Wnioskodawczyni, osoba fizyczna, w 2005 roku zaciągnęła wraz z partnerem kredyt mieszkaniowy w CHF na zakup lokalu, który zamieszkiwała. Po ślubie i śmierci męża, kredyt stał się częścią spadku, a wnioskodawczyni samodzielnie go spłacała. W 2025 roku kredyt został całkowicie spłacony, a bank zaproponował ugodę, planowaną na 2026 rok, która przewiduje potraktowanie kredytu jako złotówkowego od początku,…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
19 stycznia 2026 r. złożyła Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem złożonym 25 lutego 2026 r. oraz pismem złożonym 12 marca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
W maju 2005 r. A.C. (Pani) i C.D. zawarli umowę nr (…) o kredyt mieszkaniowy w (…) S.A. w kwocie 46 614,96 CHF. Bank (…) S.A. przeliczył kwotę kredytu na złote po kursie kupna CHF według tabeli kursów z dnia uruchomienia środków i wypłacił 119 000,01 zł.
Kredyt został przeznaczony na finansowanie części kosztów nabycia lokalu mieszkalnego nr (…) położonego w (…) przy ul. (…) na potrzeby mieszkaniowe.
Po zakupie lokalu mieszkalnego przy ul. (…), Pani i C.D. zamieszkaliście w nim. W chwili zawarcia umowy, Pani i C.D. nie byliście małżeństwem, następnie w lipcu 2005 r. wzięliście Państwo ślub (małżonkowie nie zawierali umów majątkowych małżeńskich). W czerwcu 2012 r. C.D. zmarł. Do momentu śmierci zamieszkiwał w zakupionej nieruchomości przy ul. (…) w (…).
Zgodnie z postanowieniem Sądu (…) dla (…) z (…) 2012 r., po zmarłym spadek nabyli z dobrodziejstwem inwentarza: żona A.C. oraz syn E.D. (syn X) i córka F.D. (córka A), po 1/3 części każde z nich.
(…) lipca 2017 r. przed Sądem (…) dla (…) z wniosku E.D. o dział spadku, zawarto ugodę w wyniku której, Pani w imieniu własnym oraz F.D. zobowiązała się do spłaty na rzecz E.D., co wyczerpuje wszelkie roszczenia dochodzone w postępowaniu o podział majątku wspólnego byłych małżonków – A.C. i C.D. oraz o dział spadku po C.D.
Do sierpnia 2017 r. raty kredytu były wpłacane w złotówkach, a następnie wpłacane były CHF.
Kredyt został spłacony w maju 2025 r. Bank (…) z siedzibą (następca prawny (…) S.A.) oświadczył, iż wierzytelność zabezpieczenia wygasła.
Przez cały okres kredytowania do chwili obecnej, Pani wraz z córką zamieszkiwały w zakupionym lokalu mieszkalnym przy ul. (…) w (…).
W styczniu 2022 r. podpisała Pani umowę o przeprowadzenie mediacji z (…) z siedzibą w (…) (następca prawny (…) S.A.) w Centrum Mediacji Sądu Polubownego przy KNF.
W związku z powyższym, we wrześniu 2025 r. Bank zaproponował zawarcie ugody pomiędzy Bankiem a Panią, F.D. i E.D., w ugodzie nazywanymi Kredytobiorcami. W treści ugody Kredytobiorcy zrzekają się dalszych roszczeń wobec Banku oraz wraz z Bankiem podtrzymują ważność Umowy kredytowej. Zamiarem ugody jest polubowne rozstrzygnięcie sporu dotyczącego ważności Umowy lub niedozwolonego charakteru jej postanowień i uchylenia stanu niepewności co do roszczeń wynikających ze spłaconej 20 maja 2025 r. Umowy.
Według ugody Strony przyjmują, iż udzielony kredyt na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy, tj. od (…) maja 2005 r. stanowił kredyt złotowy udzielony z zachowaniem pozostałych parametrów kredytu wynikających z Umowy, tj. okresu kredytowania – 239 miesięcy, licząc od daty zawarcia Umowy oraz formy spłaty kredytu w ratach annuitetowych, z uwzględnieniem poniesionych opłat, prowizji i składek ubezpieczeniowych. Rozliczenie dokonanych spłat kredytu udzielonego na podstawie Umowy na poczet kredytu w złotych, nastąpiło w ten sposób, że wartość spłat dokonanych na podstawie Umowy została zaliczona w pierwszej kolejności na poczet rat odsetkowych, a następnie – rat kapitałowych w złotych.
Powstała nadwyżka pomniejszała kapitał do spłaty kredytu, od którego były naliczane kolejne odsetki, a niedobór powiększał kapitał do spłaty.
Warunki udzielenia następującego kredytu zostały określone:
1) kwota kredytu (kapitał) stanowiła sumę kwot wypłaconych tytułem kredytu i wynosiła 119 000,01 PLN; Bank przeliczył ją na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia wypłaty,
2) oprocentowanie kredytu według zmiennej stopy procentowej zostało ustalone jako suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w wysokości 2,18% w dniu wypłaty kredytu lub
pierwszej transzy kredytu oprocentowanie wynosiło 7,48%, zaś wartość wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M z dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy kredytu wynosiła 5,20%, pierwszy okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M obowiązywał od dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy i mógł być krótszy niż kolejne okresy trzymiesięczne wyznaczane w dniu wymagalności raty kredytu i odsetek; kolejne trzymiesięczne okresy obowiązywania wskaźnika referencyjnego kończyły się w dniu poprzedzającym dzień, który datą odpowiada dniowi, w którym rozpoczął się poprzedni trzymiesięczny okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego, z uwzględnieniem zasad liczenia terminów oznaczonych w miesiącach, przewidzianych w przepisach Kodeksu cywilnego.
Przy przyjęciu założenia, że nastąpiła zmiana waluty zadłużenia na walutę polską, pozostałe do spłaty zadłużenie Kredytobiorcy wobec Banku z tytułu Umowy na dzień (…) maja 2025 r. wynosiło 13 636,99 złotych (słownie: trzynaście tysięcy sześćset trzydzieści sześć złotych i 99/100), w tym:
· kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): 13 636,99 złotych,
· odsetki bieżące: 0,00 złotych,
· koszty i opłaty: 0,00 złotych.
W celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności klauzul umownych i ważności Umowy, w wyniku przeprowadzonych negocjacji Strony uznają, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy został spłacony w całości.
Bank, w terminie 30 dni od zawarcia Ugody zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Kredytobiorcy kwoty dodatkowej w wysokości 89 416,12 zł. W Ugodzie Bank nie precyzuje z czego ta kwota dodatkowa wynika. Cała kwota wpłacona do Banku przez okres kredytowania w przeliczeniu na złotówki wynosi 208 419,07 zł. Kwota dodatkowa zostanie w całości wypłacona na konto należące do Kredytobiorcy – Pani, ponieważ ponosiła Pani koszty spłaty kredytu.
Ugoda ta musi zostać podpisana przez Panią i spadkobierców C.D. – syna E.D. i córkę F.D.
W uzupełnieniu wniosku złożonym 25 lutego 2026 r. wskazała Pani, że umowę kredytową nr (…) o kredyt mieszkaniowy zawarła wspólnie ze C.D. Nie ma w umowie kredytowej określonych postanowień w zakresie odpowiedzialności solidarnej za spłatę kredytu.
Kredyt został udzielony (…) maja 2005 r. przez (…) S.A z siedzibą w (…) przy ul. (…), zarejestrowany w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod nr (…), Oddział w (…). Bank (…) podlegał nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego. W 2014 r. został przejęty przez (…) SA za zgodą KFN.
Na pytanie Organu o treści cyt.: „Na jaki konkretnie cel, zgodnie z treścią umowy kredytowej został zaciągnięty w 2005 r. kredyt?”, wskazała Pani, że kredyt zgodnie z umową był przeznaczony na finansowanie części kosztów nabycia lokalu mieszkalnego nr (…), położonego w (…) przy ul. (…). W zakupionym mieszkaniu zamieszkuje Pani od 2005 r. do chwili obecnej wraz z córką. Mieszkanie to nie było przedmiotem wynajmu.
Kredyt udzielony był na okres od (…) maja 2005 r. do (…) maja 2025 r.
Kredyt zgodnie z umową został zabezpieczony hipoteką kaucyjną do kwoty 179.850,00 PLN, zabezpieczając kredyt wraz z odsetkami, kosztami i innymi należnościami wynikającymi z umowy, ustanowioną na rzecz Banku na lokal mieszkalny nr (…) przy ul. (…). Hipoteka wpisana została do księgi wieczystej, KW nr (…), prowadzonej przez Sąd (…) dla (…), (…) Wydział Ksiąg Wieczystych. (…) maja 2025 r. po spłacie całkowitej kredytu (…) SA wyraził zgodę na wykreślenie hipoteki.
Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy wszyscy kredytobiorcy, tj. Pani oraz E.D. i F.D. stający się po śmierci Pani męża stronami umowy kredytowej – odpowiadają za spłatę kredytu solidarnie, a więc do pełnej wysokości?”, wskazała Pani, że zobowiązanie kredytowe wchodzi do spadku po zmarłej osobie. Pani mąż zmarł w czerwcu 2012 r., a w październiku 2012 r. w postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku po C.D. spadek nabyli: Pani, E.D. i F.D., po 1/3 części każde z nich z dobrodziejstwem inwentarza. W kwietniu 2014 r. zwróciła się Pani do (…) SA o wyrażenie zgody na odkupienie udziałów w nieruchomości od E.D. i obciążenie całkowicie Pani osobę kredytem hipotecznym nr (…). W odpowiedzi, Bank nie wyraził zgody na zwolnienie E.D. z długu. W lipcu 2017 r. z wniosku E.D. o dział spadku po C.D. została zawarta ugoda, gdzie Pani w imieniu własnym i córki F.D. odkupuje udział w wysokości 1/6 w nieruchomości od E.D. w ramach podziału majątku spadkowego, po 1/2 dla każdej z nich.
Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy została już zawarta ugoda z bankiem? Jeżeli została zawarta już ugoda z bankiem proszę wskazać dokładną datę jej zawarcia (dzień-miesiąc-rok), a jeżeli nie została zawarta jeszcze ugoda z bankiem, to proszę wskazać w którym roku dojdzie do jej zawarcia?”, wskazała Pani, że ugoda z Bankiem nie została podpisana, ponieważ Bank nie zgodził się na zaproponowane zmiany treści w ugody. Bank stoi na stanowisku, iż takie ugody są podpisywane. Bank posiada indywidualną interpretacje podatkową i nie będzie wystawiać PIT-11, lecz nie zgodził się na udostępnienie posiadanej interpretacji. Dlatego też, po wizycie w przynależnym Pani Urzędzie Skarbowym zwróciła się Pani o indywidualną interpretację podatkową.
Najprawdopodobniej w 2026 r. dojdzie do ugody.
Na pytanie Organu o treści cyt.: „Jeżeli została już zawarta ugoda z bankiem, to proszę wskazać, czy przedstawiona przez bank we wrześniu 2025 r. propozycja ugody i zawarte w niej rozliczenia dotyczące kredytu odpowiadają ostatecznie zawartej treści ugody? Jeżeli, nie, to proszę wskazać nowe postanowienia ugody zawartej w banku”, wskazała Pani, że ugoda nie została podpisana i nie została zmieniona.
Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy zgodnie z treścią ugody z bankiem, w ramach tej ugody nastąpiło/nastąpi „umorzenie” kredytobiorcom przez bank zadłużenia (zwolnienie z długu) wynikającego z zawartej umowy o kredyt?”, wskazała Pani, że w ugodzie kredyt został rozliczony przez Bank tak, aby od daty zawarcia umowy, tj. od (…) maja 2005 r. stanowił kredyt złotówkowy zachowując pozostałe parametry umowy, tj. okres kredytowania 239 miesięcy, licząc od daty zawarcia Umowy oraz form spłaty kredytu w ratach.
Paragraf 1 pkt 9 ugody brzmi: „Przy przyjęciu założenia, że nastąpiła zmiana waluty zadłużenia na walutę polską pozostałe do spłaty zadłużenie kredytobiorcy wobec Banku z tytułu Umowy na dzień 22.05.2025 wynosi 13636,99 PLN, w tym:
Kapitał 13.696,99 PLN
Odsetki bieżące 0 PLN
Koszty i opłaty 0 PLN.
W celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności klauzul umownych i ważności umowy w wyniku przeprowadzonych negocjacji strony uznają, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy został spłacony w całości”.
Pkt 12 ugody brzmi: „W związku z zawarciem ugody Strony zgodnie oświadczają, iż nie będą występować w przyszłości względem siebie z roszczeniami wywodzonymi z postanowień Umowy, jej zawarcia oraz wykonywania w walucie obcej, ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania w tym zmianę waluty, wysokość i zasady spłaty wierzytelności kredytowej wynikające z umowy. Ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia Stron w ww. zakresie”.
Na pytanie Organu o treści cyt.: „Co składało się/będzie składało się na kwotę, w stosunku do której Pani jako Kredytobiorczyni została/zostanie zwolniona z długu (kwotę umorzenia), tj. czy była/jest to kwota kapitału, kwota odsetek skapitalizowanych, kwota tzw. odsetek karnych (odsetek od zadłużenia przeterminowanego) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorców było niezbędne do zawarcia umowy kredytu, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń?”, wskazała Pani, że jest to kwota kapitału.
Przy przyjęciu założenia, że nastąpiła zmiana waluty zadłużenia na walutę polską, pozostałe do spłaty zadłużenie Kredytobiorcy wobec Banku z tytułu Umowy na dzień (…) maja 2025 r. wynosi 13636,99 PLN, w tym:
· Kapitał – 13.696,99 PLN,
· Odsetki bieżące – 0 PLN,
· Koszty i opłaty – 0 PLN.
Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy umorzenie przez bank zadłużenia z tytułu kredytu będzie dotyczyło wszystkich współkredytobiorców i będzie skutkować wygaśnięciem zobowiązania wobec banku po stronie każdego ze współkredytobiorców odpowiadających solidarnie za dług?”, wskazała Pani, że ugoda musi zostać podpisana przez Panią oraz E.D. i F.D.
Pkt 12 ugody brzmi: „W związku z zawarciem ugody Strony zgodnie oświadczają, iż nie będą występować w przyszłości względem siebie z roszczeniami wywodzonymi z postanowień Umowy, jej zawarcia oraz wykonywania w walucie obcej, ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania w tym zmianę waluty, wysokość i zasady spłaty wierzytelności kredytowej wynikające z umowy. Ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia Stron w ww. zakresie”.
Nie korzystała Pani w przeszłości z zaniechania poboru podatku w związku z umorzeniem wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego.
Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy spadkobiercy C.D. stając się w związku z jego śmiercią stronami umowy kredytowej również, poza Panią, dokonywali spłat rat kapitałowo-odsetkowych kredytu?”, wskazała Pani, że spadkobiercy – E.D. i F.D. nie dokonywali spłat rat kapitałowo-odsetkowych kredytu hipotecznego. Kredyt spłacała Pani samodzielnie.
Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy kwota w wysokości 89 416,12 zł, którą Bank zobowiązał się Pani zwrócić stanowi:
wskazała Pani, że paragraf 1 pkt 10 ugody brzmi: „Bank zobowiązuje się w terminie 30 dni od zawarcia ugody do zapłaty na rzecz kredytobiorcy kwoty dodatkowej w wysokości 89.416,12 PLN”.
Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy ww. kwota w wysokości 89 416,12 zł, którą bank zobowiązał się Pani zwrócić stanowi przysporzenie ponad kwoty uiszczane przez Panią tytułem spłaty kredytu hipotecznego, czy też mieści się w kwocie wpłacanej przez Panią do banku tytułem spłaty zadłużenia na rzecz banku?”, wskazała Pani, że pkt 12 stanowi: „W związku z zawarciem ugody Strony zgodnie oświadczają, iż nie będą występować w przyszłości względem siebie z roszczeniami wywodzonymi z postanowień Umowy, jej zawarcia oraz wykonywania w walucie obcej, ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania w tym zmianę waluty, wysokość i zasady spłaty wierzytelności kredytowej wynikające z umowy. Ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia Stron w ww. zakresie”.
Pkt 12: „Ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania dotyczące rozliczenia kredytu wynikającego z Umowy, zgodnym zamiarem Stron jest również zaniechanie dochodzenia w przyszłości roszczeń w zakresie związanym z postanowieniami dotyczącymi zawarcia i wykonywania Umowy w walucie obcej”.
Podczas trwania Umowy kredytowej od (…) maja 2005 r. do (…) maja 2025 r. wpłaciła Pani do Banku tytułem spłaty kredytu hipotecznego w przeliczeniu na złotówki 208.419,07PLN.
Kapitał wpłacony tytułem kredytu wynosił 119.000,01 PLN.
Kwota do wypłaty, którą Bank zobowiązał się zwrócić to 89.416,12 PLN.
Kwota ta nie stanowi przysporzenia majątkowego ponad kwotę uiszczoną tytułem spłaty kredytu hipotecznego. Mieści się w kwocie wpłaconej do Banku.
W uzupełnieniu wniosku złożonym 12 marca 2026 r. na pytanie Organu o treści cyt.: „Proszę, żeby doprecyzowała Pani opis zdarzenia przyszłego poprzez jednoznaczne wskazanie, czy kwota w wysokości 89 416,12 zł, którą Bank zobowiąże się Pani zwrócić będzie stanowić zwrot środków wpłaconych przez Panią wcześniej do banku tytułem spłaty kapitału, odsetek (rat kapitałowo-odsetkowych) i które w wyniku ugody staną się nienależne bankowi?”, wskazała Pani, że w styczniu 2022 r. podpisała Pani umowę o przeprowadzenie mediacji w Centrum Mediacji Sądu Polubownego przy komisji Nadzoru Finansowego, nr (…), gdzie przedmiotem sporu było Pani zastrzeżenie co do zasad ustalania kursu waluty, klauzuli ryzyka walutowego i zasad denominacji w związku z kredytem mieszkaniowym.
W sierpniu 2025 r. (…) SA zaproponował Pani ugodę, w której to zgodnie z propozycją Komisji Nadzoru Finansowego dokonali zamiany waluty, która polegała na takim rozliczeniu, jakby od początku kredyt był udzielony w polskich złotych. Szczegółowe zasady tego przekształcenia opisane są w treści ugody.
Celem tej ugody jest polubowne zakończenie sporu dotyczącego abuzywności umowy i ważności umowy kredytowej.
W przypadku zawarcia ugody i Pani, jako klient, i Bank godzicie się na odstąpienie od dalszego dochodzenia roszczeń wzajemnych.
Przez 20 lat w celu wypełnienia umowy kredytu hipotecznego spłacała Pan raty kapitało-odsetkowe z wynagrodzenia za pracę (które zostało już opodatkowane), a ich łączna suma przekracza wartość ponad kapitał wypłacony Pani przez Bank.
Wysokość „dodatkowej kwoty”, czyli 89 416,12 zł, została uzgodniona podczas negocjacji Pani pełnomocnika z pełnomocnikiem Banku. Wypłata dodatkowej kwoty ma zbliżyć rozliczenie dokonane w wyniku ugody do rozliczeń dokonywanych przed Sądem.
Bank nie zawarł w ugodzie szczegółowych informacji rozliczeniowej „Dodatkowej Kwoty”, natomiast stoi na stanowisku, iż nie jest zobowiązany do sporządzania Informacji o wysokości przychodów PIT-11, ponieważ nie powstaje u Pani przychód.
Pełnomocnik Banku twierdzi, że kwota zawarta w punkcie 10 ugody („10. Bank, w terminie 30 dni od zawarcia Ugody zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Kredytobiorcy kwoty dodatkowej w wysokości 89 416,12 zł (słownie: …) na rachunek”), nie przekracza kwoty ponad wypłacony kapitał.
Pomimo, że pełnomocnik Banku nie chciał udostępnić Pani posiadanej przez nich indywidualnej interpretacji, na którą się powoływał, udało się Pani do niej dotrzeć – jest to interpretacja o nr 0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR z 29 listopada 2024 r.
Jednocześnie, zwróciła się Pani do Banku o wydanie zaświadczenia w celu potwierdzenia dokładnej wpłaconej kwoty uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych, spłacanych w złotówkach i frankach.
Pytania
1. Czy umorzona kwota zadłużenia powstała w wyniku zamiany waluty kredytu na walutę polską w wysokości 13 636,99 zł, jest zaniechana poborem podatku dochodowego od osób fizycznych według rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?
2. Czy kwota dodatkowa wypłacona przy podpisaniu pozasądowej ugody z Bankiem w formie opisanej powyżej, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
Pani stanowisko w sprawie
W Pani ocenie, w odniesieniu do pytania nr 1, kwota umorzona stanowi kwotę kapitałową kredytu mieszkaniowego. Kwota ta jest objęta zaniechaniem poboru podatku dochodowego od osób fizycznych według rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r., ponieważ kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej oraz nie korzystano z zaniechania poboru podatku na inne inwestycje, a kwota umowna obejmuje kwotę kapitału kredytu.
W Pani ocenie, w odniesieniu do pytania nr 2, kwota dodatkowa otrzymana na podstawie ugody jest w istocie zwrotem należności wpłaconych w związku z nadpłatą kredytu przez kredytobiorcę. Kwota dodatkowa wynika z rozliczenia umowy kredytowej w zakresie spłat rat kapitałowo-odsetkowych i nie stanowi trwałego przysporzenia majątkowego, a tym samym nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Po stronie kredytobiorcy nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty kredytu.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Reguły dotyczące opodatkowania
Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.
Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
Źródła przychodów
Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
Źródłami przychodów są:
1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
2) działalność wykonywana osobiście;
3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
4) działy specjalne produkcji rolnej;
5) (uchylony)
6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;
7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
d) innych rzeczy,
- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
9) inne źródła.
Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
Skutki podatkowe zwrotu przez bank ustalonej kwoty
Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.
Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania, czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
Wobec powyższego, jeżeli kwota dodatkowa, którą bank zobowiąże się Pani wypłacić będzie stanowiła zwrot środków wpłaconych przez Panią wcześniej do banku tytułem spłaty kapitału, odsetek (rat kapitałowo-odsetkowych), i które w wyniku ugody staną się nienależne bankowi oraz przyjmując za Panią, że ww. kwota nie będzie stanowiła przysporzenia majątkowego ponad kwotę uiszczoną przez Panią tytułem spłaty kredytu hipotecznego (będzie mieściła się w kwocie wpłaconej do banku), to stwierdzam, że w takiej sytuacji zwrot ten nie będzie stanowił dla Pani przychodu.
Czynność ta nie spowoduje uzyskania przez Panią przysporzenia majątkowego, wzrostu Pani majątku. Otrzymana przez Panią kwota będzie stanowiła zwrot własnych pieniędzy, które nienależnie wpłaciła Pani wcześniej do banku.
W takiej sytuacji, pieniądze te nie będą Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Umorzenie wierzytelności
Przystępując do oceny skutków podatkowych planowanego umorzenia Pani przez bank wierzytelności od zaciągniętego w 2005 r. kredytu hipotecznego, wskazać należy, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38).
Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
Instytucja zwolnienia z długu uregulowana została w art. 508 ustawy Kodeks cywilny:
Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje.
Istota zwolnienia z długu sprowadza się do tego, że skoro wierzytelność jest prawem wierzyciela, nie ma przeszkód, aby wierzyciel zrzekł się tego prawa, tj. by umorzył zobowiązanie bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Zwolnienie z długu należy do czynności prawnych rozporządzających, bowiem skutkuje ono wygaśnięciem zobowiązania. Samo zrzeczenie się wierzyciela aktem jednostronnym nie wystarcza do zwolnienia z długu.
Dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, zawartego układu, czy też poprzez oświadczenie, umowę). Wierzytelność będzie umorzona wówczas, gdy wierzyciel uzyska wiadomość od dłużnika, że przyjął on (dłużnik) zwolnienie z długu.
Konsekwencją rozporządzeniowego charakteru umowy o zwolnienie z długu jest przysporzenie po stronie dłużnika, które następuje przez zmniejszenie pasywów jego majątku. Skoro zatem dłużnik godzi się na zawarcie zwolnienia z długu to osiąga on przychód, bowiem uzyskuje on przysporzenie.
Wobec tego na skuteczne zwolnienie z długu, w myśl art. 508 Kodeksu cywilnego, składają się dwa elementy:
1) oświadczenie woli wierzyciela o umorzeniu zobowiązania,
2) akceptacja tego oświadczenia przez dłużnika.
Przy czym wskazuje się, że zwolnienie z długu może odnosić się do wierzytelności istniejących. Dopuszczalne jest także zwolnienie z długu przyszłego.
Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
Tym samym stwierdzam, że wartość umorzonych Pani kwot wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego (kwota kapitału), na podstawie ugody z bankiem, którą zawrze Pani w 2026 r., będzie stanowić przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.
Zaniechanie poboru podatku
Prawodawca przewidział przy tym szczególne rozwiązanie dla określonych sytuacji umorzeń kredytów mieszkaniowych. Umożliwił zaniechanie poboru podatku od dochodów z tytułu takich umorzeń.
Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1672):
1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:
a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 163, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
1) jednego gospodarstwa domowego albo
2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2024 r. poz. 1837 oraz z 2025 r. poz. 769 i 1064).
6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że:
Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:
1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
Zgodnie z treścią art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazanego w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia:
Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:
a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego
- położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
Wobec powyższego, ww. zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia). Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Pani skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności
W konsekwencji, stwierdzam, że kwota wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zaciągniętego w 2005 r., która zostanie Pani umorzona przez bank (kwota kapitału) w 2026 r., będzie stanowiła dla Pani przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
W stosunku do tego przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zaciągniętego w 2005 r. na finansowanie części kosztów nabycia lokalu mieszkalnego, który uzyska Pani w 2026 r. (kwota kapitału), zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Spełnia Pani bowiem wszystkie przesłanki umożliwiające zastosowanie ww. zaniechania, w tym przesłankę dotyczącą zaciągnięcia kredytu mieszkaniowego na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem, przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie różniło się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pani w zakresie przedstawionego zdarzenia przyszłego. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Wydając interpretacje indywidualne nie weryfikuję kwot i obliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek określenia podstawy opodatkowania, a prawidłowość takiego obliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym.
Wskazuję również, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pani. Nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (np. pozostałych kredytobiorców).
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo