A sp. z o.o. zawarła umowę z B S. A., na mocy której B zapewnia pracownikom A dostęp do platformy wellbeingowej „C”. Platforma oferuje usługi takie jak webinary, e-learningi, materiały audio/wideo, serwisy e-booków i audiobooków, kursy językowe, konsultacje lekarskie, badania diagnostyczne, konsultacje z trenerem personalnym, dietetykiem, psychologiem, prawnikiem, coachem i doradcą finansowym. Koszt dostępu…
Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
3 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 19 marca 2026 r. (wpływ 24 marca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca, tj. A sp. z o.o., zawarła umowę z B S. A. (dalej: B) z dnia ... 2024 r., na podstawie której B wykonuje na rzecz Wnioskodawcy usługę polegającą na zapewnieniu wszystkim pracownikom Wnioskodawcy stałego dostępu do Platformy C, co umożliwia korzystanie z Indywidualnych Usług C, dostępnych zdalnie (online) lub w innej formie, szczegółowo określonej dla poszczególnych Indywidualnych Usług C, oferowanych przez B i Partnerów C (dalej: „Program C”). Usługa C jest spersonalizowaną usługą udostępnianą przez B, uprawniającą pracowników Wnioskodawcy do korzystania z Indywidualnych Usług C, określonych w ramach Programu C. Usługa C udostępniana jest wyłącznie w formie „Numeru Usługi C”, tj. indywidualnego, unikalnego numeru przypisanego każdemu Użytkownikowi Konta C (pracownikowi Wnioskodawcy) po rejestracji na Platformie C i służącego do uzyskania dostępu do Indywidualnych Usług C.
Całkowity koszt dostępu do Programu C dla Wnioskodawcy wynosi: ... zł (... zł) netto miesięcznie. Jest to opłata ryczałtowa pozwalająca na dostęp do Programu C dla .... pracowników Wnioskodawcy.
Dostęp do Platformy C to świadczenie nabywane przez Wnioskodawcę (tj. pracodawcę) dla swoich pracowników, za które pracownicy nie ponoszą odpłatności. Pracodawca umożliwia swoim pracownikom dostęp do Platformy C na podstawie wykupionego pakietu dostępów. Z perspektywy pracownika jest to więc świadczenie nieodpłatne.
Głównym założeniem Platformy C jest ponoszenie przez pracodawcę ryczałtowej opłaty za pakiet dostępów do Platformy C. Cena za dostęp do Platformy C nie bazuje na prostym cenniku za jeden dostęp. Cena nie jest również skalkulowana jako iloczyn liczby dostępów i stawki za jeden dostęp. Cechą charakterystyczną C jest więc korzystanie z pakietu dostępów w ramach uzgodnionego jednego ryczałtowego wynagrodzenia dla klienta (tym klientem jest Wnioskodawca) – co oznacza, iż w przypadku zmian liczby użytkowników (liczy pracowników) w ramach uzgodnionego pakietu, wynagrodzenie ryczałtowe za dany pakiet może pozostać niezmienne.
Kolejną cechą Platformy C jest możliwość korzystania przez użytkowników C z różnorodnych programów i propozycji dostępnych na Platformie, limitowanych jedynie rodzajem pakietu wybranego przez klienta (pracodawcę). Stąd w ramach tego samego pakietu, pracownicy mają dostęp do wszystkich propozycji oferowanych w ramach tego wybranego pakietu i mogą korzystać z nich w ramach swoich indywidualnych preferencji i potrzeb. Powyższe oznacza, że w ramach jednej ceny dostępu (tj. ... zł) każdy z pracowników może mieć inny zakres usług – w zależności od swojej decyzji.
W wyniku tak ukształtowanej płatności, nie da się wyodrębnić kwoty przypadającej na jednego pracownika. W ramach jednej kwoty ... zł płaconej przez Pracodawcę, każdy z ... pracowników może korzystać z innego zakresu usług.
Uzupełnienie wniosku
Oferta Programu obejmuje następujące usługi:
Należy dodać, że wartość rynkowa powyższych usług jest bardzo różna. Przykładowo badania poziomu witamin to koszt ok. 240 zł, godzina z trenerem personalnym to koszt od 150 zł do 250 zł, konwersacje z języka angielskiego to koszt około 70 zł, konwersacje z języka francuskiego to koszt około 130 zł. Wnioskodawca nie ma możliwości sprawdzenia, jakie usługi C wykorzystał dany pracownik w danym miesiącu. Płatność za Program jest płatnością całościową i nie ma faktycznej możliwości rozdzielenia tej kwoty na poszczególnych pracowników oraz poszczególne usługi. Dlatego to Wnioskodawca ponosi te koszty.
Każdy pracownik, który korzysta z Programu wyraził chęć zapisu. Część osób zrobiła to kontaktując się z działem HR mailowo i prosząc o nadanie dostępu do Platformy C. Pracownicy, którzy dołączyli do firmy od listopada 2025 r. wyrażają chęć dołączenia do C poprzez dedykowany formularz ...
Jedynym warunkiem, aby móc wziąć udział w Programie, to zawarcie umowy o pracę z Wnioskodawcą i wyrażenie chęci uczestnictwa w Programie oraz oczywiście pozostawanie w stosunku pracy z Wnioskodawcą.
Celem programu jest budowanie atrakcyjnego środowiska pracy dla pracowników i zwiększanie ogólnej atrakcyjności A jako pracodawcy na rynku pracy. Platforma C jest szeroko pojętą platformą wellbeingową, jest to też element profilaktyki zdrowia psychicznego i fizycznego.
Pytanie
Czy wyżej opisane warunki dostępu do Platformy C skutkują:
1) brakiem podstaw do rozpoznania indywidualnego przychodu do celów podatku dochodowego od osób fizycznych za dostęp do Platformy C – po stronie pracownika w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz
2) brakiem obowiązku poboru podatku dochodowego od osób fizycznych – po stronie Wnioskodawcy (pracodawcy) jako płatnika tego podatku?
Państwa stanowisko w sprawie
W opinii Wnioskodawcy, warunki dostępu do Platformy C skutkują:
1) brakiem podstaw do rozpoznania indywidualnego przychodu do celów podatku dochodowego od osób fizycznych za dostęp do Platformy C – po stronie pracownika w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz
2) brakiem obowiązku poboru podatku dochodowego od osób fizycznych – po stronie Wnioskodawcy (pracodawcy) jako płatnika tego podatku.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
Źródłem przychodu jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się – w świetle art. 12 ust. 1 analizowanej ustawy:
Wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Z treści art. 32 ww. ustawy wynika, że
Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
Mając na uwadze wyżej przywołane uregulowania prawne należy zaznaczyć, że przepis art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia jedynie przykładowo przychody ze stosunku pracy. Świadczy o tym użycie słowa „w szczególności” co oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Oznacza to, że przychodami ze stosunku pracy są więc wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz świadczenia nieodpłatne, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Ponieważ przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji „nieodpłatnych świadczeń” przy interpretacji tego pojęcia odwołać się należy do jego słownikowego znaczenia.
W związku z powyższym stwierdzić należy, zgodnie z Internetowym Słownikiem Języka Polskiego, że świadczeniem nieodpłatnym jest świadczenie „niewymagające opłaty, takie za które się nie płaci, bezpłatne” (https://sjp.pwn.pl). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się natomiast, że nieodpłatne świadczenie obejmuje nie tylko świadczenie w cywilistycznym znaczeniu, ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
Mając na uwadze opis sprawy oraz zacytowane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazać należy na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 947), z którego wynika że za przychody pracownika, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ww. ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:
Ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego, z pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.
W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzić do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku.
Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.
Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu.
W świetle powyższego zauważam, że nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.
W okolicznościach przedstawionych w Państwa wniosku przesłanki, o których mowa w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, zostaną spełnione.
W analizowanej sprawie pierwszy warunek jest spełniony, bowiem skorzystanie ze świadczenia w postaci bezpłatnego dostępu do platformy „C” zależy od woli pracownika. Jak wskazano w opisie sprawy, każdy pracownik, który korzysta z Programu, wyraził chęć zapisu.
W dalszej kolejności – odnosząc się do drugiego warunku Trybunału Konstytucyjnego – stwierdzam, że świadczenie to, mimo że pośrednio może prowadzić do zwiększenia efektywności pracy pracownika poprzez zwiększenie jego dobrostanu, to jednak jest spełnione głównie w interesie samego pracownika. Oferta Programu obejmuje następujące usługi:
Świadczenie to w istocie przynosi korzyść samemu pracownikowi, który może zatroszczyć się o kondycję swojego zdrowia fizycznego czy psychicznego, poszerzać wiedzę z dziedziny literatury czy muzyki.
Ponadto otrzymanie przez pracownika świadczenia w postaci darmowego dostępu do platformy „C” stanowi dla niego realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Jak wyjaśniono już wcześniej, korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. Taka też sytuacja ma miejsce w Państwa przypadku – pracownik uzyska dochód w postaci zaoszczędzenia wydatków, które poniósłby, gdyby nie otrzymał nieodpłatnego świadczenia od pracodawcy.
W tej sprawie spełniony jest również trzeci warunek opisany w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W ww. wyroku Trybunał orzekł, że aby nieodpłatne świadczenie stanowiło przychód podatkowy, powinna być to korzyść przypisana konkretnej osobie (indywidualnemu pracownikowi), w ustalonej dla niej indywidualnie wysokości. Jak wynika z wniosku:
Zatem są Państwo w stanie zidentyfikować osoby, które otrzymały dostęp do uczestniczenia w Programie. Kwestia sposobu korzystania przez pracowników z Programu ma drugorzędne znaczenie. Płacą Państwo ryczałtową kwotę za pakiet dostępów do Programu. Znają zatem Państwo wysokość opłaty za usługę i ilość pracowników przystępujących do platformy. Tym samym, możliwe jest również ustalenie wartości świadczenia przypadającego na konkretnego pracownika.
Mając na uwadze powyższe, uznaję, że w związku z nieodpłatnym zapewnieniem przez Państwa swoim pracownikom dostępu do Programu C, po stronie pracowników powstaje przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, po Państwa stronie, jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, powstaje obowiązek poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń.
Zatem Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo