Interpretacja 0113-KDIPT2-2.4011.85.2026.2.MK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

26 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem złożonym 17 marca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)  Zainteresowana będąca stroną postępowania: …

2)  Zainteresowany niebędący stroną postępowania: …

Opis stanu faktycznego

W dniu 19 grudnia 2025 r. zawarto Ugodę Sądową (dalej: „Ugoda”) pomiędzy … oraz … (dalej razem: „Kredytobiorca” lub „Wnioskodawca”), a …, zwaną dalej Bankiem, z siedzibą w … przy ul. …, wpisanym pod numerem KRS …, nr NIP: …, z kapitałem zakładowym w wysokości … zł (dalej: „Bank”). Ugoda została zawarta na podstawie uprzednio przeprowadzonego procesu mediacyjnego dotyczącego umowy kredytu udzielonego na cele mieszkaniowe z dnia 3 stycznia 2005 r. (dalej: „Umowa”), przedmiotem, którego są roszczenia Kredytobiorcy względem Banku związane z zawarciem i wykonywaniem Umowy.

Ugoda, której celem jest polubowne zakończenie sporu co do roszczeń wynikających z Umowy, skutkować będzie kompleksowym rozstrzygnięciem jej postanowień. Tym samym dojdzie do uchylenia niepewności poprzez m.in. wyrażenie zgody na ostateczne związanie Kredytobiorcy jej postanowieniami. W szczególności, z chwilą zawarcia Ugody dojdzie do zmiany waluty zadłużenia na walutę polską. Po przewalutowaniu kredytu na walutę polską, o czym mowa w postanowieniach Ugody, wartość całkowita udzielonego kredytu wynosi 231 094,40 PLN, a ponadto pozostałe zadłużenie Kredytobiorcy wobec Banku z tytułu Umowy (przed przewalutowaniem) w kwocie 169 317,02 PLN zostanie umorzone. Na tej podstawie Bank zobowiązał się do sporządzenia informacji PIT-11 w przypadku powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu w razie niespełnienia warunków do zastosowania Rozporządzenia. Ponadto Bank zobowiązał się do zapłaty na rzecz Kredytobiorcy kwoty 100 000 PLN (zwaną jako kwotę dodatkową, choć tak nieokreśloną, zgodnie z przyjętą praktyką w tego typu ugodach), traktowaną jako zwrot nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych, co wynika z faktu niezobowiązywania się z tego tytułu do sporządzenia informacji PIT-11. Bank na zadane pytanie o charakter zapłaty 100 000 PLN w stosunku do kwoty 231 094,40 PLN, odpowiedział: „Podana kwota jest kwotą pełną i ostateczną (w domyśle o wartość przewalutowanego kredytu).”

W przeszłości Bank udzielił Kredytobiorcy kredytu hipotecznego indeksowanego kursem CHF w kwocie pozostawionej do dyspozycji w wysokości 226 626,81 PLN (87 771,81 CHF) (łącznie w kwocie 227 000 PLN uwzględniając pobraną prowizję oraz ubezpieczenie).

Kredytobiorca za cały okres obowiązywania Umowy kredytu wpłacił na poczet Banku 350 058,48 PLN rat kapitałowo-odsetkowych, w tym odsetki skapitalizowane, z wyłączeniem odsetek karnych. Kredyt został zawarty w celu zakupu spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nr … położonego przy ul. … w …, w celu bezpośredniego zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Według aktu notarialnego zawartego w dniu 5 stycznia 2005 r. zakup spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu nastąpił za kwotę 217 00 PLN.

Kwota różnicy tj. 10 000 PLN została przeznaczona na bieżące prace remontowe, aby odnowić mieszkanie - tj. pomalowanie ścian, odnowienie łazienki - wymiana glazury. Kredytobiorca oświadcza, że nigdy wcześniej nie skorzystał z prawa do zaniechania poboru podatku z tytułu umorzenia zadłużenia kredytu na cele mieszkalne.

Uzupełnienie wniosku

Do pierwotnego stanu faktycznego chcą Państwo wnieść drobne poprawki i wyjaśnienia. Otóż:

Kwota umorzenia wskazana w pierwotnym stanie faktycznym (169 317,02 PLN) w rzeczywistości wynosi 171 137,75 PLN (pomyłka).

W celu wyjaśnienia cytat z pierwotnego stanu faktycznego: „Podana kwota jest kwotą pełną i ostateczną (w domyśle o wartość przewalutowanego kredytu)”, odnosi się do kwoty kredytu w wartości 231 094,40 PLN.

Na pytanie Organu o treści cyt.: „Na jaki okres czasu zawarli Państwo umowę o kredyt?”, odpowiedzieli Państwo: na okres 30 lat od 1 lutego 2005 r. do 1 stycznia 2035 r.

W umowie kredytu wszyscy kredytobiorcy byli wskazani jako „Kredytobiorca” i wszelkie spłaty dotyczyły definicji „Kredytobiorcy”.

Działalność … jest regulowana przez Komisję Nadzoru Finansowego, która sprawuje nadzór bankowy w Polsce.

Na pytanie Organu o treści cyt.: „Jaki dokładnie cel zaciągnięcia kredytu został wpisany w umowie o kredyt, zgodnie z treścią tej umowy?”, odpowiedzieli Państwo: w par. 2 umowy z dnia 3 stycznia 2005 r. kredyt został udzielony na sfinansowanie kosztów zakupu spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego z przeznaczeniem na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych.

Na spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego została ustanowiona hipoteka zwykła w kwocie 227 000 zł oraz hipoteka kaucyjna w kwocie 59 020 zł, obie hipoteki widnieją w wyciągu z księgi wieczystej nr … w dziale IV. Kredyt został zaciągnięty na zakup ww. mieszkania i drobne prace remontowe w celu zamieszkania w nim bezpośrednio po zakupie. Prace remontowe dotyczyły poprawy funkcjonalności łazienki - wymiana wanny, umywalki, baterii, wymiana glazury, pomalowania ścian.

Kredyt został zabezpieczony hipoteką na spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego nr …, położonym w …, przy ulicy … .

Mieszkanie pierwotnie zostało zakupione w celu zamieszkania w nim przez Kredytobiorców (żonę i męża). Można więc przyjąć, że został zaciągnięty w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego (małoletnich dzieci jeszcze wtedy nie było). Czy dzieci będą chciałby w nim zamieszkać w przyszłości ciężko na ten moment stwierdzić (są w szkole podstawowej). Jednakże w chwili dokonywania zakupu, Kredytobiorcy zakupili mieszkanie wyłącznie w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.

Przewalutowanie (zmiana waluty zadłużenia) w Ugodzie nie polegało jedynie na przeliczeniu kapitału i zmianie sposobu wykonania zobowiązania. Ugoda zawiera dodatkowo: umorzenie całego zadłużenia (pkt 9 Ugody 171 137,75 PLN, w tym prawie cały kapitał 170 708,07 PLN + odsetki bieżące 429,68 PLN), rozliczenie dotychczasowego kredytu na nowych zasadach, rozwiązanie Umowy (brak dalszego kredytu), wzajemne zrzeczenie się roszczeń. To kompleksowe rozstrzygnięcie sporu, a nie zwykły aneks zmieniający tylko walutę i sposób wykonania.

Ugoda nie jest aneksem zmieniającym tylko walutę i sposób wykonania zobowiązania (tj. przeliczenie kapitału + dalsza spłata kredytu w PLN). Zamiast tego: § 1 pkt 3: przelicza zadłużenie 67 382,66 CHF na PLN; pkt 9 Ugody: Bank zwalnia Kredytobiorcę z całego długu (umorzenie 171 137,75 PLN w całości), uznaje kredyt za spłacony w całości; pkt 10 oraz preambuła w pkt 58: rozwiązuje Umowę, zamyka sprawę, strony zrzekają się roszczeń.

Kwota zadłużenia w CHF (67 382,66 CHF) została przeliczona na PLN po średnim kursie NBP z dnia poprzedzającego zawarcie Ugody (pkt 3 łącznie 171 137,75 PLN). Nie ma żadnego kursu wynegocjowanego między stronami niższego od aktualnego kursu CHF lub kursu średniego NBP. Nie ma też informacji, by kurs był niższy niż z dnia zawarcia Umowy z 2005 r. Umorzenie zadłużenia jest osobnym mechanizmem, nie przeliczeniem po preferencyjnym kursie. Cytat z Ugody (strona 2, pkt 3) brzmi następująco: co oznacza, że po przeliczeniu na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia poprzedzającego dzień zawarcia Ugody, zadłużenie Kredytobiorcy na dzień zawarcia Ugody wynosiło 171 137,75 PLN. Nie ma żadnego słowa o kursie wynegocjowanym między stronami, kursie niższym od aktualnego NBP, czy kursie niższym niż z dnia zawarcia Umowy z 2005 r. Przeliczenie następuje po oficjalnym kursie średnim NBP. Umorzenie 171 tys. PLN to osobny element, nie efekt preferencyjnego kursu.

Zmiana waluty (przewalutowanie) nastąpiła w ramach Ugody (odrębnej umowy rozstrzygającej spór zgodnie preambułą pkt 5-8 i § 19), a nie w drodze aneksu do istniejącej Umowy kredytu. Ugoda rozwiązuje Umowę i zamyka sprawę (pkt 10-17). Nie jest to modyfikacja istniejącej umowy, lecz nowe porozumienie polubowne.

Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy kwota w wysokości 100 000 zł, którą Bank zobowiązał się Państwu zwrócić stanowi: zwrot środków, które zostały wpłacone przez Panią do banku tytułem spłaty kapitału, odsetek (rat kapitałowo-odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytem, a które w wyniku ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych według kursu waluty przyjętego w ugodzie zostały uznane za nadpłatę kredytu nienależną bankowi?”, wskazali Państwo, że Waszym zdaniem jest to zwrot środków, które zostały wpłacone przez Kredytobiorcę do banku tytułem spłaty kapitału, odsetek (rat kapitałowo-odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytem, a które w wyniku ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych według kursu waluty przyjętego w ugodzie zostały uznane za nadpłatę kredytu nienależną bankowi. Można przyjąć, że byłby to klasyczny schemat korekty historycznych nadpłat po ponownym przeliczeniu całego zobowiązania na PLN według zasad Ugody. Tę interpretację podkreśla również fakt, że z postanowień Ugody wnika, że Bank wystawi PIT-11 wyłącznie dla kwot dotyczących umorzenia (pod warunkiem niespełnienia warunków do zaniechania poboru podatku z Rozporządzenia). W żadnym punkcie Bank nie odnosi się, że do kwoty 100 000,00 PLN sporządzi PIT-11 co należałoby rozumieć, że Bank traktuje tę kwotę jako zwrot (a zwroty co do zasady nie skutkują powstaniem obowiązku podatkowego w zakresie PIT). Co najważniejsze Bank w jednym z maili, w ramach prowadzonej korespondencji, wskazał: „Zwracam Państwa uwagę na jeden z ostatnich zapisów ugody - dotyczy on zwrotu, co odnosiło się do zapytania Kredytobiorcy do Banku o wytłumaczenie mechanizmu zachodzącego między kwotą 231 094,40 PLN, a kwotą właśnie 100 000 PLN”.

Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy ww. kwota w wysokości 100 000 zł, którą bank zobowiązał się Państwu zwrócić stanowi przysporzenie ponad kwoty uiszczane przez Państwa tytułem spłaty kredytu hipotecznego, czy też mieści się w kwocie wpłacanej przez Państwa do banku tytułem spłaty zadłużenia na rzecz banku?”, wskazali Państwo: nie stanowi przysporzenia ponad kwoty uiszczane mieści się w kwocie wpłacanej przez Kredytobiorcę do banku tytułem spłaty zadłużenia. Zgodnie z odpowiedzią na ww. pytanie - jest zwrotem części wcześniej uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych uznanych za nadpłatę po przewalutowaniu (zgodne z opisem we wniosku i stanowiskiem Banku). Zgodnie z pierwotnie przedstawionym stanem faktycznym: Kredytobiorca za cały okres obowiązywania Umowy kredytu wpłacił na poczet Banku 350 058,48 PLN rat kapitałowo-odsetkowych, w tym odsetki skapitalizowane, z wyłączeniem odsetek karnych. Natomiast Bank stwierdził że: Podana kwota jest kwotą pełną i ostateczną (w domyśle o wartość przewalutowanego kredytu, tj. 231 094, 40 PLN ).

Na kwotę objętą ugodą składać się będzie kwota kapitału (170 708,07 PLN) + odsetki bieżące (429,68 PLN). Pkt 9 Ugody stanowi, że w skład Ugody wchodzą: kapitał do spłaty: 170 708,07 PLN, odsetki bieżące: 429,68 PLN, odsetki zapadłe niespłacone: 0,00 PLN, odsetki zapadłe przeterminowane (karne): 0,00 PLN, koszty/opłaty: 0,00 PLN. Zgodnie z Ugodą nie ma więc mowy o odsetkach skapitalizowanych ani karnych.

Umorzenie dotyczy wszystkich kredytobiorców (…) i skutkuje wygaśnięciem zobowiązania wobec Banku po stronie każdego z nich. Ugoda zawarta jest z obojgiem małżonków, we wniosku nazwani jako Kredytobiorca.

Pytania

Czy Kredytobiorca jest zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm., dalej: „Ustawa o PIT”) z tytułu otrzymanego od Banku zwrotu nadpłaconych rat kapitałowo-kredytowych w wysokości 100 000 PLN?

Czy zakup nieruchomości oraz wydatki poniesione na bieżące prace remontowe aby odnowić mieszkanie, tj. pomalowanie ścian, odnowienie łazienki poprzez wymianę glazury, spełniają definicję wydatków na cele mieszkaniowe?

Czy Kredytobiorca w zakresie Ugody dotyczącej Umowy kredytu może skorzystać z zaniechania poboru podatku, o którym mowa w § 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102 z późn. zm., dalej: „Rozporządzenie”)?

Państwa stanowisko w sprawie

1)  Kredytobiorca otrzymując od Banku kwotę 100 000 PLN z tytułu zwrotu nadpłaconych rat kapitałowo-kredytowych nie jest zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego z ustawy o PIT.

2)  Wydatki poniesione na bieżące prace remontowe tj. pomalowanie ścian, odnowienie łazienki - wymiana glazury są wydatkami na cele mieszkaniowe.

3)  Kredytobiorca ma prawo do skorzystania z zaniechania poboru podatku, o którym mowa w § 1 Rozporządzenia, w stosunku do całej umorzonej kwoty.

Ad 1

W ocenie Kredytobiorcy, wypłata kwoty 100 000 PLN stanowi zwrot części nadpłaty kapitału kredytu, wynikającej z wcześniej dokonanych przez Kredytobiorcę spłat rat kapitałowo-odsetkowych.

Kredytobiorca stoi na stanowisku, że otrzymanie powyższego świadczenia nie skutkuje powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ nie nastąpiło uzyskanie nowego, odrębnego przysporzenia majątkowego z tytułu innego źródła, określonego w art. 20 ust. 1 ustawy o PIT. Przedmiotowa wypłata stanowi bowiem restytucję (rekompensatę) części środków, które zostały wcześniej przekazane Bankowi tytułem świadczeń, których zasadność została zakwestionowana w toku postępowania sądowego.

Podobnie wskazano w interpretacji indywidualnej z dnia 20.06.2025 r, 0113-KDIPT2-2.4011.427.2025.3.ACZ, w której odniesiono się do znanej już koncepcji kwoty dodatkowej (w niniejszym przypadku, o ile Ugoda nie posługuje się koncepcją kwoty dodatkowej, tak cała koncepcja wypłaty kwoty 100 000 PLN pozostaje identyczna w stosunku do kwoty dodatkowej), gdzie organ stwierdził: „Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego. Wobec powyższego, skoro jak Pan wskazał we wniosku - kwota dodatkowo wypłacona Panu w związku z rozliczeniem umowy kredytu stanowi kwotę zwrotu nadpłaconych przez Pana rat kredytu ponad udostępniony Panu przez bank kapitał, to stwierdzam, że zwrot ten nie stanowi dla Pana przychodu. Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez Pana przysporzenia majątkowego, wzrostu Pana majątku. Otrzymana przez Pana kwota stanowi zwrot własnych pieniędzy, które nienależnie wpłacił Pan wcześniej do banku. Pieniądze te nie są Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, nie ma Pan obowiązku rozliczenia tych środków pieniężnych dla celów podatkowych.”

Identyczną interpretację przepisów w tym zakresie oraz w związku z tym stanowisko organu w odniesieniu do kwoty, wskazano w interpretacji 0114-KDIP3-2.4011.981.2024.1.BM, oraz w wielu innych tu niewymienionych.

Natomiast, w odniesieniu do koncepcji kwoty dodatkowej, w interpretacji indywidualnej z dnia 29 listopada 2024 r., 0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR, stwierdzono, że kwota dodatkowa jest po prostu zwrotem nadwyżki rat kapitałowo-odsetkowych wpłaconych przez Kredytobiorcę w stosunku do kwoty wypłaconej przez Bank jako kwoty kredytu. Wskazano, że: „Organ skierował także dodatkowe pytania. Poniżej prezentujemy treści tych pytań, wraz z odpowiedziami.

a) Czy wypłata świadczenia z tytułu Dodatkowej Kwoty jest zwrotem na rzecz Klienta środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy finansowania hipotecznego walutowego, Klient przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania?

Tak, wypłata świadczenia z tytułu Dodatkowej Kwoty jest zwrotem na rzecz Klienta środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy finansowania hipotecznego walutowego, Klient przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania. Jak zostało to zaznaczone we wniosku i powyżej, wypłata Dodatkowej Kwoty nigdy nie doprowadzi do sytuacji, w której na skutek zmiany waluty zadłużenia i przeprowadzonych opisanych wyżej operacji (tj. wynikającego ze zmiany waluty zadłużenia zwrotu Klientowi wpłaconych przez niego kwot i/lub zwolnienia z długu w stosunku do całości/części istniejącego zadłużenia oraz Dodatkowej Kwoty) Klient uiściłby do Banku mniej, niż pierwotna wartość wypłaconego mu finansowania.”

Biorąc pod uwagę powyższe, a także dalszą część zacytowanej interpretacji indywidualnej, należy stwierdzić, że kwota dodatkowa jest po prostu zwykłym zwrotem nadwyżki wpłaconych przez kredytobiorcę rat kapitałowo-odsetkowych w stosunku do kwoty kredytu wypłaconego przez Bank. Oznacza to, bez względu na to jak nazwano w ugodzie wskazaną wypłatę środków dokonywaną przez Bank taka wypłata zawsze ma charakter zwrotu nadwyżki wpłat kredytobiorcy i z tego względu nie stanowi przysporzenia majątkowego.

Dlatego Kredytobiorca podkreśla, że świadczenie to ma charakter wyłącznie restytucyjny i nie spełnia definicji przychodu, o której stanowi art. 20 ust. 1 ustawy o PIT. Otrzymane środki są zwrotem części uprzednio poniesionych kosztów Kredytobiorcy z tytułu spłaty kredytu, a nie nowym źródłem dochodu. Z tego względu nie znajdują zastosowania przepisy art. 20 ust. 1 ustawy o PIT - innych źródeł. Wypłata tych środków służy jedynie przywróceniu równowagi ekonomicznej pomiędzy Stronami umowy i skorygowaniu jej wcześniejszych, wadliwych postanowień, w tym klauzul abuzywnych.

Ad 2

Kredytobiorca stoi na stanowisku, że wydatki poniesione na zakup lokalu oraz bieżące prace remontowe w nim poczynione spełniają przesłanki celów mieszkaniowych w rozumieniu art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d) ustawy o PIT.

W interpretacji indywidualnej z dnia 21 czerwca 2024 r., nr 0115-KDIT3.4011.382.2024.2.PS odniesiono się do definicji remontu, która pozwala na zidentyfikowanie prac kwalifikowanych jako prace remontowe umożliwiające zastosowanie zwolnienia podatkowego. W niniejszej interpretacji Organ zwrócił uwagę, że: „Stosownie do wyżej wskazanej definicji remontu, za „remont” budynku mieszkalnego, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy uznać prace dotyczące tego budynku jako nieruchomości i jej części składowych (tj. wszystkiego, co nie może być odłączone od budynku bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego), służące utrzymaniu budynku we właściwym stanie, doprowadzeniu go do pożądanej zdolności użytkowej, modernizacji jego elementów składowych.

„Remontem” w rozumieniu omawianego przepisu jest również tzw. wykończenie np. budynku mieszkalnego, a więc prace służące doprowadzeniu do zdolności użytkowej nowo wybudowanego budynku.

W każdym przypadku remont dotyczy „materii” budynku mieszkalnego, a więc jego ścian, podłóg, sufitu, okien, drzwi, wyposażenia technicznego takiego jak instalacje: wodna, kanalizacyjna, elektryczna, grzewcza, gazowa bądź innych elementów trwale połączonych konstrukcyjnie z elementami budowlanymi budynku.

Wydatki na prace wykończeniowe budynku mieszkalnego mieszczą się zatem w zakresie wydatków na własne cele mieszkaniowe, jeśli stanowią stosownie do treści art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wydatki, np. na remont własnego budynku mieszkalnego.”

Podobną interpretację przepisów w tym zakresie oraz w związku z tym stanowisko organu w odniesieniu do prac remontowych, wskazano w interpretacji z dnia 14 lipca 2024 r., nr 0115-KDIT2.4011.248.2023.1.ŁS, jak i w wielu innych tu niewymienionych.

Wartym wskazania jest, że w interpretacji indywidualnej z dnia 12 maja 2023 r., nr 0113-KDIPT2-2.4011.200.2023.2.SR wskazano m.in. tożsame prace remontowe jak te poniesione przez Kredytobiorcę tj. wymiana glazury oraz zakup farb ściennych i wykonanie tych prac przez firmę zewnętrzną. Jak zauważył Organ: „Za „remont” lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy więc uznać prace dotyczące tego lokalu, służące jego utrzymaniu we właściwym stanie, doprowadzeniu go do pożądanej zdolności użytkowej, modernizacji jego elementów składowych. „Remontem” w rozumieniu omawianego przepisu jest również tzw. wykończenie lokalu mieszkalnego, a więc prace służące doprowadzeniu do zdolności użytkowej nowo wybudowanego lokalu. W każdym przypadku remont dotyczy „materii” lokalu mieszkalnego, a więc jego ścian, podłóg, sufitu, okien, drzwi, wyposażenia technicznego takiego jak instalacje: wodna, kanalizacyjna, elektryczna, grzewcza, gazowa bądź innych elementów trwale połączonych konstrukcyjnie z elementami budowlanymi budynku.

W orzecznictwie przyjmuje się, że za wydatki spełniające kryteria art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych można uważać, w szczególności, wykonanie robót budowlanych w istniejącym lub nowopowstałym lokalu mieszkalnym (budynku mieszkalnym) wraz z wymianą/instalacją składników wyposażenia technicznego budynku lub lokalu (np. instalacji wodnej, kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania, cieplej wody, gazu przewodowego). W praktyce więc przy rozpatrywaniu przesłanek pozwalających na skorzystanie z ulgi mieszkaniowej, zarówno w przypadku remontu, budowy, jak i wykończenia nieruchomości ponoszone są wydatki o zbliżonym charakterze. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy zatem, że zaplanowane przez Panią wydatki na:

-     zakup armatury łazienkowej, tj. baterie umywalkowe, baterie natryskowe, deszczownice, inne ukryte elementy podtynkowe (m.in. zawory, kurki, kształtki, filtry), kabina prysznicowa, umywalka, WC; kafelki/gres ścienny i podłogowy; glazury, gresu, fugi, wylewki podłogowej, tynku gipsowego, podkładu cementowego, gruntu, farb ściennych i sufitowych, klejów, silikonu, akrylu, zaprawy uszczelniającej, narożników aluminiowych, listew przypodłogowych, płyt kartonowo-gipsowych; drzwi łazienkowych wraz z ościeżnicą; materiałów sanitarnych: stelaż WC, miska WC, umywalka, drzwi do wnęki prysznicowej, odpływu liniowego; przewodów, puszek, złączek, wyłącznika nadprądowego, gniazd i włączników światła do przebudowy instalacji elektrycznej; rur kanalizacyjnych, kolanek, zaworów, redukcji i przedłużek do podłączenia sanitariatów i odpływu liniowego w ramach modernizacji instalacji wodno-kanalizacyjnej;

-     wykonanie prac remontowo-budowlanych przez firmę zewnętrzną;

-     koszty dostaw zakupionych materiałów budowlanych;

mieszczą się w kategorii wymienionych w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wydatków poniesionych na remont spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego.”

Ad 3

Zgodnie z § 1 Rozporządzenia MF, w którym uregulowano kwestie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:

1)  umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku, gdy:

a.  kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz

b.  osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;

2)  otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

Powyższe stosuje się do kwot wymienionych w § 1 ust. 2 Rozporządzenia, które obejmują: kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);

-     odsetki, w tym odsetki skapitalizowane i prowizje;

-     opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.

Niniejsze zaniechanie poboru PIT ma zastosowanie wyłącznie do kredytów, które zostały zabezpieczone hipotecznie oraz udzielone na cele mieszkaniowe i związane z tym wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT (tj. nabycie budynku mieszkalnego, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego, ich budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę itp.), gdy te nieruchomości położone są w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej. Zarazem ww. przepisy stosuje się przede wszystkim w sytuacji, w której dochodzi do umorzenia kwot kredytu mieszkaniowego (kapitału), odsetek i prowizji oraz poniesionych opłat niezbędnych przy zawarciu kredytu.

Rozporządzenie MF definiuje pojęcie kredytu mieszkalnego w § 3. Zgodnie z treścią przepisu, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:

1)  udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz

2)  zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz

3)  zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że Kredytobiorca spełnił wszelkie przesłanki umożliwiające zaniechanie poboru podatku, tj.:

-     dochodzi do umorzenia kwoty kapitału i odsetek,

-     kredyt Kredytobiorcy został zabezpieczony hipotecznie,

-     Kredytobiorca przeznaczył kredyt na realizacje inwestycji mieszkaniowej, tj. na zakup spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego z przeznaczeniem na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych oraz koszty związane z bieżącymi pracami remontowymi tj. pomalowanie ścian, odnowienie łazienki- wymiana glazury,

-     środki zostały przeznaczone na cele mieszkaniowe określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT,

-     Bank, który udzielił Wnioskodawcy kredytu jest podmiotem, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw. Dotychczas nie skorzystano z możliwości zaniechania poboru podatku,

-     kredyt został udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r.

Należy zwrócić uwagę, że celem zawarcia Umowy kredytu przez Kredytobiorcę było sfinansowanie inwestycji mieszkaniowej, tj. zakup i remont zakupionego lokalu mieszkalnego, w którym Kredytobiorca niezwłocznie zamieszkał po zakończeniu wszelkich prac.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:

·      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz

·      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).

W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić, w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Wskazać również należy, że dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Źródła przychodów

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Katalog źródeł przychodów jest katalogiem zamkniętym. Ustawodawca „zamknął” ten katalog dzięki wprowadzeniu kategorii „innych źródeł”, czyli źródeł przychodów innych niż wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W sytuacji, gdy dane przysporzenie podatnika ma charakter przychodu i nie mieści się w żadnej z kategorii wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest przypisywane do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 9. Rozwiązanie to jest jednym z elementów gwarantujących realizację zasady powszechności opodatkowania.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Umorzenie wierzytelności

Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez Bank wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, tj. kredytu zaciągniętego w 2006 r., wskazać należy, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.

Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Tak więc, dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).

Stosownie natomiast do art. 917 Kodeksu cywilnego:

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron.Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

Tym samym, umorzona Państwu na podstawie ugody kwota wierzytelności stanowi przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zaniechanie poboru podatku

Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. 2025 r. poz. 1672):

Z kolei § 3 ww. rozporządzenia stanowi, że:

Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:

W myśl natomiast § 4a ww. rozporządzenia dodanego rozporządzeniem zmieniającym z dnia 20 grudnia 2024 r.:

Zgodnie z treścią art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazanego w § 3 ww. rozporządzenia:

Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.

Wobec powyższego, ww. zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia). Kwota ww. wierzytelności może przy tym obejmować kapitał, odsetki, a także prowizje oraz poniesione opłaty niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń. Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i dotyczył jednej inwestycji mieszkaniowej.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „remont”.

Pojęcie remontu zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.), zgodnie z którym:

W orzecznictwie przyjmuje się, że za wydatki spełniające kryteria art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych można uważać, w szczególności, wykonanie robót budowlanych w istniejącym lub nowo powstałym budynku/lokalu mieszkalnym wraz z wymianą/ instalacją składników wyposażenia technicznego budynku lub lokalu (np. instalacji wodnej, kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania, ciepłej wody, gazu przewodowego).

Stosownie do wyżej wskazanej definicji remontu, za „remont” budynku mieszkalnego/lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy uznać prace dotyczące tego budynku mieszkalnego/lokalu mieszkalnego jako nieruchomości i jego części składowych (tj. wszystkiego, co nie może być odłączone od budynku mieszkalnego/lokalu mieszkalnego bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego), służące utrzymaniu budynku mieszkalnego/lokalu mieszkalnego we właściwym stanie, doprowadzeniu go do pożądanej zdolności użytkowej, modernizacji jego elementów składowych. „Remontem” w rozumieniu omawianego przepisu jest również tzw. wykończenie budynku mieszkalnego/lokalu mieszkalnego, a więc prace służące doprowadzeniu do zdolności użytkowej budynku mieszkalnego/lokalu mieszkalnego. W każdym przypadku remont dotyczy „materii” budynku mieszkalnego/lokalu mieszkalnego, a więc jego ścian, podłóg, sufitu, okien, drzwi, wyposażenia technicznego takiego jak instalacje: wodna, kanalizacyjna, elektryczna, grzewcza, gazowa bądź innych elementów trwale połączonych konstrukcyjnie z elementami budowlanymi budynku mieszkalnego/lokalu mieszkalnego. Pojęcie „trwałość” nie polega na tym, że nie można np. mebli zdemontować tylko na tym, że po zdemontowaniu tracą one swoją funkcję.

W orzecznictwie przyjmuje się, że za wydatki spełniające kryteria art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych można uważać, w szczególności, wykonanie robót budowlanych w istniejącym lub nowopowstałym budynku mieszkalnym wraz z wymianą/instalacją składników wyposażenia technicznego budynku lub lokalu np. instalacji wodnej, kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania, cieplej wody, gazu przewodowego. W praktyce więc przy rozpatrywaniu przesłanek pozwalających na skorzystanie z ulgi mieszkaniowej, zarówno w przypadku remontu, budowy, jak i wykończenia nieruchomości ponoszone są wydatki o zbliżonym charakterze.

Tym samym, poniesione przez Państwa wydatki na wskazane w pytaniu malowanie ścian i wymianę glazury łazienkowej, można uznać za wydatki spełniające kryteria art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Państwa skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności

Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, w § 3 pkt 3 odsyła do art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. katalogu wydatków mieszkaniowych.

W świetle przepisów określających katalog wydatków sfinansowanych z kredytu mieszkaniowego objętych zaniechaniem poboru podatku dochodowego, zakup lokalu mieszkalnego i jego remont wypełnia przesłankę do uznania go za kredyt mieszkaniowy, o którym mowa w ww. rozporządzeniu Ministra Finansów.

W konsekwencji, stwierdzam, że kwota wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zaciągniętego w 2005 r., która została Państwu umorzona przez Bank na podstawie ugody zawartej 19 grudnia 2025 r., stanowi dla Państwa przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie do uzyskanego przez Państwa przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności (na którą składają się kwota kapitału, odsetki bieżące) z tytułu kredytu mieszkaniowego, o którym mowa we wniosku, zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

W konsekwencji, nie są Państwo zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od uzyskanego ww. przychodu z tytułu umorzenia części kredytu.

Skutki podatkowe otrzymania kwoty z tytułu zawarcia ugody z bankiem

Definicja ugody zawarta w powołanym wyżej art. 917 ustawy Kodeks cywilny pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia.

Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.

Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy Prawo bankowe.

Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się natomiast w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem, kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Jak wynika z zacytowanych wyżej przepisów, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.

Odnosząc się do skutków podatkowych otrzymania na podstawie ugody wskazanej we wniosku kwoty wyjaśniam, że zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Z opisu sprawy wynika, że 19 grudnia 2025 r. zawarli Państwo ugodę z bankiem dotyczącą kredytu hipotecznego zaciągniętego w 2005 r. Na podstawie ww. ugody bank zobowiązany był m.in. zapłacić na rzecz Kredytobiorców kwotę w wysokości 100 000 zł. We wniosku wskazali Państwo, że kwota ta nie stanowi przysporzenia ponad kwoty uiszczane, mieści się w kwocie wpłacanej przez Kredytobiorców do banku tytułem spłaty zadłużenia. Jest zwrotem części wcześniej uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych uznanych za nadpłatę po przewalutowaniu (zgodne z opisem we wniosku i stanowiskiem Banku).

Mając na uwadze powyższe, stwierdzam, że w przedstawionej sprawie wypłata przez bank przedmiotowej kwoty z tytułu zawarcia ugody z bankiem dotyczącej kredytu zaciągniętego w 2005 r., nie spowoduje u Państwa powstania przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, nie mają Państwo obowiązku zapłaty podatku dochodowego od wypłaconej przez bank ww. kwoty.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanego pytania, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu zdarzenia, które nie były przedmiotem pytania i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę.

Wyjaśnić również należy, że Organ wydając interpretacje w trybie ww. przepisu, nie odnosi się do kwot i nie dokonuje wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu, zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

… (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w … . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.