Interpretacja 0113-KDIPT2-2.4011.37.2026.2.ACZ

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 7 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 2 marca 2026 r. (data wpływu 4 marca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

I.          Zawarcie umowy i jej cel.

(…) lutego 2011 r. A.B. (Pani) zawarła z Bankiem (…) S.A. (obecnie (…) S.A.) umowę pożyczki hipotecznej nr (…). Umowa została zawarta na cele konsumpcyjne: refinansowanie wcześniejszych zobowiązań niemieszkaniowych (105 431,31 zł) oraz dowolny cel pożyczkobiorcy (159 539,00 zł).

W umowie kwota pożyczki została określona na 265 000,31 PLN, przy czym była ona indeksowana do waluty EUR. Środki zostały wypłacone w złotówkach w dwóch transzach:

a)    I transza (17 marca 2011 r.): 115 592,59 PLN (przeliczona po kursie banku 3,8787);

b)    II transza (31 marca 2011 r.): 149 407,72 PLN (przeliczona po kursie banku 3,8058).

Łączny kapitał oddany do dyspozycji: 265 000,31 PLN.

Warunki spłaty i oprocentowanie – okres kredytowania ustalono na 240 miesięcy (20 lat). Oprocentowanie zmienne, oparte na stawce EURIBOR 3M powiększonej o marżę banku. W zakresie marży wskazuje Pani, że pierwotnie została ustalona na poziomie 4,20%, jednak dzięki przystąpieniu do promocji „(…)”, została obniżona do 1,60%. W marcu 2015 r. Bank, opierając się na abuzywnym zapisie § 3 ust. 3 promocji „(…)”, jednostronnie podwyższył marżę z poziomu 1,60% do 4,20%. Praktyka ta została uznana za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów decyzją Prezesa UOKiK nr ..... z 31 grudnia 2018 r.

W pozwie z 13 kwietnia 2023 r. (por. niżej) domagała się Pani z tego tytułu zwrotu kwoty 6 809,25 EUR.

II.         Ugoda Pozasądowa i Spór Podatkowy.

13 kwietnia 2023 r. złożyła Pani do Sądu (…) w (…) pozew o ustalenie i zapłatę (sygn. akt (…)). Powódka (Pani) domagała się ustalenia nieważności umowy pożyczki hipotecznej nr (…) z (…) lutego 2011 r. w całości oraz zwrotu nienależnie pobranych świadczeń.

Pierwotnie dochodzona pozwem kwota roszczenia głównego o zapłatę wynosiła 56 241,53 EUR, natomiast kwota roszczenia ewentualnego związanego z bezprawnym podwyższeniem marży pożyczki opiewała na 6 809,25 EUR. Pierwotna wartość przedmiotu sporu w sprawie została określona na kwotę 526 586,00 PLN.

Następnie, pismem z 9 kwietnia 2024 r., dokonała Pani modyfikacji żądania pozwu (rozszerzenia powództwa). Po dokonanej zmianie, łączna kwota dochodzonego roszczenia głównego o zapłatę została podniesiona do poziomu 62 831,62 EUR, a żądanie w zakresie zwrotu nadpłaconej marży do kwoty 8 329,82 EUR. Ostateczna wartość przedmiotu sporu w sprawie wyniosła 554 652,00 PLN.

Regularnie spłacała Pani raty od 5 kwietnia 2011 r. W okresie od 5 kwietnia 2011 r. do 6 kwietnia 2024 r. wpłaciła Pani na rzecz Banku łącznie 63 861,90 EUR. Wedle Pani wyliczeń kwota ta, po przeliczeniu każdej raty na złotówki według średniego kursu NBP z dnia zapłaty, stanowiła równowartość 272 957,89 PLN. Z kolei z wyliczeń Banku wynikało, że wartość wpłat dokonanych przez Panią w walucie PLN to 268 737,94 PLN. Oznacza to, że spłaciła Pani Bankowi kwotę wyższą niż kapitał, który faktycznie otrzymała w 2011 r. (265 000,31 PLN). W związku z faktem, że kapitał został już spłacony z nadwyżką, po stronie Pożyczkobiorczyni sformułowano wniosek o zabezpieczenie powództwa poprzez wstrzymanie obowiązku dalszego płacenia rat na czas trwania procesu. Postanowieniem z 7 maja 2024 r. Sąd (…) udzielił Pani zabezpieczenia roszczenia przez wstrzymanie obowiązku dokonywania spłat rat kredytu do dnia uprawomocnienia się wyroku w przedmiotowej sprawie.

W toku postępowania sądowego Strony przystąpiły do rozmów ugodowych. W celu zakończenia sporu sądowego, Strony zawarły Ugodę pozasądową dotyczącą umowy pożyczki hipotecznej nr (…) z (…) lutego 2011 r. – Ugoda została podpisana przez Panią 4 czerwca 2025 r. oraz przez przedstawiciela Banku 12 czerwca 2025 r.

Najważniejsze postanowienia ugody pozasądowej dotyczącej umowy pożyczki hipotecznej nr (…) obejmowały:

a.         „Z ksiąg Banku wynika, że na dzień (…).05.2025 r. zadłużenie Kredytobiorcy z tytułu Umowy wynosi 32 267,88 EUR (słownie euro: trzydzieści dwa tysiące dwieście sześćdziesiąt siedem i 88/100) (dalej – „Zadłużenie”), które składa się z:

a)     kapitału Kredytu w wysokości 29 908,13 EUR,

b)     odsetek umownych od kapitału Kredytu w wysokości 2 359,75 EUR” (por. § 1 pkt 5 Ugody)

b.         „Według stanu na dzień (…).05.2025 r. wysokość wpłat dokonanych przez Kredytobiorcę w wyniku wykonywania Umowy wynosiła 268 737,94 PLN. W przypadku wpłat dokonywanych w EUR - zostały one przeliczone na PLN według średniego kursu EUR Narodowego Banku Polskiego obowiązującego tego dnia” (por. § 1 pkt 6 Ugody),

c.         Dalej w § 1 pkt 10 Ugody wskazano, że: „Po przeprowadzonych negocjacjach Strony przyjęły, że zgodnym zamiarem Kredytobiorcy i Banku oraz celem niniejszej Ugody jest:

a)     polubowne rozstrzygnięcie sporu i zapobieżenie powstania w przyszłości nowego sporu o ważność i skuteczność Umowy oraz jej poszczególnych postanowień, w tym usunięcie wątpliwości co do ważności i skuteczności Kwestionowanych Klauzul oraz potwierdzenie ich skuteczności poprzez udzielenie przez Kredytobiorcę następczej, świadomej, wyraźnej i wolnej zgody ukierunkowanej jednoznacznie, wyraźnie i stanowczo na dopuszczalność ich stosowania oraz przywrócenie Kwestionowanym Klauzulom skuteczności z mocą wsteczną, oraz

b)     uchylenie niepewności co do roszczeń Stron, związanych z zawarciem i wykonywaniem Umowy przez rozwiązania przyjęte w Ugodzie, w konsekwencji jednoznaczne ustalenie praw i obowiązków Banku i Kredytobiorcy z tytułu Umowy, poprzez uczynienie wzajemnych ustępstw” (por. § 1 pkt 10 lit. a oraz b);

d.         Zgodnie z § 2 Ugody: „Kredytobiorca świadomie i dobrowolnie wyraża zgodę na związanie go postanowieniami Umowy, w szczególności Kwestionowanymi Klauzulami, w ich dotychczasowym brzmieniu, sprzeciwia się ich wyłączeniu z Umowy i przywróceniu sytuacji, w której znalazłby się, gdyby te postanowienia nie zostały zawarte w Umowie, a także przywraca im skuteczność z mocą wsteczną (tj. od daty zawarcia Umowy). Kredytobiorca i Bank potwierdzają ponadto, że Umowa:

a)     była i jest ważna;

b)     nie naruszała i nie narusza przepisów prawa, ani zasad współżycia społecznego;

c)      nie wykracza poza zasadę swobody umów;

d)     została prawidłowo wykonana przez Strony, w tym co do:

                          i.       zastosowania przez Bank, przy uruchomieniu Kredytu oraz przy spłatach rat kapitałowo-odsetkowych, kursów kupna i sprzedaży z obowiązującej w Banku tabeli kursów walut, a także

                         ii.      udzielonych Kredytobiorcy przez Bank informacji przy zawieraniu Umowy w zakresie ryzyka walutowego i ryzyka stopy procentowej oraz zasad indeksacji lub denominacji”.

Wskazuje Pani, że integralnym elementem Ugody, warunkującym wypłatę środków, było definitywne zrzeczenie się przez Nią roszczeń związanych z wadliwym wykonywaniem Umowy przez Bank. Zgodnie z Ugodą, zatytułowanym „Zrzeczenie się roszczeń przez Kredytobiorcę”:

„W związku z uznaniem Kwestionowanych Klauzul za skuteczne i wiążące (w tym przywróceniem ich skuteczności z mocą wsteczną) oraz umorzeniem Zadłużenia w Kwocie Umorzenia (zgodnie z poniższą definicją) i zobowiązaniem Banku do zapłaty Kwoty Zwrotu, Kredytobiorca zrzeka się i odstępuje od:

1.     powoływania się na niedozwolony (abuzywny) charakter Kwestionowanych Klauzul,

2.     występowania w przyszłości względem Banku z roszczeniami wywodzonymi z treści postanowień Umowy w brzmieniu sprzed zawarcia niniejszej Ugody (w tym roszczeniami o stwierdzenie bezskuteczności Kwestionowanych Klauzul, stwierdzenie nieważności lub trwałej bezskuteczności całej Umowy oraz zwrot świadczeń zapłaconych na rzecz Banku w wykonaniu Umowy) które byłyby związane z:

a)     indeksacją Kredytu w walucie obcej (EUR);

b)     sposobem i zasadami ustalania kursu EUR na potrzeby ustalenia wysokości świadczeń wynikających z Umowy, w tym zastosowania kursów kupna i sprzedaży EUR ustalanych jednostronnie przez Bank w tabeli kursów walut przy uruchomieniu Kredytu (wypłacie kapitału) oraz ustalaniu wysokości rat kapitałowo-odsetkowych;

c)     zmianami oprocentowania;

d)     treścią postanowień Umowy, które dotyczą ubezpieczenia niskiego wkładu własnego;

e)     podwyższenia marży oprocentowania związanego z brakującym wkładem własnym lub przywróceniem standardowej marży oprocentowania w następstwie niespełnienia warunków promocji oferowanej w dacie zawarcia Umowy”.

e.         Zgodnie zaś z § 4 (punktach od 1 do 5 Ugody):

„1) Kredytobiorca zgadza się na zmianę Umowy w taki sposób, że całkowite umorzenie Zadłużenia (zgodnie z pkt 3 poniżej) oraz zapłata Kwoty Zwrotu przez Bank (zgodnie z pkt 5 poniżej) będą skutkować wygaśnięciem Umowy wskutek jej wykonania, a tym samym zakończeniem jakiegokolwiek stosunku prawnego pomiędzy Kredytobiorcą a Bankiem w odniesieniu do Kredytu.

2) W wykonaniu Umowy, Bank oraz Kredytobiorca dokonywali względem siebie zapłaty określonych kwot. Kredytobiorca i Bank uznają wzajemne uprawnienie stron do otrzymania tych kwot i nie zgłaszają względem siebie żadnych roszczeń względem tych kwot.

