Możliwość skorzystania ze zwolnienia w podatku dochodowym - ulga na powrót.
Podatnik, polski obywatel, mieszkał i pracował w Niemczech od lipca 2012 r. do maja 2022 r. W tym czasie jego rodzina (żona i dzieci) także przebywała w Niemczech. W lipcu 2021 r. do marca 2022 r. przyjeżdżał okazjonalnie do Polski na szkolenie diagnosty samochodowego (weekendy). W tym okresie nadal pracował w Niemczech. W dniu 1 maja 2022 r. przeniósł się na stałe do Polski wraz z rodziną. Posiada dokumenty potwierdzające jego pobyt w Niemczech (umowy o pracę,…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
26 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 30 marca 2026 r. (data wpływu 3 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Posiada Pan polskie obywatelstwo. W okresie od 4 lipca 2012 r. do 30 kwietnia 2022 r. stale zamieszkiwał Pan w Niemczech i pracował w niemieckiej firmie na terytorium Niemiec. W Niemczech przebywała również Pana najbliższa rodzina – żona oraz dzieci, które urodziły się w trakcie pobytu za granicą.
W tym okresie ośrodek interesów życiowych (osobistych i gospodarczych) znajdował się wyłącznie w Niemczech.
Posiada Pan pełną dokumentację potwierdzającą ten fakt, w tym:
W okresie od lipca 2021 r. do 31 marca 2022 r. przebywał Pan okazjonalnie w Polsce (głównie w soboty), w celu uczestnictwa w kursie i nabycia uprawnień diagnosty samochodowego. Pobyt ten miał charakter tymczasowy i celowy, w tym czasie Pana rodzina nadal zamieszkiwała w Niemczech, a Pan pozostawał tam nadal w zatrudnieniu – pracował Pan w pełnym wymiarze czasu pracy. Dochody z tytułu umowy zlecenia uzyskane w 2021 r. (związane z kursem) zostały wykazane w niemieckim zeznaniu podatkowym jako dochody zagraniczne, co potwierdza status rezydenta podatkowego Niemiec w tamtym okresie.
W okresie od 2012 r. do 30 kwietnia 2022 r. miał Pan miejsce zamieszkania w Niemczech, zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju.
W okresie od 2012 r. od 30 czerwca 2021 r. nie przebywał Pan w ogóle na terytorium Polski. W okresie od 1 lipca 2021 r. do 31 marca 2022 r. przebywał Pan w Polsce sporadycznie, lecz nie dłużej niż 183 dni.
W tych latach Pana miejscem zamieszkania wraz z żoną i dziećmi były Niemcy, momentem zmiany miejsca zamieszkania na terytorium Polski był 1 maja 2022 r.
W okresie od 2012 do 30 kwietnia 2022 r. Niemcy były Pana centrum interesów życiowych.
Lata podatkowe, w jakich chciałby Pan skorzystać „z ulgi na powrót” to 2023–2026.
W okresie poprzedzającym te lata nie korzystał Pan z tej ulgi.
W okresie, w którym chciałby Pan skorzystać z ulgi na powrót, będzie uzyskiwał dochody ze stosunku pracy ponieważ, ma Pan zawartą umowę o pracę z pracodawcą na czas nieokreślony.
W uzupełnieniu wniosku podał Pan następujące informacje.
Nie posiada Pan certyfikatu rezydencji (poza dokumentami wymienionymi we wniosku) potwierdzającego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych poza Polską w latach 2019-2021 oraz w 2022 r. do dnia poprzedzającego dzień, w którym przeprowadził się Pan do Polski. Dokumenty, które wymienił Pan we wniosku (umowa o pracę i pozostałe) potwierdzają Pana miejsce zamieszkania poza Polską również w okresie, w którym przebywał Pan okazjonalnie w Polsce, tj. od 1 lipca 2021 r. do 31 marca 2022 r. Dowody, które potwierdzają Pana miejsce zamieszkania poza terytorium Polski obejmują okres od 4 lipca 2012 r. do 30 kwietnia 2022 r.
W latach 2019–2021, do momentu przyjazdu do Polski w roku 2022, nie przebywał Pan na terenie Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
W latach 2019–2021 oraz w roku 2022, do momentu przyjazdu do Polski, nie posiadał Pan źródła dochodów w Polsce, poza umową zleceniem, którą opisał Pan w złożonym wcześniej wniosku. Dnia 14 listopada 2012 r. postanowieniem sądu nabył Pan spadek po babci, tj. nieruchomość zabudowaną nadającą się do remontu. W wyżej wymienionym okresie posiadał Pan w Polsce również konto bankowe. Poza wyżej wymienionymi pozycjami nie miał Pan żadnych umów.
Tak, w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski podlega Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
Po przyjeździe do Polski zamieszkał Pan wraz z rodziną u teściów do momentu ukończenia remontu Pana domu.
Pana najbliższa rodzina(żona i dzieci) przeniosły się razem z Panem do Polski z dniem 1 maja 2022 r.
Suma osiąganych przez Pana przychodów, w którymkolwiek roku podatkowym, w którym chce Pan skorzystać z ulgi na powrót przekroczy kwotę 85 525 zł. Są to przychody, które podlegają podatkowi dochodowemu od osób fizycznych.
Pytanie
Czy na podstawie przedstawionego opisu zdarzenia ma Pan prawo do skorzystania z „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Czy ma Pan prawo na skorzystanie z ulgi w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, tj. w latach 2023, 2024, 2025 oraz 2026, przyjmując, że rokiem zakończenia stosowania zwolnienia będzie rok 2026?
Czy umowa zlecenie, którą miał Pan w 2021 r w Polsce, zawarta w celu uczestnictwa w kursie i nabycia uprawnień diagnosty samochodowego, pozwala na skorzystanie z ulgi z pyt. 1? W Polsce nabywając uprawnienia przebywał Pan okazjonalnie - (głównie w soboty), miała ona charakter tymczasowy i celowy.
Pana stanowisko w sprawie
Pana zdaniem, spełnia Pan wszystkie ustawowe przesłanki do skorzystania z ulgi na powrót określonej w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT.
Po pierwsze, spełnia Pan warunki nieposiadania miejsca zamieszkania na terytorium RP w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił Pan rezydencję (tj. lata 2019-2021). Incydentalne przyjazdy do Polski w 2021 r. w celu odbycia szkolenia zawodowego nie doprowadziły do przeniesienia ośrodka interesów życiowych, które do połowy 2022 r. niezmiennie znajdowały się w Niemczech (gdzie przebywała żona i dzieci).
Po drugie, posiada Pan obywatelstwo polskie i przeniósł rezydencję do Polski po 31 grudnia 2021 r.
Po trzecie, zgodnie z art. 21 ust. 39 ustawy o PIT, ma Pan prawo wyboru momentu rozpoczęcia korzystania z ulgi: może to być rok przeniesienia rezydencji lub rok następny. Z uwagi na fakt, że Pana zarobki w 2022 r. były stosunkowo niskie, wybiera Pan okres korzystania z ulgi przypadający na lata 2023-2026.
W związku z powyższym, Pana przychody z pracy na etacie w wymienionych latach, powinny korzystać ze zwolnienia z opodatkowania do wysokości limitu 85 528 zł rocznie.
Pana zdaniem, umowa zlecenia, w celu nabycia uprawnień diagnosty nie zabiera Panu prawa skorzystania z ulgi, ponieważ okres tej umowy nie zmienił Pana dotychczasowej rezydencji podatkowej. Pana powrotem do Polski na stałe jest dzień 1 maja 2022 r.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2647 ze zm.; Dz. U. z 2024 r., poz. 226 ze zm.; Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,
b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,
d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
- w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:
Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 21 ust. 43 ww. ustawy:
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:
a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
3) podatnik:
a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub
b) miał miejsce zamieszkania:
4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz
5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia – w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy:
Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.
Powyższe przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a) tiret 13 ustawy z dnia 23 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.).
Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:
Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Zwolnieniu z opodatkowania podlegają wyłącznie przychody uzyskane ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy, z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8, z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz z zasiłku macierzyńskiego.
W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, i co istotne, w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, należy mieć nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium RP.
Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne, aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Z treści wniosku wynika, że po powrocie do Polski 1 maja 2022 r., podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Zatem, warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został spełniony.
Następny warunek określa art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) i b) ww. ustawy, który wskazuje, że prawo do omawianej ulgi przysługuje podatnikowi, który nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:
· trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
· okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Zagadnienie obowiązku podatkowego i miejsca zamieszkania dla celów podatkowych zostało zaprezentowane w art. 3 ust. 1, ust. 1a i ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:
Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
W myśl natomiast art. 4a ustawy:
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów.
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
W świetle art. 3 ust. 1a ww. ustawy, analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem ww. przesłanek. Podatnik spełniający kryteria wymienione w art. 3 ust. 1a ww. ustawy, jest uznawany za osobę mającą nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, natomiast podatnik, który tych kryteriów nie spełnia podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Mając na uwadze, że od 4 lipca 2012 r. zamieszkiwał Pan na terenie Niemiec, ustalając Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych należy odnieść się do przepisów Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku z dnia 14 maja 2003 r. (Dz.U. 2005 r. Nr 12, poz. 90):
Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej Umowy:
W rozumieniu niniejszej umowy określenie „określenie osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, miejsce zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo, każdą jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym Państwie, w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł w tym Państwie lub z tytułu majątku położonego w tym Państwie.
Na mocy art. 4 ust. 2 tej Umowy:
Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad:
a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym zwykle przebywa;
c) jeżeli osoba przebywa zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, którego jest obywatelem;
d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę kwestię w drodze wzajemnego porozumienia.
Z analizy przedstawionego przez Pana opisu sprawy wynika, że w okresie od 4 lipca 2012 r. do 30 kwietnia 2022 r. stale zamieszkiwał Pan w Niemczech i pracował w niemieckiej firmie na terytorium Niemiec – miał Pan miejsce zamieszkania w Niemczech, zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju. W Niemczech przebywała również Pana najbliższa rodzina – żona oraz dzieci, które urodziły się w trakcie pobytu za granicą. W tym okresie ośrodek interesów życiowych (osobistych i gospodarczych) znajdował się wyłącznie w Niemczech. W okresie od 2012 r. do 30 kwietnia 2022 r. miał Pan miejsce zamieszkania w Niemczech, zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju. W okresie od 4 lipca 2012 r. od 30 czerwca 2021 r. nie przebywał Pan na terytorium Polski. Natomiast, w okresie od 1 lipca 2021 r. do 31 marca 2022 r. przebywał Pan w Polsce sporadycznie, lecz nie dłużej niż 183 dni w roku podatkowym (głównie w soboty), w celu uczestnictwa w kursie i nabycia uprawnień diagnosty samochodowego. Pobyt ten miał charakter tymczasowy i celowy, w tym czasie Pana rodzina nadal zamieszkiwała w Niemczech, a Pan pozostawał tam nadal w zatrudnieniu – pracował Pan w pełnym wymiarze czasu pracy. Dochody z tytułu umowy zlecenia uzyskane w 2021 r. (związane z kursem) zostały wykazane w niemieckim zeznaniu podatkowym jako dochody zagraniczne, co potwierdza status rezydenta podatkowego Niemiec w tamtym okresie. W latach 2019–2021 oraz w roku 2022, do momentu przyjazdu do Polski, nie posiadał Pan źródła dochodów w Polsce, poza umową zleceniem, którą opisał Pan w złożonym wcześniej wniosku. Dnia 14 listopada 2012 r. postanowieniem sądu nabył Pan spadek po babci, tj. nieruchomość zabudowaną nadającą się do remontu. W wyżej wymienionym okresie posiadał Pan w Polsce również konto bankowe. Poza wyżej wymienionymi pozycjami nie miał Pan żadnych umów. W tych latach Pana miejscem zamieszkania wraz z żoną i dziećmi były Niemcy, momentem zmiany miejsca zamieszkania na terytorium Polski był 1 maja 2022 r. Pana najbliższa rodzina (żona i dzieci) przeniosły się razem z Panem do Polski z dniem 1 maja 2022 r. W wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski podlega Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
Ocena powyższej sytuacji prowadzi do wniosku, że od 4 lipca 2012 r. do 1 maja 2022 r. Pana miejsce zamieszkania znajdowało się w Niemczech. Natomiast, od 1 maja 2022 r. przeniósł Pan swoje centrum interesów życiowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co spowodowało, że od tej daty Pana miejsce zamieszkania znajduje się w Polsce i podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Zatem, spełnił Pan również wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) i b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Spełnił Pan również warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) ww. ustawy, ponieważ posiada Pan polskie obywatelstwo.
Kolejnym istotnym kryterium umożliwiającym zastosowanie „ulgi na powrót” jest stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.
Zgodnie z art. 5a pkt 21 ww. ustawy:
Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
Z treści ww. regulacji wynika, że dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym dowodem. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Takimi dokumentami mogą być np. umowa o pracę, albo umowa najmu mieszkania za granicą, albo zaświadczenie od byłego pracodawcy.
Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.
W opisie sprawy wskazał Pan, że na dowód, iż Pana miejsce zamieszkania od 4 lipca 2012 r. do 30 kwietnia 2022 r. znajdowało się na terytorium Niemiec posiada Pan pełną dokumentację potwierdzającą ten fakt, w tym:
Wskazał Pan, że dokumenty, które wymienił potwierdzają Pana miejsce zamieszkania poza Polską również w okresie, w którym przebywał Pan okazjonalnie w Polsce, tj. od 1 lipca 2021 r. do 31 marca 2022 r.
Z treści opisu sprawy wynika zatem, że posiada Pan inne dokumenty potwierdzające, iż Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w latach 2019–2021 oraz w 2022 r. do momentu powrotu do Polski 1 maja 2022 r. znajdowało się poza Polską.
Zatem, należy uznać, że spełnił Pan warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jednocześnie, w sposób oczywisty spełnił Pan również zastrzeżenie wynikające z art. 21 ust. 43 pkt 5 ww. ustawy, jako że skorzystanie z przedmiotowej ulgi jest możliwe dopiero poczynając od rozliczenia za rok 2022.
Stosownie do przedstawionego we wniosku opisu sprawy, spełnił Pan również zastrzeżenie wynikające z art. 53 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw, ponieważ przeniósł Pan swoje miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
Mając na uwadze powołane przepisy prawa podatkowego oraz przedstawiony opis sprawy należy uznać, że skoro – jak Pan wskazał w opisie sprawy – przeniósł Pan ośrodek interesów życiowych i zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski 1 maja 2022 r., to przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. tzw. „ulgi na powrót”. Przedmiotowe zwolnienie od opodatkowania obejmuje przychody do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 152 lit. a)-d) ww. ustawy – w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44. Przedmiotowym zwolnieniem od opodatkowania, może zatem Pan objąć, przychody uzyskiwane ze stosunku pracy za lata 2023-2026. Jednocześnie wyjaśniam, że skoro Pana uczestnictwo w kursie, który odbył się w Polsce, a w wyniku którego, nabył Pan uprawnienia diagnosty samochodowego nie spowodowało, że przebywał Pan na terytorium Polski powyżej 183 dni w roku podatkowym i jednocześnie Pana centrum interesów gospodarczych i osobistych w czasie trwania ww. kursu znajdowało się w Niemczech – zdarzenie to nie wywiera wpływu na prawo do przedmiotowej ulgi.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia.
Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo