.

Obie sąsiadujące ze sobą działki A1 i A2 mają ten sam charakter jeśli chodzi o położenie, przeznaczenie gruntu, dostęp do drogi gminnej i mediów. Obydwie działki miały wcześniej i mają aktualnie taką samą wartość. Nie występuje sytuacja, że jedna działka jest warta więcej niż druga działka.

W dniu 17 lutego 2025 r. współwłasność obydwu działek została notarialnie zniesiona, akt notarialny Rep. A Nr …. Nastąpiło to poprzez przeniesienie 50%-owych udziałów w każdej z działek na Wnioskodawczynię i męża (wspólnota majątkowa) oraz na siostrę. Nie zostały dokonane jakiekolwiek spłaty czy dopłaty. Wnioskodawczyni przypadła działka A1, a siostrze A2. Po zniesieniu współwłasności 100% udział Wnioskodawczyni w działce A1 jest wart dokładnie tyle samo, co dwa 50%-owe udziały w działkach A1 i A2 przed zniesieniem współwłasności.

Przed zniesieniem współwłasności działki objęte były odrębnymi księgami wieczystymi: A1 -…; nr A2 - … .

Działki A1 i A2 nie były wykorzystywane przez żadną ze stron. To był po prostu grunt. Jedynymi nakładami, jakie Wnioskodawczyni ponosiła w związku z działkami, były koszty koszenia solidarnie dzielone między stronami.

W dniu 15 stycznia 2026 r., czyli pomiędzy wnioskiem z dnia 13 stycznia 2026 r. o udzielenie interpretacji indywidualnej a wezwaniem odebranym 13 lutego 2026 r. do uzupełnienia wniosku, Wnioskodawczyni sprzedała działkę A1, akt notarialny Rep. A Nr … .

Sprzedaż innych nieruchomości - w dniu 29 lipca 2025 r. Wnioskodawczyni sprzedała mieszkanie ze względu na potrzebę środków za zakup większego mieszkania, akt notarialny Rep. A Nr ….

W dniu 25 kwietnia 2014 r. Wnioskodawczyni sprzedała działkę A4 w … ze względu na zmiany życiowe, rezygnację z budowy domu w … oraz potrzebę środków na swój obecny dom zakupiony w 2013 r., akt notarialny Rep. A Nr … . Wnioskodawczyni nie posiada innych nieruchomości na sprzedaż.

Wnioskodawczyni nie prowadzi i nie prowadziła nigdy działalności gospodarczej. Jej mąż (…), NIP …, prowadzi działalność od 2015 r. związaną z … . Nie jest to działalność w jakikolwiek sposób związana z obrotem nieruchomościami czy usługami deweloperskimi. Sprzedaż działki A1 nastąpiła poza ramami działalności męża.

Pytanie

Czy od dochodu ze sprzedaży działki A1 w …, Wnioskodawczyni musi zapłacić podatek dochodowy?

Pani stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawczyni, od dochodu uzyskanego ze sprzedaży działki nie będzie musiała zapłacić podatku w myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Obowiązek taki, ciążyłby na Wnioskodawczyni, gdyby sprzedaż działki A1 nastąpiła przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie. Za datę nabycia Wnioskodawczyni uznaje 2005 r., kiedy to nabyła całą działkę A (tym samym obydwie działki po podziale w 2008 r. A1 i A2), zwiększając tym samym swój majątek.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08 - aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy i jednoczesne zwiększenie swoich aktywów majątkowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przez pojęcie „nabycie" użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć, każde zwiększenie aktywów majątku podatnika. Takie zwiększenie majątku nastąpiło właśnie w 2005 r. W 2008 r. Wnioskodawczyni uszczupliła go odsprzedając połowy obydwu działek swojej siostrze. Nadal jednak była w posiadaniu de facto jednej działki posiadając dwa 50% udziały.

Zniesienie współwłasności w 2025 r., dokonane bez jakichkolwiek dopłat i spłat między Wnioskodawczynią a siostrą, nie zwiększyło majątku Wnioskodawczyni ani jego wartości. Wartość posiadanej przez Wnioskodawczynię całej działki po zniesieniu współwłasności jest taka sama jak wartość dwóch połówek działek, jakie posiadała przed zniesieniem współwłasności. Miała Ona po zniesieniu współwłasności kawałek ziemi o tej samej wartości, tym samym przeznaczeniu, położeniu, dostępie do drogi i mediów. Po zniesieniu współwłasności działek 100% udział Wnioskodawczyni w działce A1, był wart dokładnie tyle samo, co dwa 50%-owe udziały w działkach A1 i A2 przed zniesieniem współwłasności.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:

Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Zatem przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:

-     odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz

-     zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie lub wybudowanie.

Wobec powyższego, w przypadku sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment i sposób ich nabycia.

Wyjaśnić należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego, może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.

Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku podatnika.

Jak wskazano powyżej, moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określany jest zgodnie z normami prawa cywilnego.

Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

Z kolei, w myśl art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Natomiast, art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 341) stanowi, że:

Wykładnia pojęcia nieruchomości była przedmiotem wielu orzeczeń Sądu Najwyższego, zgodnie z dominującą w nich koncepcją nieruchomością jest część powierzchni ziemskiej, dla której urządzono księgę wieczystą. Zatem, gdy dla określonej nieruchomości zostanie założona księga wieczysta obowiązuje reguła „jedna księga wieczysta – jedna nieruchomość”. (zob. uchwała Sądu Najwyższego - Izba Cywilna, z 21 marca 2013 r. sygn. akt III CZP 8/13, opubl: Biuletyn SN rok 2013, Nr 3 oraz Naczelnego Sąd Administracyjnego w wyroku z 24 czerwca 2009 r. sygn. akt. II FSK 292/08).

Zgodnie z tym poglądem graniczące ze sobą działki, będące własnością tej samej osoby, dla których prowadzone są oddzielne księgi wieczyste, stanowią dwie odrębne nieruchomości w rozumieniu art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny.

Stosownie do art. 195 Kodeksu cywilnego:

Art. 196 § 1 i § 2 ww. Kodeksu stanowi, że:

Zgodnie z art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:

Natomiast z art. 211 Kodeksu cywilnego wynika, że:

Art. 212 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego stanowi, że:

Z zawartej we wskazanym przepisie definicji wynika, że współwłasność charakteryzuje się trzema podstawowymi cechami: jednością przedmiotu, wielością podmiotów oraz niepodzielnością wspólnego prawa.

Jedność przedmiotu oznacza, że w stosunku współwłasności przedmiotem prawa własności przysługującego kilku osobom jest jedna rzecz ruchoma lub nieruchomość. Jeśli rzecz wchodzi w skład zbioru rzeczy, stanowiącego pewną funkcjonalną całość, to współwłasność dotyczy każdej pojedynczej rzeczy wchodzącej w skład takiego zbioru, nie zaś zbioru. Istotną cechą charakteryzującą współwłasność jest wielość podmiotów prawa własności jednej rzeczy. Chodzi tu o co najmniej dwie lub więcej osób, które pomimo łączącego je stosunku współwłasności są nadal odrębnymi podmiotami prawa. We współwłasności prawo własności przysługuje, jak wynika z brzmienia zacytowanego przepisu, niepodzielnie kilku osobom. Żaden ze współwłaścicieli nie ma więc wyłącznego prawa do fizycznie wydzielonej części rzeczy, a każdemu z nich przysługuje jednakowe prawo do całej rzeczy, ograniczone jedynie takim samym prawem pozostałych współwłaścicieli.

Zgodnie z teorią prawa rzeczowego, przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy w drodze zniesienia współwłasności jest nabyciem tych rzeczy.

Zniesienie współwłasności jest formą nowego nabycia tylko wówczas, gdy – w wyniku tego zniesienia – podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza wartość udziału, jaki pierwotnie mu przysługiwał.

Podobne wnioski wynikają z ukształtowanej już linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który twierdzi, że nabyciem rzeczy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie jest przyznanie jej na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku zniesienia współwłasności, jeśli:

a)  podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty, lub

b)  wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku dokonanego podziału mieści się w wartości udziału, jaki przysługiwał tej osobie w majątku wspólnym.

Jeżeli więc spełnione są wymienione wyżej warunki to zniesienie współwłasności nieruchomości nie może być rozpatrywane w kategoriach nabycia. W takiej sytuacji za datę jej nabycia uznać należy datę pierwotnego nabycia udziału w nieruchomości. Jeżeli jednak na skutek dokonanego zniesienia współwłasności przysługujący danej osobie udział ulega powiększeniu lub też towarzyszą mu spłaty i dopłaty, wówczas czynność ta skutkuje nabyciem ponad dotychczas posiadany udział.

Nieistotny dla opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych jest fakt podziału nieruchomości, jeżeli przez podział nieruchomości rozumie się proces mający na celu np. zyskanie korzystniejszej konfiguracji poszczególnych nieruchomości (działek). Jeżeli zatem właściciel (współwłaściciel) dokonuje podziału nieruchomości, nie mamy do czynienia z żadnym nabyciem, bo chodzi o nieruchomość, której ta osoba jest już właścicielem (współwłaścicielem). Sam podział nieruchomości (działek) nie stanowi przy tym daty nowego nabycia w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W wyniku podziału właściciel (współwłaściciel) nie nabędzie żadnych nowych nieruchomości ponad to, czego jest już właścicielem. W wyniku samego podziału działek nie zmieni się struktura własności każdej z mniejszych działek wydzielonych w drodze podziału. Właściciel nadal będzie posiadał takiej samej wielkości nieruchomości jak przed podziałem, tyle że w mniejszych działkach. Stąd czynność ta nie ma wpływu na określenie początku biegu terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W omawianym przypadku nieistotny dla liczenia pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pozostaje fakt podziału działki A na 4 działki.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w dniu 16 listopada 2005 r. wspólnie z mężem nabyła Pani działkę A w … . Zawnioskowała o podział działki na 4 mniejsze, który ostatecznie zakończył się decyzją Starosty Powiatowego, znak … . Po podziale powstały działki: A1 - 12,24 ara; A2 - 12,24 ara; A3 -12 arów; A4 - 14 arów. W dniu 14 listopada 2008 r. sprzedała Pani swojej siostrze całą działkę A3 oraz połowy dwóch pozostałych działek, tj. A1 i A2. Obie sąsiadujące ze sobą działki A1 i A2 mają ten sam charakter jeśli chodzi o położenie, przeznaczenie gruntu, dostęp do drogi gminnej i mediów. Obydwie działki miały wcześniej i mają aktualnie taką samą wartość. Nie występuje sytuacja, że jedna działka jest warta więcej niż druga działka. W dniu 17 lutego 2025 r. współwłasność obydwu działek została notarialnie zniesiona, poprzez przeniesienie 50%-owych udziałów w każdej z działek na Panią i Pani męża ( wspólnota majątkowa) oraz na siostrę. Nie zostały dokonane jakiekolwiek spłaty czy dopłaty. Pani przypadła działka A1, a siostrze A2. Po zniesieniu współwłasności 100% Pani udział w działce A1 jest wart dokładnie tyle samo, co dwa 50%-owe udziały w działkach A1 i A2 przed zniesieniem współwłasności. Przed zniesieniem współwłasności działki objęte były odrębnymi księgami wieczystymi. W dniu 15 stycznia 2026 r. sprzedała Pani działkę A1. Nie prowadzi i nie prowadziła Pani nigdy działalności gospodarczej. Pani mąż prowadzi działalność od 2015 r. związaną z doradztwem w zakresie informatyki i zarządzania. Nie jest to działalność w jakikolwiek sposób związana z obrotem nieruchomościami czy usługami deweloperskimi. Sprzedaż działki nastąpiła poza ramami działalności męża.

W tym miejscu należy także wskazać, że stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).

Zgodnie z art. 31 § 1 ww. ustawy:

Jak wynika z art. 33 pkt 1 i pkt 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków, ukształtowany został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa.

Zgodnie z art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego. Zważywszy na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością ustawową, definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale.

Stosownie do art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W przedstawionej sprawie powzięła Pani wątpliwość, czy sprzedaż działki A1 podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W pierwszej kolejności wskazuję, że skoro w analizowanej sprawie dla każdej z nieruchomości założona jest odrębna księga wieczysta to mamy do czynienia z odrębnymi (różnymi) nieruchomościami. Co oznacza, że skutki podatkowe zniesienia współwłasności należy rozpatrywać oddzielnie dla każdej z nieruchomości.

Nabycie w wyniku zniesienia współwłasności części majątku, który należał do innych współwłaścicieli, należy więc traktować jako nabycie w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak wynika z opisu sprawy, w dniu 14 listopada 2008 r. sprzedała Pani swojej siostrze m.in. połowę działki A1, czyli udział 1/2. W dniu 17 lutego 2025 r. w wyniku zniesienia współwłasności, właścicielem całej działki A1, stała się Pani i mąż. Pozostały udział w tej działce nabyła Pani w 2005 r., kupując wspólnie z mężem działkę A. Zniesienie współwłasności odbyło się bez spłat i dopłat. Jednak w wyniku tego zniesienia współwłasności stała się Pani właścicielem części odrębnej nieruchomości, która uprzednio należała do Pani siostry.

Tym samym, data zniesienia współwłasności jest również datą nabycia tej części nieruchomości, o którą zwiększył się Pani udział w niej po dokonaniu zniesienia współwłasności.

Zatem, w przedmiotowej sprawie stwierdzić należy, że nabyła Pani działkę A1 w dwóch etapach:

·      w udziale 1/2 części w dniu 16 listopada 2005 r. w drodze nabycia do wspólności majątkowej małżeńskiej oraz

·      na podstawie umowy zniesienia współwłasności w udziale 1/2 zawartej 17 lutego 2025 r.

Tym samym, sprzedaż 15 stycznia 2026 r. działki A1, w części udziału nabytego w 2005 r. w drodze umowy kupna nie stanowi dla Pani źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ sprzedaż tego udziału nastąpiła po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie ww. udziału.

Natomiast, sprzedaż 15 stycznia 2026 r. działki A1, w części udziału nabytego w 2025 r. w wyniku umowy zniesienia współwłasności, stanowi dla Pani źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ sprzedaż tego udziału nastąpiła przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.

W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy:

Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 19 ust. 1 ww. ustawy:

Zgodnie z powyższym, przychodem z odpłatnego zbycia jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, o ile odpowiada wartości rynkowej, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia.

Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Można do takich kosztów zaliczyć np.: koszty wyceny sprzedawanej nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, koszty pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości, wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, koszty i opłaty sądowe, o ile były ponoszone przez zbywcę. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.

Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się natomiast zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość (udział) lub prawo nabyto odpłatnie, czy nieodpłatnie.

W myśl art. 22 ust. 6d ww. ustawy:

Zgodnie z art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak wynika z powyższego, w przedstawionej sprawie podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości określonym zgodnie z art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do treści art. 30e ust. 4 ww. ustawy:

Z kolei, jak stanowi art. 30e ust. 5 ww. ustawy:

W myśl natomiast art. 30e ust. 7 ww. ustawy:

Przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy stanowi, że:

Stwierdzam więc, że nienastępujące w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, odpłatne zbycie w 2026 r. działki A1, w części udziału nabytego w drodze umowy kupna w 2005 r. nie stanowi dla Pani źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem dla tej części udziału upłynął już pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. z dniem 31 grudnia 2010 r.).

Natomiast, nienastępujące w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, odpłatne zbycie w 2026 r. działki A1, w części udziału nabytego w wyniku umowy zniesienia współwłasności w 2025 r., stanowi dla Pani źródło przychodu w myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym na zasadach określonych w art. 30e ust. 1 ww. ustawy, ponieważ odpłatne zbycie tej części udziału nastąpiło przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę.

Należy dodatkowo wskazać, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z treści art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W związku z tym, interpretacje te wywierają skutki prawne jedynie w stosunku do tego podmiotu, do którego są skierowane. Zatem, niniejsza interpretacja indywidualna jest wiążąca dla Pani jako osoby występującej z wnioskiem, natomiast nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (Pani męża).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w … . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.