3) Zważywszy, że Kredytobiorca potwierdził lub przywrócił skuteczność Umowy, w tym Kwestionowanych Klauzul i zrzeka się podnoszenia w przyszłości roszczeń dotyczących Kwestionowanych Klauzul i innych zarzutów dotyczących skuteczności i ważności Umowy (zrzeczenie się roszczeń dotyczących Kwestionowanych Klauzul oraz skuteczności i ważności Umowy dotyczy podstaw, które istniały w chwili zawarcia niniejszej Ugody), Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu co do kwoty 32 267,88 EUR (słownie euro: trzydzieści dwa tysiące dwieście sześćdziesiąt siedem i 88/100) („Kwota Umorzenia”), co stanowi równowartość 136 967,47 PLN (słownie złotych: sto trzydzieści sześć tysięcy dziewięćset sześćdziesiąt siedem i 47/100) według średniego kursu EUR ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia 22.05.2025 r. wynoszącego 4,2447 i w tym zakresie zwalnia go z długu z tytułu Umowy, co Kredytobiorca niniejszym przyjmuje i dodatkowo zwróci mu wpłacone przez niego na poczet kredytu środki w kwocie 15 313,21 EUR (słownie euro: piętnaście tysięcy trzysta trzynaście i 21/100), która zostanie wypłacona w PLN w wysokości 65 000,00 PLN (słownie złotych: sześćdziesiąt pięć tysięcy i 00/100) w wyniku przeliczenia po wskazanym powyżej średnim kursie NBP („Kwota Zwrotu”). Suma Kwoty Umorzenia i Kwoty Zwrotu stanowi równowartość 201 967,47 PLN (słownie złotych: dwieście jeden tysięcy dziewięćset sześćdziesiąt siedem i 47/100 ). To oznacza, że:

a)    Bank umarza Kredytobiorcy kwotę Zadłużenia w wysokości Kwoty Umorzenia,

b)    dodatkowo zwróci Kredytobiorcy kwotę 15 313,21 EUR (słownie euro: piętnaście tysięcy trzysta trzynaście i 21/100) która po przeliczeniu na PLN zostanie wypłacona w PLN w wysokości 65 000,00 PLN (słownie złotych: sześćdziesiąt pięć tysięcy i 00/100).

4) Umorzenie dotyczy zarówno kwoty kapitału Kredytu w wysokości Kwoty Umorzenia jak i odsetek.

5) Zapłata Kwoty Zwrotu winna zostać dokonana przez Bank w terminie 21 dni od dnia zawarcia niniejszej Ugody („Dzień Rozliczenia”), z tym że nie wcześniej niż przed upływem 14 dni od daty zawarcia niniejszej Ugody, na rachunek Kredytobiorcy numer    (…)”.

f.          W § 6 Ugody zapisano, że: „Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w wyniku zwolnienia z długu (umorzenia) i wypłaty Kredytobiorcy przez Bank Kwoty Zwrotu powstaje po jego stronie przychód, który może podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym, a przepisy prawa mogą nakładać na Bank obowiązek wypełnienia określonych obowiązków o charakterze podatkowym (np. sporządzenie informacji PIT-11). W związku z tym Kredytobiorca 1 informuje, że urzędem skarbowym właściwym ze względu na jego miejsce zamieszkania jest US    (…) adres: ul. (…), (…)”.

g.         Strony zgodnie uznały, że po dokonaniu powyższych rozliczeń wszelkie zobowiązania wnioskodawczyni wobec Banku wynikające z Umowy Pożyczki wygasają. Bank zrzekł się dalszych roszczeń o spłatę kapitału, odsetek i innych opłat.

Strony zgodnie uznały, że po dokonaniu powyższych rozliczeń wszelkie zobowiązania Pani wobec Banku wynikające z Umowy Pożyczki wygasają. Bank zrzekł się dalszych roszczeń o spłatę kapitału, odsetek i innych opłat (wskazuje Pani, że kwestia podatkowa dotycząca kwoty umorzenia nie jest objęta pytaniem do Organu). Skorzystała Pani bowiem w przeszłości ze zwolnienia podatkowego na podstawie poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. poz. 592)    w zw. z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. poz. 2743)    – w odniesieniu do innego, niewielkiego kredytu).

Bank zobowiązał się także do zwrotu salda pozostałego na rachunku technicznym służącym do spłaty (kwota 10,12 EUR) oraz zamknięcia wszystkich rachunków powiązanych z umową.

W ramach ugody, zobowiązała się Pani do cofnięcia pozwu przeciwko Bankowi w terminie 14 dni od zawarcia ugody oraz zrzeczenia się roszczeń objętych powództwem. Strony dopełniły obowiązków wynikających z ugody, spór sądowy został zakończony, zaś Strony wzajemnie zrzekły się roszczeń związanych z przedmiotową umową pożyczki. Sąd (…) w (…) postanowieniem    z 8 lipca 2025 r. (sygn. akt (…)) umorzył postępowanie.

W treści ugody zawarto zapis, w którym Bank informuje Panią o możliwości powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu w związku z otrzymaniem Kwoty Zwrotu oraz umorzeniem długu. Bank wskazał na możliwość wystawienia informacji PIT-11, co bezpośrednio uzasadnia Pani interes w wystąpieniu o niniejszą interpretację indywidualną.

W wykonaniu ugody, Bank przekazał kwotę 65 000 zł na Pani konto w dniu 2 lipca 2025 r. (tytuł: zwrot zgodny z ugodą dot. um. (…)).

W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że wypłacona przez Bank kwota 65 000 zł stanowiła zwrot środków wpłaconych przez Panią wcześniej do banku tytułem spłaty kapitału, odsetek (rat kapitałowo-odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytem, i które w wyniku ugody stały się nienależne bankowi.

Powód, dla którego ww. środki stały się nienależne Bankowi: Zgodnie z zapisami zawartej Ugody    (§ 3 w zw. z § 4 ust. 3), Bank zobowiązał się do zapłaty Kwoty Zwrotu (65 000 zł, co stanowi równowartość 15 313,21 EUR) w bezpośrednim związku ze zrzeczeniem się przez Panią roszczeń wobec Banku oraz odstąpieniem od powoływania się na niedozwolony (abuzywny) charakter tzw. Kwestionowanych Klauzul zawartych w umowie. Przytacza Pani zapis z Ugody: § 4 ust. 3: „Zważywszy, że Kredytobiorca potwierdził lub przywrócił skuteczność Umowy, w tym Kwestionowanych Klauzul i zrzeka się podnoszenia w przyszłości roszczeń dotyczących Kwestionowanych Klauzul i innych zarzutów dotyczących skuteczności i ważności Umowy (zrzeczenie się roszczeń dotyczących Kwestionowanych Klauzul oraz skuteczności i ważności Umowy dotyczy podstaw, które istniały w chwili zawarcia niniejszej Ugody), Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu co do kwoty 32 267,88 EUR (słownie euro: trzydzieści dwa tysiące dwieście sześćdziesiąt siedem i 88/100) („Kwota Umorzenia”), co stanowi równowartość 136 967,47 PLN (słownie złotych: sto trzydzieści sześć tysięcy dziewięćset sześćdziesiąt siedem i 47/100) według średniego kursu EUR ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia 22.05.2025 r. wynoszącego 4,2447 i w tym zakresie zwalnia go z długu z tytułu Umowy, co Kredytobiorca niniejszym przyjmuje i dodatkowo zwróci mu    15 313,21 EUR (słownie euro: piętnaście tysięcy trzysta trzynaście i 21/100), która zostanie wypłacona w PLN w wysokości 65 000,00 PLN (słownie złotych: sześćdziesiąt pięć tysięcy i 00/100) w wyniku przeliczenia po wskazanym powyżej średnim kursie NBP („Kwota Zwrotu”). Suma Kwoty Umorzenia i Kwoty Zwrotu stanowi równowartość 201 967,47 PLN (słownie złotych: dwieście jeden tysięcy dziewięćset sześćdziesiąt siedem i 47/100 ). To oznacza, że:

a)    Bank umarza Kredytobiorcy kwotę Zadłużenia w wysokości Kwoty Umorzenia,

b)    dodatkowo zwróci Kredytobiorcy kwotę 15 313,21 EUR (słownie euro: piętnaście tysięcy trzysta trzynaście i 21/100) która po przeliczeniu na PLN zostanie wypłacona w PLN w wysokości 65 000,00 PLN (słownie złotych: sześćdziesiąt pięć tysięcy i 00/100)”.

Środki stały się zatem nienależne Bankowi w wyniku definitywnego zakończenia sporu sądowego i wzajemnych ustępstw Stron, w ramach których wycofała Pani pozew kwestionujący powyższe klauzule, a Bank oddał część środków pobranych uprzednio w oparciu o te sporne (niedozwolone) zapisy umowne.

Zgodnie z § 4 pkt 1 Ugody – „Kredytobiorca zgadza się na zmianę Umowy w taki sposób, że całkowite umorzenie Zadłużenia (zgodnie z pkt 3 poniżej) oraz zapłata Kwoty Zwrotu przez Bank (zgodnie    z pkt 5 poniżej) będą skutkować wygaśnięciem Umowy wskutek jej wykonania, a tym samym zakończeniem jakiegokolwiek stosunku prawnego pomiędzy Kredytobiorcą a Bankiem w odniesieniu do Kredytu”.

W § 4 ust. 3 podpisanej umowy Ugody zapisano wprost i literalnie, że Bank „zwróci mu wpłacone przez niego na poczet kredytu środki w kwocie 15 313,21 EUR”, co po przeliczeniu na złote dało wypłaconą kwotę 65 000 zł.

Pytanie

Czy w świetle przedstawionego powyżej zdarzenia, w związku z zawarciem przez Panią z Bankiem Ugody pozasądowej, której celem było zakończenie sporu na tle Umowy pożyczki hipotecznej nr (…) indeksowanej do waluty obcej (EUR), prawidłowe jest stanowisko, że wypłacona przez Bank kwota w wysokości 65 000 zł nie będzie stanowić przychodu i w związku z tym, czy po Pani stronie nie powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.; dalej: Ustawa PIT)?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie, w związku z zawarciem z Bankiem Ugody mającej na celu zakończenie sporu na tle Umowy kredytu, wypłacona przez Bank kwota 65 000 zł nie będzie stanowić przychodu i w związku z tym, po Pani stronie nie powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy o PIT.

Wypłata środków otrzymanych na podstawie Ugody z Bankiem dotyczącej przedmiotowej umowy nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ stanowi jedynie odzyskanie wpłaconych środków, a nie uzyskanie dodatkowego dochodu.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:

• dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
• dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy - Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

W świetle natomiast art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jak wynika z powołanego przepisu ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

• pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika, tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
• pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika, tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 powołanej ustawy mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów (obejmujący m.in. kwestię uwzględniania kosztów uzyskania przychodów dla celów ustalenia dochodu z danego źródła przychodów).

Źródła przychodów.

Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wśród nich ustawodawca wyodrębnił – w punkcie 9 ww. przepisu – „inne źródła”.

O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić, jeśli u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe, co w Pani przypadku nie ma miejsca.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

W przedmiotowej sprawie, w sytuacji przyjęcia ugody z Bankiem, będącej odpowiedzią na złożony pozew o stwierdzenie nieważności umowy kredytowej, zostały zwrócone środki stanowiące część spłaty kredytu dokonanej z Pani środków.

Wobec powyższego należy uznać, że przelew środków dokonany przez Bank nie będzie Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Czynność ta nie spowoduje uzyskania przysporzenia majątkowego, wzrostu Pani majątku. Otrzymana kwota stanowić będzie de facto zwrot pieniędzy, które wpłaciła Pani uprzednio do Banku, a jej uzyskanie nie będzie skutkować po Pani stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.

Interpretacje podatkowe wydawane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej potwierdzają stanowisko zaprezentowane w niniejszym wniosku (interpretacje indywidualne: z 28 kwietnia 2023 r., nr 0114-KDIP3-2.4011.243.2023.1 MN oraz z 28 sierpnia 2023 r., nr 0114-KDIP3-2.4011.607.2023.2.MN; z 26 stycznia 2024 r., nr 0113-KDIPT2-2.4011.852.2023.2.DA; z 14 sierpnia 2024 r., nr 0113-KDIPT2-2.4011.496.2024.2.KR).

Pani stanowisko potwierdza także interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 24 marca 2025 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.100.2025.1.KP – skutki podatkowe wypłaty środków na podstawie ugody dotyczącej kredytu frankowego. W interpretacji wskazano m.in. „Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1061): Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody. Odnosząc się do skutków podatkowych wypłaty ustalonej w ugodzie kwoty wyjaśniam, że zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Jednakże jak wyżej wyjaśniłem definicja przychodu podatkowego zawarta w art. 11 ust. 1 wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego. Wobec powyższego, skoro kwota, którą otrzyma Pan od banku w wyniku zawartej ugody, będzie mieścić się w kwocie wpłaconej przez Pana podczas spłaty kredytu hipotecznego to jej otrzymanie nie powoduje po Pana stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego. W konsekwencji pieniądze te nie będą Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie będzie skutkowało po Pana stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego”.

Pani stanowisko o braku powstania przychodu znajduje dodatkowe potwierdzenie w samej treści zawartej Ugody. Należy wskazać, że pkt 2 lit. c oraz lit. e tego dokumentu wprost przewiduje zrzeczenie się roszczeń związanych ze zmianami oprocentowania oraz podwyższeniem marży pożyczki w następstwie niespełnienia warunków promocji. Zapisy te korespondują bezpośrednio z żądaniami sformułowanymi przez Panią w pozwie z 13 kwietnia 2023 r. (następnie zmodyfikowanym pismem procesowym), gdzie domagała się Pani zwrotu nienależnie pobranych kwot wynikających właśnie z bezprawnego podwyższenia marży z 1,60% do 4,20%.

Skoro zatem, Bank wypłaca Kwotę Zwrotu w zamian za zrzeczenie się pretensji o zwrot nienależnie naliczonej marży, to świadczenie to stanowi w istocie restytucję nienależnie poniesionych uprzednio kosztów obsługi pożyczki. Fakt ten jednoznacznie potwierdza, że otrzymane 65 000 zł nie jest dla Pani nowym przysporzeniem majątkowym, lecz jedynie odzyskaniem części środków, które nienależnie wypłynęły z Pani opodatkowanego już majątku w toku wykonywania wadliwej Umowy.

Przedstawiony wyżej stan faktyczny potwierdza ocenę prawną sformułowaną w pierwotnym wniosku. Otrzymanie kwoty 65 000 zł (Kwoty Zwrotu) nie powoduje po Pani stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Skoro Bank wypłacił Kwotę Zwrotu w zamian za zrzeczenie się roszczeń i definitywne rozliczenie Umowy Pożyczki, to świadczenie to stanowi prawną restytucję (odzyskanie) uprzednio poniesionych przez Panią kosztów obsługi wadliwej pożyczki. Jest to zwrot pieniędzy pochodzących z Pani własnego, wcześniej opodatkowanego majątku, które fizycznie przewyższały należny bankowi kapitał. Do dnia zawarcia ugody (22 maja 2025 r.) wpłaciła Pani bowiem do banku łączną kwotę 268 737,94 zł, co wynika z preambuły Ugody. Stanowczo oświadcza Pani, że wypłacona przez Bank kwota 65 000 zł (równowartość 15 313,21 EUR) nie stanowiła żadnego nowego przysporzenia ani nadpłaty wynikającej z matematycznego przeliczenia kursów waluty, lecz stanowiła wprost zwrot Pani własnych środków wpłaconych przez Panią wcześniej do banku tytułem spłaty kapitału, odsetek (rat kapitałowo-odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytem (co zostało wprost zdefiniowane przez Strony w § 4 ust. 3 zawartej Ugody), i które to środki w wyniku zawarcia ugody stały się nienależne bankowi.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:

• dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz

• dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).

W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

• pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
• pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika    – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Źródła przychodów

Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:

Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały uregulowane    w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.    poz. 1071 ze zm.):

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.

Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

Wobec powyższego, skoro jak wskazała Pani we wniosku i jego uzupełnieniu – wypłacona Pani przez bank kwota stanowiła zwrot środków wpłaconych przez Panią wcześniej do banku tytułem spłaty kapitału, odsetek (rat kapitałowo-odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytem, i które w wyniku ugody stały się nienależne bankowi, to stwierdzam, że zwrot ten nie stanowi dla Pani przychodu.

Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez Panią przysporzenia majątkowego, wzrostu Pani majątku. Otrzymana przez Panią kwota stanowi zwrot własnych pieniędzy, które nienależnie wpłaciła Pani wcześniej do banku.

Pieniądze te nie są Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i ich uzyskanie nie skutkuje po Pani stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconej przez bank kwoty.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia    29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Nie prowadzę postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.

Ponadto, wydając interpretacje indywidualne nie weryfikuję kwot i obliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek określenia podstawy opodatkowania, a prawidłowość takiego obliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.