Możliwość skorzystania z ulgi prorodzinnej.
Podatniczka w latach 2019-2022 pozostawała w związku małżeńskim, jednak faktycznie sprawowała samodzielną codzienną opiekę nad dwójką małoletnich dzieci. Dzieci stale mieszkały z matką, podczas gdy ojciec nie mieszkał z rodziną i miał ograniczone kontakty określone postanowieniami sądowymi. Ojciec płacił wyłącznie alimenty zasądzone przez sąd, nie angażując się w codzienne obowiązki rodzicielskie.…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
4 sierpnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismami z 7 września 2025 r. (data wpływu 8 września 2025 r.) oraz z 3 października 2025 r. (data wpływu 3 października 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
W latach 2019–2022 pozostawała Pani w związku małżeńskim, jednakże przez cały ten okres faktycznie sprawowała Pani codzienną opiekę nad wspólnymi dziećmi: … (PESEL …) oraz … (PESEL …).
Ojciec dzieci nie mieszkał z Panią i dziećmi, a jego kontakty z dziećmi były ograniczone i ściśle określone postanowieniem Sądu – zabezpieczeniem wydanym w toku postępowania rozwodowego. Zgodnie z tym postanowieniem, dzieci stale przebywały z Panią, a ojciec miał prawo do kontaktów w ściśle określonych terminach. Ojciec dzieci ponosił udział w kosztach ich utrzymania wyłącznie w formie alimentów. Nie wykonywał on pieczy nad dziećmi w codziennym znaczeniu takim jak: zawożenie dzieci do szkoły, leczenie, zajęcia edukacyjne, wychowanie. Całość obowiązków rodzicielskich i utrzymania dzieci ponosiła w tym czasie Pani.
Dodatkowo, od dnia 14 sierpnia 2018 r. pomiędzy Panią a Pani mężem obowiązywała rozdzielność majątkowa ustanowiona aktem notarialnym Rep A …. Nie prowadzili Państwo wspólnego gospodarstwa domowego, co jeszcze bardziej potwierdzało faktyczne rozdzielenie obowiązków i odpowiedzialności finansowej, także w zakresie wychowania dzieci.
W związku z powyższym, w latach 2019–2022 korzystała Pani z pełnej ulgi na dzieci, kierując się ugruntowaną praktyką interpretacyjną Krajowej Informacji Skarbowej oraz orzecznictwem sądów administracyjnych, zgodnie z którymi ulga prorodzinna przysługuje temu z rodziców, który faktycznie wykonuje władzę rodzicielską.
W 2023 r. Sąd wydał prawomocny wyrok rozwodowy podtrzymując, że jest Pani rodzicem, który zajmuje się opieką dzieci na co dzień, a ojciec ma ustalone kontakty.
W uzupełnieniu wniosku wskazano:
W latach 2019–2022 podlegała Pani na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
W Pani małżeństwie nie została orzeczona separacja. Pani mąż nie odbywał kary pozbawienia wolności.
W okresie od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2022 r. mieszkała Pani wyłącznie z dziećmi, tj. córką i synem. Miejsce zamieszkania dzieci było takie samo jak Pani. Pani mąż nie mieszkał z Panią ani z dziećmi w żadnym okresie w latach 2019–2022.
W toku postępowania sądowego wydano postanowienia określające prawo ojca do kontaktów z dziećmi w ściśle określonych terminach. Dokładne daty postanowień Sądu:
- … czerwca 2019 r.,
- … stycznia 2020 r.,
- … kwietnia 2020 r.
Zgodnie z tymi postanowieniami dzieci stale mieszkały z Panią, a ojciec korzystał tylko z wyznaczonych kontaktów przez Sąd.
W latach 2019–2022 kontakty ojca z dziećmi odbywały się w następujący sposób:
· w 2019 r. ojciec miał wyznaczone kontakty z dziećmi obejmujące:
- co drugi weekend w roku szkolnym,
- wyznaczone dni świąteczne - ...
- tydzień ferii zimowych,
- wyznaczone dni w okresie wakacji;
· w 2020 r. kontakty zostały poszerzone o możliwość spotkań ojca z dziećmi − w środy, co drugi tydzień w roku szkolnym;
· zgodnie z tymi ustaleniami dzieci stale mieszkały z Panią, a ojciec korzystał wyłącznie z wyznaczonych kontaktów przez Sąd.
We wszystkich wydanych postanowieniach Sąd wskazał, że miejscem zamieszkania dzieci jest każdorazowo miejsce zamieszkania matki (Pani), inne niż miejsce zamieszkania ojca. W związku z tym, w latach 2019–2022 dzieci stale mieszkały przy Pani.
