Ulga na powrót.
Podatnik, polski obywatel, w latach 2020-2023 przebywał i pracował w Holandii, gdzie posiadał centrum interesów życiowych i gospodarczych oraz był rezydentem podatkowym. W celu uzyskania zaświadczenia o dochodach wymaganego przez holenderski urząd skarbowy składał w Polsce zeznania PIT-36 z załącznikiem ZG, podając polski adres wyłącznie jako korespondencyjny. W marcu 2024 r. powrócił do Polski na stałe, przenosząc miejsce zamieszkania i centrum…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
20 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 18 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości skorzystania z ulgi na powrót. Uzupełnił go Pan pismem z 27 kwietnia 2026 r. (wpływ 28 kwietnia 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
W latach 2020-2023 przebywał Pan i pracował na terytorium Królestwa Niderlandów.
W tym czasie posiadał Pan tam stałe miejsce zamieszkania, wykonywał Pan pracę zarobkową oraz koncentrowało się tam Pana centrum interesów życiowych i gospodarczych. Na terytorium Holandii uzyskiwał Pan dochody z pracy, był objęty tamtejszym systemem podatkowym, ubezpieczeniowym oraz funkcjonował Pan w życiu społecznym i zawodowym. W czasie pobytu w Holandii był Pan zarejestrowany w lokalnej gminie i posiadał nadany numer identyfikacyjny BSN.
W analizowanym okresie posiadał Pan status rezydenta podatkowego w Holandii. Pana dochody podlegały opodatkowaniu w Holandii, gdzie składał Pan właściwe rozliczenia podatkowe każdego roku i w żadnym roku podatkowym nie odzyskiwał Pan podatku z Królestwa Niderlandów. Jednocześnie, aby rozliczyć się z holenderskim odpowiednikiem urzędu skarbowego (Belastingdienst) musiał Pan w Polsce złożyć zeznanie podatkowe PIT-36 wraz z załącznikiem ZG z uwzględnieniem przychodów osiągniętych tylko i wyłącznie za granicą. W czasie pobytu w Holandii nie miał Pan żadnego dochodu w Polsce. Rozliczenie w Polsce PIT-36 wraz z załącznikiem ZG umożliwiło Panu wystąpienie o wydanie zaświadczenia o dochodach za dany rok, w celu przekazania tego dokumentu administracji podatkowej w Holandii wymaganego do prawidłowego rozliczenia podatku w Królestwie Niderlandów. W rozliczeniach podatkowych złożonych w Polsce (PIT-36 wraz z załącznikiem ZG) wskazał Pan adres znajdujący się na terytorium Polski (adres Pana domu rodzinnego). Wskazanie tego adresu nie wynikało jednak z faktycznego miejsca zamieszkania ani z posiadania w Polsce centrum interesów życiowych. Adres ten został podany wyłącznie jako adres korespondencyjny dla polskiego urzędu. Decyzja o wskazaniu polskiego adresu była podyktowana względami praktycznymi. W miejscu Pana zamieszkania w Holandii korespondencja była dostarczana w sposób umożliwiający dostęp do niej wielu osobom zamieszkującym dane osiedle, co powodowało ryzyko zagubienia przesyłek lub zwykłą kradzież listu adresowanego do Pana. W związku z tym, kierując się chęcią zapewnienia bezpiecznego odbioru korespondencji urzędowej, podał Pan adres w Polsce, pod którym mógł mieć Pan pewność, że przesyłki zostaną odebrane przez Pana rodziców. Wskazanie adresu w Polsce nie oznaczało przeniesienia miejsca zamieszkania ani centrum interesów życiowych do Polski.
W okresie objętym wnioskiem faktycznie przebywał, mieszkał i pracował Pan w Holandii. Po zakończeniu pobytu za granicą powrócił Pan do Polski (dokładnie w marcu 2024 r.) i przeniósł tu miejsce zamieszkania oraz centrum interesów życiowych.
W związku z powrotem do kraju rozważa Pan zastosowanie tzw. ulgi na powrót przewidzianej w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W związku z powyższym, powstała wątpliwość czy złożenie deklaracji podatkowej PIT-36 wraz z załącznikiem ZG było słuszne i zasadne. Złożenie deklaracji PIT-36 wraz z załącznikiem ZG było konieczne w celu uzyskania zaświadczenia o dochodach wymaganego przez holenderski urząd w celu rozliczenia rocznego w kraju, w którym był Pan rezydentem podatkowym przez okres ponad 3 lat przed powrotem do Polski. Natomiast wskazanie w złożonych deklaracjach podatkowych adresu w Polsce – mającego charakter wyłącznie korespondencyjny – nie może być uznane za przesłankę świadczącą o posiadaniu miejsca zamieszkania w Polsce w rozumieniu przepisów o rezydencji podatkowej. Dokumenty potwierdzające Pana rezydenturę i spełnienie wszystkich warunków koniecznych do skorzystania z ulgi na powrót złożył Pan w Urzędzie Skarbowym w ….
Uzupełnienie wniosku
Posiada Pan obywatelstwo polskie.
Data wyjazdu do Holandii: ... stycznia 2020 r., data powrotu do Polski: ... marca 2024 r.
Przyjechał Pan do Polski w marcu 2024 r. z zamiarem stałego przesiedlenia się.
W związku z powrotem do Polski podlega Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, zgodnie z art. 3 ust. 1 i 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Wyjazd do Holandii był związany ze zmianą miejsca zamieszkania oraz podjęciem pracy zarobkowej w celu poprawy sytuacji życiowej i zawodowej.
W całym okresie pobytu w Holandii Pana centrum interesów osobistych i gospodarczych znajdowało się w Holandii. Podlegał tam Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W Holandii posiadał Pan stałe ognisko domowe w rozumieniu Komentarza do Modelowej Konwencji OECD.
W okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających rok powrotu oraz do dnia poprzedzającego powrót do Polski, stałe miejsce zamieszkania posiadał Pan wyłącznie w Holandii.
Pana powiązania osobiste z Holandią obejmowały wspólne zamieszkiwanie z partnerką (obecnie żoną), życie towarzyskie oraz codzienne funkcjonowanie życiowe.
Pana powiązania osobiste z Polską w tym okresie ograniczały się wyłącznie do relacji rodzinnych (rodzice).
W Holandii uzyskiwał Pan dochody z pracy, posiadał rachunek bankowy, oszczędności, ubezpieczenie, wynajmował wspólnie z partnerką mieszkanie oraz posiadał zarejestrowany w Holandii skuter.
Pana powiązania majątkowe z Polską miały ograniczony charakter. W 2018 r. otrzymał Pan w drodze darowizny działkę budowlaną położoną na terytorium Polski. Na działce tej została rozpoczęta budowa domu jednorodzinnego. Należy jednak podkreślić, że w okresie objętym wnioskiem budowa nie została zakończona, a budynek nie został oddany do użytkowania i nie był wykorzystywany jako miejsce zamieszkania. Dodatkowo formalnym inwestorem budowy była inna osoba (matka), a Pan nie prowadził na terytorium Polski gospodarstwa domowego ani nie koncentrował tam swojego życia osobistego lub zawodowego. W okresie pobytu w Holandii nieruchomość ta nie stanowiła Pana miejsca zamieszkania ani ośrodka interesów życiowych. Pana życie osobiste, zawodowe oraz centrum interesów gospodarczych znajdowały się w tym czasie wyłącznie na terytorium Holandii. Pozostałe powiązania z Polską miały charakter pomocniczy (rachunek bankowy, numer telefonu komórkowego).
Podczas krótkotrwałych pobytów w Polsce przebywał Pan w domu rodzinnym swoich rodziców.
Zarządzanie Pana majątkiem odbywało się z terytorium Holandii.
W Holandii prowadził Pan życie codzienne, gospodarstwo domowe, aktywność społeczną oraz korzystał Pan ze świadczeń zdrowotnych i społecznych. Tam koncentrowało się Pana życie osobiste i zawodowe.
Dla celów podatkowych w Holandii był Pan traktowany jako rezydent podatkowy tego państwa.
Składając w Polsce zeznania PIT-36 wraz z załącznikiem ZG wskazywał Pan adres w Polsce wyłącznie jako adres korespondencyjny. Wskazanie tego adresu miało charakter techniczny i nie stanowiło deklaracji miejsca zamieszkania dla celów podatkowych. Faktyczne miejsce zamieszkania oraz centrum interesów życiowych znajdowało się w tym okresie w Holandii.
Przewiduje Pan, że w latach objętych ulgą na powrót Pana przychody nie przekroczą kwoty 85 528 zł rocznie.
Nie korzystał Pan wcześniej z ulgi na powrót.
Zamierza Pan skorzystać z ulgi na powrót w latach 2024-2027.
Na chwilę obecną nie uzyskuje Pan dochodów ze stosunku pracy ani z innych źródeł. Jest Pan zarejestrowany jako osoba bezrobotna. W okresie objętym ulgą na powrót planuje Pan uzyskiwać dochody ze stosunku pracy lub innych źródeł wymienionych w przepisach.
Pytanie
Czy w przedstawionym opisie stanu faktycznego spełnia Pan warunki do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w sytuacji gdy przed powrotem do Polski posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Holandii przez okres przekraczający trzy lata, a złożenie w Polsce zeznań podatkowych PIT-36 wraz z załącznikiem ZG następowało tylko i wyłącznie w celu uzyskania zaświadczenia o dochodach wymaganego przez administrację podatkową w Holandii i nie było związane z posiadaniem miejsca zamieszkania i rezydencji podatkowej w Polsce?
Pana stanowisko w sprawie
Pana zdaniem, odpowiedź na postawione pytanie winna być twierdząca, gdyż składanie deklaracji PIT-36 wraz z załącznikiem ZG i wskazanie adresu w Polsce, w deklaracji podatkowej nie przesądza o posiadaniu miejsca zamieszkania na terytorium Polski w rozumieniu przepisów podatkowych.
Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, o miejscu zamieszkania dla celów podatkowych decyduje przede wszystkim posiadanie na terytorium danego państwa centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodka interesów życiowych), albo przebywanie na jego terytorium przez okres przekraczający 183 dni w roku podatkowym.
W analizowanym okresie zarówno miejsce wykonywania pracy, uzyskiwania dochodów, jak i Pana codzienne funkcjonowanie życiowe związane było tylko i wyłącznie z terytorium Holandii. Nie posiadał Pan w tym czasie w Polsce centrum interesów osobistych ani gospodarczych. W związku z powyższym należy uznać, że w analizowanym okresie nie posiadał Pan miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce, a wskazanie w deklaracji podatkowej adresu w Polsce miało wyłącznie charakter techniczny i korespondencyjny. W konsekwencji fakt ten nie powinien wykluczać możliwości uznania, że spełnia Pan warunki wymagane do zastosowania ulgi na powrót po przeniesieniu miejsca zamieszkania i centrum interesów życiowych, i gospodarczych do Polski.
Dodatkowo był Pan zobowiązany do rozliczenia się w Holandii, tj. w kraju, w którym był Pan rezydentem podatkowym. W tym celu złożył Pan w Polsce rozliczenie roczne PIT-36 wraz z załącznikiem ZG (z uwzględnieniem dochodu tylko i wyłącznie z Królestwa Niderlandów), na podstawie, którego mógł Pan wnioskować we właściwym dla Pana urzędzie skarbowym (Urząd Skarbowy w …), o wydanie zaświadczenia o dochodach za dany rok. Nie ma innej drogi rozliczenia się w Holandii bez dokumentu z Belastingdienst do wypełnienia przez właściwy urząd skarbowy w Polsce. Bez zaświadczenia o dochodach (druk pobierany z internetowej holenderskiej strony rządowej – specjalny numer dokumentu w każdym roku rozliczeniowym) nie ma możliwości rozliczenia się z holenderskim odpowiednikiem urzędu skarbowego.
Podsumowując, w Pana ocenie, spełnia Pan wszystkie wymogi ustawowe do skorzystania z ulgi na powrót.
W konsekwencji, przychody ze stosunku pracy powinny być zwolnione z PIT do kwoty 85 528 zł rocznie przez 4 kolejne lata.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592), wolne od podatku dochodowego są:
Przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,
b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,
d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
- w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:
Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:
a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
3) podatnik:
a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub
b) miał miejsce zamieszkania:
- nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
- na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz
4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz
5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:
Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.
Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:
Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
W celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również dodatkowe warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.
Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:
Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy:
Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
Katalog dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a został przedstawiony w art. 3 ust. 2b ustawy. Nie jest to jednak katalog zamknięty, i ustawodawca dopuszcza istnienie także innych dochodów, które należy uznać za osiągnięte na terytorium Polski.
W myśl natomiast art. 4a ustawy:
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy). Podatnik, który podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu nie jest więc co do zasady zobowiązany do wykazywania w zeznaniu podatkowym dochodów uzyskanych z pracy wykonywanej w innym kraju.
Kwestie rezydencji podatkowej w Polsce zostały obszernie przedstawione w Objaśnieniach podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ww. ustawy. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.
Zgodnie z Objaśnieniami, centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.
W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.
W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.
Z opisu sprawy wynika, że 8 marca 2024 r. powrócił Pan do Polski, przenosząc swoje centrum interesów osobistych i gospodarczych i w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Oznacza to, że warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został przez Pana spełniony.
Ponadto wyjaśnił Pan, że w okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających rok powrotu oraz do dnia poprzedzającego powrót do Polski posiadał Pan stałe miejsce zamieszkania wyłącznie w Holandii, wykonywał Pan pracę zarobkową oraz koncentrowało się tam Pana centrum interesów życiowych i gospodarczych. Na terytorium Holandii uzyskiwał Pan dochody z pracy, był objęty tamtejszym systemem podatkowym, ubezpieczeniowym oraz funkcjonował Pan w życiu społecznym i zawodowym. W tym okresie nie posiadał Pan miejsca zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.
Zatem uznać należy, że spełnia Pan wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a i b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Wyjaśnił Pan również, że posiada polskie obywatelstwo, co oznacza spełnienie warunku wynikającego z art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ww. regulacji.
Kolejnym istotnym kryterium warunkującym zastosowanie „ulgi na powrót” jest stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ww. ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.
Zgodnie z art. 5a pkt 21 ww. ustawy:
Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
Z treści art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że podatnik powinien posiadać certyfikat rezydencji lub też inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do zwolnienia. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, muszą to być jednak dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.
Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622):
Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.
We wniosku wskazał Pan, że w analizowanym okresie posiadał Pan status rezydenta podatkowego w Holandii a Pana dochody podlegały opodatkowaniu w Holandii, gdzie składał Pan właściwe rozliczenia podatkowe każdego roku i w żadnym roku podatkowym nie odzyskiwał Pan podatku. Był Pan zarejestrowany w lokalnej gminie i posiadał nadany numer identyfikacyjny BSN. Ponadto w Holandii uzyskiwał Pan dochody z pracy, posiadał rachunek bankowy, oszczędności, ubezpieczenie, wynajmował z partnerką mieszkanie oraz posiadał zarejestrowany w Holandii skuter.
W oparciu o przedstawiony przez Pana opis uznać należy, że spełnia Pan warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Po powrocie do Polski nie uzyskuje Pan dochodów ze stosunku pracy ani innych źródeł i jest Pan zarejestrowany jako osoba bezrobotna. W okresie objętym ulgą na powrót planuje Pan uzyskiwać dochody ze stosunku pracy lub innych źródeł wymienionych w ww. przepisach.
W konsekwencji, przysługuje Panu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy, w sytuacji uzyskiwania dochodów ze stosunku pracy lub innych źródeł wymienionych w ww. przepisach.
Przedmiotowe zwolnienie z opodatkowania obejmuje przychody do wysokości nieprzekraczającej łącznie w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte z tytułów wymienionych w przepisie – w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
Ponadto mając na uwadze, że skoro z podanych przez Pana informacji wynika, że w latach 2020-2023 i w okresie od 1 stycznia do 8 marca 2024 r. nie miał Pan miejsca zamieszkania w Polsce, to w przedstawionej sytuacji okoliczność składania zeznań podatkowych wraz załącznikami PIT-ZG nie ma wpływu na możliwość skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”. Dla skorzystania z ulgi istotne jest bowiem m.in. to, żeby podatnik nie miał w okresie wskazanym w przepisie miejsca zamieszkania na terytorium Polski. Warunek ten – w świetle przedstawionych przez Pana informacji – należy uznać za spełniony.
W związku z powyższym, spełnia Pan warunki do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i może Pan skorzystać z ulgi w latach 2024-2027 w sytuacji uzyskiwania dochodów ze stosunku pracy lub innych źródeł wymienionych w ww. przepisach.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo