Interpretacja 0113-KDIPT2-3.4011.122.2026.1.SJ

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie pytania nr 1 i pytania nr 2 część b) jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Opis działalności Wnioskodawcy

X spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w , zarejestrowana w rejestrze przedsiębiorców (dalej jako: „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą od roku 2007.

W ramach swojej działalności Wnioskodawca tworzy programy komputerowe o różnorodnym charakterze i zastosowaniu biznesowym.

Wnioskodawca na podstawie umowy o pracę zatrudnia pracowników, którzy mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm., zwanej dalej „ustawą PIT”).

W związku z działalnością polegającą na tworzeniu oprogramowania Wnioskodawca zatrudnia na podstawie umowy o pracę pracowników podejmujących w ramach swoich obowiązków pracę w zakresie działalności twórczej wskazanej w art. 22 ust. 9b ustawy PIT – tj. m.in. programistów, inżynierów oprogramowania, inżynierów danych, architektów rozwiązań cyfrowych, grafików, product ownerów, scrum masterów, menedżerów, liderów, analityków (w tym analityków danych i analityków biznesowych), testerów oraz innych specjalistów w zakresie rozwiązań IT (platform oprogramowania, danych systemowych, zarządzania danymi, procesów biznesowych) – dalej zwani „Pracownikami” lub pojedynczo „Pracownikiem”.

W ramach realizowania obowiązków służbowych, Pracownicy, w oparciu o swoją indywidualną i kreatywną pracę, tworzą unikalne wytwory w zakresie programów komputerowych takie jak m.in.: kody źródłowe, dokumentację techniczną, architekturę, specyfikacje (w tym funkcjonalne i niefunkcjonalne), plany, koncepcje oraz prototypy nowych rozwiązań lub produktów cyfrowych, analizy, opinie, wytyczne, rekomendacje, dokumentację standardów operacyjnych, dokumentację potrzeb biznesowych użytkowników końcowych oprogramowania, projekty graficzne, grafikę komputerową, prezentacje, materiały szkoleniowe, dokumentację procesów, podręczniki użytkownika, plany oraz scenariusze testowe oprogramowania. Wskazane produkty powstają na różnych etapach procesu tworzenia programów komputerowych – od identyfikacji potrzeb biznesowych użytkownika końcowego i prac koncepcyjnych do dostarczenia i wdrożenia produkcyjnego gotowych rozwiązań.

Wskazane powyżej dzieła tworzone przez Pracowników stanowią wytwory działalności twórczej w zakresie programów komputerowych. Charakteryzują się one wysoką niepowtarzalnością, indywidualnością oraz oryginalnością, a tym samym stanowią utwory w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 z późn. zm., zwanej dalej „PrAut”).

Niezależnie od powyższego, oprócz wykonywania prac twórczych, w ramach obowiązków Pracowników mieszczą się także inne czynności niemające twórczego charakteru, takie jak zadania administracyjne, zarządcze, koordynacyjne, operacyjne czy organizacyjne.

Z uwagi na fakt, że w zależności od zajmowanego stanowiska, każdy z Pracowników w mniejszym lub większym stopniu podejmuje działalność twórczą w rozumieniu art. 22 ust. 9b ustawy PIT, polegającą na wytwarzaniu utworów, intencją Wnioskodawcy jest dostosowanie struktury wynagradzania oraz jej formalnych aspektów do opisanego wyżej stanu faktycznego. W związku z tym Wnioskodawca zamierza wprowadzić nowe zasady wynagradzania Pracowników, zgodnie z zasadami opisanymi w kolejnej sekcji.

Wnioskodawca podkreśla, że zna treść Interpretacji Ogólnej Nr DD3.8201.1.2018 Ministra Finansów z dnia 15 września 2020 r. w sprawie zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów do honorarium autorskiego (Dz. Urz. MF z 2020 r. poz. 107, dalej jako: „Interpretacja Ogólna”), której przedmiotem jest określenie warunków umożliwiających zastosowanie przez pracodawcę 50% kosztów uzyskania przychodów w odniesieniu do przychodu z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich lub rozporządzania przez nich tymi prawami. Niemniej jednak, w ocenie Wnioskodawcy Interpretacja Ogólna nie rozstrzyga wszystkich kwestii w tym zakresie, w tym kwestii budzących wątpliwości Wnioskodawcy, które zostaną wskazane w części dotyczącej stanowiska Wnioskodawcy do poszczególnych pytań.

Podział wynagrodzenia i wyróżnienie honorarium autorskiego

W związku z koniecznością dostosowania struktury wynagradzania do opisanego wyżej stanu faktycznego, Wnioskodawca w umowach o pracę zawieranych z Pracownikami wykonującymi działalność twórczą w zakresie programów komputerowych, o której mowa w art. 22 ust. 9b ustawy PIT, wyodrębni:

a)  część wynagrodzenia przysługującą za rozporządzenie prawami autorskimi do utworów stworzonych przez Pracowników w ramach tej działalności twórczej, tj. pozostającą w związku przyczynowo-skutkowym z tym rozporządzeniem („honorarium autorskie”), określoną poprzez wskazanie konkretnej kwoty, oraz

b)  część wynagrodzenia należną za wykonywanie przez Pracowników pozostałych obowiązków służbowych.

Wnioskodawca wprowadzi powyższy podział miesięcznego wynagrodzenia jedynie w przypadku tych Pracowników, którzy w ramach swoich obowiązków pracowniczych wykonują pracę prowadzącą do powstania utworów oraz kwalifikującą się jako działalność twórcza w zakresie programów komputerowych lub innego rodzaju działalność wskazaną w art. 22 ust. 9b ustawy PIT.

Aby ustalić, którzy Pracownicy tworzą utwory w zakresie wskazanej wyżej działalności, Wnioskodawca dokona oceny rezultatów prac osiąganych przez Pracowników na poszczególnych stanowiskach. Na podstawie tej oceny zostanie ustalone, jaka część całkowitego wynagrodzenia będzie stanowić honorarium autorskie, co umożliwi precyzyjne określenie jego wysokości.

Powyższa ocena nie będzie uzależniona wyłącznie od czasu pracy poświęconego na tworzenie utworów, lecz będzie bezpośrednio powiązana z korzystaniem lub rozporządzaniem przez twórcę prawami autorskimi, a zatem z uzyskiwaniem przez niego przychodów z tego tytułu. Określona w ten sposób wysokość honorarium autorskiego będzie dla Wnioskodawcy stanowić rzeczywistą wartość autorskich praw majątkowych nabywanych przez Wnioskodawcę od Pracownika.

Wypłata honorarium autorskiego każdorazowo będzie powiązana z konkretnym utworem (lub utworami). Jeśli Pracownik nie wytworzy w danym miesiącu żadnego utworu, nie otrzyma honorarium autorskiego. W takim przypadku Pracownik nie przeniesie bowiem praw do utworów, a tym samym nie będzie podstaw do wypłaty wynagrodzenia za rozporządzanie prawami autorskimi.

Wobec tego, Pracownik otrzyma całość wynagrodzenia określonego w umowie o pracę, w którym nie zostanie uwzględnione honorarium autorskie, do którego mogłyby zostać zastosowane 50% koszty uzyskania przychodów.

Wnioskodawca będzie ponadto prowadził ewidencję utworów stworzonych przez Pracowników w ramach działalności twórczej wskazanej w art. 22 ust. 9b ustawy PIT. Wnioskodawca zobowiąże Pracowników do ewidencjonowania utworów wytworzonych w ramach wykonywania obowiązków pracowniczych, aby możliwe było ustalenie, czy Pracownik w danym miesiącu wykonał utwór, a tym samym czy na podstawie umowy o pracę uprawniony jest do otrzymania honorarium autorskiego z tego tytułu. Wnioskodawca nie zamierza jednak prowadzić ewidencji czasu pracy na potrzeby wyliczenia honorarium autorskiego (honorarium autorskie nie będzie zależne bezpośrednio od czasu pracy).

W przypadku nieobecności Pracownika spowodowanej bądź urlopem bądź jakimkolwiek innym zwolnieniem, honorarium autorskie będzie należne Pracownikowi tylko w sytuacji, jeżeli w ciągu miesiąca pracy, w którym wystąpiła nieobecność, stworzył on utwór w ramach podejmowanej działalności twórczej w rozumieniu art. 22 ust. 9b ustawy PIT. W sytuacji, gdyby jego nieobecność skutkowała brakiem wytworzenia jakiegokolwiek utworu w danym miesiącu, honorarium autorskie nie będzie mu przysługiwało.

Wnioskodawca będzie stosował podział wynagrodzenia Pracownika jedynie w stosunku do wynagrodzenia wynikającego z umowy o pracę, a honorarium autorskie będzie pozostawało w związku przyczynowo-skutkowym z rozporządzeniem prawami autorskimi (będzie należne Pracownikowi za to rozporządzenie). Z tego powodu, honorarium autorskie nie będzie obejmowało takich składników wynagrodzenia jak premie czy dodatki.

Planowane zmiany umów o pracę i zmiany organizacyjne

Wnioskodawca planuje zapewnić, aby umowy o pracę zawarte z Pracownikami zawierały postanowienia dotyczące przeniesienia na rzecz Wnioskodawcy autorskich praw majątkowych do utworów stworzonych przez nich w ramach stosunku pracy. Przeniesienie to będzie miało charakter wtórny, tj. autorskie prawa majątkowe będą w pierwszej kolejności przysługiwać Pracownikowi, a następnie, zgodnie z postanowieniami umowy o pracę, zostaną przeniesione na Wnioskodawcę. W tym celu w umowie wyłączony zostanie mechanizm pierwotnego nabycia majątkowych praw autorskich przez pracodawcę, o którym mowa w art. 74 ust. 3 PrAut.

Umowy o pracę będą także wyodrębniały honorarium autorskie należne Pracownikowi w danym miesiącu poprzez wskazanie kwoty odpowiadającej wynagrodzeniu za przeniesienie autorskich praw majątkowych, które to honorarium będzie pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z tym przeniesieniem. Dzięki zawarciu takich postanowień w umowach o pracę, możliwe będzie comiesięczne określenie wysokości wynagrodzenia danego Pracownika, które składać się będzie z części należnej za rozporządzanie prawami autorskimi do utworów powstałych w ramach działalności twórczej, o której mowa w art. 22 ust. 9b ustawy PIT, oraz części za wykonanie pozostałych obowiązków pracowniczych.

W umowach o pracę potwierdzony zostanie także obowiązek Pracowników polegający na podejmowaniu działalności twórczej w rozumieniu art. 22 ust. 9b ustawy PIT w celu stworzenia utworów.

Ponadto Wnioskodawca zobowiąże Pracowników do zapisywania i archiwizowania utworów wytworzonych w ramach działalności twórczej, o której mowa w art. 22 ust. 9b ustawy PIT, na zasadach oraz w terminach określonych przez Wnioskodawcę w wewnętrznych regulacjach Wnioskodawcy. Obowiązek ten umożliwi ustalenie, jakie utwory zostały stworzone przez Pracownika w danym miesiącu, a tym samym, do jakich utworów Pracownik przeniósł autorskie prawa majątkowe na Wnioskodawcę w zamian za honorarium autorskie.

W ramach powyższego systemu ewidencjonowania Wnioskodawca będzie weryfikował, czy przekazane Mu rezultaty prac stanowią utwory w rozumieniu PrAut oraz czy mogą zostać uznane za powstałe w wyniku podjęcia działalności twórczej określonej w art. 22 ust. 9b ustawy PIT.

W przypadku stwierdzenia, że w danym miesiącu nie powstał żaden utwór w zakresie działalności określonej w art. 22 ust. 9b ustawy PIT, a zatem brak jest podstaw do wypłaty honorarium autorskiego, całość wynagrodzenia Pracownika będzie wynagrodzeniem za wykonywanie pozostałych obowiązków pracowniczych oraz przeniesienie praw autorskich do utworów innych, niż wytworzone w ramach działalności wskazanej w art. 22 ust. 9b ustawy PIT, do którego w całości zostaną zastosowane zryczałtowane koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 2 ustawy PIT (tj. nie będą wówczas stosowane 50% koszty uzyskania przychodów). Gdy w związku z tym konieczne będzie dostosowanie rozliczeń podatkowych, Wnioskodawca dokona korekty wysokości należnej zaliczki na podatek dochodowy tak, aby zapewnić odprowadzanie tych zaliczek w prawidłowej wysokości, właściwej dla opisanej wyżej kwalifikacji wynagrodzenia jako niespełniającego przesłanek stosowania podwyższonych kosztów uzyskania przychodów. Dzięki temu wypłata honorarium autorskiego, a tym samym zastosowanie kosztów z art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy PIT, będzie zawsze powiązane z powstaniem konkretnego utworu (lub utworów).

W opisanym powyżej zakresie, Wnioskodawca zmodyfikuje obowiązujące regulaminy lub wprowadzi nowe, aby nałożyć na Pracowników obowiązki dotyczące przekazywania utworów oraz zapewni procedury umożliwiające weryfikację tych danych przez Wnioskodawcę.

Pytania

1.  Czy wynagrodzenie wypłacane Pracownikom zatrudnionym na stanowiskach, na których wytwarzane są utwory w ramach działalności twórczej w zakresie programów komputerowych – obejmujące zarówno kody źródłowe oprogramowania, jak i inne utwory powstające w ramach tej działalności – w tej części, która stanowi wynagrodzenie za przeniesienie na Wnioskodawcę autorskich praw majątkowych do konkretnych utworów, stanowi przychody z działalności twórczej w zakresie programów komputerowych, o której mowa w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy PIT?

2.  Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca, wywiązując się z obowiązków płatnika, postąpi prawidłowo, jeśli odprowadzi podatek dochodowy od osób fizycznych, stosując:

a)  koszty uzyskania przychodów wskazane w art. 22 ust. 9 pkt 3 w zw. z ust. 9b ustawy PIT – do tej części wynagrodzenia Pracowników, która stanowi honorarium autorskie, pod warunkiem stworzenia przez danego Pracownika co najmniej jednego utworu powstałego w ramach działalności twórczej, o której mowa w art. 22 ust. 9b ustawy PIT, przy czym ustalenie faktu powstania utworu następuje na zasadach oraz w terminach określonych przez Wnioskodawcę w Jego regulacjach wewnętrznych,

b)  koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 2 ustawy PIT – do pozostałej części wynagrodzenia Pracowników?

Przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź na Państwa pytania nr 1 oraz nr 2 w części b). Natomiast wniosek w zakresie pytania nr 2 część a) podlega odrębnemu rozstrzygnięciu.

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1

W zakresie pytania pierwszego, w świetle przedstawionych okoliczności, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że odpowiedź na zadane pytanie powinna być twierdząca.

W ocenie Wnioskodawcy, wynagrodzenie wypłacane Pracownikom zatrudnionym na stanowiskach, na których wytwarzane są utwory w ramach działalności twórczej w zakresie programów komputerowych – obejmujące zarówno kody źródłowe oprogramowania, jak i inne utwory powstające w ramach tej działalności – w tej części, która stanowi wynagrodzenie za przeniesienie na Wnioskodawcę autorskich praw majątkowych do konkretnych utworów, stanowi przychody z działalności twórczej w zakresie programów komputerowych, o których mowa w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy PIT.

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że choć Interpretacja Ogólna odnosi się do cech, jakie musi spełniać utwór, oraz omawia specyfikę regulacji PrAut dotyczącej programów komputerowych w zakresie przeniesienia autorskich praw majątkowych, to nie rozstrzyga zasadniczej kwestii, jak należy rozumieć pojęcie „działalności twórczej w zakresie programów komputerowych”.

Ponieważ powyższe zagadnienie odnosi się do utworów w rozumieniu PrAut, konieczne jest również omówienie samego pojęcia „utworu”.

Pojęcie utworu

Wnioskodawca wskazuje, że definicja utworu zawarta w art. 1 ust. 1 PrAut jest niezwykle szeroka, bowiem zgodnie z nią utworem będzie „każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia”. Dla przyjęcia, że dany rezultat prac Pracownika jest utworem, nie będzie miało więc znaczenia czy został ukończony, czy został stworzony przez kilku Pracowników, o ile będzie on twórczy i indywidualny.

Co ważne, w doktrynie oraz w orzecznictwie wskazuje się, że prawo autorskie nie wymaga od utworu specjalnego stopnia (poziomu) twórczości. Ochronie autorsko-prawnej podlega bowiem „każde dzieło […] byle tylko, przynajmniej pod względem formy, wykazywało pewne elementy twórcze, choćby minimalne” (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 31 marca 1953 r. sygn. II C 834/52, Wiadomości ZAiKS 1978/79, poz. 7, s. 42) bez względu na charakter, wartość, jego doniosłość, czy przeznaczenie.

Istotną wskazówkę interpretacyjną stanowi także art. 1 ust. 2 PrAut, który zawiera przykładowy, otwarty katalog przedmiotów, które mogą zostać uznane za utwór. Znajdują się w nim m.in. programy komputerowe, a więc efekty prac przekazywane przez Pracowników Wnioskodawcy, którzy zostaną zobowiązani do podejmowania prac twórczych.

Z tych powodów, Wnioskodawca nie ma wątpliwości, że praca wykonywana przez Pracowników jest przedmiotem prawa autorskiego, a więc spełnia przesłanki utworu określone w PrAut.

W powyższym kontekście aktualne pozostaje pytanie, czy tworzenie przez Pracowników utworów wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego, w tym utworów niebędących kodami źródłowymi, ale które powstają w ramach procesów tworzenia oprogramowania można uznać za działalność twórczą w rozumieniu art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy PIT, w tym przypadku działalność twórczą w zakresie programów komputerowych.

Działalność twórcza w zakresie programów komputerowych

Z uwagi na fakt, że w ustawie PIT nie zostało zdefiniowane pojęcie „działalność twórcza”, należy odwołać się do słownikowego znaczenia tego pojęcia. I tak – zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN (wydanie internetowe): działalność oznacza:

1.  „zespół działań podejmowanych w jakimś celu”,

2.  „funkcjonowanie czegoś lub oddziaływanie na coś”,

natomiast twórczy oznacza:

1.  „mający na celu tworzenie”; też: „będący wynikiem tworzenia”,

2.  „dotyczący twórców”.

Pojęcie użyte w analizowanym przepisie odnosi się zatem, w ocenie Wnioskodawcy do dziedziny twórczości i odwołuje się do przynależności utworu do danej dziedziny twórczości, a nie do konkretnego rodzaju utworu. Ustawodawca nie zawęża przy tym zakresu przepisu do konkretnych utworów, np. konkretnych rodzajów utworów będących rezultatem pracy programistycznej, a wskazuje na działalność twórczą w zakresie programów komputerowych co potwierdza, że pojęcie to powinno obejmować nie tylko tworzenie kodu źródłowego, ale też pozostałą twórczą działalność niezbędną do powstania programu komputerowego.

Zatem, użyty w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy PIT zwrot „działalność twórcza w zakresie programów komputerowych” oznacza, że zwrot ten odnosi się do ogółu działań, które posiadają cechę nowości i są podejmowane w celu tworzenia programów komputerowych. Sam bowiem proces tworzenia programów komputerowych składa się z całego szeregu czynności koniecznych do stworzenia końcowego produktu informatycznego (utworu).

W związku z tym, wskazaną w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy PIT „działalność twórczą w zakresie programów komputerowych” należy rozumieć jako korzystanie i rozporządzanie prawami autorskimi do wszelkich utworów, które powstają w związku z ogółem działań podejmowanych w celu tworzenia programów komputerowych (tak m.in. w interpretacji Dyrektora KIS z 21 maja 2025 r. nr 0115-KDIT1.4011.221.2025.1.MK).

Dlatego też, „działalność twórcza w zakresie programów komputerowych” obejmuje nie tylko tworzenie kodu źródłowego programów komputerowych, ale również tworzenie innych utworów, takich jak grafiki komputerowe, scenariusze testowe, artykuły i dokumentacja techniczna, instrukcje czy materiały przeznaczone dla użytkowników programów komputerowych. Utwory te, tworzone przez Pracowników Wnioskodawcy, będą się przy tym charakteryzować wysoką niepowtarzalnością, indywidualnością oraz oryginalnością.

Powyższe podejście zostało wielokrotnie potwierdzone przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w wydawanych interpretacjach, np.: z 17 marca 2025 r. nr 0114-KDIP 3-2.4011.21.2025.2.MN; z 13 czerwca 2023 r. sygn. 0115-KDIT1.4011.275.2023.1.AS; z 18 lutego 2022 r. sygn. 0115-KDIT1.4011.873.2021.1.MN; z 4 marca 2020 r. sygn. 0114-KDIP3-2.4011.706.2019.2.AK; z 26 lipca 2019 r. sygn. 0114-KDIP3-3.4011.227.2019.2.MS2; z 8 października 2018 r. sygn. 0115-KDIT2-1.4011.257.2018.2.KK, czy z 6 kwietnia 2020 r. sygn. 0113 -KDIPT2-2.4011.16.2020.1.MK.

Odnosząc powyższe wnioski do opisanego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) należy wskazać, że działalność Pracowników będzie:

a)  miała charakter twórczy w rozumieniu PrAut oraz

b)  będzie podejmowana w zakresie programów komputerowych.

W związku z tym, wynagrodzenie wypłacane Pracownikom spełniającym kryteria opisane w lit. a i b powyżej – w tej części, która stanowi wynagrodzenie za przeniesienie na Wnioskodawcę autorskich praw majątkowych do efektów prac opisanych w niniejszym wniosku (honorarium autorskie) – stanowi przychody z działalności twórczej, o której mowa w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy PIT, w zakresie programów komputerowych.

Ad 2

W zakresie pytania drugiego, w świetle przedstawionych okoliczności, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że odpowiedź na to pytanie powinna być twierdząca.

Opisane w sekcji G (opisującej zdarzenie przyszłe) planowane działania Wnioskodawcy polegające na:

a)  zastosowaniu do części wynagrodzenia Pracowników stanowiącej honorarium autorskie (wyodrębnionej w sposób opisany w sekcji G) kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy PIT, a do pozostałej części zryczałtowanych kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 2 ustawy PIT, z zastrzeżeniem limitu rozliczenia tych kosztów, o którym mowa w art. 22 ust. 9a ustawy PIT,

b)  wprowadzeniu zobowiązania Pracowników do zapisywania i archiwizowania utworów tworzonych w ramach działalności twórczej i obowiązków pracowniczych na zasadach oraz w terminach określonych przez Wnioskodawcę w regulacjach wewnętrznych,

c)  weryfikowaniu, czy przekazane Wnioskodawcy rezultaty prac stanowią utwory w rozumieniu PrAut oraz czy mogą zostać uznane za powstałe w wyniku podjęcia działalności twórczej określonej w art. 22 ust. 9b ustawy PIT,

d)  w przypadku, gdyby powyższa weryfikacja wykazała brak powstania utworu w zakresie działalności określonej w art. 22 ust. 9b ustawy PIT w danym miesiącu – traktowaniu całego wynagrodzenia Pracownika za ten miesiąc jako wynagrodzenia, do którego mają zastosowanie zryczałtowane koszty uzyskania przychodów określone w art. 22 ust. 2 ustawy PIT, a także – gdyby w związku z tym konieczne było dostosowanie rozliczeń podatkowych – dokonaniu korekty wysokości należnej zaliczki na podatek dochodowy, tak aby zapewnić odprowadzanie zaliczek na podatek dochodowy w prawidłowej wysokości, właściwej dla opisanej wyżej kwalifikacji wynagrodzenia jako niespełniającego przesłanek do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów

– są w ocenie Wnioskodawcy prawidłowe.

Aby potwierdzić prawidłowość opisanego wyżej postępowania należy ocenić całokształt rozwiązań organizacyjnych przyjętych przez Wnioskodawcę w tym zakresie.

Wniosek o prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy wynika z faktu, że w opisanym stanie faktycznym spełnione są wszystkie przesłanki określone w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy PIT, które uprawniają do zastosowania kosztów uzyskania przychodów w wysokości 50% (dalej też: „50% koszty”) do honorarium autorskiego przysługującego twórcy pozostającemu w stosunku pracy.

Mając powyższe na uwadze, należy podkreślić, że w świetle art. 22 ust. 9 pkt 3 w zw. z ust. 9b ustawy PIT zastosowanie 50% kosztów uzyskania przychodów jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy:

a)  praca wykonywana przez pracownika jest przedmiotem prawa autorskiego, a więc jej efekty spełniają przesłanki utworu określone w PrAut,

b)  pracownik jest twórcą w rozumieniu PrAut, a uzyskiwany przez niego przychód wynika z korzystania z autorskich praw majątkowych lub z rozporządzania tymi prawami,

c)  stosunek prawny łączący pracownika i pracodawcę przewiduje wypłatę wynagrodzenia należnego pracownikowi w zamian za korzystanie z praw autorskich lub rozporządzenie tymi prawami, a także prowadzona jest stosowna dokumentacja w tym zakresie, np. szczegółowa ewidencja przeniesionych autorskich praw majątkowych,

d)  przychody są uzyskiwane z tych rodzajów działalności, o których mowa w art. 22 ust. 9b ustawy PIT.

Przesłanki wskazane w lit. a oraz d powyżej zostały omówione w ramach stanowiska Wnioskodawcy do pytania pierwszego i pozostają aktualne także w tej części wniosku. W związku z tym w dalszej części omówione zostaną wymogi z lit. b i c.

Przesłanka z pkt 44 lit. b – Pracownik jest twórcą w rozumieniu PrAut a uzyskiwanie przez niego przychodów wynika z korzystania przez Pracownika z praw autorskich lub rozporządzania tymi prawami

W zakresie warunku wskazanego w pkt 44 lit. b powyżej, Wnioskodawca wskazuje, że umowy o pracę, zawierane z Pracownikami tworzącymi utwory, a więc będącymi twórcami, będą potwierdzać fakt rozporządzania prawami do utworów przez tych Pracowników poprzez przeniesienie przysługujących ich majątkowych praw autorskich do wytwarzanych utworów na Wnioskodawcę, w zamian za honorarium autorskie.

Zgodnie z treścią umów o pracę, które Wnioskodawca zawrze z Pracownikami, wszelkie autorskie prawa majątkowe do utworów stworzonych przez Pracowników w ramach świadczenia pracy na rzecz Wnioskodawcy będą w pierwszej kolejności przysługiwać Pracownikowi jako twórcy.

Następnie, w zamian za honorarium autorskie, Pracownik przeniesie na Wnioskodawcę autorskie prawa majątkowe do utworów stanowiących rezultat jego działalności twórczej w zakresie określonym w art. 22 ust. 9b ustawy PIT (np. programów komputerowych), powstałych w związku z jego zatrudnieniem u Wnioskodawcy.

Takie rozwiązanie spowoduje wyłączenie zasady określonej w art. 74 ust. 3 PrAut, dzięki czemu nabycie autorskich praw majątkowych przez Wnioskodawcę każdorazowo będzie miało charakter wtórny, tj. prawa będą najpierw przysługiwać Pracownikowi jako twórcy, a dopiero następnie przejdą na Wnioskodawcę. Wyłączenie to jest wprost dozwolone w powołanym przepisie („jeśli umowa nie stanowi inaczej”).

W konsekwencji honorarium autorskie pozostanie w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z rozporządzaniem prawami autorskimi do wytworzonych utworów. Pracownik, jako twórca w rozumieniu PrAut, uzyska przychód wynikający z przeniesienia na Wnioskodawcę autorskich praw majątkowych do stworzonych utworów.

Przesłanka z pkt 44 lit. c – Pracownikowi wypłacane jest honorarium autorskie, a pracodawca prowadzi ewidencję przeniesionych praw autorskich.

Wysokość honorarium autorskiego należnego Pracownikowi za rozporządzenie autorskimi prawami majątkowymi zostanie określona kwotowo dla każdego Pracownika, zgodnie z zasadami przedstawionymi w opisie zdarzenia przyszłego w sekcji G niniejszego wniosku.

Postanowienia w powyższym zakresie zostaną wyraźnie ujęte w umowach z Pracownikami i umożliwią ustalenie dokładnej wysokości honorarium autorskiego należnego w danym miesiącu, stanowiącego dla Wnioskodawcy rzeczywistą wartość autorskich praw majątkowych nabytych od Pracownika, według oceny dokonanej zgodnie z przejętymi przez Wnioskodawcą zasadami.

Ponadto rozporządzanie autorskimi prawami majątkowymi przez Pracownika będzie dokumentowane w systemie ewidencjonowania utworów prowadzonym przez Wnioskodawcę, ustanowionym w celu rejestrowania przez Pracowników stworzonych utworów.

Warunkiem wypłaty honorarium autorskiego będzie stworzenie przez Pracownika w danym miesiącu utworu w ramach działalności wskazanej w art. 22 ust. 9b ustawy PIT, przy czym Wnioskodawca zweryfikuje fakt powstania takiego utworu w danym miesiącu z wykorzystaniem wspomnianego wyżej systemu ewidencji, w ramach którego Pracownik będzie zobowiązany do informowania o stworzonych utworach na zasadach oraz w terminach określonych przez Wnioskodawcę w regulacjach wewnętrznych.

Brak spełnienia opisanego wyżej warunku spowoduje, że do całości wynagrodzenia za pracę należnego Pracownikowi w danym miesiącu zostaną zastosowane zryczałtowane koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 2 ustawy PIT (w szczególności do żadnej części wynagrodzenia nie będą stosowane 50% koszty). Postanowienia wprowadzające takie uregulowanie, tj. rozróżniające sytuację, w której utwory zostały stworzone przez Pracownika w danym miesiącu w ramach działalności wskazanej w art. 22 ust. 9b ustawy PIT oraz sytuację, w której utwory takie nie zostały stworzone, zostaną zawarte w umowach o pracę z Pracownikami.

Gdy w związku z brakiem stworzenia w danym miesiącu przez Pracownika jakiegokolwiek utworu w ramach działalności wskazanej w art. 22 ust. 9b ustawy PIT konieczne będzie dostosowanie rozliczeń podatkowych, Wnioskodawca dokona korekty wysokości należnej zaliczki na podatek dochodowy, tak aby zapewnić odprowadzanie tych zaliczek w prawidłowej wysokości, właściwej dla kwalifikacji wynagrodzenia jako niespełniającego przesłanek stosowania podwyższonych kosztów uzyskania przychodów z art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy PIT.

Dzięki zastosowaniu powyższego mechanizmu, wypłata honorarium autorskiego, a tym samym zastosowanie 50% kosztów uzyskania przychodów, będzie każdorazowo powiązane ze stworzeniem konkretnego utworu (lub utworów). Mechanizm ten pozwoli uniknąć sytuacji, w której pomimo braku powstania utworu w danym miesiącu, zaliczka na podatek dochodowy zostałaby obliczona przy zastosowaniu 50% kosztów uzyskania przychodów.

Z uwagi na powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, warunek wskazany w pkt 44 lit. c powyżej, zostanie spełniony w przedstawionym stanie faktycznym. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że jasne i przejrzyste wyodrębnienie honorarium autorskiego wraz z możliwością każdorazowego wskazania konkretnych utworów będących rezultatem działalności w zakresie art. 22 ust. 9b ustawy PIT oraz odpowiednimi postanowieniami umownymi potwierdzającymi przeniesienie praw autorskich, daje podstawę do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów.

Zgodność sposobu wypłaty wynagrodzenia z wymogami

W ocenie Wnioskodawcy, opisane procedury i zmiany organizacyjne, które zamierza wprowadzić Wnioskodawca, spełniają wymagania wskazane w art. 22 ust. 3 pkt 9 ustawy PIT.

Przedstawiony przez Wnioskodawcę opis zdarzenia przyszłego szczegółowo przedstawia fakt tworzenia przez Pracowników utworów i weryfikacji przez Wnioskodawcę, czy rzeczywiście powstały, jak również plany w zakresie potwierdzenia w umowach o pracę, że twórcy rozporządzają przysługującymi im prawami autorskimi do utworów wytwarzanych w ramach działalności twórczej z art. 22 ust. 9b ustawy PIT. Jednocześnie, w zamian za przeniesienie tych praw, Pracownikom przysługiwać będzie honorarium autorskie, którego wysokość będzie precyzyjnie określana przez Wnioskodawcę na podstawie umowy o pracę, tak aby zapewnić, że pozostaje ona w związku przyczynowo-skutkowym z rozporządzaniem prawami autorskimi przez Pracownika. Honorarium autorskie będzie przy tym odpowiadało rzeczywistej wartości tych praw dla Wnioskodawcy. Ponadto Wnioskodawca będzie prowadził dokumentację potwierdzającą osiągnięcie przychodów przez Pracownika z tytułu rozporządzenia majątkowymi prawami autorskimi.

Wnioskodawca wskazuje, że sposób określenia wysokości honorarium autorskiego opisany w sekcji G wniosku, nie jest uzależniony wyłącznie od czasu poświęconego na tworzenie utworu. W szczególności Wnioskodawca nie zamierza prowadzić ewidencji czasu pracy Pracowników na potrzeby ustalenia wysokości honorarium autorskiego, a jedynie ewidencję utworów, z której będzie wynikać, jakie utwory zostały stworzone przez danego Pracownika oraz do jakich utworów Pracownik rozporządził na rzecz Wnioskodawcy autorskimi prawami majątkowymi w danym miesiącu. Honorarium autorskie będzie wypłacane wyłącznie w przypadku powstania utworów w ramach działalności twórczej w rozumieniu art. 22 ust. 9b ustawy PIT, co zostanie ustalone w oparciu o ewidencję utworów przekazanych Wnioskodawcy przez Pracowników.

Z takiego sposobu określenia honorarium autorskiego wynika, że będzie ono odpowiadało rzeczywistej wartości, jaką mają dla Wnioskodawcy utwory przekazane w danym miesiącu. W konsekwencji, przychód uzyskany z tytułu działalności twórczej, o której mowa w art. 22 ust. 9b ustawy PIT, pozostawać będzie w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z rozporządzaniem przez Pracownika autorskimi prawami majątkowymi, a nie wyłącznie z czasem poświęconym na wytworzenie utworów. Tym samym honorarium autorskie nie będzie ustalane w sposób hipotetyczny, tj. w oderwaniu od faktycznego korzystania przez twórcę z przysługujących mu praw autorskich.

Zgodnie z treścią Interpretacji Ogólnej oraz z orzecznictwem sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustalenie wysokości honorarium autorskiego jako ryczałtowej kwoty wyodrębnionej w ramach wynagrodzenia zasadniczego jest zgodne z przepisami prawa podatkowego. Pracodawca nie ma obowiązku badania, czy wartość przyjętego honorarium autorskiego odpowiada wartości rynkowej stworzonych przez pracownika utworów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 2021 r. sygn. akt II FSK 3545/18 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Wr 522/20).

Zdaniem Wnioskodawcy jasne jest, że honorarium autorskie w zaprezentowanym kształcie będzie miało charakter skonkretyzowany i zindywidualizowany. Z tytułu korzystania przez twórcę z autorskich praw majątkowych do utworów będących rezultatem działalności twórczej w zakresie art. 22 ust. 9b ustawy PIT Pracownik uzyska honorarium autorskie, stanowiące bezpośredni ekwiwalent rozporządzenia przez niego prawami do tych utworów oraz odpowiadające ich rzeczywistej wartości dla Wnioskodawcy. Takie wyodrębnienie honorarium autorskiego szczególnie uwydatnia związek pomiędzy powstaniem utworu i przeniesieniem praw autorskich na Wnioskodawcę a wypłatą należnego z tego tytułu wynagrodzenia Pracownikowi.

Na marginesie Wnioskodawca zwraca uwagę, że w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy PIT nie został wskazany sposób ustalenia wysokości honorarium autorskiego do którego znajdą zastosowanie 50% koszty uzyskania przychodów. Kwestia ustalenia prawidłowej wysokości honorarium leży po stronie płatnika i wynika z jego wewnętrznych uregulowań bądź samej umowy z pracownikiem. Konieczne jest przy tym wyraźne i jednoznaczne wyróżnienie tej części wynagrodzenia, która związana jest z wykonywaniem czynności i prac objętych prawami autorskimi oraz pozostałej jego części związanej z wykonywaniem typowych obowiązków pracowniczych. Taka sytuacja będzie miała miejsce w odniesienia do zdarzenia przyszłego opisanego w niniejszym wniosku.

Jednocześnie, zgodnie z planowanym podejściem, brak stworzenia w danym miesiącu utworu w ramach działalności określonej w art. 22 ust. 9b ustawy PIT spowoduje, że Pracownikowi nie będzie przysługiwać honorarium autorskie, a do całości wynagrodzenia przysługującego Pracownikowi zostaną zastosowane zryczałtowane koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 2 ustawy PIT. Zastosowanie 50% kosztów uzyskania przychodów będzie zatem każdorazowo powiązane z powstaniem konkretnego utworu (lub utworów). Powyższy mechanizm zapobiegnie sytuacjom, w których zaliczki na podatek dochodowy byłyby pobierane w nieprawidłowej (zbyt niskiej) wysokości. W konsekwencji Wnioskodawca zapewni, że wykonywanie obowiązków płatnika będzie odbywało się w sposób zgodny z przepisami prawa podatkowego.

Takie podejście, choć nie zostało wprost ujęte w Interpretacji Ogólnej, jest zdaniem Wnioskodawcy właściwe, ponieważ Wnioskodawca jako płatnik działa prawidłowo, dążąc do tego, aby pobierane zaliczki na podatek dochodowy odzwierciedlały zastosowanie kosztów uzyskania przychodów w prawidłowej wysokości.

W związku z powyższym należy podkreślić, że przedstawiony model rozliczeń, który zamierza wprowadzić Wnioskodawca jest zgodny z prawem, a także z wymogami prezentowanymi w Interpretacji Ogólnej w zakresie elementów niezbędnych do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów, tj.:

a)  w ramach stosunku pracy powstanie utwór (utwory), do którego prawa będą wtórnie przenoszone na Wnioskodawcę jako pracodawcę,

b)  stworzenie przez Pracownika utworu (utworów), będzie potwierdzone obiektywnymi dowodami (ewidencjonowane przez Wnioskodawcę),

c)  honorarium autorskie będzie wyodrębnione od innych składników wynagrodzenia.

W świetle przedstawionej powyżej argumentacji należy uznać, że odpowiedź na pytanie drugie zadane przez Wnioskodawcę również powinna być twierdząca, a opis planowanych zmian organizacyjnych spełnia warunki określone w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy PIT. W konsekwencji 50% koszty uzyskania przychodów będą mogły zostać zastosowane do przychodów Pracowników należnych za rozporządzenie przez nich autorskimi prawami majątkowymi do utworów stworzonych w zakresie działalności twórczej określonej w art. 22 ust. 9b ustawy PIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w tej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Według art. 12 ust. 1 powołanej ustawy:

Stosownie do art. 12 ust. 4 ww. ustawy:

Art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Z art. 22 ust. 1 powołanej ustawy wynika, że:

W myśl art. 22 ust. 2 ww. ustawy:

Natomiast z art. 22 ust. 9 pkt 3 ww. ustawy wynika, że:

Stosownie do art. 22 ust. 9b przywołanej ustawy:

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć użytych w art. 22 ust. 9 pkt 3 takich, jak „twórca”, „korzystanie przez twórców z praw autorskich” lub pojęć z nimi związanych, jak np. „utwór”, natomiast ustawodawca odsyła w tym względzie do odrębnych przepisów, przez które należy rozumieć ustawę z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.).

Według art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

W świetle art. 1 ust. 2 tej ustawy:

W rozumieniu prawa autorskiego jako twórczy traktowany jest taki rezultat działalności, który na tyle związany jest z osobą twórcy, by było mało prawdopodobne, aby inna osoba podejmująca identycznie skierowany wysiłek twórczy uzyskała analogiczny lub zasadniczo zbliżony rezultat.

W myśl art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Zgodnie z art. 74 ust. 2 ww. ustawy:

Podstawą przyznania ochrony prawnej dla programu komputerowego jest fakt, że stanowi on przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze (wyraz własnej twórczości intelektualnej danego autora lub autorów), ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od przeznaczenia i sposobu wyrażania. O ocenie charakteru indywidualnej pracy twórczej nie decydują postanowienia umowy, ale rzeczywisty wkład pracy każdego z twórców programu komputerowego, co podlega każdorazowo odrębnej ocenie.

Jednocześnie ani ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, ani ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie zawiera definicji legalnej programu komputerowego.

W odniesieniu do programu komputerowego, zgodnie z definicją słownikową (słownik języka polskiego SJP, dostęp na: https://sjp.pl/), oprogramowanie powinno być rozumiane jako „całość informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów”. Program komputerowy definiowany jest również jako ogół programów i procedur związanych z urządzeniami do przetwarzania danych, dla ułatwienia korzystania z tych urządzeń (Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, dostęp na: https://sjp.pwn.pl/doroszewski/).

Zgodnie z motywem 7 preambuły do Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24AME z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (Dz.U. UE. L 111 z dnia 5 maja 2009 r. str. 16), zwanej dalej Dyrektywą, dla celów Dyrektywy pojęcie „program komputerowy” obejmuje programy w jakiejkolwiek formie, w tym programy zintegrowane ze sprzętem komputerowym; pojęcie to obejmuje również przygotowawcze prace projektowe prowadzące do rozwoju programu komputerowego, z zastrzeżeniem że charakter prac przygotowawczych jest taki, że program komputerowy może korzystać z nich na późniejszym etapie. Odwołanie się do definicji z Dyrektywy przy interpretacji pojęcia programu komputerowego w rozumieniu ustawy o prawie autorskim jest uzasadnione z uwagi na to, że przyjęta w polskim prawie konstrukcja ochrony programów komputerowych w ramach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych stanowi przeniesienie przepisów wspólnotowych i była wzorowana na rozwiązaniach ujętych w Dyrektywie Rady z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (91/250/EWG), zastąpionej Dyrektywą. Przepisy Dyrektywy jednoznacznie wskazują, że pojęcie programu komputerowego nie ogranicza się wyłącznie do formy jego wyrażenia w postaci kodu lub dokumentacji. Dyrektywa wskazuje, że utworami stanowiącymi formę wyrażenia podstaw i założeń programu niezbędnych do jego powstania będą np. opisy specyfikacji, architektury systemu, projekty interfejsów użytkownika, mapy ekranów interfejsów użytkownika.

Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE (dalej: „TSUE”). W wyroku z 22 grudnia 2010 r. w sprawie C-393/09 (Bezpecnostni softwarova asociace – Svaz softwarove ochrany przeciwko Ministerstwu Kultury) Trybunał uznał, że graficzne interfejsy użytkownika są częściami programu komputerowego umożliwiającymi wzajemne połączenie i interakcję wszystkich elementów oprogramowania i sprzętu komputerowego z innym oprogramowaniem i sprzętem, jak również z użytkownikami, tak aby stały się one w pełni funkcjonalne. W szczególności graficzny interfejs użytkownika jest interfejsem interakcji, pozwalającym na komunikację pomiędzy programem komputerowym a użytkownikiem. W związku z tym, graficzny interfejs użytkownika nie pozwala na powielanie tego programu komputerowego, lecz stanowi po prostu element tego programu, za pomocą którego użytkownicy wykorzystują właściwości omawianego programu.

Wynika z tego, że na program komputerowy z technicznego punktu widzenia składa się szereg elementów, w tym również takich jak interfejsy, wykresy, struktura programu, o ile spełniają wymagania przewidziane w art. 1 ustawy o prawie autorskim. Do tej kategorii zaliczyć więc należy także np. projekty interfejsu użytkownika programu komputerowego odzwierciedlające jego koncepcje, zawartość, sposób działania oraz funkcjonalność, mapy ekranów interfejsu użytkownika programu komputerowego, projekty koncepcji funkcjonalnej interfejsu użytkownika programu komputerowego, projekty mikrointerakcji, animacji zaprojektowanych dla interfejsu użytkownika programu komputerowego.

Oznacza to, że poszczególne elementy programu komputerowego w sensie technicznym i funkcjonalnym podlegają ochronie i stanowią utwory w rozumieniu prawa autorskiego, przy czym mogą podlegać ochronie jako program komputerowy (tu należy zaliczyć kod źródłowy) lub jako inny utwór (np. interfejs użytkownika). Wszystkie one stanowią elementy programu komputerowego i wynik działalności twórczej w zakresie programów komputerowych.

Jednocześnie, ponieważ w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zostało zdefiniowane pojęcie „działalność twórcza”, to należy odwołać się do słownikowego znaczenia tego pojęcia. I tak – zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN, działalność oznacza:

1)  „zespół działań podejmowanych w jakimś celu”,

2)  „funkcjonowanie czegoś lub oddziaływanie na coś”,

natomiast twórczy oznacza:

1)  „mający na celu tworzenie; też: będący wynikiem tworzenia”,

2)  „dotyczący twórców”.

Z kolei na gruncie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, do której pośrednio odnosi się analizowany przepis art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, działalność twórcza oznacza, że ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia.

Definicja zawarta w analizowanym przepisie odnosi się do dziedziny twórczości i odwołuje się do przynależności utworu do danej dziedziny twórczości, a nie do konkretnego rodzaju utworu. Ustawodawca nie zawęża przy tym zakresu przepisu do konkretnych utworów, np. konkretnych rodzajów utworów będących rezultatem pracy programistycznej, ale wskazuje na działalność twórczą w zakresie programów komputerowych, co wskazuje, że pojęcie to powinno obejmować nie tylko tworzenie kodu źródłowego, ale też pozostałą twórczą działalność niezbędną do powstania programu komputerowego.

Zatem sformułowanie „działalność twórcza w zakresie programów komputerowych”, zawarte w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczy korzystania i rozporządzania prawami autorskimi do wszelkich utworów, które powstają w związku z działaniami podejmowanymi w celu stworzenia programów komputerowych, począwszy od identyfikowania potrzeb biznesowych użytkownika końcowego, przez analizę wstępną rozwiązania informatycznego, projektowanie rozwiązania informatycznego, wytworzenie rozwiązania informatycznego, aż do komercjalizacji rozwiązania informatycznego.

Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy i powołane przepisy prawa zgadzam się z Państwa stanowiskiem w zakresie pytania nr 1, zgodnie z którym, w świetle art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, „działalność twórczą w zakresie programów komputerowych” należy rozumieć jako korzystanie i rozporządzanie prawami autorskimi do wszelkich utworów, które powstają w związku z ogółem działań podejmowanych w celu tworzenia programów komputerowych realizowanych przez Państwa pracowników.

Z przedstawionego przez Państwa we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika ponadto, że w zakresie wynagrodzenia należnego pracownikom zajmującym stanowiska, na których tworzą utwory i wykonują działalność twórczą w zakresie programów komputerowych wskazanych w art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zamierzacie Państwo wyróżnić w umowie o pracę:

·      część wynagrodzenia przysługującą za rozporządzenie prawami autorskimi do utworów stworzonych przez pracowników w ramach działalności twórczej, o której mowa w art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. pozostającą w związku przyczynowo-skutkowym z tym rozporządzeniem („honorarium autorskie”) - określoną konkretną kwotą oraz

·      część wynagrodzenia należną za wykonywanie przez pracowników pozostałych obowiązków służbowych.

Wprowadzą Państwo podział miesięcznego wynagrodzenia jedynie w przypadku tych Pracowników, którzy w ramach swoich obowiązków pracowniczych wykonują pracę prowadzącą do powstania utworów oraz kwalifikującą się jako działalność twórcza w zakresie programów komputerowych lub innego rodzaju działalność wskazaną w art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Mając na uwadze powyższe stwierdzam, że wywiązując się z obowiązków płatnika, postąpią Państwo prawidłowo, jeśli odprowadzą Państwo podatek dochodowy od osób fizycznych, stosując koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – do pozostałej części wynagrodzenia Pracowników (pozostałe obowiązki służbowe), nie związanej z honorarium z tytułu przeniesienia praw autorskich do tworzonych w ramach stosunku pracy utworów („honorarium autorskie”).

Wobec powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 w części b) należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź na Państwa wątpliwości w zakresie pytań nr 1 i nr 2 w części b). Państwa wniosek w zakresie pytania nr 2 w części a) jest przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.