Interpretacja 0113-KDIPT2-2.4011.480.2025.2.AKU

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego. Uzupełniła go Pani pismem z 30 czerwca 2025 r. (data wpływu 30 czerwca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W latach 2016-2019 mieszkała i pracowała Pani w Norwegii. W okresie od 2019 r. do 2021 r. przebywała Pani w Polsce i posiadała tutaj centrum interesów życiowych oraz była polską rezydentką podatkową. Następnie, w sierpniu 2021 r. wyjechała Pani do Szwecji, gdzie przebywała do marca 2024 r. Posiada Pani dowody potwierdzające miejsce zamieszkania w Szwecji, takie jak umowy najmu, umowy o pracę oraz rejestrację w systemie podatkowym i ubezpieczeniowym tego kraju. W Szwecji była Pani zatrudniona na podstawie umowy o pracę, m.in. w firmach X oraz Y, gdzie pracowała Pani na stanowiskach związanych z obsługą klienta. W marcu 2024 r. przeprowadziła się Pani do Polski, gdzie obecnie od listopada 2024 r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną według skali podatkowej. Od czasu powrotu z zagranicy nie osiągała Pani innych dochodów poza świadczeniami związanymi z urlopem macierzyńskim, wypłacanymi z instytucji szwedzkich, które zakończyły się w listopadzie 2024 r. Z uwagi na charakter opieki nad dzieckiem oraz częste podróże, w okresie marzec – listopad 2024 r. trudno jednoznacznie określić, gdzie znajdowało się Pani centrum interesów osobistych i gospodarczych. Przed wyjazdem za granicę (czyli przed rokiem 2016) przez co najmniej dwa pełne lata kalendarzowe miała Pani miejsce zamieszkania na terytorium Polski i była polską rezydentką podatkową. Na podstawie przedstawionego stanu faktycznego uważa Pani, że spełnia warunki wskazane w art. 27h ustawy o PIT, uprawniające do skorzystania z tzw. „ulgi dla powracających” (zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych).

W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że:

posiada obywatelstwo polskie;

nie posiada Karty Polaka;

na pytanie: „Czy miała Pani miejsce zamieszkania na terytorium Polski nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres pobytu za granicą?” odpowiedziała Pani: „Tak, mieszkałam w Polsce nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych przed wyjazdem za granicę (do Norwegii i następnie do Szwecji).”

w okresie od początku 2021 r. do dnia poprzedzającego dzień, w którym wyjechała Pani do Szwecji, Pani miejsce zamieszkania znajdowało się w Polsce;

na pytanie: „Jaki okres, potwierdzający miejsce zamieszkania w Szwecji, dokumentują dowody, o których pisze Pani we wniosku? Proszę wskazać dokładną datę, od której przeniosła Pani swoje miejsce zamieszkania w 2021 r. z Polski do Szwecji” odpowiedziała Pani: „Moje miejsce zamieszkania zostało przeniesione do Szwecji w dniu 21 sierpnia 2021 r. (na podstawie zameldowania, umowy najmu i rejestracji w Skatteverket).”

na pytanie: „Czy od momentu przyjazdu do Polski w marcu 2024 r. Pani centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) znajduje się w Polsce?” odpowiedziała Pani: „osobistych tak, przeniosłam się z rodziną do Polski, i tutaj do końca października pobierałam jeszcze urlop macierzyński”.

na pytanie: „Czy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski w marcu 2024 r. podlega Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu?” odpowiedziała Pani: „Nie, do października pobierałam zasiłek rodzicielski w Szwecji.”

Pytanie

Czy po spełnieniu przesłanek określonych w art. 21 ust. 1 pkt 152 oraz ust. 39, 43 i 44 ustawy o PIT, przysługuje Pani prawo do zastosowania tzw. ulgi na powrót, w związku z przeniesieniem miejsca zamieszkania do Polski w marcu 2024 r.?

Pani stanowisko w sprawie

Uważa Pani, że przysługuje Jej prawo do zastosowania tzw. ulgi na powrót, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT, ponieważ spełnia wymogi wskazane w ustawie.

W związku z powyższym, wnosi Pani o wydanie interpretacji indywidualnej potwierdzającej prawo do skorzystania z ulgi na powrót.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):

Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:

Stosownie do art. 21 ust. 43 ww. ustawy:

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy:

Powyższe przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a) tiret 13 ustawy z dnia 23 listopada 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.).

Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:

Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w art. 3 i art. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:

Stosownie do art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W świetle art. 4a ww. ustawy:

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ww. ustawy analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem ww. przesłanek. Podatnik spełniający kryteria wymienione w art. 3 ust. 1a ww. ustawy, jest uznawany za osobę mającą nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, natomiast podatnik który tych kryteriów nie spełnia podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Jak wynika jednak z przywołanego art. 21 ust. 43 ww. ustawy, przedmiotowe zwolnienie przysługuje pod warunkiem, że podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:

· trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

· okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z analizy przedstawionego przez Panią opisu sprawy wynika, że w latach 2016-2019 mieszkała i pracowała Pani w Norwegii. W okresie od 2019 r. do sierpnia 2021 r. przebywała Pani w Polsce i posiadała tutaj centrum interesów życiowych oraz była polską rezydentką podatkową. Następnie, 21 sierpnia 2021 r. przeniosła się Pani do Szwecji, gdzie przebywała do marca 2024 r. W Szwecji była Pani zatrudniona na podstawie umowy o pracę, gdzie pracowała Pani na stanowiskach związanych z obsługą klienta. W marcu 2024 r. przeprowadziła się Pani do Polski, gdzie obecnie od listopada 2024 r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną według skali podatkowej. Od czasu powrotu z zagranicy nie osiągała Pani innych dochodów poza świadczeniami związanymi z urlopem macierzyńskim, wypłacanymi z instytucji szwedzkich, które zakończyły się w listopadzie 2024.

Z przedstawionych przez Panią informacji wynika zatem, że do sierpnia 2021 r. posiadała Pani w Polsce centrum interesów życiowych, ponadto, w Polsce spędziła Pani w tym roku ponad 183 dni. Zatem, w świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych spełniła Pani warunki pozwalające na uznanie Jej za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce w 2021 r.

Przedstawione przez Panią okoliczności nie pozwalają zatem na uznanie, że nie posiadała Pani w Polsce miejsca zamieszkania w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniła miejsce zamieszkania na Polskę.

Mając na uwadze opisany we wniosku stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że skoro na gruncie opisanego stanu faktycznego nie został spełniony warunek braku miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres obejmujący trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok 2024, w którym zmieniła Pani miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym to warunku traktuje art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to nie przysługuje Pani prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Należy wskazać, że przy wydawaniu interpretacji Organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pani w zakresie przedstawionego stanu faktycznego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.