Kontakty ojca z dziećmi w podziale na lata:
· w 2019 r. – co drugi weekend w roku szkolnym, wyznaczone dni świąteczne (Boże Narodzenie, Boże Ciało, Wielkanoc), tydzień ferii zimowych, wyznaczone terminy na kontakty w wakacje;
· w 2020 r. – jak w 2019 r., dodatkowo, co drugą środę w roku szkolnym;
· w 2021 r. – okresy kontaktów kontynuowane zgodnie z postanowieniem Sądu, analogicznie jak w 2020 r.;
· w 2022 r. – analogicznie jak w 2020 r. i 2021 r.
Zgodnie z powyższym dzieci stale mieszkały z Panią, a ojciec korzystał jedynie z wyznaczonych kontaktów.
W latach 2019–2022 ojciec dzieci regularnie wywiązywał się z obowiązku płacenia alimentów na rzecz córki i syna, zgodnie z wyznaczoną przez Sąd kwotą.
Ojciec z własnej woli nie przekazywał dodatkowych kwot pieniężnych, przekazywał wyłącznie alimenty przyznane przez Sąd.
W latach 2019–2022 Pani dzieci uczęszczały do szkół i przedszkoli. Zapewniała Pani realizację ich edukacji oraz rozwój zainteresowań.
W latach 2019–2022 miejscem zamieszkania dzieci (córki i syna) było Pani miejsce zamieszkania, zgodnie z postanowieniem Sądu.
W latach 2019–2022 posiadała Pani pełną władzę rodzicielską względem dwójki małoletnich dzieci. Ojciec dzieci również posiadał pełną władzę rodzicielską, jednak dzieci mieszkały stale z Panią.
Wykonywanie opieki nad dziećmi – podział na lata:
· w latach 2019–2022 była Pani rodzicem, z którym mieszkały dzieci, sprawując codzienną opiekę i wychowanie;
· w każdym roku (2019, 2020, 2021, 2022) opieka obejmowała:
- przygotowywanie dzieci do szkoły i przedszkola,
- wsparcie w nauce i edukacji szkolnej,
- zapewnienie wizyt lekarskich i opieki zdrowotnej,
- dbanie o rozwój psychiczny, emocjonalny i duchowy,
- ponoszenie kosztów utrzymania i wydatków związanych z wypoczynkiem,
- rozwijanie zainteresowań i pasji dzieci – nauka języka angielskiego, akrobatyka, piłka nożna;
· w każdym roku opieka miała taką samą formę i zakres, a ojciec dzieci korzystał jedynie z wyznaczonych kontaktów.
W latach 2019–2022 ojciec uczestniczył w wychowywaniu córki i syna wyłącznie w zakresie wyznaczonych przez Sąd kontaktów. Jego opieka obejmowała spotkania z dziećmi w wyznaczonych terminach, w jego miejscu zamieszkania, które nie było miejscem zamieszkania dzieci. W pozostałym zakresie całą codzienną opieką i wychowaniem dzieci zajmowała się Pani, zapewniając im prawidłowy rozwój, bezpieczeństwo, opiekę zdrowotną, edukację, wsparcie psychiczne i emocjonalne oraz rozwój duchowy.
W każdym roku (2019, 2020, 2021, 2022) zakres i forma opieki ojca były takie same – ograniczone do kontaktów wyznaczonych przez Sąd.
W latach 2019–2022 dzieci nie zostały umieszczone w żadnej instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie na podstawie orzeczenia Sądu.
Formalne porozumienie z ojcem dzieci w sprawie sposobu korzystania z ulgi na dzieci w roku podatkowym 2019, 2020, 2021, 2022 nie zostało zawarte. Ustalenia były przekazywane ojcu dzieci ustnie. Ojciec dzieci nie współpracuje w zakresie rozliczania ulgi prorodzinnej – pomimo, że nie ponosi głównych kosztów utrzymania dzieci, samodzielnie odliczał w okresie 2019-2022 połowę ulgi w swoim zeznaniu podatkowym, bez Pani zgody.
Podobna sytuacja miała miejsce w odniesieniu do świadczenia 500+, które również musiała Pani dochodzić za pośrednictwem Urzędu Skarbowego. Ojciec dzieci nie wyrażał zgody, aby środki z 500+ zostały przekazane Pani.
Jest Pani matką dzieci: … urodzonej … 2012 r. oraz … urodzonego … 2014 r. i w latach 2019–2022 wykonywała Pani pełną władzę rodzicielską wobec dzieci, zapewniając im codzienną opiekę i wychowanie.
W latach 2019–2022 osiągnęła Pani dochody opodatkowane według skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu umowy o pracę.
W latach 2019-2022 Pani dochody pochodziły wyłącznie z tytułu wynagrodzenia za pracę z …. Z wynagrodzenia zostały pobrane i odprowadzone zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.
W latach 2019–2022 nie prowadziła Pani działalności gospodarczej. W latach 2019–2022 Pani dzieci nie osiągały dochodów. W latach 2019–2022 ani Pani, ani Pani dzieci nie osiągnęły dochodów z działalności gospodarczej, działów specjalnych produkcji rolnej ani w formie zryczałtowanego podatku dochodowego. Również nie korzystała Pani ani Pani dzieci z ulg, doliczeń, ani odliczeń wynikających z przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym ani ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
W latach 2019–2022 Pani dzieci nie otrzymywały dodatku pielęgnacyjnego ani renty socjalnej.
Pytanie
Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego, w latach 2019–2022 mogła Pani – jako matka dzieci, które stale mieszkały z Panią i pozostawały pod Pani codzienną opieką – rozliczyć w pełni ulgę na dzieci (tzw. ulgę prorodzinną), mimo formalnie istniejącej wspólnej władzy rodzicielskiej i braku jeszcze orzeczonego rozwodu?
Pani stanowisko w sprawie
Uważa Pani, że w opisanym stanie faktycznym ulga prorodzinna przysługiwała Jej w całości, ponieważ zgodnie z art. 27f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także ugruntowaną linią interpretacyjną Krajowej Informacji Skarbowej oraz orzecznictwem sądów administracyjnych, decydujące znaczenie ma faktyczne wykonywanie władzy rodzicielskiej, a nie jedynie jej formalne posiadanie.
W latach 2019–2022 to Pani wykonywała codzienne obowiązki wychowawcze wobec dzieci. Ojciec dzieci miał wyznaczone wyłącznie kontakty i nie uczestniczył w ich wychowaniu w sposób ciągły.
W Pani ocenie, biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny, spełnia Pani przesłanki do korzystania z ulgi prorodzinnej na podstawie art. 27f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w pełnej wysokości na dwoje dzieci (córkę i syna).
Zgodnie z art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odliczenie przysługuje podatnikowi, który w danym roku podatkowym wykonywał władzę rodzicielską nad małoletnim dzieckiem. Natomiast art. 27f ust. 4 ww. ustawy stanowi, że w przypadku braku porozumienia rodziców co do sposobu podziału odliczenia, ulga przysługuje temu rodzicowi, u którego dziecko faktycznie zamieszkiwało, i który faktycznie wykonywał władzę rodzicielską.
Wskazuje Pani, że:
· w latach 2019–2022 dzieci stale mieszkały z Panią, w Jej miejscu zamieszkania;
· to Pani sprawowała codzienną opiekę nad dziećmi i zapewniała im wychowanie, edukację, opiekę medyczną, zaspokajanie potrzeb życiowych, rozwój emocjonalny i duchowy;
· ojciec uczestniczył w wychowaniu dzieci wyłącznie w zakresie kontaktów ustalonych przez Sąd;
· w praktyce wszystkie obowiązki związane z codziennym wychowaniem i utrzymaniem dzieci realizowała Pani;
· ojciec dzieci wywiązywał się z obowiązku alimentacyjnego, jednak nie angażował się w dodatkowe wydatki ani w codzienną opiekę nad dziećmi;
· nie istniało żadne porozumienie dotyczące podziału ulgi prorodzinnej – w całości korzystała z niej Pani.
W Pani ocenie, powyższe fakty świadczą o tym, że faktycznie to Pani wykonywała władzę rodzicielską w pełnym zakresie. W związku z tym, zgodnie z art. 27f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uważa Pani, że przysługuje Jej prawo do odliczenia pełnej ulgi prorodzinnej w odniesieniu do obojga dzieci za lata 2019–2022.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
W myśl art. 27f ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.:
Od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27, pomniejszonego o kwotę składki, o której mowa w art. 27b, podatnik ma prawo odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym:
1) wykonywał władzę rodzicielską;
2) pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało;
3) sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą.
Zgodnie z art. 27f ust. 1 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r., nadanym ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.) i mającym zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2022 r. (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.):
Od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27, podatnik ma prawo odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym:
1) wykonywał władzę rodzicielską;
2) pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało;
3) sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą.
Natomiast, zgodnie z art. 27f ust. 2 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.:
Odliczeniu podlega za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do:
1) jednego małoletniego dziecka – kwota 92 zł 67 gr, jeżeli dochody podatnika:
a) pozostającego przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim i jego małżonka, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 112 000 zł,
b) niepozostającego w związku małżeńskim, w tym również przez część roku podatkowego, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 56 000 zł, za wyjątkiem podatnika samotnie wychowującego małoletnie dziecko wymienionego w art. 6 ust. 4, do którego ma zastosowanie kwota dochodu określona w lit. a);
2) dwojga małoletnich dzieci – kwota 92 zł 67 gr na każde dziecko;
3) trojga i więcej małoletnich dzieci – kwota:
a) 92 zł 67 gr odpowiednio na pierwsze i drugie dziecko,
b) 166 zł 67 gr na trzecie dziecko,
c) 225 zł na czwarte i każde kolejne dziecko.
W myśl art. 27f ust. 2 ww. ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw z dnia 9 czerwca 2022 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 1265) i mającym zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2022 r.:
Odliczeniu podlega za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do:
1) jednego małoletniego dziecka - kwota 92,67 zł, jeżeli dochody podatnika:
a) pozostającego przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim i jego małżonka, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 112.000 zł,
b) niepozostającego w związku małżeńskim, w tym również przez część roku podatkowego, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 56.000 zł, za wyjątkiem podatnika samotnie wychowującego małoletnie dziecko wymienionego w art. 6 ust. 4c i 4g, do którego ma zastosowanie kwota dochodu określona w lit. a;
1) dwojga małoletnich dzieci - kwota 92,67 zł na każde dziecko;
2) trojga i więcej małoletnich dzieci - kwota:
a) 92,67 zł odpowiednio na pierwsze i drugie dziecko,
b) 166,67 zł na trzecie dziecko,
c) 225 zł na czwarte i każde kolejne dziecko.
Stosownie do art. 27f ust. 2a ww. ustawy, w brzmieniu mającym zastosowanie do dochodów uzyskanych do 31 grudnia 2021 r.:
Za dochody, o których mowa w ust. 2 pkt 1, uważa się dochody uzyskane łącznie w danym roku podatkowym, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30b i art. 30c, pomniejszone o kwotę składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a.
Na podstawie art. 27f ust. 2a ww. ustawy, w brzmieniu mającym zastosowanie do dochodów uzyskanych od 1 stycznia 2022 r.:
Za dochody, o których mowa w ust. 2 pkt 1, uważa się dochody uzyskane łącznie w danym roku podatkowym, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30b i art. 30c, pomniejszone o kwotę składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a oraz art. 30c ust. 2 pkt 2.
Art. 27f ust. 2b ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
Odliczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lub 3, przysługuje podatnikowi określonemu w ust. 1, który co najmniej przez jeden dzień roku podatkowego wykonywał władzę, pełnił funkcję lub sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do więcej niż jednego dziecka.
W myśl art. 27f ust. 2c ww. ustawy:
Odliczenie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, poczynając od miesiąca kalendarzowego, w którym dziecko:
1) na podstawie orzeczenia sądu zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych,
2) wstąpiło w związek małżeński.
Jak stanowi art. 27f ust. 2d ww. ustawy:
Za podatnika pozostającego w związku małżeńskim, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz ust. 10 i 11, nie uważa się:
1) osoby, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów;
2) osoby pozostającej w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności.
W świetle art. 27f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
W przypadku gdy w tym samym miesiącu kalendarzowym w stosunku do dziecka wykonywana jest władza, pełniona funkcja lub sprawowana opieka, o których mowa w ust. 1, każdemu z podatników przysługuje odliczenie w kwocie stanowiącej 1/30 kwoty obliczonej zgodnie z ust. 2 za każdy dzień sprawowania pieczy nad dzieckiem.
Na mocy art. 27f ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r., nadanym ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) i mającym zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2021 r.:
Odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim. Kwotę tę podatnicy mogą odliczyć od podatku w dowolnej proporcji przez nich ustalonej. W przypadku braku porozumienia między podatnikami, którzy zgodnie z rozstrzygnięciem sądu wspólnie wykonują władzę rodzicielską nad małoletnim dzieckiem po rozwodzie lub w trakcie separacji (piecza naprzemienna), lub gdy miejsce zamieszkania dziecka jest takie samo jak miejsce zamieszkania obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim - kwotę tę podatnicy odliczają w częściach równych. W pozostałych przypadkach odliczenie w wysokości 100% stosuje podatnik, u którego dziecko ma miejsce zamieszkania w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Stąd, w przypadku braku porozumienia między podatnikami, którzy zgodnie z rozstrzygnięciem sądu wspólnie wykonują władzę rodzicielską nad małoletnim dzieckiem po rozwodzie lub w trakcie separacji (piecza naprzemienna), lub gdy miejsce zamieszkania dziecka jest takie samo jak miejsce zamieszkania obojga rodziców – kwotę tę podatnicy odliczają w częściach równych.
W pozostałych przypadkach (czyli innych niż naprzemienna opieka lub wspólne zamieszkiwanie rodziców i dziecka połączone ze wspólnym wykonywaniem pieczy nad dzieckiem) odliczenie w wysokości 100% stosuje podatnik, u którego dziecko ma miejsce zamieszkania w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1360 ze zm.).
W myśl art. 25 ustawy Kodeks cywilny:
Miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.
Stosownie natomiast do art. 26 ustawy Kodeks cywilny:
§ 1. Miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania rodziców albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska lub któremu zostało powierzone wykonywanie władzy rodzicielskiej.
§ 2. Jeżeli władza rodzicielska przysługuje na równi obojgu rodzicom mającym osobne miejsce zamieszkania, miejsce zamieszkania dziecka jest u tego z rodziców, u którego dziecko stale przebywa. Jeżeli dziecko nie przebywa stale u żadnego z rodziców, jego miejsce zamieszkania określa sąd opiekuńczy.
Na podstawie art. 27f ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Odliczenia dokonuje się w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, podając liczbę dzieci i ich numery PESEL, a w przypadku braku tych numerów - imiona, nazwiska oraz daty urodzenia dzieci. Na żądanie organów podatkowych, podatnik jest obowiązany przedstawić zaświadczenia, oświadczenia oraz inne dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:
1) odpis aktu urodzenia dziecka;
2) zaświadczenie sądu rodzinnego o ustaleniu opiekuna prawnego dziecka;
3) odpis orzeczenia sądu o ustaleniu rodziny zastępczej lub umowę zawartą między rodziną zastępczą a starostą;
4) zaświadczenie o uczęszczaniu pełnoletniego dziecka do szkoły.
Natomiast, zgodnie z art. 27f ust. 7 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.:
Przepisy art. 6 ust. 8 i 9 stosuje się odpowiednio do dzieci, o których mowa w ust. 1 i 6.
Zgodnie z art. 6 ust. 8 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.:
Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4, nie ma zastosowania w sytuacji, gdy chociażby do jednego z małżonków, osoby samotnie wychowującej dzieci lub do jej dziecka mają zastosowanie przepisy art. 30c, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
Na podstawie art. 6 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obowiązującego do 31 grudnia 2021 r.:
Zasada określona w ust. 8 nie dotyczy osób, o których mowa w art. 1 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, niekorzystających jednocześnie z opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub z działów specjalnych produkcji rolnej na zasadach określonych w art. 30c, w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym, w ustawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym albo w ustawie z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
Stosownie natomiast do treści art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r. i mającym zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2021 r.:
Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w przypadku gdy chociażby jeden z małżonków:
1) stosuje przepisy:
a) art. 30c lub
b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej ustawy
– w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;
2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
Zgodnie zatem z ogólną zasadą wynikającą z art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnikom, jeżeli wykonują władzę rodzicielską, przysługuje ulga na dzieci małoletnie.
W związku z tym wyjaśnienia wymaga, że stosownie do art. 92 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1359 ze zm.):
Dziecko pozostaje aż do pełnoletności pod władzą rodzicielską.
Na gruncie art. 93 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
Władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom.
Z art. 95 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego wynika, że:
Władza rodzicielska obejmuje w szczególności obowiązek i prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowania dziecka, z poszanowaniem jego godności i praw.
W myśl art. 96 § 1 ww. Kodeksu:
Rodzice wychowują dziecko pozostające pod ich władzą rodzicielską i kierują nim. Obowiązani są troszczyć się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka i przygotować je należycie do pracy dla dobra społeczeństwa odpowiednio do jego uzdolnień.
Wedle art. 97 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
Jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, każde z nich jest obowiązane i uprawnione do jej wykonywania.
Natomiast w art. 106 ww. Kodeksu wskazano, że:
Jeżeli wymaga tego dobro dziecka, sąd opiekuńczy może zmienić orzeczenie o władzy rodzicielskiej i sposobie jej wykonywania zawarte w wyroku orzekającym rozwód, separację bądź unieważnienie małżeństwa, albo ustalającym pochodzenie dziecka.
Zgodnie zaś z treścią art. 107 § 1 ww. Kodeksu:
Jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom żyjącym w rozłączeniu, sąd opiekuńczy może ze względu na dobro dziecka określić sposób jej wykonywania i utrzymywania kontaktów z dzieckiem. Sąd pozostawia władzę rodzicielską obojgu rodzicom, jeżeli przedstawili zgodne z dobrem dziecka pisemne porozumienie o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem. Rodzeństwo powinno wychowywać się wspólnie, chyba że dobro dziecka wymaga innego rozstrzygnięcia.
W myśl art. 107 § 2 ww. Kodeksu:
W braku porozumienia, o którym mowa w § 1, sąd, uwzględniając prawo dziecka do wychowania przez oboje rodziców, rozstrzyga o sposobie wspólnego wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem. Sąd może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka, jeżeli dobro dziecka za tym przemawia.
Jak wynika z art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ulga na małoletnie dzieci przysługuje rodzicom, jeżeli wykonują władzę rodzicielską.
Warunkiem niezbędnym do zastosowania ulgi na dzieci w stosunku do małoletniego dziecka jest wykonywanie władzy rodzicielskiej (a nie samo jej posiadanie). Nie można utożsamiać pojęcia „wykonywanie władzy rodzicielskiej” z pojęciem „przysługiwanie władzy rodzicielskiej”. Należy mieć na uwadze, że do nabycia prawa do odliczenia ulgi prorodzinnej konieczne jest zarówno posiadanie przez rodzica władzy rodzicielskiej nad małoletnim dzieckiem, jak i jej faktyczne wykonywanie w danym roku podatkowym. Należy przy tym odróżnić treść władzy rodzicielskiej od jej wykonywania, gdyż samo posiadanie władzy rodzicielskiej nie oznacza jej wykonywania. Władza rodzicielska obejmuje w szczególności obowiązek i prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowania dziecka. Przy czym przez wychowywanie należy rozumieć zapewnianie stałej opieki, prowadzącej do uzyskania pełnego rozwoju fizycznego i psychicznego. Chodzi zatem o aktywne uczestniczenie w wychowywaniu dziecka i realny wpływ na rozwój jego osobowości. Realizacja prawa wykonywania władzy rodzicielskiej może następować przykładowo poprzez osobiste kontakty z nauczycielami, interesowanie się stanem zdrowia dziecka i pomoc w jego leczeniu, zapewnianie wsparcia w nauce, interesowanie się sposobem spędzania wolnego czasu.
Co istotne, samo tylko uiszczanie alimentów na rzecz dziecka nie wypełnia tak rozumianego określenia „wykonywanie władzy rodzicielskiej”. W konsekwencji, wykonywanie obowiązku alimentacyjnego, czyli fakt płacenia alimentów na dzieci, nie jest rozstrzygający dla uznania, że rodzic wykonuje władzę rodzicielską. Obowiązek alimentacyjny jest bowiem niezależny od władzy rodzicielskiej, a więc spoczywa także na rodzicach, którzy zostali pozbawieni tej władzy.
Stąd, ulga na dzieci przysługuje tym rodzicom, którzy faktycznie sprawują pieczę nad osobą i majątkiem dziecka. Jeżeli władza rodzicielska przysługuje formalnie obojgu rodzicom, a tylko jeden z rodziców faktycznie ją wykonuje, to z odliczenia całości kwoty może skorzystać tylko ten rodzic. Jeżeli rodzic dziecka pomimo posiadania praw rodzicielskich nie zajmuje się dzieckiem albo jego kontakty są sporadyczne należy uznać, że nie wykonuje władzy rodzicielskiej i w związku z tym nie ma prawa do ulgi.
Powyższe potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 2378/15, stwierdzając: „(…) dla nabycia prawa do odliczenia ulgi prorodzinnej, konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek, to jest posiadanie władzy rodzicielskiej (nawet ograniczonej na podstawie wyroku sądowego) i jej faktyczne wykonywanie w danym roku podatkowym. Czym innym jest bowiem posiadanie władzy a czym innym jej wykonywanie, a to oznacza, że utożsamianie ich na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie znajduje uzasadnienia. W celu nabycia prawa do przedmiotowej ulgi podatnik powinien wykazać zatem, że w danym roku podatkowym wykonywał, a nie tylko posiadał władzę rodzicielską (…).”
Zatem, o wykonywaniu władzy rodzicielskiej nie świadczy tylko sam fakt jej posiadania, czy spełniania obowiązku alimentacyjnego, ani sporadyczne kontakty z dzieckiem. Wykonywanie władzy rodzicielskiej polega na sprawowaniu faktycznej pieczy nad małoletnim dzieckiem w sposób zapewniający jego prawidłowy rozwój, a w szczególności podejmowanie przez rodzica (rodziców) obowiązków w zakresie zaspokojenia potrzeb fizycznych, edukacyjnych i duchowych dziecka. Wykonywanie władzy rodzicielskiej należy zatem odnieść do konkretnych okoliczności faktycznych, w oparciu o zachowania i konkretną aktywność rodziców wobec dziecka.
Zatem, samo posiadanie władzy rodzicielskiej (bez jej faktycznego wykonywania), podobnie jak alimentacja nie wystarcza do zastosowania przedmiotowego odliczenia. W sytuacji, gdy tylko jeden z rodziców wykonuje władzę rodzicielską w stosunku do małoletniego dziecka, nie ma zastosowania zasada, zgodnie z którą przysługującą rodzicom kwotę ulgi na dziecko rodzice dziecka mogą odliczyć w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej. Sposób podziału ulgi pomiędzy rodziców dziecka jest bowiem zagadnieniem wtórnym wobec samego prawa do ulgi.
W konsekwencji, przysługiwanie odliczenia obojgu rodzicom w kwotach równych lub dowolnej proporcji przez nich ustalonej, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy oboje rodzice wykonują władzę rodzicielską.
Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że jest Pani matką dwojga małoletnich dzieci (córki i syna). W latach 2019–2022 pozostawała Pani w związku małżeńskim, jednakże przez cały ten okres faktycznie to Pani sprawowała codzienną opiekę nad dziećmi: córką i synem. Ojciec dzieci nie mieszkał z Panią i dziećmi, a jego kontakty z dziećmi były ograniczone i ściśle określone postanowieniami Sądu z … czerwca 2019 r., … stycznia 2020 r. i … kwietnia 2020 r. W ww. postanowieniach Sąd wskazał, że miejscem zamieszkania dzieci jest każdorazowo miejsce zamieszkania matki (Pani), inne niż miejsce zamieszkania ojca. W związku z tym w latach 2019–2022 dzieci stale mieszkały z Panią, a ojciec korzystał jedynie z wyznaczonych przez Sąd kontaktów, które przedstawiały się w następujący sposób:
· w 2019 r. – co drugi weekend w roku szkolnym, wyznaczone dni świąteczne (Boże Narodzenie, Boże Ciało, Wielkanoc), tydzień ferii zimowych, wyznaczone terminy na kontakty w wakacje;
· w 2020 r. – jak w 2019 r., dodatkowo, co drugą środę w roku szkolnym;
· w 2021 r. – okresy kontaktów kontynuowane zgodnie z postanowieniem Sądu, analogicznie jak w 2020 r.;
· w 2022 r. – analogicznie jak w 2020 r. i 2021 r.
W latach 2019–2022 ojciec dzieci ponosił udział w kosztach ich utrzymania wyłącznie w formie alimentów wyznaczonych przez Sąd. Ojciec z własnej woli nie przekazywał dodatkowych kwot pieniężnych na utrzymanie dzieci.
W latach 2019–2022 posiadała Pani pełną władzę rodzicielską względem dwójki małoletnich dzieci. Ojciec dzieci również posiadał pełną władzę rodzicielską. W ww. okresie dzieci mieszkały razem z Panią i to Pani sprawowała codzienną opiekę nad dziećmi, tj. przygotowywała dzieci do szkoły i przedszkola, wspierała w nauce i edukacji szkolnej, zapewniała wizyty lekarskie i opiekę zdrowotną, dbała o rozwój psychiczny, emocjonalny i duchowy dzieci, ponosiła koszty utrzymania i wydatków związanych z wypoczynkiem, rozwijała zainteresowania i pasje dzieci, np. nauka języka angielskiego, akrobatyka, piłka nożna. W latach 2019–2022 ojciec dzieci uczestniczył w wychowywaniu córki i syna wyłącznie w zakresie wyznaczonych przez Sąd kontaktów. Jego opieka obejmowała spotkania z dziećmi w wyznaczonych terminach, w jego miejscu zamieszkania, które nie było miejscem zamieszkania dzieci. Nie wykonywał on pieczy nad dziećmi w codziennym znaczeniu takim jak: zawożenie dzieci do szkoły, leczenie, zajęcia edukacyjne, wychowanie. Całość obowiązków rodzicielskich i utrzymania dzieci ponosiła w tym czasie Pani, zapewniając im prawidłowy rozwój, bezpieczeństwo, opiekę zdrowotną, edukację, wsparcie psychiczne i emocjonalne oraz rozwój duchowy.
Dodatkowo, od dnia 14 sierpnia 2018 r. pomiędzy Panią a Pani mężem obowiązywała rozdzielność majątkowa, ustanowiona aktem notarialnym. Nie prowadzili Państwo wspólnego gospodarstwa domowego, co jeszcze bardziej potwierdzało faktyczne rozdzielenie obowiązków i odpowiedzialności finansowej, także w zakresie wychowania dzieci. Formalne porozumienie z ojcem dzieci w sprawie sposobu korzystania z ulgi na dzieci w roku podatkowym 2019, 2020, 2021 i 2022 nie zostało zawarte. W związku z powyższym, w przedmiotowych latach korzystała Pani z pełnej ulgi na dzieci. Ojciec dzieci nie współpracuje w zakresie rozliczania ulgi prorodzinnej – pomimo, że nie ponosi głównych kosztów utrzymania dzieci, samodzielnie odliczał w okresie 2019-2022 połowę ulgi w swoim zeznaniu podatkowym, bez Pani zgody. Podobna sytuacja miała miejsce w odniesieniu do świadczenia 500+, które również musiała Pani dochodzić za pośrednictwem Urzędu Skarbowego. Ojciec dzieci nie wyrażał zgody, aby środki z 500+ zostały przekazane Pani.
W 2023 r. Sąd wydał prawomocny wyrok rozwodowy podtrzymując, że jest Pani rodzicem, który zajmuje się opieką dzieci na co dzień, a ojciec ma ustalone kontakty.
Przystępując do analizy przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego podkreślić należy, że korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym ulgi przewidzianej w art. 27f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzależnione jest od spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek wymaganych do jej zastosowania.
Jak wynika z powyższych uregulowań prawnych, aby móc skorzystać z ulgi, o której mowa w art. 27f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy m.in. wykonywać władzę rodzicielską w stosunku do małoletniego dziecka, uczącego się w szkołach ściśle przez ustawę określonych, które w roku podatkowym nie uzyskało dochodów, z wyjątkiem renty rodzinnej, podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b lub przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148 - w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek określonej w art. 27 ust. 1b pkt 1 oraz stawki podatku, określonej w pierwszym przedziale skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej.
Ponadto, w myśl art. 27f ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w stosunku do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2021 r., kwotę przysługującej ulgi rodzice mogą odliczyć od podatku w dowolnej proporcji przez nich ustalonej. W przypadku braku porozumienia między podatnikami, którzy zgodnie z rozstrzygnięciem sądu wspólnie wykonują władzę rodzicielską nad małoletnim dzieckiem po rozwodzie lub w trakcie separacji (piecza naprzemienna), lub gdy miejsce zamieszkania dziecka jest takie samo jak miejsce zamieszkania obojga rodziców – kwotę tę podatnicy odliczają w częściach równych. W pozostałych przypadkach odliczenie w wysokości 100% stosuje podatnik, u którego dziecko ma miejsce zamieszkania w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny.
Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w okresie, którego wniosek dotyczy Pani wykonywała władzę rodzicielską względem małoletnich dzieci (córki i syna), których miejsce zamieszkania było przy Pani, a między Panią a ojcem dzieci nie było w zakresie omawianej ulgi zawartego porozumienia.
Zatem, w świetle przedstawionego stanu faktycznego oraz zacytowanych przepisów prawa uznać należy, że skoro w latach 2019-2022 to wyłącznie Pani sprawowała faktycznie stałą władzę rodzicielską nad małoletnimi dziećmi, tj. przygotowywała dzieci do szkoły i przedszkola, wspierała w nauce i edukacji szkolnej, zapewniała wizyty lekarskie i opiekę zdrowotną, dbała o rozwój psychiczny, emocjonalny i duchowy dzieci, ponosiła koszty utrzymania i wydatków związanych z wypoczynkiem, rozwijała zainteresowania i pasje dzieci (nauka języka angielskiego, akrobatyka, piłka nożna), podczas gdy ojciec dzieci nie wykonywał władzy rodzicielskiej, tj. nie sprawował faktycznej pieczy nad dziećmi i ich majątkiem, nie ponosił żadnych kosztów związanych z utrzymaniem dzieci oprócz zasądzonych alimentów oraz nie zajmował się ich wychowaniem, a jego kontakty z dziećmi ograniczały się wyłącznie do wyznaczonych przez Sąd terminów spotkań, to wyłącznie Pani przysługiwało prawo do dokonania odliczenia za lata 2019-2022, w ramach ulgi prorodzinnej, wynikającej z art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w pełnej wysokości, tj. 100% kwoty, ustalonej zgodnie z art. 27f ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych na dwoje małoletnich dzieci.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego …. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo