Interpretacja 0113-KDIPT2-3.4011.139.2026.1.AK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wyrokiem z dnia 15 listopada 2024 r. Sąd Rejonowy Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zasądził od pracodawcy na Pani rzecz wynagrodzenie za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. oraz tytułem dodatkowego wynagrodzenia rocznego za rok 2021 i 2022 wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie.

Wyrok ten uprawomocnił się 26 czerwca 2025 r. na skutek oddalenia apelacji pracodawcy.

W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy wskazał, że w oparciu o przeprowadzone postępowanie dowodowe uznaje powództwo za zasadne w całości. Stwierdził, że wypłacone Pani wynagrodzenie było zaniżone, gdyż stosowane przez pracodawcę przepisy ustaw okołobudżetowych na lata 2021 i 2022 były niekonstytucyjne, a przemawiał za tym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2023 r. o sygn. akt K 1/23, w którym orzeczono o niezgodności z art. 178 ust. 2 Konstytucji RP przepisów art. 8 i art. 9 ustawy okołobudżetowej na rok 2023. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał podkreślił, że ustawy okołobudżetowe na lata 2021-2023 kształtowały wynagrodzenia uznaniowo, gdyż za każdym razem inaczej konstruowano mechanizm ich ustalania, a ze względu na ich powtarzanie w kolejnych latach nie miały charakteru incydentalnego. Tym samym przepis art. 12 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 i przepis art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 nie powinny być stosowane.

Uwzględniając powództwo, Sąd Rejonowy ustalił prawidłową wysokość należnego Pani wynagrodzenia, opierając się na zebranych dokumentach źródłowych, których powód i pozwany nie kwestionowali.

Ponadto na podstawie art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Sąd Rejonowy, zgodnie z żądaniem powoda, przyznał od zasadzonych kwot odsetki od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który przysługiwało wynagrodzenie.

Jednocześnie na podstawie art. 229 i 230 k.p.c uznał, że wynagrodzenie powoda było wypłacane we wskazanym przez niego terminie, ponieważ pozwany nie zaprzeczył temu twierdzeniu.

W przypadku dodatkowych wynagrodzeń rocznych Sąd Rejonowy zasądził odsetki od 1 kwietnia następnego roku, ponieważ zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej, wynagrodzenie to wypłaca się nie później niż w ciągu pierwszych trzech miesięcy następnego roku kalendarzowego.

W terminie wskazanym w wyroku Sądu Rejonowego pracodawca wykonał wyrok. Wypłacił też należne odsetki bez ich opodatkowania.

Pytania

1.  Czy wypłacone na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego odsetki od wynagrodzenia korzystają ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

2.  Jeżeli odsetki nie korzystają ze zwolnienia z podatku dochodowego, to czy podstawą do ich wykazania w zeznaniu podatkowym PIT-37 za 2025 r. w rubryce inne źródła przychodu jest prawomocny wyrok Sądu Rejonowego, czy inny dokument, np. PIT-11 wystawiony przez pracodawcę?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie, odsetki od wynagrodzenia wypłacone na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego nie korzystają ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Powyższy przepis stanowi wyjątek od zasady, a zatem nie może być interpretowany rozszerzająco.

Z jego treści wynika, że wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z dyspozycji ww. przepisu wynika, że omawianemu zwolnieniu podlegają odsetki, które spełniają równocześnie następujące warunki:

-      świadczenia od których odsetki są naliczane zaliczone zostały do określonego źródła przychodu;

-      przysługują z tytułu nieterminowej wypłaty tych świadczeń.

Odnosząc się do pierwszego warunku należy stwierdzić, że świadczenia pieniężne wypłacone Wnioskodawcy, od których naliczone zostały odsetki ustawowe, stanowią przychód ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym stanowią świadczenia, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odnosząc się natomiast do drugiego warunku należy stwierdzić, że z nieterminową wypłatą świadczenia w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 95 mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie wymagalności danego świadczenia przysługującego na podstawie prawomocnego orzeczenia nie zostało ono przez zobowiązanego wypłacone na rzecz wierzyciela. Odsetki naliczane od tego momentu kwalifikują się jako odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty świadczenia.

Ponieważ w niniejszej sprawie spór w Sądzie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych dotyczył wysokości należnego Pani wynagrodzenia, które kwestionowała Pani twierdząc, że to jest zaniżone, podczas gdy zdaniem pracodawcy było ono naliczone w sposób prawidłowy, zadaniem Sądu Pracy było ustalenie jego prawidłowej wysokości. Na skutek uwzględnienia pozwu pracodawca został zobowiązany do wypłaty różnicy w wynagrodzeniu oraz do wypłaty odsetek. Wypłata ta była konsekwencją ustalenia przez Sąd Pracy prawidłowej kwoty należnego Pani wynagrodzenia.

Podkreśla Pani, spór dotyczył ustalenia wynagrodzenia w prawidłowej kwocie, a nie nieterminowego wypłacania należnego Pani wynagrodzenia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wynagrodzenie pracodawca wypłacał Pani w terminie, ale w zaniżonej wysokości, gdyż stosował niekonstytucyjne przepisy i o to toczył się spór w Sądzie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Uwzględniając powództwo Sąd stwierdził, że pracodawca w sposób nieprawidłowy naliczał wynagrodzenie. W oparciu o dokumenty źródłowe dokonał prawidłowego obliczenia należnego Pani wynagrodzenia i nakazał wypłatę różnicy wraz z odsetkami.

Pracodawca wykonał wyrok w całości, wypłacając różnicę wynagrodzenia po potrąceniu należnych składek i podatku dochodowego. Natomiast wypłata odsetek nastąpiła bez potrącenia podatku dochodowego. Co istotne wypłata odsetek nastąpiła niezwłocznie po uprawomocnieniu się wyroku, tym samym nie można mówić, że doszło do nieterminowej wypłaty tych świadczeń. Podobnie wypłata różnicy niewypłaconego Pani wynagrodzenia nastąpiła w sposób i w terminie wskazany przez Sąd.

Podkreśla Pani, że uwzględniając powództwo Sąd Rejonowy ustalał wysokość należnego wynagrodzenia opierając się na obliczeniach, których strony nie kwestionowały.

W oparciu o powyższe obliczenia Sąd przyznał od zasądzonych kwot odsetki od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który przysługiwało wynagrodzenie.

Jednocześnie na podstawie art 229 i 230 k.p.c. uznał, że wynagrodzenie powoda było wypłacane we wskazanym przez niego terminie, ponieważ pozwany nie zaprzeczył temu twierdzeniu.

Wobec powyższego, w Pani ocenie, odsetki od tak wyliczonego wynagrodzenia, wypłacone w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku sądu I instancji, nie korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Te należy wykazać w zeznaniu rocznym PIT 37 za 2025 r. w pozycji inne źródła przychodu i opodatkować, a podstawą do ich wykazania jest prawomocny wyrok Sądu Rejonowego Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w oparciu o który zostały wypłacone.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Na podstawie art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f , są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.

Przedstawiona w art. 12 ust. 1 ww. ustawy definicja przychodu ze stosunku pracy daje podstawę do zaliczenia wyrównania wynagrodzenia wypłaconego na Pani rzecz za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. oraz tytułem dodatkowego wynagrodzenia rocznego za rok 2021 i 2022.

Instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

§ 1. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

§ 2. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy.

W myśl art. 482 § 1 Kodeksu cywilnego:

Od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy.

Analizując treść powyższych przepisów należy zauważyć, że nie można utożsamiać odsetek ze świadczeniem głównym. Wierzyciel może ich żądać dopiero, jeżeli wynika to z czynności prawnej (zdarzenia prawnego) będącej podstawą do wypłaty świadczenia głównego lub gdy dłużnik opóźni się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego. Odsetki mają charakter uboczny względem świadczenia głównego – są skutkiem niewykonania zobowiązań.

W ujęciu kodeksowym odsetki stanowią więc świadczenie pieniężne, do którego może być zobowiązany dłużnik – najogólniej mówiąc – korzystający z cudzych pieniędzy. Chodzi tu zarówno o sytuację, gdy korzystanie z pieniędzy wierzyciela jest przedmiotem umowy (np. pożyczka oprocentowana, kredyt), jak i gdy nie jest ono objęte zgodą wierzyciela, w szczególności wynika z opóźnienia w zapłacie sumy pieniężnej przez dłużnika, a także wówczas, gdy korzystanie z pieniędzy polega na poniesieniu przez wierzyciela wydatków w interesie dłużnika.

Powyższą tezę potwierdza analiza przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z której wynika, że odsetki stanowią odrębną od należności głównej kategorię przychodu, która tylko w wyjątkowych przypadkach korzysta ze zwolnienia z opodatkowania.

Zwolnienie od podatku dochodowego wypłacanych odsetek przysługuje tylko wówczas, gdy przepis ustawy wyraźnie o tym stanowi (konkretnie odnosi się do odsetek). Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach w odniesieniu do odsetek możliwość zwolnienia od podatku dochodowego.

I tak, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wolne od podatku są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1.

Z dyspozycji ww. przepisu wynika, że omawianemu zwolnieniu podlegają odsetki, które spełniają równocześnie następujące warunki:

1) świadczenia, od których są naliczane – zaliczone zostały do określonego źródła przychodu,

2) przysługują z tytułu nieterminowej wypłaty tych świadczeń.

Odnosząc się do pierwszego warunku należy stwierdzić, że świadczenie pieniężne wypłacone pracownikowi, od którego naliczone zostały odsetki ustawowe stanowi przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym stanowi świadczenie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

Natomiast, odnosząc się do drugiego warunku należy stwierdzić, że z „nieterminową wypłatą świadczenia” w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie wymagalności danego świadczenia, przysługującego na podstawie prawomocnego orzeczenia, nie zostało ono wypłacone przez zobowiązanego. Odsetki naliczane od tego momentu kwalifikują się jako odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty świadczenia.

W Pani sprawie, wyrokiem z dnia 15 listopada 2024 r. Sąd Rejonowy Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zasądził od pracodawcy na Pani rzecz wynagrodzenie za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. oraz tytułem dodatkowego wynagrodzenia rocznego za rok 2021 i 2022 wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Wyrok ten uprawomocnił się 26 czerwca 2025 r. Sąd Rejonowy stwierdził, że wypłacone Pani wynagrodzenie było zaniżone. Uwzględniając powództwo, Sąd Rejonowy ustalił prawidłową wysokość należnego Pani wynagrodzenia, opierając się na zebranych dokumentach źródłowych. W terminie wskazanym w wyroku Sądu Rejonowego pracodawca wykonał wyrok.

Mając na uwadze opis zdarzenia przyszłego, wypłacone na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego ustawowe odsetki od zasądzonego na Pani rzecz wynagrodzenia, jako odsetki naliczone z tytułu nieterminowej wypłaty świadczenia mającego swoje źródło w stosunku pracy, korzystają ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji nie udzielam odpowiedzi na pytanie nr 2, gdyż oczekiwała Pani na nie rozstrzygnięcia w sytuacji uznania Pani stanowiska w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.