Interpretacja 0113-KDIPT2-2.4011.601.2026.1.KR

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 lipca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W dniu 15 października 2019 r. na mocy aktu notarialnego Repertorium A nr (…) sporządzonego przez notariuszkę (…) z Kancelarii Notarialnej w (…) nabyła Pani w drodze darowizny od swojego ojca udział wynoszący 1/3 części we współwłasności nieruchomości składającej się z działki nr (…), położonej w (…) w obr. (…), dla której Sąd Rejonowy w (…), (…) prowadził księgę wieczystą o nr KW (…). Wartość przedmiotu darowizny określono w akcie na kwotę (…) zł.

Postanowieniem Sądu Rejonowego w (…), (…) z dnia 24 lutego 2022 r., sygn. akt (…) dokonano zniesienia współwłasności opisanej wyżej nieruchomości w ten sposób, że podzielono ją na 10 odrębnych działek i rozporządzono je na pomiędzy dotychczasowych współwłaścicieli. W wyniku zniesienia współwłasności stała się Pani wyłączną właścicielką nieruchomości składającej się z działek nr (…), nr (…) oraz nr (…) położonych w (…) w obr. (…), dla której Sąd Rejonowy w (…), (…) prowadzi księgę wieczystą o nr (…) oraz właścicielką udziału wynoszącego 1/3 części we współwłasności nieruchomości składającej się z działki o nr (…) położonej w (…) w obr. (…), dla której Sąd Rejonowy w (…), (…) prowadzi księgę wieczystą o nr (…), będącej drogą dojazdową do pozostałych działek. Zniesienie nastąpiło bez zobowiązania któregokolwiek z dotychczasowych współwłaścicieli do dokonania dopłat lub spłat. Wartość nabytych przez Panią działek udziałów mieściła się w przysługującym Jej udziale w nieruchomości przed dokonaniem jej podziału wskutek zniesienia współwłasności.

W dniu 22 grudnia 2025 r. zawarła Pani umowę, na mocy której zobowiązała się do zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości o nr (…) oraz udziału we współwłasności nieruchomości o nr (…) za kwotę (…) zł, pod warunkiem braku skorzystania przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa z przysługującego mu z mocy ustawa prawa pierwokupu.

Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa nie skorzystał w terminie z przysługującego mu z mocy ustawy prawa pierwokupu, w związku z czym w dniu 15 maja 2026 r. dokonała Pani sprzedaży wskazanej wyżej nieruchomości za kwotę określoną w umowie przedwstępnej. Umowę sprzedaży objęto Aktem notarialnym Repertorium A nr (…) sporządzonym przez notariusza (…) z Kancelarii Notarialnej w (…).

Pytanie

Czy kwota otrzymana przez Panią w wyniku sprzedaży przedmiotowych nieruchomości będzie opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie, kwota otrzymana przez Nią w wyniku sprzedaży przedmiotowych nieruchomości nie będzie opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1366 ze zm., zwanej dalej: „ustawą o PIT”), ustawa ta reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz daninę solidarnościową.

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy o PIT, osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodu (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Jak stanowi art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o PIT, źródłem przychodu jest odpłatne zbycie nieruchomości, jeżeli nie następuje ono w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Otrzymana przez Panią cena sprzedaży przedmiotowych nieruchomości nie będzie opodatkowana, ponieważ nie stanowi źródła przychodu wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o PIT, z uwagi na dokonanie sprzedaży po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym doszło do ich nabycia.

W Pani przekonaniu, okres 5-letni, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o PIT rozpoczął swój bieg wraz z końcem 2019 r., a dokonane po drodze zniesienie współwłasności nie sprawiło, iż termin ten zaczął biec od nowa.

W październiku 2019 r. nabyła Pani udział 1/3 we współwłasności nieruchomości o nr (…). W lutym 2022 r. dokonano zniesienia współwłasności tej nieruchomości, w wyniku którego dokonano jej podziału na 10 odrębnych działek, z czego nabyła Pani na wyłączną własność 3 działki oraz 1/3 udziału we współwłasności działki, będącej drogą dojazdową do pozostałych działek. W związku z faktem, że otrzymane przez Panią po zniesieniu współwłasności prawa majątkowe nie wykraczają swym rozmiarem poza wielkość Jej udziału w istniejącej dotychczas współwłasności, a zniesienie współwłasności nastąpiło bez spłat i dopłat, to z Pani perspektywy nie doszło do żadnego nabycia nowych praw majątkowych.

Powyższe stanowisko znajduje swoje odzwierciedlenie w licznych, indywidualnych interpretacjach przepisów prawa podatkowego, wśród których można wskazać m.in.:

1)  interpretację Indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 stycznia 2026 r., nr 0115-KDIT3.4011.798.2025.3.DP: „Zniesienie współwłasności nie stanowi nabycia rzeczy, jeżeli mieści się w ramach udziału jaki przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczy wspólnej i odbyło się bez spłat i dopłat. Za datę nabycia nieruchomości lub prawa w przypadku ich sprzedaży, które przypadły danej osobie w wyniku zniesienia współwłasności, należy zatem przyjąć datę ich pierwotnego nabycia, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości lub prawa w wyniku zniesienia współwłasności mieści się w udziale, jaki przysługiwał tej osobie w majątku objętym współwłasnością oraz zniesienie współwłasności zostało dokonane bez spłat i dopłat.”;

2)  interpretację Indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 czerwca 2025 r., nr 0115-KDIT3.4011.418.2025.2.RS: „Za datę nabycia nieruchomości lub prawa - w przypadku ich sprzedaży, które przypadły danej osobie w wyniku zniesienia współwłasności, należy zatem przyjąć datę ich pierwotnego nabycia, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości lub prawa w wyniku zniesienia współwłasności mieści się w udziale, jaki przysługuje tej osobie w majątku objętym współwłasnością oraz zniesienie współwłasności zostało dokonane bez spłat i dopłat [...] Co do zasady, zniesienie współwłasności jest formą nowego nabycia tylko wówczas, gdy w wyniku tego zniesienia podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza wartość udziału jaki pierwotnie podatnikowi przysługiwał.”;

3)  interpretację Indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 maja 2025 r., nr 0114-KDIP3-1.4011.369.2025.1.MZ: „Zniesienie współwłasności nie stanowi nabycia rzeczy, jeżeli mieści się w ramach udziału jaki przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczy wspólnej i odbyło się bez spłat i dopłat. Za datę nabycia nieruchomości lub prawa - w przypadku ich sprzedaży, które przypadły danej osobie w wyniku zniesienia współwłasności, należy zatem przyjąć datę ich pierwotnego nabycia, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości lub prawa w wyniku zniesienia współwłasności mieści się w udziale, jaki przysługuje tej osobie w majątku objętym współwłasnością oraz zniesienie współwłasności zostało dokonane bez spłat i dopłat.”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy:

Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą nienastępujące w wykonaniu działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, stanowi źródło przychodu podlegające opodatkowaniu. Zatem, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

W świetle powyższego, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia nabycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy zatem wskazać, że nabyciem w rozumieniu tego przepisu jest każda czynność, na mocy której na osobę fizyczną – nabywcę – przechodzi własność nieruchomości, bez względu na to, czy nabycie następuje w sposób odpłatny czy nieodpłatny. Natomiast moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określony jest zgodnie z normami prawa cywilnego.

Zgodnie z art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 795):

Umowa darowizny uregulowana w art. 888 - 902 Kodeksu cywilnego jest umową jednostronnie zobowiązującą, konsensualną, nieodpłatną i kazualną (tzn. jest podstawą przysporzenia, która jest konieczna do przejścia własności rzeczy). Jak wynika z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego, przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku, zatem jeśli świadczenie będzie polegać na przekazaniu rzeczy (np. nieruchomości) dochodzi do przeniesienia prawa własności rzeczy z darczyńcy na obdarowanego. Z zacytowanego ww. przepisu wynika, że podstawową cechą umowy darowizny jest bezpłatne świadczenie darczyńcy na rzecz obdarowanego kosztem jego majątku. Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie musi wzbogacić obdarowanego) i zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako nieodpłatne. Umowa darowizny dochodzi do skutku z chwilą złożenia oświadczenia woli przez obdarowanego o przyjęciu darowizny.

Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Celem postępowania o zniesienie współwłasności, w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks cywilny, jest nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, która stanowi przedmiot współwłasności.

Stosownie do art. 195 ustawy Kodeks cywilny:

Z kolei art. 196 § 1 i § 2 ww. Kodeksu stanowi, że:

Zgodnie zaś z art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:

Natomiast zgodnie z art. 211 ww. Kodeksu:

Art. 212 Kodeksu cywilnego stanowi, że:

Z zawartej w powyższym przepisie definicji wynika, że współwłasność charakteryzuje się trzema podstawowymi cechami: jednością przedmiotu, wielością podmiotów oraz niepodzielnością wspólnego prawa.

Jedność przedmiotu oznacza, że w stosunku współwłasności przedmiotem prawa własności przysługującego kilku osobom jest jedna rzecz ruchoma lub nieruchomość. Jeśli rzecz wchodzi w skład zbioru rzeczy, stanowiącego pewną funkcjonalną całość, to współwłasność dotyczy każdej pojedynczej rzeczy wchodzącej w skład takiego zbioru, nie zaś zbioru.

Istotną cechą charakteryzującą współwłasność jest wielość podmiotów prawa własności jednej rzeczy. Chodzi tu o co najmniej dwie lub więcej osób, które pomimo łączącego je stosunku współwłasności są nadal odrębnymi podmiotami prawa.

We współwłasności prawo własności przysługuje, jak wynika z brzmienia cytowanego przepisu, niepodzielnie kilku osobom. Żaden ze współwłaścicieli nie ma więc wyłącznego prawa do fizycznie wydzielonej części rzeczy, a każdemu z nich przysługuje jednakowe prawo do całej rzeczy, ograniczone jedynie takim samym prawem pozostałych współwłaścicieli.

Zgodnie z teorią prawa rzeczowego, przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy w drodze zniesienia współwłasności jest nabyciem tych rzeczy.

Natomiast, biorąc pod uwagę przyjętą linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, nabyciem rzeczy, w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie jest przyznanie jej na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku zniesienia współwłasności, jeśli:

-     podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty, lub

-     wartość rzeczy mieści się w udziale, jaki przysługiwał tej osobie w majątku wspólnym.

Tak więc, co do zasady, zniesienie współwłasności jest formą nowego nabycia tylko wówczas, gdy w wyniku tego zniesienia podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza wartość udziału jaki pierwotnie podatnikowi przysługiwał. Zatem, jeżeli przy zniesieniu współwłasności wystąpiło przysporzenie majątku ponad posiadany udział przed zniesieniem współwłasności, oznacza to, że dla części nieruchomości – nabytej w drodze zniesienia współwłasności – datą nabycia, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będzie dzień, w którym nastąpiło zniesienie współwłasności.

We wniosku wskazała Pani, że wartość nabytych przez Panią działek udziałów mieściła się w przysługującym Jej udziale w nieruchomości przed dokonaniem jej podziału wskutek zniesienia współwłasności. Zniesienie nastąpiło bez zobowiązania któregokolwiek z dotychczasowych współwłaścicieli do dokonania dopłat lub spłat.

Skoro – jak Pani wskazała – wartość nabytej przez Panią działki nr (…), nr (…), nr (…) oraz udziału 1/3 w działce nr (…) powstałych w wyniku zniesienia współwłasności, nie przekraczała wartości udziału we współwłasności działki nr (…), który pierwotnie przysługiwał Pani na podstawie umowy darowizny, uznać należy, że – czynność zniesienia współwłasności nie stanowiła dla Pani nabycia nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec powyższego, dla celów podatku dochodowego, bieg terminu pięcioletniego dla nieruchomości (działki nr (…), nr (…), nr (…) oraz udziału 1/3 w działce nr (…) powstałych w wyniku podziału działki nr (…)), nabytych w wyniku zniesienia współwłasności należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie na podstawie umowy darowizny działki nr (…), tj. od końca 2019 r.

W konsekwencji, odpłatne zbycie 15 maja 2026 r. działki nr (…), nr (…), nr (…) oraz udziału 1/3 w działce nr (…) opisanych we wniosku nie stanowi źródła przychodu w myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ odpłatne zbycie nastąpiło po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie. W konsekwencji, nie jest Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży ww. działek (udziału).

Zatem, Pani stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę.

W odniesieniu do powołanych przez Panią interpretacji indywidualnej należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnej sprawie i nie jest wiążące dla Organu wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła prawa, wiążą strony w konkretnych indywidualnych sprawach, więc zawartego w nich stanowiska organu podatkowego nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.