Interpretacja 0113-KDIPT2-3.4011.12.2026.4.KKA

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 26 lutego 2026 r., 13 kwietnia 2026 r. i 5 maja 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną posiadającą polskie obywatelstwo. Wnioskodawca urodził się i wychował w Polsce, gdzie uzyskał wykształcenie oraz zdobył doświadczenie zawodowe.

Przez całe swoje życie zawodowe pozostawał związany z Polską i nadal utrzymuje te więzi.

Posiada status polskiego rezydenta podatkowego (podlega w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów czyli posiada w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy). Wnioskodawca pozostaje w związku małżeńskim. Żona Wnioskodawcy posiada obywatelstwo polskie oraz ma status polskiego rezydenta podatkowego

Małżonkowie mają jedno dziecko, które pozostaje na ich wspólnym utrzymaniu. Dziecko Wnioskodawcy, w wieku 19 lat, posiada obywatelstwo polskie. Obecnie studiuje w ….

Wnioskodawca od 10 lat prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą X, zarejestrowaną na podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG).

Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest …... Wnioskodawca nie jest nigdzie zatrudniony.

Wnioskodawca posiada udziały w amerykańskich spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością (LLC) i komandytowych (LP), a także lokaty i papiery wartościowe na rachunku maklerskim w UBS (Szwajcaria). Jest właścicielem 4 nieruchomości mieszkalnych, w tym tej, w której zamieszkuje obecnie z rodziną. Wnioskodawca nie posiada inwestycji kapitałowych ani rachunków maklerskich w instytucjach finansowych w Polsce.

Wnioskodawca nie opłaca składek na pracownicze plany kapitałowe w Polsce. Wnioskodawca planuje zakończenie swojej kariery profesjonalnej i zawodowej przed osiągnięciem wieku emerytalnego. Zamierza zawiesić lub zamknąć prowadzoną działalność gospodarczą i utrzymywać się ze zgromadzonych oszczędności i dochodów pasywnych z tych aktywów. Jednym z rozważanych miejsc zamieszkania po zakończeniu aktywności profesjonalnej i zawodowej jest Szwajcaria, Wnioskodawca planuje tam zakup nieruchomości mieszkalnej.

Wnioskodawca zamierza przebywać w swoim szwajcarskim domu/lokalu przez część roku wraz z małżonką, która również zamierza zakończyć swoją karierę profesjonalną i zawodową. Planuje sprzedać część, choć nie wszystkie, posiadane przez siebie nieruchomości położone w Polsce.

Wnioskodawca pozostawi do dyspozycji swojej i małżonki lokal zamieszkiwany obecnie, który wykorzystywać będą oni regularnie podczas swoich czasowych pobytów w Polsce. Dziecko, po zdobyciu tytułu licencjata na obecnym kierunku, rozważa dalszą edukację za granicą.

Pozostałe nieruchomości położone w Polsce, które nadal będą w posiadaniu Wnioskodawcy, przynosić będą przychody z wynajmu lub zostaną zbyte. Wraz z przychodami z dywidend, odsetek i zysków kapitałowych z lokat inwestycji w zagraniczne papiery wartościowe poprzez rachunek maklerski w UBS (Szwajcaria).

Wnioskodawca nie zamierza posiadać inwestycji kapitałowych ani rachunków maklerskich w instytucjach finansowych w Polsce.

Łączna długość pobytów Wnioskodawcy w Polsce w roku podatkowym 2026 przekroczy 183 dni, zaś od roku podatkowego 2027 nie przekroczy 183 dni. W przypadku, gdyby sytuacja międzynarodowa Polski uległa pogorszeniu i Wnioskodawca uznałby, iż dotychczasowy status życia Jego i Jego rodziny w Polsce jest zagrożony, zrezygnuje z jakichkolwiek czasowych pobytów w Polsce i wraz z małżonką przebywać będzie wyłącznie w Szwajcarii lub w innych krajach zapewniających bezpieczną sytuację życiową.

Wnioskodawca otrzyma w 2026 roku od szwajcarskich władz podatkowych zaświadczenie o posiadaniu miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) w Szwajcarii i będzie tam opodatkowany od całości swoich dochodów (będzie posiadał tam nieograniczony obowiązek podatkowy). Będzie posiadał obowiązek zameldowania na pobyt w jednej z gmin szwajcarskich i zamierza dokonać tych formalności.

Dodatkowo przepisy obowiązujące w Szwajcarii nakładają na osoby posiadające zagraniczne prawo jazdy obowiązek jego wymiany na dokument wydany przez szwajcarskie organy. Wymiana ta musi zostać dokonana w terminie 12 miesięcy od pierwszego dnia pobytu w Szwajcarii. Po upływie tego okresu prawo jazdy wydane za granicą traci ważność na terenie Szwajcarii, co skutkuje utratą prawa do prowadzenia pojazdów. W związku z tym Wnioskodawca zobowiązany będzie do wymiany polskiego prawa jazdy na jego szwajcarski odpowiednik, aby zachować uprawnienia do kierowania pojazdami w Szwajcarii.

Wnioskodawca oraz Jego małżonka posiadać będą również ubezpieczenie zdrowotne w Szwajcarii, obejmujące zarówno obowiązkowy, podstawowy pakiet, jak i ubezpieczenie rozszerzone. Każda osoba zameldowana na terenie Szwajcarii jest zobowiązana do wykupienia podstawowego ubezpieczenia zdrowotnego w jednej z prywatnych kas chorych, które zapewnia dostęp do podstawowej opieki medycznej w przypadku nagłej choroby lub wypadku. Dodatkowo Wnioskodawca wykupi ubezpieczenie rozszerzone, które umożliwi korzystanie z opieki specjalistycznej w razie potrzeby.

Wnioskodawca oraz Jego małżonka posiadają również abonament na prywatne usługi opieki medycznej w Polsce.

Wnioskodawca nie posiada żadnych zobowiązań kredytowych ani w Polsce, ani w Szwajcarii, ani w jakimkolwiek innym państwie.

Na równi ze Szwajcarią, Wnioskodawca rozważa również zakup nieruchomości i zamieszkanie w innym kraju europejskim o bezpiecznym statusie. Każdy z rozważanych krajów jest członkiem Europejskiego Obszaru Gospodarczego i z każdym z rozważanych krajów Polska posiada umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Uzupełnienie wniosku z 26 lutego 2026 r.

Na moje pytanie o treści:

odpowiedział Pan:

Na moje pytanie o treści:

odpowiedział Pan:

Na moje pytanie o treści:

odpowiedział Pan:

Na moje pytanie o treści:

odpowiedział Pan:

Na moje pytanie o treści:

odpowiedział Pan:

Na moje pytanie o treści:

odpowiedział Pan:

Na moje pytanie o treści:

odpowiedział Pan:

Na moje pytanie o treści:

odpowiedział Pan:

Na moje pytanie o treści:

odpowiedział Pan:

Na moje pytanie o treści:

odpowiedział Pan:

Na moje pytanie o treści:

odpowiedział Pan:

Na moje pytanie o treści:

odpowiedział Pan:

Na moje pytanie o treści:

odpowiedział Pan:

Na moje pytanie o treści:

odpowiedział Pan:

Na moje pytanie o treści:

odpowiedział Pan:

Na moje pytanie o treści:

odpowiedział Pan:

Na moje pytanie o treści:

odpowiedział Pan:

Na moje pytanie o treści:

odpowiedział Pan:

Uzupełnienie wniosku z 13 kwietnia 2026 r.

Odnosząc się do wskazanej niespójności wyjaśnił Pan, że odpowiedź na pytanie:

W którym z krajów – w okresie którego dotyczy wniosek – będzie zazwyczaj Pan przebywał? Jakie okresy w poszczególnych latach będzie spędzał Pan poza granicami Polski, a jakie w Polsce?

Winna brzmieć:

Zazwyczaj, tj. przez minimum pół roku Wnioskodawca zaczynając od roku 2027 będzie przebywał w Szwajcarii. Biorąc pod uwagę podróże zagraniczne (poza Polskę i Szwajcarię), w Polsce będzie przebywał zaczynając od roku 2027 przez okres krótszy niż pół roku.

Łączna długość pobytów Wnioskodawcy w Polsce w roku podatkowym 2026 przekroczy zaś 183 dni.

W odpowiedzi na wezwanie zabrakło zatem rozróżnienia pomiędzy tymi dwoma okresami, których dotyczy wniosek.

Uzupełnienie wniosku z 5 maja 2026 r.

Łączna długość pobytów Wnioskodawcy w Polsce w roku podatkowym 2026 przekroczy 183 dni, zaś od roku podatkowego 2027 (w roku podatkowym 2027 i następnych) łączna długość pobytów Wnioskodawcy w Polsce nie przekroczy 183 dni.

Pytania (po uzupełnieniu wniosku)

1.    Czy Wnioskodawca utraci status polskiego rezydenta podatkowego (przestanie podlegać w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów, a będzie podlegać tu jedynie opodatkowaniu ze źródeł położonych w Polsce) po uznaniu Go przez właściwe zagraniczne władze podatkowe w 2026 r. za posiadającego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) w Szwajcarii?

2.    W którym dniu nastąpi utrata statusu polskiego rezydenta podatkowego przez Wnioskodawcę:

a.    w dniu zakupu nieruchomości mieszkalnej w Szwajcarii?

b.    w dniu otrzymania od właściwych zagranicznych władz podatkowych zaświadczenia o posiadaniu miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) w Szwajcarii?

c.    w dniu zameldowania na pobyt w jednej z gmin szwajcarskich?

d.    w dniu wymiany polskiego prawa jazdy na jego odpowiednik szwajcarski?

e.    w dniu wykupienia ubezpieczenia zdrowotnego w jednej z prywatnych kas chorych w Szwajcarii?

f.     w dniu, w którym wiadomo będzie, iż Jego łączny okres przebywania w Polsce w roku podatkowym nie przekroczy 183 dni?

g.    w dniu rezygnacji z jakichkolwiek czasowych pobytów w Polsce i podjęciu decyzji o przebywaniu wraz z małżonką wyłącznie w Szwajcarii?

3.    Czy Wnioskodawca utraci status polskiego rezydenta podatkowego (przestanie podlegać w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów, a będzie podlegać tu jedynie opodatkowaniu ze źródeł położonych w Polsce) po uznaniu Go przez portugalskie władze podatkowe w 2026 r. za posiadającego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) w Portugalii?

4.    W którym dniu nastąpi utrata statusu polskiego rezydenta podatkowego przez Wnioskodawcę:

a.    w dniu zakupu nieruchomości mieszkalnej w Portugalii?

b.    w dniu otrzymania od portugalskich władz podatkowych zaświadczenia o posiadaniu miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) w Portugalii?

c.    w dniu zameldowania na pobyt w Portugalii?

d.    w dniu, w którym wiadomo będzie, iż jego łączny okres przebywania w Polsce w roku podatkowym nie przekroczy 183 dni?

e.    w dniu rezygnacji z jakichkolwiek czasowych pobytów w Polsce i podjęciu decyzji o przebywaniu wraz z małżonką wyłącznie w Portugalii?

Pana stanowisko w sprawie (po uzupełnieniu wniosku)

Ad 1

Zdaniem Wnioskodawcy, utraci On status polskiego rezydenta podatkowego (przestanie podlegać w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów, a będzie podlegać tu jedynie opodatkowaniu ze źródeł położonych w Polsce) po uznaniu Go przez właściwe zagraniczne władze podatkowe w 2026 r. za posiadającego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) w Szwajcarii.

Ad 2

W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, utrata przez Niego statusu polskiego rezydenta podatkowego nastąpi w dniu otrzymania od właściwych zagranicznych władz podatkowych zaświadczenia o posiadaniu miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) w Szwajcarii.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Zgodnie z art. 3 ust. 1 UPDOF, osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (są polskimi rezydentami podatkowymi), podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która (ust. 1a):

1)    posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)    przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Art. 4a UPDOF stanowi z kolei, iż przepisy art. 3 ust. 1 i 1a stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Art. 25 Kodeksu cywilnego definiuje miejsce zamieszkania osoby fizycznej jako miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.

W rozumieniu Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze (art. 4 ust. 1). Jednakże określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu na dochód jaki osiąga ona ze źródeł położonych w tym Państwie lub z tytułu majątku położonego w tym Państwie.

Jeżeli stosownie do postanowień ust. 1 tego artykułu, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Państwach, to jej status będzie określony według następujących zasad:

a)    osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek jej interesów życiowych);

b)    jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym zwykle przebywa;

c)    jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, którego jest obywatelem;

d)    jeżeli jest ona obywatelem obu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia.

Podobnie brzmiące regulacje zawierają umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania wzorowane na Konwencji Modelowej OECD, zawarte przez Polskę z każdym z rozważanych przez Wnioskodawcę pod kątem zmiany rezydencji podatkowej krajów, będących członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

Wnioskodawca po zakończeniu swojej kariery profesjonalnej i zawodowej przed osiągnięciem ustawowego polskiego wieku emerytalnego zamierza zawiesić lub zamknąć prowadzoną działalność gospodarczą. Nie będzie zatem posiadał źródła aktywnych dochodów w Polsce, co zredukuje istotnie jego związki gospodarcze z Polską. Będzie utrzymywać się ze zgromadzonych oszczędności i dochodów pasywnych z tych aktywów. Nie posiada i nie zamierza posiadać inwestycji kapitałowych ani rachunków maklerskich w instytucjach finansowych w Polsce, zatem źródła dochodów będące podstawą jego utrzymania i powiązania gospodarcze znajdować się będą poza Polską (obecnie są to inwestycje w zagraniczne papiery wartościowe poprzez rachunek maklerski w UBS w Szwajcarii).

Wnioskodawca po nabyciu nieruchomości mieszkalnej w Szwajcarii zamierza przebywać w niej przez część roku wraz z małżonką, która również zamierza zakończyć swoja karierę profesjonalną i zawodową. Dorosłe dziecko, będące obecnie na utrzymaniu Wnioskodawcy, po zakończeniu studiów licencjackich w Polsce, rozważa dalszą edukację za granicą. Zatem również powiązania osobiste Wnioskodawcy będą miały ściślejszy charakter ze Szwajcarią.

Wynikiem istnienia tych powiązań i sytuacji życiowej Wnioskodawcy będzie uznanie Go przez właściwe zagraniczne władze podatkowe w 2026 r. za posiadającego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) w Szwajcarii.

Oznaczać to będzie, iż w Szwajcarii Wnioskodawca podlegać będzie opodatkowaniu od całości swoich dochodów (czyli posiadać tam będzie nieograniczony obowiązek podatkowy). A zatem w świetle art. 4 ust. 1 Konwencji (i innych traktatów z odpowiednimi krajami EOG) zgodnie z ich prawem podlegać tam będzie opodatkowaniu z uwagi na Jego miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu albo inne kryterium o podobnym charakterze. Oznacza to, że zgodnie z Konwencją (i innymi traktatami z odpowiednimi krajami EOG) będzie miał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w tym innym państwie. Konsekwentnie, nie będzie miał go w Polsce, gdyż zgodnie z Konwencją  (i innymi traktatami z odpowiednimi krajami EOG) taki status można mieć tylko w jednym   z umawiających się państw.

Nawet gdyby uznać, co zdaniem Wnioskodawcy nie ma miejsca, że na podstawie art. 4 ust. 1 Konwencji (i innych traktatów z odpowiednimi krajami EOG) uważa się Go za mającego miejsce zamieszkania w obu państwach, to z uwagi na posiadanie ściślejszych powiązań osobistych i gospodarczych (ośrodka jego interesów życiowych) ze Szwajcarią uważać się Go będzie za mającego miejsce zamieszkania w tym państwie.

W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, utraci On status polskiego rezydenta podatkowego (przestanie podlegać w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów, a będzie podlegać tu jedynie opodatkowaniu ze źródeł położonych w Polsce) po uznaniu Go przez właściwe zagraniczne władze podatkowe w 2026 r. za posiadającego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) w Szwajcarii. Utrata przez Niego statusu polskiego rezydenta podatkowego nastąpi w dniu otrzymania od właściwych zagranicznych władz podatkowych zaświadczenia o posiadaniu miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) w Szwajcarii.

Ad 3

Zdaniem Wnioskodawcy, utraci On status polskiego rezydenta podatkowego (przestanie podlegać w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów, a będzie podlegać tu jedynie opodatkowaniu ze źródeł położonych w Polsce) po uznaniu Go przez portugalskie władze podatkowe w 2026 r. za posiadającego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) w Portugalii.

Ad 4

W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, utrata przez Niego statusu polskiego rezydenta podatkowego nastąpi w dniu otrzymania od portugalskich władz podatkowych zaświadczenia o posiadaniu miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) w Portugalii.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytań dotyczących Portugalii

Zgodnie z art. 3 ust. 1 UPDOF, osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (są polskimi rezydentami podatkowymi), podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która (ust. 1a):

1)    posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)    przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Art. 4a UPDOF stanowi z kolei, iż przepisy art. 3 ust. 1 i 1a stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Art. 25 Kodeksu cywilnego definiuje miejsce zamieszkania osoby fizycznej jako miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.

W rozumieniu Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Republika Portugalii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze (art. 4 ust. 1). Jednakże określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w Umawiającym się Państwie z tytułu dochodu uzyskiwanego ze źródeł położonych tylko w tym Państwie.

Jeżeli stosownie do postanowień ust. 1 tego artykułu, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad:

a)    osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, z którym ma ona silniejsze powiązania osobiste lub gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

b)    jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;

c)    jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem;

d)    jeżeli jest ona obywatelem obu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Wnioskodawca po zakończeniu swojej kariery profesjonalnej i zawodowej przed osiągnięciem ustawowego polskiego wieku emerytalnego zamierza zawiesić lub zamknąć prowadzoną działalność gospodarczą. Nie będzie zatem posiadał źródła aktywnych dochodów w Polsce, co zredukuje istotnie jego związki gospodarcze z Polską. Będzie utrzymywać się ze zgromadzonych oszczędności i dochodów pasywnych z tych aktywów. Nie posiada i nie zamierza posiadać inwestycji kapitałowych, ani rachunków maklerskich w instytucjach finansowych w Polsce, zatem źródła dochodów będące podstawą Jego utrzymania i powiązania gospodarcze znajdować się będą poza Polską (obecnie są to inwestycje w zagraniczne papiery wartościowe poprzez rachunek maklerski w UBS w Szwajcarii).

Wnioskodawca po nabyciu nieruchomości mieszkalnej w Portugalii zamierza przebywać w niej przez część roku wraz z małżonką, która również zamierza zakończyć swoja karierę profesjonalną i zawodową. Dorosłe dziecko, będące obecnie na utrzymaniu Wnioskodawcy, po zakończeniu studiów licencjackich w Polsce, rozważa dalszą edukację za granicą.

Zatem, również powiązania osobiste Wnioskodawcy będą miały ściślejszy charakter z Portugalią.

Wynikiem istnienia tych powiązań i sytuacji życiowej Wnioskodawcy będzie uznanie Go przez portugalskie władze podatkowe w 2026 r. za posiadającego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) w Portugalii. Oznaczać to będzie, iż w Portugalii Wnioskodawca podlegać będzie opodatkowaniu od całości swoich dochodów (czyli posiadać tam będzie nieograniczony obowiązek podatkowy).

A zatem w świetle art. 4 ust. 1 Konwencji z Portugalią, zgodnie z prawem Portugalii, podlegać tam będzie opodatkowaniu z uwagi na Jego miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu albo inne kryterium o podobnym charakterze. Oznacza to, że zgodnie z Konwencją z Portugalią będzie miał miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Portugalii.

Konsekwentnie, nie będzie miał go w Polsce, gdyż zgodnie z Konwencją z Portugalią taki status można mieć tylko w jednym z umawiających się państw.

Nawet gdyby uznać, co zdaniem Wnioskodawcy nie ma miejsca, że na podstawie art. 4 ust. 1 Konwencji z Portugalią uważa się Go za mającego miejsce zamieszkania w obu państwach, to z uwagi na posiadanie ściślejszych powiązań osobistych i gospodarczych (ośrodka Jego interesów życiowych) z Portugalią uważać się Go będzie za mającego miejsce zamieszkania w tym państwie.

W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, utraci On status polskiego rezydenta podatkowego (przestanie podlegać w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów, a będzie podlegać tu jedynie opodatkowaniu ze źródeł położonych w Polsce) po uznaniu Go przez portugalskie władze podatkowe w 2026 r. za posiadającego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) w Portugalii. Utrata przez Niego statusu polskiego rezydenta podatkowego nastąpi w dniu otrzymania od portugalskich władz podatkowych zaświadczenia o posiadaniu miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) w Portugalii.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy:

Stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy:

W myśl art. 4a ww. ustawy:

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Obliczanie długości pobytu na terytorium Polski jest dokonywane przez stosowanie metody opartej na „dniach fizycznej obecności”. Przy liczeniu dni w oparciu o tę metodę należy brać pod uwagę wszystkie dni spędzone w Polsce. Do tego okresu zaliczana jest również każda część dnia, dzień przybycia lub dzień wyjazdu osoby z Polski. Tym samym każdy pełny dzień spędzony poza Polską nie będzie brany pod uwagę. Natomiast każdą część dnia, nawet bardzo krótką, spędzoną przez podatnika w Polsce, należy zaliczyć jako dzień obecności do okresu pobytu na terytorium Polski.

Należy również podkreślić, że zmiana państwa rezydencji podatkowej może nastąpić w trakcie roku podatkowego. W takim przypadku, do dnia pozostawania polskim rezydentem podatkowym podatnik rozlicza się w Polsce na zasadzie nieograniczonego obowiązku podatkowego. Natomiast po przeniesieniu miejsca zamieszkania za granicę, podatnik podlega w Polsce opodatkowaniu tylko od dochodów uzyskanych na terytorium Polski.

Jednak co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania w Polsce w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem przesłanek wynikających z art. 3 ust. 1a tej ustawy. Rezydencja podatkowa – jak wynika z ww. Objaśnień podatkowych nie ma bowiem charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Z opisanego zdarzenia wynika, że zamierza Pan wynająć mieszkanie lub dom, a następnie poszukiwać docelowej nieruchomości w Szwajcarii.

Jednocześnie jednak wskazał Pan, że:

·         w roku podatkowym 2026 łączna długość Pana pobytów w Polsce przekroczy 183 dni;

·         w Polsce nadal będzie zamieszkiwać Pana pełnoletnie dziecko, które pozostaje na Pana i Pana małżonki utrzymaniu;

·         w Polsce pozostawi Pan do dyspozycji Pana i Pana małżonki lokal, który będzie Pan wykorzystywać regularnie podczas swoich czasowych pobytów w Polsce;

·         nieruchomości położone w Polsce, które nadal będą w Pana posiadaniu, przynosić będą przychody z wynajmu lub zostaną zbyte;

·         w Polsce będzie posiadał Pan abonament na prywatne usługi opieki medycznej.

Wskazane przez Pana okoliczności pozwalają zatem uznać, że pomimo uznania Pana w 2026 r. za rezydenta podatkowego Szwajcarii lub Portugalii nadal będzie Pan spełniał przesłanki pozwalające uznać Pana za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skoro bowiem w 2026 r. będzie Pan przebywał w Polsce powyżej 183 dni, to zostanie spełniona przesłanka wynikająca z art. 3 ust. 1a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak wyjaśniłem powyżej jest to samodzielna podstawa do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów podatkowych w Polsce.

Niezależnie od powyższego przedstawione okoliczności wskazują na zachowanie w Polsce ścisłych powiązań osobistych w postaci pełnoletniego dziecka, które pozostaje m.in. na Pana utrzymaniu. Ponadto z wniosku wynika, że wspólnie z małżonką regularnie będzie Pan wykorzystywał lokal w Polsce podczas swoich czasowych pobytów w Polsce. Poza tym, w Polsce będzie Pan posiadał nieruchomości, które będą przynosić Panu przychody m.in. z ich wynajmu.

Powyższe wskazuje zatem na utrzymanie przez Pana w Polsce ścisłych powiązań zarówno osobistych, jak i gospodarczych, co oznacza również odrębne spełnienie każdej z przesłanek wymienionych w art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy.

Powziął Pan wątpliwość, czy w sytuacji, gdy w 2026 r. właściwe zagraniczne władze podatkowe w Szwajcarii lub Portugalii uznają Pana za osobę posiadającą miejsce zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) w tych krajach, to utraci Pan status polskiego rezydenta podatkowego (przestanie podlegać w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów, i będzie podlegać tu jedynie opodatkowaniu ze źródeł położonych w Polsce). Uważa Pan, że zmiana rezydencji nastąpi w dniu otrzymania od właściwych zagranicznych władz podatkowych zaświadczenia o posiadaniu miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) odpowiednio w Szwajcarii lub w Portugalii.

Stwierdzenie, że osoba fizyczna spełnia przesłanki pozwalające uznać ją za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy nie przesądza ostatecznie o uznaniu tej osoby za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Powyższe przepisy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, co wynika z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ocena, czy podatnik podlega w Polsce ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień właściwej umowy/konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania i okoliczności do których odwołują się zawarte w nich normy kolizyjne.

Nie można zatem zgodzić się z Panem, że w przedstawionej przez Pana sytuacji okolicznością przesądzającą o zmianie rezydencji podatkowej jest sam fakt uznania Pana odpowiednio przez Szwajcarię lub Portugalię w 2026 r. za rezydenta podatkowego w tych krajach. W sytuacji bowiem gdy podatnik jest uznany w dwóch krajach za rezydenta podatkowego (dochodzi do kolizji rezydencji) rozstrzygające są zapisy tzw. reguł kolizyjnych wynikających z mającej zastosowanie w konkretnym przypadku umowy/konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania. O tym, w którym państwie podatnik posiada rezydencję podatkową nie może zatem samodzielnie przesądzać żadna ze wskazanych przez Pana okoliczności w postaci zakupu nieruchomości mieszkalnej za granicą, otrzymania zaświadczenia o posiadaniu miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) za granicą, zameldowania na pobyt w jednej z gmin szwajcarskich lub w Portugalii, wymiany polskiego prawa jazdy na jego odpowiednik szwajcarski, czy zakupu ubezpieczenia zdrowotnego w jednej z prywatnych kas chorych za granicą. Konieczna jest ocena całokształtu przedstawionych faktów i okoliczności istotnych z punktu widzenia reguł kolizyjnych.

Skutki nabycia rezydencji podatkowej w Szwajcarii w 2026 r.

Mając na uwadze, że w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nadal będzie Pan osobą mającą miejsce zamieszkania w Polsce, a ponadto w 2026 r. zostanie Pan uznany za rezydenta podatkowego Szwajcarii – ustalając Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych należy odnieść się do regulacji Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Bernie dnia 2 września 1991 r. (Dz.U. 1993 Nr 22 poz. 92 ze zm.).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji polsko-szwajcarskiej:

W myśl natomiast art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-szwajcarskiej:

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisów należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe
w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie okoliczności należy rozważyć w całości, lecz niewątpliwie należy zwrócić szczególną uwagę na indywidualne postępowanie danej osoby. Jeżeli osoba, mająca ognisko domowe w jednym państwie, utworzyła ognisko domowe w drugim państwie z zachowaniem w całej pełni pierwszego ogniska, to fakt, iż pierwsze z nich zostało zachowane w środowisku, w którym osoba ta zawsze mieszkała, pracowała i w którym znajduje się jej rodzina i mienie, może w połączeniu z innymi elementami wskazywać, że osoba ta zachowała ośrodek interesów życiowych w tym państwie.

Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Zgodnie z ww. Komentarzem do Konwencji Modelowej – kryterium, na podstawie którego organ dokonuje rozstrzygnięcia nie powinno pozostawiać wątpliwości, że wnioskodawca spełnia wymagane warunki tylko w jednym państwie.

We wniosku wskazał Pan, że stałe miejsce zamieszkania planuje Pan posiadać w Szwajcarii, jednocześnie jednak przedstawione okoliczności, z których wynika, że w Polsce zachowa Pan mieszkanie (lokal) i będzie Pan z niego regularnie korzystał wraz z żoną podczas bytów w Polsce oraz, że w Polsce na Pana utrzymaniu pozostanie Pana pełnoletni syn wskazują na posiadanie również stałego miejsca zamieszkania w Polsce.

Zatem nie jest możliwe ustalenie państwa rezydencji podatkowej w oparciu o pierwsze kryterium wynikające z art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-szwajcarskiej. Wobec powyższego – jak już wyjaśniłem powyżej – należy zastosować kolejne kryterium odnoszące do ściślejszych powiązań osobistych i gospodarczych (ośrodka interesów życiowych).

Przedstawione okoliczność wskazują zatem, że zarówno z Polską, jak i ze Szwajcarią będą łączyły Pana ścisłe powiązania osobiste i gospodarcze. W Polsce będzie zamieszkiwał Pana pełnoletni syn będący jeszcze na Pana utrzymaniu, w Polsce będzie Pan regularnie korzystał z mieszkania (lokalu) podczas pobytów w Polsce, w Polsce będzie posiadał Pan nieruchomości, które będą przynosiły przychody z wynajmu, prywatny abonament opieki medycznej, a w Szwajcarii zamierza Pan przebywać w swoim domu/lokalu przez część roku wraz z małżonką, będzie posiadał Pan również ubezpieczenie zdrowotne.

Ponadto w żadnym z państw nie udziela się Pan społecznie ani politycznie.

Zatem brak jest możliwości ustalenia miejsca zamieszkania w oparciu o kryterium odnoszące się do ściślejszych powiązań osobistych i gospodarczych. W związku z czym, zastosowanie znajdzie przepis art. 4 ust. 2 lit. b Konwencji, który pierwszeństwo opodatkowania przyznaje państwu, w którym osoba fizyczna zazwyczaj przebywa.

Mając na uwadze, że jak Pan ostatecznie wskazał, łączna długość Pana pobytów w Polsce w roku podatkowym 2026 przekroczy 183 dni uznać należy, że Pana miejscem zamieszkania dla celów podatkowych ustalonym w oparciu o normy kolizyjne zawarte w art. 4 ust. 2 Konwencji polsko -szwajcarskiej będzie więc Polska. Wobec tego, w sytuacji gdy w 2026 r. Szwajcaria uzna Pana za swojego rezydenta podatkowego, to w wyniku zastosowania regulacji zawartych w Konwencji polsko-szwajcarskiej nadal będzie podlegał Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. będzie Pan podlegał opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Jeśli natomiast – jak Pan wskazuje – sytuacja międzynarodowa Polski uległaby pogorszeniu i zrezygnuje Pan z jakichkolwiek czasowych pobytów w Polsce i wraz z małżonką przebywać Pan będzie wyłącznie w Szwajcarii – to z uwagi na zwykłe przebywanie w Szwajcarii, miejscem zamieszkania ustalonym w oparciu o ww. normy kolizyjne będzie Szwajcaria w odniesieniu do całego roku podatkowego.

Skutki nabycia rezydencji podatkowej w Portugalii w 2026 r.

Mając na uwadze, że w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nadal będzie Pan osobą mającą miejsce zamieszkania w Polsce, a ponadto w 2026 r. zostanie Pan uznany za rezydenta podatkowego Portugalii – ustalając Pana rezydencję podatkową należy odnieść się do regulacji Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Portugalską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, zawartej dnia 9 maja 1995 r. w Lisbonie (Dz. U. z 1998 Nr 48 poz. 304 ze zm., dalej: Konwencja polsko-portugalska), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz Portugalię dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1369, dalej: Konwencja MLI).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji polsko-portugalskiej:

W myśl natomiast art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-portugalskiej:

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisów konwencji polsko portugalskiej należy sięgnąć do powyżej omówionych zapisów Komentarza Modelowej Konwencji OECD.

We wniosku wskazał Pan, że będzie posiadał stałe miejsce zamieszkania w Portugalii, jednocześnie jednak przedstawione okoliczności, z których wynika, że w Polsce zachowa Pan mieszkanie (lokal) i będzie Pan z niego regularnie korzystał wraz z żoną podczas bytów w Polsce oraz, że w Polsce na Pana utrzymaniu pozostanie Pana pełnoletni syn wskazują na posiadanie również stałego miejsca zamieszkania w Polsce.

Zatem nie jest możliwe ustalenie państwa rezydencji podatkowej w oparciu o pierwsze kryterium wynikające z art. 4 ust. 2 konwencji polsko-portugalskiej. Wobec powyższego – jak już wyjaśniłem powyżej – należy zastosować kolejne kryterium odnoszące do ściślejszych powiązań osobistych i gospodarczych (ośrodka interesów życiowych).

Zważywszy na okoliczność, że z Polską i Portugalią będą łączyły Pana ścisłe powiązania osobiste i gospodarcze, bowiem w Polsce będzie zamieszkiwał Pana pełnoletni syn będący jeszcze na Pana utrzymaniu, będzie Pan zamieszkiwał wspólnie z małżonką czasowo w Polsce, w Polsce będzie posiadał Pan nieruchomości, które będą przynosiły przychody z wynajmu, prywatny abonament opieki medycznej, ale w Portugalii planuje Pan posiadać stałe miejsce zamieszkania, a mieszkania posiadane w Polsce będą miały charakter wakacyjny i będą wykorzystywane okazjonalnie, w Portugalii będzie prowadził Pan swoje gospodarstwo domowe, to brak jest możliwości ustalenia miejsca zamieszkania w oparciu o kryterium odnoszące się do ściślejszych powiązań osobistych i gospodarczych. W związku z czym, zastosowanie znajdzie przepis art. 4 ust. 2 lit. b Konwencji, który pierwszeństwo opodatkowania przyznaje państwu, w którym osoba fizyczna zazwyczaj przebywa.

Mając na uwadze, że jak Pan ostatecznie wskazał, łączna długość Pana pobytów w Polsce w roku podatkowym 2026 przekroczy 183 dni uznać należy, że Pana miejscem zamieszkania dla celów podatkowych ustalonym w oparciu o normy kolizyjne zawarte w art. 4 ust. 2 Konwencji polsko -portugalskiej będzie więc Polska. Zatem w sytuacji gdy w 2026 r. Portugalia uzna Pana za swojego rezydenta podatkowego, to w wyniku zastosowania regulacji zwartych w Konwencji polsko -portugalskiej nadal będzie podlegał Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. będzie Pan podlegał opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Jeśli natomiast – jak Pan wskazuje – sytuacja międzynarodowa Polski uległaby pogorszeniu i zrezygnuje Pan z jakichkolwiek czasowych pobytów w Polsce i wraz z małżonką przebywać będzie wyłącznie w Portugalii – to z uwagi na zwykłe przebywanie w Portugalii miejscem zamieszkania ustalonym w oparciu o ww. normy kolizyjne będzie Portugalia w odniesieniu do całego roku podatkowego.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Wyjaśniam, że przedstawiony przez Pana zakres żądania (zadane pytania) zakreśla granice, w jakich mogę wydać interpretację indywidualną. Przedmiotowe rozstrzygnięcie dotyczy więc tylko wyznaczonego przez Pana przedmiotu wniosku – zakresu Pana pytań.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·         Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.