Interpretacja 0113-KDIPT2-3.4011.290.2026.2.JŚ

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 22 maja 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawcą jest (…) dalej jako Spółka.

Spółka jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych.

W dniu 18 marca 2024 r., Spółka zawarła umowę o świadczenie usług w zakresie zarządzania zwaną dalej: umową o zarządzanie. Stroną umowy jest osoba fizyczna dalej zwana: Zarządzający. W Paragrafie 1 przedmiotowej umowy postanowiono, że w ramach i w okresie pełnienia funkcji Likwidatora (dalej: Funkcja), Zarządzający zobowiązuje się do świadczenia usług w zakresie zarządzania na zasadach określonych umową.

Uchwałą Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki z dnia 8 lutego 2024 r. Zarządzający został powołany do pełnienia funkcji Likwidatora Spółki.

W oparciu o przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami, Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Spółki, uchwałą z dnia 8 marca 2024 r. ustaliło zasady kształtowania wynagrodzeń osób pełniących funkcję Likwidatora Spółki.

Następnie Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Spółki, uchwałą z dnia 9 lutego 2024 r., powołało pełnomocnika Spółki do zawarcia z Likwidatorem umowy o świadczenie usług w zakresie zarządzania na czas pełnienia funkcji Likwidatora.

Umowa o zarządzanie przewiduje postanowienia, z których wynika, że do obowiązków Spółki należy w szczególności ponoszenie koszt w związanych ze świadczeniem usług zarządzania poza siedzibą Spółki, niezbędnych do należytego świadczenia usług, w szczególności koszt w podróży i zakwaterowania (par. 6 ust. 2 pkt 5 Umowy).

Jednocześnie umowa o zarządzanie przewiduje, że za zgodą Rady Nadzorczej, Spółka ponosi inne, niewymienione wprost w umowie, koszty związane ze świadczeniem usług.

W dniu 27 lutego 2026 r. podjęta została uchwała Rady Nadzorczej Spółki (…) w sprawie wyrażania zgody na ponoszenie przez Spółkę koszt w noclegu związanych ze świadczeniem przez Zarządzającego usług w zakresie zarządzania.

W uchwale Rady Nadzorczej znajdują się m.in. następujące postanowienia:

1)    w związku ze świadczeniem usług zarządzania w siedzibie Spółki, Rada Nadzorcza wyraża zgodę na ponoszenie przez Spółkę kosztów zakwaterowania Likwidatora, pozostających w bezpośrednim związku ze świadczeniem usług zarządzania.

2)    Koszty, o których mowa powyżej, stanowią koszty inne niż wskazane w par 6 ust. 2 pkt 5 Umowy.

3)    Spółka może ponosić koszty poprzez pokrycie kosztów noclegów hotelowych.

4)    Łączny miesięczny limit kosztów zakwaterowania wynosi kwotę „X” brutto.

5)    Koszty zakwaterowania mogą być ponoszone przez Spółkę wyłącznie w zakresie niezbędnym do należytego świadczenia usług zarządzania.

6)    Świadczenie, o którym mowa w niniejszej uchwale ma charakter pokrycia kosztów ponoszonych w związku ze świadczeniem usług zarządzania i nie stanowi elementu wynagrodzenia określonego w Umowie. Kwalifikacja podatkowa świadczenia następuje zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Siedzibą Spółki jest X. Zarządzający posiada miejsce zamieszkania oddalone o kilkadziesiąt kilometrów od siedziby Spółki.

Przychody Zarządzającego uzyskiwane na podstawie umowy o świadczenie usług w zakresie zarządzania zaliczane są do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o których mowa w art. 13 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Aktualnie Spółka opłaciła pierwszą fakturę za usługi zakwaterowania Zarządzającego w miejscowości siedziby Spółki. Faktura zastała wystawiona przez hotel bezpośrednio na Spółkę. Spółka poniosła ten koszt (opłaciła fakturę) oraz ujęła fakturę jako koszt w swoich księgach rachunkowych - stosownie do postanowień uchwały Rady Nadzorczej ...

Uzupełnienie

Zarządzający ma nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w świetle art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Na moje pytanie o treści:

Odpowiedzieli Państwo:

Noclegi/zakwaterowania Zarządzającego odbywają się w miejscowości, w której znajduje się siedziba Spółki, tj. w X.

Sfinansowanie wydatków w zakresie zakwaterowania na rzecz Zarządzającego są wydatkami ponoszonymi w celu osiągnięcia przychodu przez Spółkę.

Konieczność zapewnienia noclegu wynika z wykonywania przez Zarządzającego obowiązków na rzecz Spółki w miejscu jej siedziby. Obecność Zarządzającego w siedzibie Spółki jest niezbędna dla prawidłowego zarządzania działalnością Spółki, podejmowania bieżących decyzji operacyjnych, nadzoru nad pracą oraz realizacji celów gospodarczych Spółki.

Zarządzający nie zalicza kosztów noclegów do swoich kosztów uzyskania przychodu.

We wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji wskazano już, że zarządzający posiada miejsce zamieszkania oddalone o kilkadziesiąt kilometrów od siedziby Spółki. Zatem potwierdzają Państwo, że Zarządzający ma miejsce zamieszkania poza miejscowością, w której znajduje się siedziba Spółki.

Na moje pytanie o treści:

Odpowiedzieli Państwo:

Obecnie dieta krajowa wynosi 45 zł, więc limit noclegu to: 20×45 zł= 900 zł

Zatem pracownikowi przysługuje zwrot kosztów usługi hotelarskiej do wysokości 900 zł za dobę, chyba że w uzasadnionych przypadkach pracodawca zgodzi się na wyższą kwotę.

Wydatki na zakwaterowanie Zarządzającego nie przekraczają kwoty 900 zł za dobę.

Pytania

1.    Czy koszty dotyczące zakwaterowania Zarządzającego, sfinansowane przez Spółkę na podstawie faktury wystawionej bezpośrednio na Spółkę, ponoszone w związku z koniecznością świadczenia przez Zarządzającego usług zarządzania w siedzibie Spółki, stanowią dla Zarządzającego przychód w rozumieniu przepis w ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?

2.    Czy w związku z finansowaniem przez Spółkę kosztów zakwaterowania Zarządzającego, Spółka jako płatnik jest zobowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, koszty dotyczące zakwaterowania Zarządzającego, sfinansowane przez Spółkę na podstawie faktury wystawionej bezpośrednio na Spółkę, ponoszone w związku z koniecznością świadczenia przez Zarządzającego usług zarządzania w siedzibie Spółki, nie stanowią dla Zarządzającego przychodu w rozumieniu przepisów w ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji Spółka jako płatnik nie jest zobowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

W myśl. art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2025. 163 ze zm.) (dalej: ustawa o PIT), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochód w wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochód w , od których na podstawie przepis w Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT), przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrument w finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 13 pkt 9 ustawy o PIT, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się: przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontrakt w menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej - z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o PIT, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Zgodnie z cytowaną powyżej treścią art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, mogą być wyłącznie: otrzymane lub postawione do dyspozycji pieniądze i wartości pieniężne, otrzymane świadczeń w naturze, a także inne nieodpłatne świadczenia.

W przedstawionym stanie faktycznym, w kontekście zadanych pytań, należy poddać analizie jakiego rodzaju świadczenia (zdarzenia) spełniają definicję „innego nieodpłatnego świadczenia”, które należy rozpoznać jako przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT.

Mając na uwadze dorobek orzecznictwa sądów administracyjnych wskazać należy, że dla uznania danego świadczenia za przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT konieczne jest stwierdzenie, że po stronie podatnika dochodzi do realnego, definitywnego i wymiernego przysporzenia majątkowego. W myśl uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2002, sygn. akt FPS 9/02, pojęcie nieodpłatnego świadczenia ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Definicja „nieodpłatnego świadczenia” była także przedmiotem szerokiej analizy i rozważań Trybunału Konstytucyjnego - wyrok TK z 8 lipca 2014 r., sygn. K 7/13. W uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia Trybunał Konstytucyjny wskazał trzy niezbędne przesłanki warunkujące uznanie danego świadczenia za przychód w rozumieniu ustawy o PIT. Orzeczenie to co prawda dotyczyło relacji pracodawca-pracownik, niemniej jednak wnioski z niego płynące powinny być respektowane również względem innych stosunków organizacyjnych czy umownych, w tym do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o których mowa w art. 13 ustawy o PIT.

Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego określone świadczenia i czynności mogą kreować przychód zaliczany do kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, tylko w okolicznościach kiedy spełnione będą łącznie poniżę trzy warunki:

·         po pierwsze, kiedy świadczenie została spełnione za zgodą podatnika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

·         po drugie, świadczenie została spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

·         po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu podatnikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

W przedstawionym stanie faktycznym, wskazane powyżej trzy przesłanki warunkujące powstanie przychodu nie są spełnione łącznie.

Co prawda przesłanka pierwsza i trzecia (powyżej) wydają się być spełnione. Zarządzający zgodził się na pokrywanie kosztów zakwaterowania i korzysta z takiego świadczenia w pełni dobrowolnie. Wartość świadczenia jest wymierna (znana jest wysokość kosztów zakwaterowania) i jest przypisana wyłącznie Zarządzającemu.

Nie jest jednak spełniona przesłanka druga, która wskazuje, że za przychód podatnika mogą być uznane tylko takie świadczenia, które zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść.

W przedstawionym stanie faktycznym istotnym jest, że:

·         Zarządzający na podstawie uchwały Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki z dnia 8 lutego 2024 r. zobowiązany jest jednocześnie do pełnienia funkcji Likwidatora Spółki.

·         Z zarządzającym, na podstawie stosownych uregulowań, zawarto umowę o świadczenie usług w zakresie zarządzania na czas pełnienia funkcji Likwidatora.

·         Umowa o zarządzanie przewiduje, iż za zgodą Rady Nadzorczej, Spółka ponosi inne, niewymienione w umowie, koszty związane ze świadczeniem usług.

·         Rada Nadzorcza wyraziła zgodę na ponoszenie przez Spółkę kosztów zakwaterowania, w związku ze świadczeniem usług zarządzania w siedzibie Spółki, pozostających w bezpośrednim związku ze świadczeniem usług zarządzania.

Mając zatem na uwadze powyższe, twierdzić należy, że sfinansowanie przez Spółkę kosztów zakwaterowania Zarządzającego nie ma charakteru prywatnego (osobistego) dla Zarządzającego, lecz pozostaje w bezpośrednim związku z wykonywaniem przez Zarządzającego obowiązków wynikających z umowy o świadczenie usług w zakresie zarządzania oraz z pełnionej funkcji Likwidatora Spółki.

Konieczność zapewnienia zakwaterowania wynika z faktu, że głównym miejscem wykonywania usług zarządzanie jest siedziba Spółki, natomiast miejsce zamieszkania Zarządzającego znajduje się w znacznej odległości od tej siedziby. W przedstawionych okolicznościach zapewnienie przez Spółkę kosztów zakwaterowania służy zapewnieniu prawidłowego wykonywania obowiązków Zarządzającego względem Spółki, a nie zaspokajaniu osobistych potrzeb Zarządzającego.

Za powyższą oceną przemawia również to, że ponoszenie kosztów zakwaterowania znajduje swoje umocowanie w treści umowy o świadczenie usług w zakresie zarządzania oraz w uchwale Rady Nadzorczej Spółki. Z uchwały wynika, że koszty zakwaterowania pozostają w bezpośrednim związku ze świadczeniem usług zarządzania oraz nie stanowią elementu wynagrodzenia określonego w Umowie. Koszty zakwaterowania mogą być ponoszone przez Spółkę wyłącznie w zakresie niezbędnym do należytego świadczenia usług zarządzania.

Nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że Zarządzający jest jednocześnie Likwidatorem Spółki. Umowa o zarządzanie jest zawarta z Zarządzającym na czas pełnienia funkcji likwidatora. Likwidator Spółki został powołany do pełnienia określonej funkcji i zadań. Gdyby likwidator a zarazem Zarządzający nie miał zapewnionych określonych świadczeń i warunków do sprawowania swojej funkcji, wówczas proces likwidacji Spółki nie byłby możliwy.

Oznacza to, że zapewnianie zakwaterowania dla Zarządzającego ma charakter wyłącznie organizacyjny i funkcjonalny, związany z zapewnieniem warunków do wykonywania obowiązków zarządczych, a nie charakter wynagrodzeniowy.

Ciążące na Spółce zobowiązanie do ponoszenia kosztów zakwaterowania dla Zarządzającego jest świadczeniem ponoszonym w interesie Spółki a nie w interesie Zarządzającego. Gdyby Spółka nie zapewniła tego rodzaju świadczeń nie byłoby możliwe płynne i prawidłowe zarządzanie Spółką w Likwidacji. Ponoszone koszty zakwaterowania Likwidatora Spółki są zatem świadczeniem ponoszonym w interesie Spółki a nie w interesie Zarządzającego.

W konsekwencji nie sposób uznać, że po stronie Zarządzającego dochodzi do powstania realnej korzyści majątkowej stanowiącej przychód podatkowy z tytułu zakwaterowania, którego koszty Zarządzający musiałby ponosić we własnym zakresie, gdyby nie pełnił funkcji likwidatora. Istotne znaczenie ma także sposób poniesienia wydatku. W zaistniałym stanie faktycznym faktura za usługi zakwaterowania jest wystawiana bezpośrednio na Spółkę, tym samym koszt jest ponoszony bezpośrednio przez Spółkę i ujmowany w jej księgach rachunkowych. Nie dochodzi zatem do zwrotu Zarządzającemu wydatku wcześniej poniesionego przez niego we własnym imieniu ani do przekazania mu środków pieniężnych do swobodnego dysponowania. Spółka nabywa usługę zakwaterowania jako własne świadczenie, niezbędne dla zapewnienia prawidłowej organizacji wykonywania usług zarządzania. Taki sposób rozliczenia dodatkowo potwierdza, że ekonomiczny ciężar i cel świadczenia pozostają po stronie Spółki.

Wnioskodawca stoi zatem na stanowisku, że w opisanym stanie faktycznym pokrycie przez Spółkę kosztów zakwaterowania Zarządzającego następuje przede wszystkim w interesie Spółki, a nie w interesie osobistym Zarządzającego. Zarządzający nie musiałby ponosić kosztów zakwaterowania, gdyby nie został powołany do pełnienia funkcji likwidatora. Świadczenie to nie prowadzi więc do powstania po stronie Zarządzającego przychodu z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT.

W konsekwencji, skoro brak jest przychodu, to Spółka nie jest zobowiązana do wykonania obowiązków płatnika, o których mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o PIT. W rezultacie, zdaniem Wnioskodawcy koszty dotyczące zakwaterowania Zarządzającego, sfinansowane przez Spółkę na podstawie faktury wystawionej bezpośrednio na Spółkę, ponoszone w związku z koniecznością świadczenia przez Zarządzającego usług zarządzania w siedzibie Spółki, nie stanowią dla Zarządzającego przychodu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji Spółka jako płatnik nie jest zobowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622):

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie treścią ww. przepisu:

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

Pojęcie przychodu

Ogólne pojęcie przychodu ustawodawca zdefiniował w art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Definicja przychodu zawarta w art. 11, jak również określone w nim zasady ustalania wartości tego przychodu (w tym świadczeń w naturze lub innych nieodpłatnych świadczeń) mają charakter ogólny, a zatem mają zastosowanie wówczas, gdy nie występują regulacje szczegółowe, inaczej normujące danego rodzaju przychód lub zasady jego ustalania.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:

Źródło przychodów

Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W świetle powyższego, za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Tym samym, również za przychód z tytułu pełnionej funkcji na podstawie uchwały zgromadzenia wspólników Spółki uznaje się każde świadczenie - nie tylko ewentualne wynagrodzenie z tego tytułu, ale także nieodpłatne świadczenia - otrzymywane w związku z pełnieniem obowiązków członka zarządu, rady nadzorczej lub innego organu stanowiącego osoby prawnej, niezależnie od sposobu powołania.

Dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie należy natomiast rozumieć te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku, mające konkretny wymiar finansowy. Innymi słowy, pod pojęciem tym należy rozumieć każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Źródłem przychodów jest działalność wykonywana osobiście.

W myśl art. 13 pkt 9 cyt. ustawy:

Z wniosku wynika, że w dniu 18 marca 2024 r., zawarli Państwo umowę o świadczenie usług w zakresie zarządzania zwaną dalej: umową o zarządzanie. Stroną umowy jest osoba fizyczna dalej zwana: Zarządzający . W Paragrafie 1 przedmiotowej umowy postanowiono, że w ramach i w okresie pełnienia funkcji Likwidatora (dalej: Funkcja), Zarządzający zobowiązuje się do świadczenia usług w zakresie zarządzania na zasadach określonych umową. Przychody Zarządzającego uzyskiwane na podstawie umowy o świadczenie usług w zakresie zarządzania zaliczane są do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o których mowa w art. 13 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Uchwałą ... Zarządzający został powołany do pełnienia funkcji Likwidatora Spółki. Umowa o zarządzanie przewiduje postanowienia, z których wynika, że do Państwa obowiązków należy w szczególności ponoszenie koszt w związanych ze świadczeniem usług zarządzania poza Państwa siedzibą, niezbędnych do należytego świadczenia usług, w szczególności koszt w podróży i zakwaterowania (par. 6 ust. 2 pkt 5 Umowy). Państwa siedzibą jest X. Zarządzający posiada miejsce zamieszkania oddalone o kilkadziesiąt kilometrów od Państwa siedziby. Noclegi/zakwaterowania Zarządzającego odbywają się w miejscowości, w której znajduje się Państwa siedziba, tj. w X. Sfinansowanie wydatków w zakresie zakwaterowania na rzecz Zarządzającego są wydatkami ponoszonymi w celu osiągnięcia przez Państwa przychodu. Wydatki na zakwaterowanie Zarządzającego nie przekraczają kwoty 900 zł za dobę.

Uwzględniając powyższe stwierdzam, że świadczenia w postaci zakwaterowania Zarządzającego, sfinansowane przez Państwa na podstawie faktury wystawionej bezpośrednio na Państwa, ponoszone w związku z koniecznością świadczenia przez Zarządzającego usług zarządzania w Państwa siedzibie stanowi dla niego przychód w rozumieniu przepisów art. 13 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Obowiązki płatnika

Konsekwencją zakwalifikowania przychodów uzyskanych przez Zarządzającego jako z tytułu przychodów z działalności wykonywanej osobiście jest ich opodatkowanie za pośrednictwem płatnika – na zasadach określonych w art. 41 i  art.  42 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak stanowi art. 41 ust. 1 ww. ustawy:

Z kolei, w myśl art. 42 ust. 1 omawianej ustawy:

Zwolnienie przedmiotowe

Natomiast w myśl art. 21 ust. 1 pkt 16 powołanej ustawy:

Odrębnymi przepisami, o których mowa w ww. artykule są przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2190).

Stosownie do § 2 przywołanego rozporządzenia:

Art. 21 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Według art. 21 ust. 15c powołanej ustawy:

Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że dla skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ważnym jest otrzymanie świadczeń w związku z odbywaniem podróży oraz aby podróż odbywana była w celu osiągnięcia przychodów i aby wydatki z tego tytułu nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Dlatego koniecznym jest przede wszystkim ustalenie, jak należy rozumieć pojęcie „podróży” ujęte w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyodrębnił dwa rodzaje podróży: „podróż służbową” oraz „podróż osoby niebędącej pracownikiem”. Według jednej z dyrektyw wykładni językowej, tj. zakazu wykładni synonimicznej, zakłada się, że różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia. Nie można zatem uznać za poprawną takiej wykładni, która prowadzi do ustalenia, że zwroty „podróż służbowa” oraz „podróż osoby niebędącej pracownikiem” będą miały to samo znaczenie.

Należy wskazać, że pojęcie „podróż” zawarte w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie zostało zdefiniowane ani w ustawie podatkowej, ani w innych przepisach. Zatem właściwą metodą odkodowania jego znaczenia jest sięgnięcie do reguł wykładni językowej.

Według internetowego Słownika Języka Polskiego (www.sjp.pl) – podróż to przebywanie drogi do odległego miejsca; przemierzanie rozległych terenów; podróżowanie. Efektem zastosowania wykładni językowej jest więc ustalenie, że podróż to przebycie drogi do jakiegoś odległego miejsca, bez dookreślenia tego pojęcia przez takie elementy jak czas odbywania, częstotliwość czy też przez zdefiniowanie kierunku podróży. Stąd też przedmiotowe zwolnienie nie obejmuje zwrotu kosztów za jazdy lokalne, bowiem nie spełniają definicji „podróży”.

Zatem zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma również zastosowanie do przychodu z tytułu zwrotu kosztów zakwaterowania Zarządzającemu, z którymi zawrą Państwo Umowa o zarządzanie, do wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, pod warunkiem spełnienia przesłanek wynikających z art. 21 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak już wcześniej wskazałem, świadczenia w postaci zakwaterowania Zarządzającego, sfinansowane przez Państwa na podstawie faktury wystawionej bezpośrednio na Państwa, ponoszone w związku z koniecznością świadczenia przez Zarządzającego usług zarządzania w Państwa siedzibie stanowi dla niego przychód w rozumieniu przepisów art. 13 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie wskazuję, że ww. świadczenia podlegają zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej. W konsekwencji, jeżeli finansowane przez Spółkę kwoty nie przekraczają limitów określonych ww. rozporządzeniem, nie są Państwo zobowiązani – jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, do pobrania z tego tytułu zaliczek na podatek dochodowy.

Zatem Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Jednocześnie wskazuję, że w omawianej sprawie nie ma zastosowania wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt. K 7/13.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.