Interpretacja 0113-KDIPT2-3.4011.301.2025.2.MS

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 24 marca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie preferencyjnego opodatkowania dochodów generowanych przez prawa własności intelektualnej (tzw. IP Box). Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 23 kwietnia 2025 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną, posiadającą nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium kraju. Prowadzi On działalność gospodarczą w oparciu o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Wnioskodawca prowadzi działalność od … 2008 r. Zawarł On umowy o świadczenie usług ze zleceniodawcami: Spółką X… w okresie … 2015 r. … 2021 r., a także Spółką Y: w okresie … 2022 r. … 2024 r., zwani w dalszej części Zleceniodawcami. Wnioskodawca dodatkowo prowadzi działalność polegającą na tworzeniu i obsłudze …. Wnioskodawca nie zamierza opodatkowywać stawką preferencyjną dochodu powstałego z tej części działalności.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca wykonuje prace programistyczne zlecane przez Zleceniodawcę, prowadzące do powstania innowacyjnych, indywidualnych rozwiązań obsługujących dedykowane obszary działalności Zleceniodawcy. Jest to oprogramowanie tworzone i rozwijane na potrzeby indywidualne zleceniodawcy (zwane dalej: „oprogramowaniem”).

Wnioskodawca za przykład tworzonego oprogramowania wskazuje:

1. stworzenie panelu …

2. rozwinięcia ….

Wnioskodawca tworząc i rozwijając oprogramowanie korzysta z języków programowania takich jak …. Podkreślenia wymaga fakt, że praca Wnioskodawcy, która polega na tworzeniu i okazjonalnie modyfikowaniu przez Wnioskodawcę oprogramowaniu, są chronione na podstawie art. 74 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 ze zm.). Wskazać należy, że w zakresie rozwoju oprogramowania, Wnioskodawca staje się użytkownikiem takiego na mocy postanowień umowy o świadczenie usług podpisanej ze Zleceniodawcami. Zobowiązuje on Wnioskodawcę do rozwoju oprogramowania, które stanowi po implementacji rozwijanych funkcjonalności osobny program komputerowy chroniony nadmienionym art. 74 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Działalność prowadzona jest przez Wnioskodawcę w sposób ciągły i systematyczny, a jej efektem jest tworzenie oprogramowania dopasowanego do indywidualnych potrzeb klientów. Działania Wnioskodawcy zmierzają do zwiększenia oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Na zakończenie uznać należy, iż projekty polegające na tworzeniu i rozwoju oprogramowania mają skomplikowany charakter i każdorazowo wymagają podjęcia wielu prac i czynności o charakterze programistycznym. Mają one przymiot indywidualności, innowacyjności oraz niepowtarzalny charakter. Wnioskodawca opracowuje nowe lub ulepszone produkty, procesy, które w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u Zleceniodawców czy na rynku. Wnioskodawca przenosi ogół praw autorskich na rzecz Zleceniodawców na mocy umowy o świadczenie usług. Przenosi On prawa autorskie odpłatnie na rzecz Zleceniodawców. Dochód z kwalifikowanych praw własności intelektualnej jest uwzględniony w cenie usługi. Wnioskodawca zamierza skorzystać z preferencyjnego opodatkowania stawką 5% w odniesieniu do kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej (IP BOX), uregulowanego w art. 30ca ustawy o PIT, za lata 2019-2022.

W pierwszej kolejności, Wnioskodawca w prowadzonej ewidencji pozaksięgowej dokonuje wyodrębnienia kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Wyodrębnionymi prawami IP BOX będą majątkowe prawa autorskie do oprogramowania.

Wnioskodawca ponosi szereg kosztów bezpośrednio związanych z tworzeniem i rozwojem oprogramowania takich jak:

1) zakup sprzętu komputerowego niezbędny bezpośrednio do pisania kodu źródłowego, testowania prototypów;

2) usługi księgowe niezbędne Wnioskodawcy do tworzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz dodatkowej ewidencji IP BOX.

Z punktu widzenia prawnego, umowy zawierane przez Wnioskodawcę z klientami, w ramach których zobowiązuje się wytworzyć i przenieść na klientów prawa do oprogramowania (umowy) kwalifikowane są jako umowy o świadczenie usług. Efektem, do stworzenia którego zobowiązuje się Wnioskodawca na podstawie zawieranych umów, jest dedykowane oprogramowanie. Celem umożliwienia korzystania klientowi z wytworzonego oprogramowania, Wnioskodawca przenosi na klienta całość autorskich praw majątkowych do tworzonego oprogramowania. Wnioskodawca ponosi ryzyko gospodarcze prowadzonej działalności gospodarczej. Umowy łączące Wnioskodawcę ze Zleceniodawcami nie noszą znamion umowy o pracę. Wnioskodawca nie działa pod kierownictwem, w czasie i miejscu wskazanym przez Zleceniodawców. Zleceniodawcy ograniczają się do wskazania ogólnych kierunków działań, oczekiwań oraz ram czasowych, w których Wnioskodawca zobowiązany jest skończyć dany projekt. Różnica pomiędzy ustalonymi w powyższy sposób przychodami oraz kosztami stanowić będzie dochód przypadający na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej. Pozostały dochód osiągany przez Wnioskodawcę, niezwiązany z ulgą IP BOX, podlegał będzie opodatkowaniu według formy opodatkowania Wnioskodawcy, w danym roku podatkowym. W latach 2019-2022 Wnioskodawca rozliczał podatek liniowo.

Wnioskodawca wyodrębnia w prowadzonej ewidencji pozarachunkowej, prawa IP BOX (prawa autorskie do oprogramowania), spełniając tym samym wymóg wynikający z art. 30cb ustawy o PIT. Wnioskodawca w przedmiotowej ewidencji dokonuje wyodrębnienia przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty) przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej. Wnioskodawca dokonuje również wyodrębnienia kosztów, o których mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT. Rozwiązanie ewidencyjne umożliwia ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Ewidencja taka prowadzona jest na bieżąco od momentu wprowadzenia ulgi IP BOX, to jest od 1 stycznia 2019 r.

Uzupełnienie wniosku

Wnioskodawca posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Polski, w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.).

W ramach współpracy ze Zleceniodawcą …Wnioskodawca projektował…, która składała się z dwóch głównych komponentów. Pierwszym z nich jest …aplikacja…, która …

Podczas współpracy ze Zleceniodawcą … Wnioskodawca był odpowiedzialny za tworzenie oraz rozwijanie aplikacji …, czyli oprogramowania …. Cały produkt składał się z następujących, współpracujących ze sobą części - …

W związku z rosnącymi potrzebami klientów i nowymi funkcjonalnościami, charakter pracy jest wysoce twórczy i innowacyjny. Dzieje się tak dlatego, ponieważ stosowane rozwiązania są unikatowymi w branży, a co za tym idzie nie ma możliwości wykorzystania rozwiązań już istniejących. Oprogramowanie, które powstaje w wyniku świadczenia przez Wnioskodawcę usług, jest rezultatem własnej, indywidualnej i twórczej działalności intelektualnej.

Podejmowane przez Wnioskodawcę działania nie są wykonywane automatycznie, nie mają charakteru rutynowego. Działalność Wnioskodawcy jest działalnością twórczą. Za każdym razem kiedy ma On do rozwiązania dane zagadnienie, musi stworzyć rozwiązanie indywidualne, czasami bazujące na konkretnym kodzie, natomiast w całości twórcze i indywidualne.

Praca Wnioskodawcy nie ma charakteru okresowego powtarzania pewnych czynności.

Twórczy charakter działalności wskazanej we wniosku w zakresie prac, które są przedmiotem wniosku, polegał przede wszystkim na tym, że każdorazowo Wnioskodawca tworzył nowe rozwiązania, które nie występują w obrocie gospodarczym. Gdyby można było zastosować do danej sytuacji rozwiązanie już istniejące, to takie rozwiązanie zostałoby znalezione na rynku programów komputerowych. Wiele rozwiązań jest oczywiście chronionych prawem autorskim, zatem nie można z nich skorzystać. Przy każdym z projektów, w których pracował Wnioskodawca należało rozwiązać dany problem, przygotować oprogramowanie, które będzie miało na celu osiągnięcie danych założeń. Za każdym razem przy projekcie, nad którym pracował Wnioskodawca, na wstępie prac był ustalany problem do rozwiązania oraz cele do osiągnięcia. Ponadto, jeśli dana firma zgłasza się do Jego Zleceniodawców z danym problemem, to jest poszukiwane rozwiązanie, z programów komputerowych, które są dostępne na rynku. Jeśli nie można takiego gotowego rozwiązania wykorzystać to tworzone jest całkowicie nowe, za które Wnioskodawca w swoich projektach był odpowiedzialny. Praca Wnioskodawcy i działalność właśnie polega na tworzeniu nowych rozwiązań. Za każdym razem tworzył nowe oprogramowanie, które spełniało wytyczne założone przy rozpoczynaniu danego projektu. Wnioskodawca nie korzystał z gotowych rozwiązań. Stworzył rozwiązania, których do tej pory w danych branżach nie było spotykanych. Rozwiązania były innowacyjne.

Działalność Wnioskodawcy, w ramach której tworzy lub rozwija programy komputerowe podejmowana jest przez Niego w sposób uporządkowany i zaplanowany. Wnioskodawca wskazuje, że nie ma tutaj miejsca na chaos, ponieważ prace wykonywane są według pewnego harmonogramu, przyjętego wcześniej przy pracach początkowych przy danym rozwiązaniu. Na wczesnym etapie prac nad danym rozwiązaniem ustalane są różne cele, do których jako programista potem dąży. Rozwiązania, które tworzy są często skomplikowanymi programami komputerowymi, które wymagają wielu etapów prac. Składają się z wielu warstw i etapów, bez których niemożliwe byłoby osiągnięcie celu końcowego. Systematyczność polega na ciągłym dążeniu do osiągania poszczególnych celów, które w całym procesie tworzenia danego programu komputerowego są niezbędne, żeby osiągnąć cel końcowy, to jest przygotowaną aplikację/program komputerowy, który jest gotowy do użytku. Rozpoczynając dany proces tworzenia programu komputerowego, w zależności od projektu, nad którym rozpoczyna pracę, zakłada dane rozwiązania, które musi stworzyć, żeby dany program, który ma założone pewne funkcjonalności, mógł odpowiednio funkcjonować. Zarówno od strony technicznej, to jest odpowiednich kodów i algorytmów, ale także od strony funkcjonalnej, dla użytkownika końcowego.

Działalność w zakresie tworzenia, rozwijania i ulepszania oprogramowania obejmuje: nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług. Wnioskodawca nie prowadzi działalności, która obejmuje rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do programów komputerowych.

Działania Wnioskodawcy podejmowane są w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Jako programista dysponuje On powszechną wiedzą z dziedzin takich nauk jak: informatyka, elektronika, fizyka, matematyka czy statystyka. Ponadto, posiada wiedzę na temat języków programowania, w których to tworzył dane rozwiązania, takich jak…. Podczas tworzenia danych rozwiązań musi On wykorzystywać wiedzę, którą posiada ze wskazanych dziedzin, a także umiejętności programowania we wskazanych językach, żeby stworzyć dane rozwiązanie. Programowanie jest czynnością, która ma na celu uzyskanie pewnych wyników. Jak te wyniki osiągnąć to sprawa bardzo indywidualna i możliwa do uzyskania na wiele różnych sposobów. Dlatego praca programisty jest twórcza i chroniona prawem autorskim. Podczas tworzenia danego rozwiązania musi On wybrać środowisko czy język programowania, który wykorzysta podczas tworzenia danej funkcjonalności. Zatem, na początku prac musi wykorzystać wiedzę oraz umiejętności, które posiada, żeby na koniec osiągnąć odpowiedni rezultat. Przy tworzeniu harmonogramu prac, łączy wiedzę i posiadane umiejętności, w sposób jak najlepszy dla końcowego efektu. Prace, które wykonuje nie mają na celu głównie zdobywanie nowej wiedzy i umiejętności. To przy pracach, w trakcie projektu, może takie umiejętności zdobywać. Natomiast nigdy to nie jest celem samym w sobie. Jego wiedza i umiejętności zdobyte podczas wielu projektów służą opracowaniu nowych funkcjonalności, z którymi zgłasza się do Niego Zleceniodawca. W Jego pracy nie odkrywa nowych rzeczy, nie znajduje produktów, o których wcześniej nie było wiadomo. Tworzy jednak nowe funkcjonalności – oprogramowanie, które do tej pory nie występowało w obrocie gospodarczym. Nie tworzy idei. Tworzy nowe programy komputerowe.

Każdy z programistów jest specjalistą w danej dziedzinie, języku programowania. W zależności od wstępnych założeń przy tworzeniu danego rozwiązania, do zespołu wybierane są osoby, które wcześniej pracowały w odpowiednich środowiskach programistycznych. Zatem na początku, zanim rozpocznie się tworzenie danego programu komputerowego, należy dokonać selekcji osób, które posiadają wiedzę w danej dziedzinie. W swojej działalności Wnioskodawca nie oferuje produktów. W swojej działalności wykonuje usługi programowania, to jest tworzenia danych rozwiązań, na podstawie wstępnie założonych celów. W zależności od rozwiązania, które należy stworzyć korzysta z wiedzy, języka programowania czy środowiska, w którym dane rozwiązanie najlepiej będzie stworzyć. Cele, jakie stawiane są przy tworzeniu danego oprogramowania, za każdym razem są inne, dopasowane do planowanego rozwiązania. Dane przedsięwzięcie realizowane jest w sposób zaplanowany, etap po etapie, tworząc dane rozwiązane punkt po punkcie. Żeby przejść do bardziej zaawansowanych prac należy zacząć od podstaw. Tak, żeby rozbudowywać, dzień po dniu, dany program komputerowy, który potem stworzy całość. Wnioskodawca posiada wiedzę na temat języków programowania, w których to tworzył dane rozwiązania, takich jak …i to są Jego narzędzia, które wykorzystuje przy tworzeniu danego oprogramowania. Zawsze działania polegające na rozwijaniu/ulepszaniu danego oprogramowania zmierzają do poprawy użyteczności albo funkcjonalności tych programów komputerowych. Wnioskodawca stworzył rozwiązania, których do tej pory w danych branżach nie było spotykanych. Rozwiązania były innowacyjne. Wnioskodawca wykonując opisane we wniosku usługi, ponosił ryzyko gospodarcze związane z prowadzoną działalnością.

Kwestię praw autorskich regulowała umowa z danym Zleceniodawcą, w której był zapis, że za wynagrodzeniem przenoszone są wszystkie prawa autorskie do stworzonego przez Wnioskodawcę kodu. Na podstawie comiesięcznych raportów, w których wyodrębniony był czas pracy nad danym oprogramowaniem, rozliczał się On ze Zleceniodawcami. Wyodrębnienie danego oprogramowania odbywało się w ramach różnych projektów, nad którymi pracował. W obrębie danego projektu, rozliczane było dane oprogramowanie, do którego prawa autorskie Wnioskodawca zbywał za wynagrodzeniem.

Sposób przenoszenia na Zleceniodawcę praw do oprogramowania każdorazowo spełniał warunki przewidziane w przepisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w szczególności następowało z zachowaniem art. 41 oraz art. 53 tejże ustawy.

Efekty Jego pracy (dotyczy zarówno tworzenia, jak i rozwijania/ulepszania), które nazywa oprogramowaniem zawsze były utworami w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, tj.: zawsze odznaczają się rzeczywiście oryginalnym, twórczym charakterem, zawsze są kreacją nowej, nieistniejącej wcześniej wartości niematerialnej, nie są efektem pracy, która wymaga do osiągnięcia rezultatu jedynie określonych umiejętności programistycznych i której rezultaty da się z góry określić i przewidzieć jako mające charakter powtarzalny, nie są jedynie „techniczną”, a „twórczą”, realizacją szczegółowych projektów zlecanych przez klientów.

Wnioskodawca nie jest w żadnym przypadku właścicielem lub współwłaścicielem programu komputerowego. Nie jest również użytkownikiem posiadającym prawo do jego użytkowania na podstawie licencji wyłącznej. Działa na zlecenie Zleceniodawcy, który, jak zakłada Wnioskodawca, posiada odpowiednie umowy z właścicielem oprogramowania, które jest modyfikowane lub ulepszane. Zmiany wprowadzane przez Niego do rozwijanego/ulepszanego oprogramowania nie miały charakteru rutynowych/okresowych zmian. W wyniku podjętych przez Niego czynności powstał odrębny od tego oprogramowania utwór (nowe kwalifikowane prawo własności intelektualnej w postaci nowego autorskiego prawa do „programu komputerowego”), podlegający ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Wnioskodawca przenosi całość autorskich praw majątkowych, otrzymując w zamian wynagrodzenie za sprzedaż tego prawa. W przypadku gdy ulepszał/rozwijał oprogramowanie tworzone były nowe kody, algorytmy w językach programowania i powstało nowe prawo własności intelektualne.

Przy rozwijaniu/ulepszaniu, Jego praca była twórcza i do stworzonych rozwiązań przysługiwała Mu ochrona na podstawie ustawy o prawie autorskim. Zatem, powstawało nowe prawo własności intelektualnej.

Zgodnie z art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT, dochodem z kwalifikowanego IP będzie dochód z odpłatnego zbycia (przeniesienia) kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, tj. autorskiego prawa do programu komputerowego (części oprogramowania), które stanowi utwór prawnie chroniony i zostało wytworzone w ramach prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej. To z tego tytułu Wnioskodawca uzyskuje dochody.

W umowie ze Zleceniodawcami Wnioskodawca miał zapisy, które dotyczą praw autorskich i stawki wynagrodzenia za ich przeniesienie, w powiązaniu ze stawką godzinową. Rozliczenie danych prac odbywało się na podstawie raportów generowanych dla Zleceniodawcy, na podstawie których wspólnie informowano się o kwocie do rozliczenia. Istnieją dokumenty pomiędzy Wnioskodawcą a Zleceniodawcami, z których jasno wynika, z czego wynikają dane wynagrodzenia i czego dotyczyły.

Wnioskodawca nie wykorzystuje stworzonych w danym projekcie praw autorskich do programów komputerowych dla potrzeb świadczenia usług, które oferuje w swojej działalności gospodarczej. Każdorazowo prawa autorskie przenoszone były na Zleceniodawców.

Wnioskodawca nie świadczył innych usług dla Zleceniodawców, dla których wykonywał projekty. Zatem, nie należało również wyodrębniać takich usług. Wynagrodzenie dotyczyły jedynie praw autorskich, jak pisał powyżej.

Przeniesienie praw autorskich, wyodrębnienie poszczególnych zadań, oddzielenie stworzonych funkcjonalności od innych zadań, odbywało się na podstawie comiesięcznych raportów, które były obustronnie zatwierdzane, po skończeniu danego okresu rozliczeniowego. Po zatwierdzeniu takiego raportu, Wnioskodawca wystawia fakturę z terminem płatności i wtedy Zleceniodawcy regulowali dokumentu za pomocą płatności na konto bankowe. Zazwyczaj rozliczenie odbywało się w miesiącu następnym niż stworzenie raportu i dane czynności.

Wnioskodawca wystawiał faktury dla klientów, które wyodrębniały różne usługi, które w danym okresie wykonywał. Faktury nie wyodrębniały wynagrodzenia za przeniesienie praw autorskich, ponieważ to było zawarte w umowie.

Kwestię praw autorskich regulowała umowa z danym Zleceniodawcą, w której był zapis, że za wynagrodzeniem przenoszone są wszystkie prawa autorskie do stworzonego przez Niego kodu. Na podstawie comiesięcznych raportów, w których wyodrębniony był czas pracy nad danym oprogramowaniem, Wnioskodawca rozliczał się ze Zleceniodawcami. Wyodrębnienie danego oprogramowania odbywało się w ramach różnych projektów, nad którymi pracował. W obrębie danego projektu, rozliczane było dane oprogramowanie, do którego prawa autorskie zbywał za wynagrodzeniem.

Konkretne wydatki, o które pyta Wnioskodawca to: sprzęt komputerowy (laptop lub jednostka stacjonarna), a także usługi księgowe, które polegały na prowadzeniu księgi przychodów i rozchodów oraz ewidencji IP BOX. Wydatki, o których mowa we wniosku zostały poniesione dla potrzeb konkretnych prac rozwojowych. Wnioskodawca nie prowadzi badań naukowych.

Opisane przez Wnioskodawcę we wniosku wydatki, których dotyczy Jego czwarte pytanie, nie były ponoszone wyłącznie w celu prowadzenia przeze Niego działań polegających na tworzeniu i rozwijaniu/ulepszaniu oprogramowania.

W odniesieniu do kosztów, których dotyczy pytanie postawione przez Niego jako czwarte, tj. kosztów, które chciałby uwzględnić we wskaźniku nexus, koszty prowadzenia ewidencji IP BOX są kosztami bezpośrednimi, określonymi literką a, we wzorze na obliczenie wskaźnika. Dodatkowo, sprzęt kupowany również służył pracy, tworzeniu kodu i oprogramowania.

Jak już wskazano wyżej, zgodnie z art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT, dochodem z kwalifikowanego IP będzie dochód z odpłatnego zbycia (przeniesienia) kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, tj. autorskiego prawa do programu komputerowego (części oprogramowania), które stanowi utwór prawnie chroniony i zostało wytworzone w ramach prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej. To z tego tytułu Wnioskodawca osiąga dochód. Jako, że w Jego przypadku dochodzi do przeniesienia kwalifikowanego prawa własności intelektualnej na Zleceniodawców, z tytułu zbycia praw autorskich do stworzonego przez Niego oprogramowania.

Pytania

1. Czy opisane prace wykonywane przez Wnioskodawcę polegające na tworzeniu oprogramowania spełniają definicję działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w przepisach ustawy o PIT?

2. Czy prawa IP BOX, tj. autorskie prawo do programów komputerowych wskazane we wniosku spełniają definicję kwalifikowanych praw własności intelektualnej, o których mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT?

3. Czy osiągany przez Wnioskodawcę dochód zgodnie z art. 30ca ust. 7 będzie mógł podlegać opodatkowaniu preferencyjną stawką 5%? (pytanie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

4. Czy ustalając wskaźnik nexus, Wnioskodawca będzie miał prawo do uwzględniania kosztów, opisanych we wniosku?

Pana stanowisko w sprawie (po uzupełnieniu)

Ad 1

Zdaniem Wnioskodawcy, prace wykonywane przez Niego spełniają ustawową definicję działalności badawczo-rozwojowej.

Stosownie do treści art. 5a ust. 38 ustawy o PIT, przez działalność badawczo-rozwojową należy rozumieć działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.

Ustawodawca definiując w art. 5a ust. 39 ustawy o PIT, termin badania naukowe oraz definiując pojęcie prace rozwojowe odwołuje się wprost do definicji zawartych w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. - prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 85 ze zm.).

Tym samym, przez badania naukowe zgodnie z art. 5a ust. 39 w zw. z art. 4 ust. 2 UPSWN, rozumie się:

- badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne;

- badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.

Natomiast przez prace rozwojowe, stosownie do treści art. 5a ust. 38 w zw. z art. 4 ust. 3 UPSWN, należy rozumieć działalność obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.

Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca jest dostawcą usług programistycznych. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca wykonuje prace programistyczne zlecane przez klientów, prowadzące do powstania innowacyjnych, indywidualnych rozwiązań obsługujących dedykowane obszary działalności. Prace badawczo-rozwojowe są realizowane w sposób ciągły i systematyczny. W celu realizacji prac badawczo-rozwojowych Wnioskodawca wykorzystuje dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności z dziedziny nauki i technologii.

Należy przy tym podkreślić, iż opisane w stanie faktycznym podejmowane prace zmierzające do stworzenia oprogramowania nie mają charakteru prac rutynowych, a zadania i problemy, przed którymi stawiany jest Wnioskodawca wymagają zawsze indywidualnego podejścia i praktycznego zastosowania posiadanej wiedzy i umiejętności.

Ad 2

Zdaniem Wnioskodawcy, prawa IP BOX, tj. autorskie prawa do programów komputerowych, powstające w ramach prowadzonej przez Niego działalności gospodarczej, spełniają wszystkie przesłanki, aby uznać je za kwalifikowane prawa własności intelektualnej. Za takie ustawodawca w art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT traktuje m.in. autorskie prawo do programu komputerowego. Warunkiem jest jego ochrona prawna na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest RP, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest UE, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.

W przedmiotowym wniosku, Wnioskodawca wskazał, że przejaw Jego działań prowadzonych w ramach działalności gospodarczej stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a ust 38 ustawy o PIT. Jego praca spełnia bowiem definicje prac rozwojowych zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 85 ze zm.), Wnioskodawca wskazuje, że w ramach działalności m.in. „tworzy” i „rozwija” oprogramowanie, co ustawodawca wymaga, aby uznać je za prace rozwojowe. Prawa autorskie realizowane przez Wnioskodawcę, są programami komputerowymi, podlegającymi osobnej ochronie, o której mowa w art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Zgodnie z objaśnieniami podatkowymi MF do IP BOX (pkt. 80), program komputerowy to w szczególności zestaw instrukcji przeznaczonych do wykonywania bezpośrednio lub pośrednio w komputerze czynności w celu osiągnięcia określonego rezultatu. Stwierdzono ponadto, że pojęcie to należy traktować szeroko. Wnioskodawca w takim przypadku wytwarza program komputerowy. Nadto, jak zostało wyżej podkreślone, podlega ono ochronie prawnej.

Ad 3

Zdaniem Wnioskodawcy, może On opodatkować dochód uzyskiwany z art. 30ca ust. 7 ustawy o PIT, według preferencyjnej stawki 5%. Wnioskodawca jest osobą fizyczną, która prowadzi działalność gospodarczą polegającą na tworzeniu i rozwoju programów komputerowych na zlecenie. Wnioskodawca przenosi prawa autorskiego do programów wytworzonych na zleceniodawców za wynagrodzeniem. Wnioskodawca ponosi koszty, które mogą być uznane za bezpośrednie bowiem są związane bezpośrednio z tworzeniem i rozwojem oprogramowania. Wobec czego Wnioskodawca jest w stanie ustalić wskaźnik nexus dla tworzonych IP. Wnioskodawca ponosi ryzyko gospodarcze prowadzonej działalności oraz nie działa pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wskazanym przez Zleceniodawcę.

Zarówno tworzone, jak i rozwijane (tworzone funkcjonalności implementowane w kod źródłowy) są chronione przez art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Zgodnie z art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT, kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej jest m.in. autorskie prawo do programu komputerowego. Warunkiem jest, że podlegają one ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw. W odesłaniu do ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 ze zm.). W art. 1 ustawodawca wskazuje, że przedmiotem ochrony prawa autorskiego są utwory m.in. wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).

W myśl art. 30cb ust. 1 ustawy o PIT, podatnik zobowiązany jest zaprowadzić ewidencję, która umożliwia wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych księgach tu podatkowych. Prowadzenie ewidencji pozaksięgowej w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, wyodrębnić koszty przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej. Z uwagi na to, że Wnioskodawca spełnia te wszystkie przesłanki ma prawo do opodatkowania dochodu z kwalifikowanych praw autorskich w stawce 5%.

Ad 4

Zdaniem Wnioskodawcy, będzie On miał możliwość zaliczyć wskazane koszty do wskaźnika nexus. Ustawodawca w art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT, wskazuje, ze podatnik chcący skorzystać z preferencyjnej stawki podatkowej, zobowiązany jest obliczyć tzw. wskaźnik nexus. Jedną ze składowych mających zastosowanie w przedmiotowym wskaźników, są koszty faktycznie poniesione przez podatnika na prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej. Zastrzeżono przy tym, że nie wszystkie koszty uznać można za kwalifikowane. Nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej wartość odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami. Ustawodawca posłużył się tu katalogiem otwartym takich kosztów. Jednak, wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do uznania, że mowa tu o tzw. kosztach pasywnych i to w części finansowej oraz takich, które dotyczą miejsca powstawania prawa własności intelektualnej.

Głównymi kosztami Wnioskodawcy w prowadzonej działalności są koszty bezpośrednio związane z działalnością polegającą na realizacji praw autorskich opisanych szeroko w stanie faktycznym, tj.:

1) zakup sprzętu komputerowego potrzebny bezpośrednio do pisania kodu źródłowego, testowania prototypów;

2) usługi księgowe potrzebne Wnioskodawcy do tworzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów i ewidencji IP BOX.

Są to koszty bezpośrednie, a więc takie, których wartość powinna zostać zaliczona przy obliczaniu wskaźnika nexus.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Preferencyjna stawka opodatkowania 5% (tzw. ulga IP-Box)

Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.):

Przedmiotem opodatkowania preferencyjną stawką opodatkowania 5% (tzw. ulga IP-Box) jest dochód, który łącznie spełnia następujące warunki:

· został osiągnięty w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, a więc działalności, która spełnia warunki określone w art. 5a pkt 6 w zw. z art. 5b ustawy;

· jest „kwalifikowanym dochodem z kwalifikowanych praw własności intelektualnej”.

Aby wyjaśnić znaczenie pojęcia „kwalifikowany dochód z kwalifikowanych praw własności intelektualnej” należy odnieść się do:

· art. 30ca ust. 2 ustawy, który określa, czym jest kwalifikowane prawo własności intelektualnej,

· art. 30ca ust. 7 ustawy, który wyjaśnia, jakie kategorie dochodów mogą być uznane za dochody z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, oraz

· art. 30ca ust. 4 ustawy, który określa, w jaki sposób ustala się kwalifikowany dochód z kwalifikowanych praw własności intelektualnej.

Kwalifikowane prawa własności intelektualnej

I tak, zgodnie z art. 30ca ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kwalifikowanym prawem własności intelektualnej (tzw. kwalifikowanym IP) jest więc prawo własności intelektualnej, które spełnia wszystkie następujące warunki:

· jest jednym z rodzajów praw własności intelektualnej, które ustawodawca wymienił w art. 30ca ust. 2;

· podlega ochronie prawnej na podstawie odrębnych przepisów;

· jego przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.

Autorskie prawo do programu komputerowego jako kwalifikowane IP

Jednym z rodzajów praw własności intelektualnej wymienionych w art. 30ca ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest autorskie prawo do programu komputerowego.

Ustawa o podatku dochodowym nie zawiera definicji „programu komputerowego”, ani też nie odsyła w tym zakresie do żadnych konkretnych regulacji. W języku powszechnym program komputerowy to zestaw instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych, przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów. Program komputerowy jest więc pewną odrębną całością, która pozwala użytkownikowi komputera na realizację określonych działań.

Co istotne, tak rozumiany program komputerowy jest przedmiotem prawa autorskiego, jeśli spełnia definicję „utworu” będącego przedmiotem prawa autorskiego z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231; Dz. U. z 2021 r. poz. 1062; Dz. U. z 2022 r. poz. 2509).

Stosownie do tego przepisu:

Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie definiuje „programu komputerowego”. Wymienia „programy komputerowe” jako rodzaj utworów będących przedmiotem prawa autorskiego wyrażanych słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (art. 1 ust. 2 pkt 1 tej ustawy).

Autorskie prawo do programu komputerowego objęte jest ochroną na mocy art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy Rozdziału 7 ustawy nie stanowią inaczej. Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Ochronie nie podlegają natomiast idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego (art. 74 ust. 2 ww. ustawy).

A zatem, program komputerowy zawsze jest funkcjonalną całością. Jednak, nie każdy tak rozumiany program polega ochronie prawno-autorskiej. Program, który jest napisany z wykorzystaniem powtarzalnych schematów, którego wytworzenie wymagało wiedzy i umiejętności programistycznych, ale nie wiązało się z prowadzeniem działań twórczych o indywidualnym charakterze, nie będzie przedmiotem praw autorskich.

Autorskie prawo do programu komputerowego podlegające ochronie prawnej może być uznane za kwalifikowane prawo własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy wyłącznie wówczas, gdy przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.

Zatem, warunkiem skorzystania z omawianej preferencji IP Box jest:

· prowadzenie działalności badawczo-rozwojowej przez podatnika, który chce skorzystać z tej preferencji;

· wytworzenie, rozwinięcie lub ulepszenie przez podatnika przedmiotu ochrony autorskim prawem do programu komputerowego w ramach tej działalności badawczo-rozwojowej.

Pojęcie działalności badawczo-rozwojowej

Definicje ustawowe

Znaczenie pojęcia „działalność badawczo-rozwojowa” zostało wyjaśnione w art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – jest to:

Przy czym, znaczenia pojęć „badania naukowe” i „prace rozwojowe” zostały określone odpowiednio w art. 5a pkt 39 i 40 ww. ustawy.

I tak, stosownie do art. 5a pkt 39 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ilekroć jest w niej mowa o badaniach naukowych oznacza to:

a) badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1668; Dz. U. z 2020 r. poz. 85, 374, 695, 875 i 1086; Dz. U. z 2021 r. poz. 478 i 619; Dz. U. z 2022 r. poz. 574 ze zm.), a więc:

b) badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r.
- Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, czyli:

Pracami rozwojowymi, o których mowa w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych są natomiast – zgodnie z art. 5a pkt 40 tej ustawy – prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1668; Dz. U. z 2020 r. poz. 85 ze zm.; Dz. U. z 2021 r. poz. 478 ze zm.; Dz. U. z 2022 r. poz. 574 ze zm.), czyli:

Łącząc te elementy można stwierdzić, że działalnością badawczo-rozwojową jest działalność twórcza obejmująca:

· badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, a więc prace empiryczne lub teoretyczne mające przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne lub

· badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, czyli prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń lub

· prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, czyli działalność obejmująca nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń, podejmowana w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.

Twórczy charakter działalności badawczo-rozwojowej

Działalność badawczo-rozwojowa musi być działalnością twórczą. Twórczy to „mający na celu tworzenie”. Synonimy pojęcia twórczy (pomysł, praca) to „konstruktywny, kreatywny, kreacyjny, kreatorski, koncepcyjny”. Należy przy tym zwrócić uwagę na różnicę znaczeniową pojęcia „tworzyć” – określające czynność, której istotą jest element kreacyjny i „wytwarzać”, czyli „zrobić, wyprodukować coś”. Wytwarzanie także prowadzi do powstania rzeczy lub praw, ale nie ma w sobie indywidualnego elementu kreacyjnego – jest to proces wymagający wiedzy i umiejętności, ale nie prowadzi do powstania efektów niepowtarzalnych.

Prace rozwojowe

Pojęcie działalności badawczo rozwojowej obejmuje m.in. prace rozwojowe w rozumieniu Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce. Prace rozwojowe polegają na nabywaniu, łączeniu, kształtowaniu i wykorzystywaniu dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności – przy czym użyty przez ustawodawcę spójnik „i” wskazuje, że aby uznać działania za prace rozwojowe konieczne jest zaistnienie wszystkich tych czynności, tj.:

· nabycia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;

· łączenia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;

· kształtowania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;

· wykorzystania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności.

Prace rozwojowe bazują zatem na dostępnej wiedzy – w zależności od celów, jakie przyjęto dla prowadzenia prac, będzie to wiedza z określonej dziedziny lub dziedzin. Prace te obejmują kolejno:

· nabycie wiedzy i umiejętności, czyli pozyskanie wiedzy/umiejętności, zapoznanie się z wiedzą, zrozumienie jej;

· łączenie wiedzy i umiejętności, czyli znalezienie takich zależności pomiędzy wiedzą z różnych zakresów, dziedzin lub wiedzą wynikającej z różnych badań naukowych oraz pomiędzy umiejętnościami, które są istotne z punktu widzenia postawionych celów badan rozwojowych;

· kształtowanie wiedzy i umiejętności, czyli takie „ułożenie” efektów nabywania i łączenia wiedzy i umiejętności lub takie sformułowanie wniosków płynących z tych procesów, aby można je było wykorzystać dla realizacji postawionych celów prac rozwojowych;

· wykorzystanie wiedzy i umiejętności, czyli ich użycie, posłużenie się nimi dla osiągnięcia celów prac rozwojowych.

Co istotne, całość ww. czynności służy:

· planowaniu produkcji oraz

· projektowaniu i tworzeniu zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług.

Chodzi przy tym o konkretne produkty, konkretne procesy lub konkretne usługi albo konkretne rodzaje produktów, procesów lub usług. Podmiot prowadzący prace rozwojowe organizuje je z uwzględnieniem specyfiki konkretnych produktów, procesów lub usług – od niej zależą potrzeby prowadzenia prac rozwojowych i ich zakres.

Jednocześnie, ustawodawca wyłączył z definicji prac rozwojowych działalność obejmującą rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do produktów, procesów lub usług, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. O tym, jakie zmiany do produktów, procesów lub usług mają charakter rutynowy (wykonywany często i niemal automatycznie) i okresowy (powtarzający się, występujący co pewien czas) będzie każdorazowo decydował charakter konkretnych produktów, procesów bądź usług.

Systematyczność i cele działalności badawczo-rozwojowej

Działalność badawczo-rozwojowa jest podejmowana:

· w sposób systematyczny,

· w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.

Pojęcie „systematyczny” w odniesieniu do procesów oznacza „zachodzący stale od dłuższego czasu”; w odniesieniu do działań oznacza „prowadzony w sposób uporządkowany, według pewnego systemu; planowy, metodyczny”.

Z uwagi na charakter działań, jakie obejmuje działalność badawczo-rozwojowa, pojęcia systematyczności tych działań nie należy ograniczać wyłącznie do ich zwykłego organizacyjnego uporządkowania i częstotliwości podejmowanych czynności. Znaczenie pojęcia „systematyczności” będzie także wynikową przedmiotu prowadzonych działań (badań naukowych lub prac rozwojowych) – musi uwzględniać specyfikę podejmowanych badań lub prac.

Celem działalności badawczo-rozwojowej jest: zwiększenie zasobów wiedzy oraz wykorzystanie zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Punktem wyjściowym dla działalności badawczo-rozwojowej jest więc posiadanie pewnego poziomu (określonych zasobów) wiedzy w konkretnym temacie. Aby stwierdzić, czy podjęte działania prowadzą do zwiększenia poziomu wiedzy oraz służą wykorzystywaniu zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań koniecznym jest określenie poziomu wiedzy „wyjściowej” i „wyjściowego” stanu wykorzystywania zasobów wiedzy, „wyjściowego” stanu jej zastosowań. Bez takiego nakreślenia „punktu wyjścia” dla działalności badawczo-rozwojowej nie da się nakreślić celów podejmowanych działań.

Dochody z kwalifikowanych praw własności intelektualnej

Ustawodawca określił, jakie rodzaje dochodów, które podatnik uzyskuje w ramach działalności gospodarczej, mogą być uznane za dochody z kwalifikowanych IP.

Zgodnie z art. 30ca ust. 7 ustawy:

Katalog tytułów, z jakich może być osiągany dochód uznawany za uzyskany z kwalifikowanego IP, jest zamknięty.

Co istotne, użyte przez ustawodawcę pojęcie dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej odnosi się do dochodu (straty) z konkretnego kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Tym samym, w celu skorzystania z ulgi IP Box podatnik nie ustala łącznego dochodu (straty) ze wszystkich posiadanych kwalifikowanych praw własności intelektualnej, ale odrębne dochody (straty) z poszczególnych praw.

Dochód ustala się według zasad z art. 9 ust. 2 ustawy. Przy ustalaniu przychodów należy mieć na względzie przepisy o momentach rozpoznawania przychodów. Jako koszty uzyskania przychodów z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej należy rozpoznać koszty funkcjonalnie związane z działalnością podatnika, które w sposób bezpośredni albo pośredni przyczyniły się do powstania takiego przychodu. Należy mieć również na względzie obowiązujące podatnika zasady potrącalności kosztów.

Kwalifikowany dochód z kwalifikowanego IP

Dochód, o którym mowa w art. 30ca ust. 7 ustawy jest jednym z elementów, które służą ustaleniu przedmiotu opodatkowania preferencyjną stawką opodatkowania 5%, tj. ustaleniu kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.

Zasadę obliczania kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej określa art. 30ca ust. 4 ustawy. Kwalifikowanym dochodem z kwalifikowanego IP jest iloczyn:

· dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i

· wskaźnika obliczonego według wzoru podanego w przepisie (tzw. wskaźnika nexus).

Dopiero tak ustalony dochód jest przedmiotem opodatkowania preferencyjną stawką 5%.

Celem wskaźnika nexus nie jest „podatkowe rozliczenie” wydatków ponoszonych przez podatników (kwestia możliwości uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu z kwalifikowanego IP jest rozstrzygana na etapie ustalania dochodu z kwalifikowanego IP, o którym mowa w art. 30ca ust. 7 ustawy). Wskaźnik nexus służy określeniu, czy za kwalifikowany dochód z kwalifikowanego IP można uznać całość dochodu z kwalifikowanego IP, czy tylko jego część. Istotna jest tu proporcja wykazywanych przez podatnika wartości.

Zgodnie z art. 30ca ust. 4 ustawy, wskaźnik nexus oblicza się według wzoru:

(a + b) x 1,3

a + b + c + d

w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika na:

Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami (art. 30ca ust. 5 ww. ustawy). Jeśli wartość wskaźnika jest większa od 1, przyjmuje się, że wartość ta wynosi 1 (art. 30ca ust. 6).

Wskaźnik nexus ustala się dla każdego konkretnego kwalifikowanego IP. Iloczyn wskaźnika nexus ustalonego dla konkretnego kwalifikowanego IP i dochodu uzyskanego z tego kwalifikowanego IP to kwalifikowany dochód z kwalifikowanego IP (art. 30ca ust. 4 ustawy).

Podstawa opodatkowania preferencyjną stawką opodatkowania 5%

Suma ustalonych we wskazany sposób kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym jest podstawą opodatkowania preferencyjną stawką opodatkowania 5% (art. 30ca ust. 3 ustawy).

Co istotne, podatnik, który chce skorzystać z ulgi IP Box musi również spełnić obowiązki ewidencyjne, o których mowa w art. 30cb ustawy.

Ocena charakteru Pana działalności

W opisie sprawy wskazał Pan, że prowadzi działalność, której przedmiotem jest tworzenie i rozwój oprogramowania. Opisując tę działalność zaznaczył Pan, że:

A zatem wskazał Pan, że wyodrębnione zadania w ramach działalności, której dotyczy Pana pierwsze pytanie:

· polegają na nabywaniu, łączeniu, kształtowaniu i wykorzystywaniu dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności,

• służą tworzeniu nowych produktów,
• mają twórczy charakter,
• są podejmowane systematycznie,
• nie obejmują wprowadzania okresowych i rutynowych zmian do tworzonych produktów.

Opisał więc Pan działania o cechach właściwych pracom rozwojowym, o których mowa w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W tak opisanych okolicznościach faktycznych Pana poszczególne wyodrębnione zadania można uznać za działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak Pan zaznaczył w opisie sprawy:

Dodatkowo, z opisu tego wynika, że:

Wobec powyższego, przysługujące Panu majątkowe prawa autorskie do danego programu komputerowego, które zostały wytworzone w efekcie prowadzenia konkretnych prac rozwojowych, są kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, o którym mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej zwane także: „kwalifikowanym IP”).

Przychody z tytułu przenoszenia autorskich praw majątkowych na kontrahenta mieszczą się w kategorii przychodów ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, które są podstawą do ustalenia dochodu z kwalifikowanego IP (art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy).

Podsumowując, Pana dochód w zakresie, w jakim został osiągnięty z tytułu przeniesienia majątkowych praw autorskich do kwalifikowanego IP na kontrahenta jest dochodem z kwalifikowanego IP, który przy zachowaniu zasad ustalenia podstawy opodatkowania określonych w art. 30ca ust. 3-5 ustawy oraz dopełnieniu obowiązków ewidencyjnych z art. 30cb – może podlegać opodatkowaniu preferencyjną stawką podatku 5% (art. 30ca ust. 1 ustawy).

Dochód ten ustala się według zasad z art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jako koszty uzyskania przychodów z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej należy rozpoznać koszty funkcjonalnie związane z działalnością podatnika, które w sposób bezpośredni albo pośredni przyczyniły się do powstania takiego przychodu.

Odnosząc się do Pana dalszych wątpliwości należy wskazać, że celem ustalenia podstawy opodatkowania musi Pan m.in. ustalić wskaźniki nexus dla poszczególnych kwalifikowanych IP. Przy ustalaniu wskaźnika nexus wykluczyć koszty, które nie są, lub ze swej natury nie mogą być bezpośrednio związane z wytworzeniem konkretnego kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.

Jak Pan zaznaczył w opisie okoliczności faktycznych sprawy w odniesieniu do wydatków wskazanych we wniosku:

Wobec tego, wskazane we wniosku wydatki, w zakresie w jakim są przeznaczone na Pana poszczególne prace rozwojowe – ustalone z zachowaniem metody przyporządkowania, która najlepiej odzwierciedla związek poszczególnych wydatków z danymi pracami rozwojowymi i wytworzonym kwalifikowanym IP – można uwzględnić przy ustalaniu poszczególnych wskaźników nexus (art. 30ca ust. 4 lit. a ustawy). Suma ustalonych we wskazany sposób kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych IP będzie podstawą opodatkowania preferencyjną stawką podatku – 5%.

W konsekwencji, poniesione przez Pana wydatki, do których odnosi się pytanie czwarte, które są związane z wytworzeniem w ramach tej działalności kwalifikowanego IP, należy uznać za koszty faktycznie poniesione przez podatnika na prowadzoną działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, z zastrzeżeniem art. 30ca ust. 5 powołanej ustawy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.

Ponadto zaznaczam, że okoliczność wykazania wartości wynagrodzenia za przeniesienie prawa własności intelektualnej w umowie lub fakturze nie podlega ocenie w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.