Małżonkowie zaciągnęli w 2008 roku kredyt hipoteczny w CHF od banku, który spłacali przez lata. W 2025 roku zawarli z bankiem ugodę sądową, w której bank zwolnił ich z części długu i wypłacił im dodatkową kwotę 54 143,70 zł jako zwrot części spłaconych rat, ponieważ kredyt zawierał niedozwolone…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
27 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 21 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 12 marca 2026 r. (data wpływu 17 marca 2026 r.).
Treść wniosku wspólnego jest następująca:
Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
1) Zainteresowana będąca stroną postępowania:……
2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:……
Opis stanu faktycznego
W dniu … kwietnia 2008 r. małżonkowie … oraz … (dalej: „Zainteresowani” lub „Kredytobiorcy”) zawarli z ..., …, wpisanym w Krajowym Rejestrze Sądowym pod numerem …, będącym poprzednikiem prawnym Banku ... w …, ul. …, …, NIP …, REGON …, KRS …, (dalej: „Bank”) umowę kredytu hipotecznego o nr … w ratach równych, udzielonego w walucie wymienialnej CHF (dalej: „Umowa”). Kredyt ten opiewał na kwotę 98 218,05 zł i został zaciągnięty na zakup mieszkania w miejscowości …, gdzie do chwili obecnej Zainteresowani zamieszkują. Zabezpieczeniem spłaty kredytu była hipoteka kaucyjna do kwoty 166 970,69 zł. Kredyt został udzielony na okres 240 miesięcy w ratach annuitetowych. Stała marża kredytu określona została na poziomie 1,03%, do którego doliczane było zmienne oprocentowanie, określane na podstawie stawki referencyjnej LIBOR 3M. Raty kredytu stosownie pobierane były co miesiąc z rachunku prowadzonego w PLN, a wpłaty miały być przeliczane według „kursów kupna/sprzedaży walut”. W związku z zawarciem Umowy Bank wypłacił Zainteresowanym kwotę 98 218,05 zł.
W związku z tym, że zawarta przez Kredytobiorców Umowa z Bankiem zawierała niedozwolone klauzule przeliczeniowe, Bank wystąpił do Kredytobiorców z propozycją ugodową. W wyniku przeprowadzonych rozmów i negocjacji, Kredytobiorcy zdecydowali się na zawarcie z Bankiem ugody sądowej (dalej: „Ugoda”), której celem było zakończenie sporu oraz uchylenie stanu niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy, możliwych do dochodzenia przed sądem.
Ugoda została zawarta w dniu 28 marca 2025 r. Różnica pomiędzy kwotą wypłaconego Zainteresowanym kredytu, a dokonanymi przez Nich wpłatami, na dzień zawarcia Ugody wynosiła 96 353,86 zł. W ramach Ugody kredyt został rozliczony tak, jakby od daty zawarcia umowy stanowił kredyt złotowy, z zachowaniem pozostałych parametrów kredytu wynikających z Umowy, tj. okresu kredytowania − 240 miesięcy, licząc od daty zawarcia Umowy oraz formy spłaty kredytu w ratach annuitetowych, poniesionych opłat, prowizji i składek ubezpieczeniowych.
Ugodą zawartą przez Zainteresowanych z Bankiem, Bank zwolnił Kredytobiorców z pozostałej części długu, a Kredytobiorcy zrzekli się roszczeń z tejże umowy kredytu zawartej z Bankiem.
W treści Ugody wskazano, że pozostałe do spłaty zadłużenie Kredytobiorców wobec Banku z tytułu umowy wynosi 0 zł oraz, że kredyt został spłacony w całości. Jednocześnie, Bank zwolnił Kredytobiorców z długu w kwocie 7 784,51 CHF, co w przeliczeniu na dzień 27 marca 2025 r. dawało 34 254,18zł, na którą składała się kwota kapitału w wysokości 7 776,13 CHF, kwota odsetek zapadłych niespłaconych w wysokości 8,38 CHF oraz kwota odsetek bieżących w wysokości 0 CHF.
Niezależnie od powyżej wymienionych postanowień, zgodnie z § 3 ust. 4 zawartej Ugody Bank zobowiązał się również, że w terminie 30 dni od daty podpisania Ugody wypłaci Kredytobiorcy kwotę dodatkową w wysokości 54 143,70 PLN na rachunek bankowy, zaś Kredytobiorcy przyjmują do wiadomości, że w związku z wypłatą ww. kwoty powstaje po Ich stronie przychód, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11). Na marginesie należy wskazać, że oferta wypłaty dodatkowej kwoty w ramach Ugody była propozycją przedstawioną przez Bank w trakcie procesu negocjowania jej warunków, w celu skłonienia Zainteresowanych do polubownego i szybkiego zakończenia sporu.
Zainteresowani są małżeństwem, łączy Ich ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej. Właściwym do rozliczeń podatkowych dla Ich miejsca zamieszkania jest Urząd Skarbowy w ….
W uzupełnieniu wniosku wskazano:
Zaciągnięty przez Zainteresowanych kredyt został udzielony przez Bank, którego działalność podlegała nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.
Zgodnie z umową kredytu Zainteresowani byli zobowiązani do jego zapłaty solidarnie (Zainteresowana będąca stroną postępowania i Jej mąż Zainteresowany niebędący stroną postępowania).
Na pytanie Organu o treści: „na podstawie jakich przepisów prawa została podpisana 28 marca 2025 r. przez Panią i Pani męża Ugoda z Bankiem, o której mowa we wniosku?” Zainteresowani wskazali: „Podpisaliśmy umowę ugody z dnia 28 marca 2025 r., o której mowa w art. 917 − 918 Kodeksu cywilnego”.
Na pytanie Organu o treści: „Czy w ww. Ugodzie sądowej z bankiem zostało potwierdzone, że umowa kredytowa jest ważna, lecz strony zmieniają jej treść (umowa o kredyt nadal obowiązuje, ale zmienia się jej treść)”, Zainteresowani wskazali: „Tak w ugodzie zawarto takie postanowienie”.
W Ugodzie Bank wskazał, że „przewalutowuje” umowę CHF, jakby była ona złotówkowa.
Do dnia zawarcia Ugody Zainteresowani dokonali spłaty łącznie 194 571,91 zł rat kapitałowo-odsetkowych. Spłaty te przewyższyły wysokość zaciągniętego kredytu, gdyż kredyt opiewał na kwotę 98 218,05 zł.
Na pytanie Organu o treści: „Czy z Ugody wynika, że Pani i Pani mąż jako kredytobiorcy otrzymali od Banku zwrot tego, co świadczyli Państwo na rzecz Banku w czasie trwania umowy kredytu”, Zainteresowani wskazali: „Tak, Bank postanowił o zwrocie na naszą rzecz części kwot, które wpłaciliśmy na jego rzecz”.
Kwota 54 143,70 zł, którą Bank wypłacił w wyniku zawarcia ww. Ugody, stanowi zwrot części środków, które Zainteresowani wpłacili tytułem spłaty rat.
Kwota 54 143,70 zł jest kwotą części nienależnie pobranych rat kredytu w związku z zakwestionowaniem przez Zainteresowanych ważności umowy kredytu we frankach szwajcarskich (CHF).
Ww. kwota nie stanowi dodatkowego przysporzenia ponad kwoty uiszczane tytułem spłat rat przez Zainteresowanych. Kredyt był zaciągnięty na kwotę 98 218,05 zł, a Kredytobiorcy wpłacili łącznie 194 571,91 zł, zatem różnica między tymi kwotami to 96 353,86 zł, z czego Zainteresowani otrzymali zwrot w wysokości 54 143,70 zł.
Wypłacona na podstawie Ugody kwota 54 143,70 zł nie jest to wynagrodzenie za odstąpienie od roszczeń, a zwrot części spłaconych przez Kredytobiorców rat.
Bank wypłacił Zainteresowanym kwotę 54 143,70 zł w dniu 9 maja 2025 r.
Pytanie
Czy przyznana Zainteresowanym przez Bank w wyniku zawartej Ugody kwota dodatkowego zwrotu (nadpłaty) w wysokości 54 143,70 zł stanowi przychód, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i czy powinna ona podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych)?
Państwa stanowisko w sprawie
W ocenie Zainteresowanych, zwrócona Im przez Bank w wyniku zawartej Ugody kwota dodatkowa w wysokości 54 143,70 zł nie stanowi dla Nich przychodu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym z tytułu jej otrzymania nie powstał po stronie Zainteresowanych dochód, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z czym, przyznana w wyniku Ugody kwota dodatkowa 54 143,70 zł nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, bowiem nie stanowi dla Zainteresowanych dodatkowego przysporzenia majątkowego.
Na skutek przeprowadzonych rozmów ugodowych z Bankiem, Zainteresowani w istocie otrzymali zwrot uprzednio dokonanych przez Nich wpłat na poczet rat kapitałowo-odsetkowych z tytułu zaciągniętego kredytu hipotecznego, co wyklucza uznanie otrzymanej przez Nich kwoty 54 143,70 zł jako przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zainteresowani stoją na stanowisku, że wypłata tej kwoty jest dla Nich „neutralna” podatkowo. W istocie bowiem Kredytobiorcy otrzymali środki stanowiące ekwiwalent poniesionych przez Nich wydatków, które sukcesywnie od dnia zawarcia umowy z Bankiem przekazywali co miesiąc z własnych środków na poczet spłaty rat. Opodatkowaniu, zgodnie z obowiązującymi przepisami, podlega wyłącznie definitywne przysporzenie, a w przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie dochodzi do zwiększenia aktywów, wobec czego nie ma w opisywanym przypadku „przedmiotu” opodatkowania.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowymi pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Zasadniczo, ustawodawca przyjął, że przychodami są:
a) pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
b) pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika - tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, tj. z dnia 26 września 2024 r. (Dz. U. z 2024 r. poz. 1646). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są neutralne podatkowo.
O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych można mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
Zgodnie z Ugodą zawartą przez Zainteresowanych z Bankiem, nastąpił de facto zwrot nienależnie pobranych przez Bank świadczeń, tj. zwrot wpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych. W drodze Ugody Bank zgodził się umorzyć pozostałą do spłaty (według Banku) kwotę kredytu oraz zwrócić Kredytobiorcom część uiszczonych, ponad uruchomiony kapitał kredytu rat kredytu, tj. kwotę 54 143,70 zł (którą Bank w Ugodzie określił technicznie jako „kwotę dodatkową”).
Wobec powyższego należy uznać, że wypłacona Zainteresowanym kwota dodatkowa nie stanowiła dla Nich przychodu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez Zainteresowanych przysporzenia majątkowego ani wzrostu Ich majątku, w związku z czym uważają, że nie mają obowiązku „rozliczenia” tych środków dla celów podatkowych z właściwym dla Zainteresowanych Urzędem Skarbowym w ….
Na marginesie należy wskazać, że podobne stanowisko co do wyrażonego przez Zainteresowanych zajął dotychczas:
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Reguły dotyczące opodatkowania
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
· dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
· dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Jak wynika z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
· pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
· pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
Źródła przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Źródłami przychodów są: inne źródła.
Stosownie natomiast do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
Skutki podatkowe otrzymania kwoty z tytułu zawarcia ugody z bankiem
Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.
Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się natomiast w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem, kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
Jak wynika z zacytowanych wyżej przepisów, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
Odnosząc się do skutków podatkowych otrzymania wskazanej w ugodzie kwoty wyjaśniam, że zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
Z opisu sprawy wynika, że na podstawie zawartej przez Państwa … kwietnia 2008 r. umowy kredytowej Bank wypłacił Państwu kwotę 98 218,05 zł. Do dnia zawarcia z Bankiem Ugody 28 marca 2025 r. dokonali Państwo spłaty łącznie 194 571,91 zł rat kapitałowo-odsetkowych. Spłaty te przewyższyły wysokość zaciągniętego kredytu. W ww. Ugodzie Bank postanowił o zwrocie na Państwa rzecz części kwot, które wpłacili Państwo na jego rzecz. Kwota w wysokości 54 143,70 zł, którą Bank wypłacił w wyniku zawarcia ww. Ugody, stanowi zwrot części środków, które wpłacili Państwo tytułem spłaty rat. Ww. kwota jest kwotą części nienależnie pobranych rat kredytu w związku z zakwestionowaniem przez Państwa ważności umowy kredytu. Wypłacona Państwu kwota 54 143,70 zł w dniu 9 maja 2025 r. nie stanowi dodatkowego przysporzenia ponad kwoty uiszczane przez Państwa tytułem spłat rat. Kredyt był zaciągnięty na kwotę 98 218,05 zł, a wpłacili Państwo łącznie 194 571,91 zł, zatem różnica między tymi kwotami to 96 353,86 zł, z czego otrzymali Państwo zwrot w wysokości 54 143,70 zł. Ponadto wskazali Państwo, że wypłacona na podstawie Ugody kwota 54 143,70 zł nie jest to wynagrodzenie za odstąpienie od roszczeń, a zwrot części spłaconych przez Państwa rat.
Mając na uwadze powyższe, stwierdzam, że w analizowanej sprawie wypłata przez Bank przedmiotowej kwoty, o której mowa we wniosku, nie spowodowała u Państwa powstania przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, nie mają Państwo obowiązku zapłaty podatku dochodowego od wypłaconej przez Bank ww. kwoty.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania
… (Zainteresowana będąca stroną postępowania) – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego …. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo