Interpretacja 0113-KDIPT2-3.4011.358.2026.1.AK

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części nieprawidłowe i w części prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

-     nieprawidłowe w zakresie pytań nr 1, nr 2 i nr 3 oraz

-     prawidłowe w zakresie pytania nr 4.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 10 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

I. Status podatkowy Wnioskodawcy i kontekst faktyczny

Pan ... (dalej: „Wnioskodawca”) jest osobą fizyczną posiadającą polską rezydencję podatkową od 2025 r. i podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.; dalej: „ustawa o PIT”). W ramach zarządzania majątkiem Wnioskodawca uczestniczy w trzech technicznych konfiguracjach protokołu Ethereum Proof-of-Stake, każda z odrębnym profilem technicznym i prawnym, opisanych poniżej jako Scenariusz I, Scenariusz II i Scenariusz III.

II. Scenariusz I – Natywny staking Ethereum (ETH)

Ethereum jest zdecentralizowaną siecią blockchain działającą od dnia 15 września 2022 r. wyłącznie w oparciu o mechanizm konsensusu Proof-of-Stake (dalej: „PoS”), który zastąpił uprzedni model Proof-of-Work. W modelu PoS uczestnicy protokołu – walidatorzy – blokują rodzimą kryptowalutę sieci ETH jako ekonomiczne zabezpieczenie, upoważniające ich do walidacji transakcji i proponowania nowych bloków. Minimalne wymagane zabezpieczenie na walidatora wynosi 32 ETH. W zamian za udział w konsensusie walidatorzy otrzymują nagrody emitowane przez protokół.

ETH spełnia definicję waluty wirtualnej w rozumieniu art. 5a pkt 33a ustawy o PIT w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 644, dalej: „ustawa AML”): jest cyfrowym odwzorowaniem wartości, które nie jest prawnym środkiem płatniczym emitowanym przez NBP, EBC ani inny bank centralny, jest wymienialne w obrocie gospodarczym na prawny środek płatniczy i jest akceptowane jako instrument wymiany.

Wnioskodawca uczestniczy w stakingu ETH PoS poprzez zewnętrzną infrastrukturę operatora węzłów. Wnioskodawca korzysta z usług zewnętrznego operatora węzłów wyłącznie w zakresie technicznym - tj. utrzymania infrastruktury serwerowej i oprogramowania walidującego. Wnioskodawca jest jedynym i wyłącznym dysponentem adresu wypłaty (withdrawal address) oraz adresu odbiorcy opłat (fee recipient address), na które kierowane są odpowiednio nagrody warstwy konsensusu i warstwy wykonawczej. Klucze kryptograficzne kontrolujące oba adresy pozostają wyłącznie w posiadaniu Wnioskodawcy. Operator węzłów nie posiada dostępu do nagród stakingowych Wnioskodawcy, nie pośredniczy w ich przekazywaniu i nie wykonuje w imieniu Wnioskodawcy żadnych dyspozycji dotyczących środków. Relacja Wnioskodawcy z operatorem węzłów ma charakter wyłącznie usługowy i odpłatny – operator pobiera wynagrodzenie za świadczenie usługi technicznej, niezależne od wysokości nagród stakingowych uzyskiwanych przez Wnioskodawcę. Wynagrodzenie operatora jest wyrażone i płatne w walucie fiducjarnej lub walucie wirtualnej, odrębnie od mechanizmu nagród protokołu Ethereum. ETH należące do Wnioskodawcy zostało zablokowane w kontrakcie depozytowym Beacon Chain Ethereum. W wyniku tej walidacji Wnioskodawca otrzymuje nagrody z dwóch odrębnych architektonicznie źródeł:

Nagrody warstwy konsensusu (Consensus Layer, CL) – protokołowe ETH kumulujące się na warstwie CL w postaci atestacji i uczestnictwa w komitetach synchronizacji. Gdy saldo walidatora przekroczy próg 32 ETH, nadwyżka jest automatycznie przekazywana na wyznaczony adres wypłaty w procesie zwanym skimmingiem. Proces ten nie wymaga żadnego działania ze strony Wnioskodawcy.

Nagrody warstwy wykonawczej (Execution Layer, EL) – opłaty priorytetowe (priority fees) i płatności z tytułu Maximal Extractable Value (MEV), kredytowane bezpośrednio na adres odbiorcy opłat (fee recipient address) Wnioskodawcy w momencie każdej zatwierdzonej propozycji bloku. Nagrody EL są dostępne natychmiast po zasileniu adresu, bez żadnego mechanizmu kolejki.

Oba strumienie nagród są denominowane i dostarczane wyłącznie w ETH – walucie wirtualnej w rozumieniu art. 5a pkt 33a ustawy o PIT. Żaden transfer prawnego środka płatniczego ani towaru nie towarzyszy żadnemu z tych zdarzeń. Wnioskodawca stosuje strategię długoterminowej akumulacji nagród ETH bez ich rutynowego zbywania za walutę fiducjarną.

Szacowany roczny dochód Wnioskodawcy z nagród stakingowych (natywny staking ETH + pozycja wstETH łącznie, na bazie memoriałowej) mieści się w przedziale orientacyjnie równoważnym 40 000-100 000 USD rocznie (tj. orientacyjnie 160 000-400 000 PLN według kursów z przełomu 2025/2026 r.). Przedział ten jest podany szacunkowo, gdyż nagrody są denominowane i dostarczane wyłącznie w ETH – walucie wirtualnej, której kurs wymiany na waluty fiducjarne podlega ciągłym wahaniom rynkowym. Dokładne wartości w PLN za poszczególne lata podatkowe będą możliwe do ustalenia wyłącznie z danych on-chain, przy zastosowaniu kursu wymiany obowiązującego w dacie każdego poszczególnego zdarzenia – co samo w sobie ilustruje złożoność wyceny opisaną w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy.

III. Scenariusz II – Token stETH i mechanizm codziennego rebazowania

Lido Finance jest zdecentralizowanym protokołem płynnego stakingu, który umożliwia deponowanie dowolnej kwoty ETH (w tym ułamkowej) w systemie smart kontraktów. Lido agreguje depozyty użytkowników, składa je w transze wielkości walidatora (32 ETH) i wdraża walidatory za pośrednictwem autoryzowanego zestawu operatorów węzłów. W zamian za depozyt ETH użytkownik otrzymuje token stETH (staked ETH) - token standardu ERC-20 emitowany przez protokół Lido, reprezentujący proporcjonalny udział deponenta w puli stakingowej.

Token stETH spełnia definicję waluty wirtualnej w rozumieniu art. 5a pkt 33a ustawy o PIT w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy AML.

Mechanizm przekazywania posiadaczom nagród stakingowych w protokole stETH oparty jest na codziennym automatycznym rebazowaniu sald. Protokół Lido utrzymuje dwie wewnętrzne zmienne rachunkowe: totalPooledETH (łączna ilość ETH przechowywana przez protokół na warstwie konsensusu, włącznie ze skumulowanymi nagrodami) oraz totalShares (łączna liczba abstrakcyjnych jednostek rachunkowych – „udziałów” – emitowanych w zamian za zdeponowane ETH). Efektywne saldo stETH Wnioskodawcy w dowolnym momencie wynika ze wzoru:

saldo_stETH = udziały_Wnioskodawcy x (totalPooledETH / totalShares),

przy czym udziały Wnioskodawcy pozostają stałe, a totalPooledETH rośnie każdego dnia wraz z akumulacją nagród w puli.

Raz na dobę sieć wyroczni (oracle) Lido przesyła do protokołu raport odzwierciedlający nagrody stakingowe uzyskane przez walidatorów Lido w danym okresie. Raport ten wyzwala rebase – automatyczną zmianę zmiennej stanu kontraktu, skutkującą wzrostem widocznego salda stETH w portfelu każdego posiadacza. Aktualizacja następuje bez żadnej transakcji inicjowanej przez Wnioskodawcę: Wnioskodawca nie przesyła żadnej transakcji do sieci blockchain, nie podpisuje żadnego komunikatu i nie wyraża żadnej zgody na konkretny rebase.

Wnioskodawca posiada tokeny stETH uzyskane w wyniku wpłaty ETH do protokołu Lido. Saldo stETH wzrasta codziennie w wyniku opisanego mechanizmu. Wnioskodawca nie dokonuje rutynowej wymiany przyrastającego salda na walutę fiducjarną.

Protokół Lido Finance pobiera prowizję od nagród stakingowych uzyskiwanych przez walidatorów działających w ramach puli Lido. Na dzień sporządzenia niniejszego wniosku prowizja ta wynosi 10% łącznych nagród stakingowych, przy czym jest dzielona pomiędzy operatorów węzłów Lido a skarbiec DAO Lido (treasury). Prowizja jest potrącana automatycznie na poziomie smart kontraktu przed aktualizacją zmiennej totalPooledETH - oznacza to, że wzrost salda stETH Wnioskodawcy odzwierciedla nagrody netto po potrąceniu prowizji protokołu. Wnioskodawca nie pozostaje w żadnym bezpośrednim stosunku umownym z Lido Finance, Lido DAO ani z żadnym operatorem węzłów Lido. Interakcja Wnioskodawcy z protokołem Lido zachodzi wyłącznie poprzez permissionless smart kontrakty wdrożone w sieci głównej Ethereum — transakcje depozytowe i ewentualne transakcje wypłaty są inicjowane jednostronnie przez Wnioskodawcę, bez negocjacji, akceptacji ani zgody jakiegokolwiek podmiotu trzeciego. Lido Finance nie jest stroną żadnej umowy z Wnioskodawcą w rozumieniu prawa cywilnego.

IV. Scenariusz III – Token wstETH i aprecjacja kursu wymiany

Token wstETH (wrapped staked ETH) jest nierebasującym opakowaniem ERC-20 opracowanym przez Lido Finance w celu zapewnienia kompatybilności z protokołami DeFi wymagającymi stałego bilansowania sald. Token wstETH spełnia definicję waluty wirtualnej w rozumieniu art. 5a pkt 33a ustawy o PIT w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy AML.

Fundamentalna właściwość ekonomiczna wstETH polega na tym, że nagrody stakingowe nie manifestują się jako wzrost salda nominalnego tokena, lecz jako aprecjacja kursu wymiany między stETH a wstETH, wyrażona formułą: stETH_za_wstETH = totalPooledETH / totalShares. Wskaźnik ten rośnie codziennie wraz z akumulacją nagród w puli Lido. Na początku 2026 r., odzwierciedlając kilka lat skumulowanych nagród od uruchomienia protokołu, kurs wymiany wynosił ok. 1,2298 stETH za 1 wstETH.

Konwersja stETH na wstETH (zawijanie) polega na przekazaniu stETH do kontraktu opakowującego Lido, który emituje odpowiednią ilość tokenów wstETH. Konwersja odwrotna (odwijanie, unwrap) polega na przesłaniu przez użytkownika transakcji spalenia wstETH do tego samego kontraktu, w wyniku której użytkownik otrzymuje ilość stETH odpowiadającą aktualnemu kursowi wymiany – a zatem więcej stETH niż pierwotnie zdeponował.

Wnioskodawca zdeponował stETH do kontraktu opakowującego Lido w zamian za wstETH. Od momentu zawinięcia nominalne saldo wstETH Wnioskodawcy nie zmieniło się. Żadne tokeny nie zostały przekazane do portfela Wnioskodawcy w wyniku codziennych aktualizacji kursu wymiany. Ekonomiczna akumulacja nagród stakingowych odzwierciedlona jest wyłącznie w aprecjacji kursu stETH:wstETH. Wnioskodawca nie dokonał jeszcze transakcji odwinięcia – zdarzenie to jest planowane jako zdarzenie przyszłe objęte Pytaniem 4.

V.           Kontekst raportowy DAC8

Z dniem 1 stycznia 2026 r. weszły w życie w Polsce przepisy implementujące dyrektywę Rady (UE) 2023/2226 z dnia 17 października 2023 r. (DAC8), zbieżną z ramami OECD Crypto-Asset Reporting Framework (CARF). Na ich podstawie dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów (CASP) podlegający regulacjom UE są zobowiązani do przekazywania organom podatkowym państw członkowskich danych o rachunkach i transakcjach użytkowników. Reżim ten zapewnia polskim organom podatkowym bezpośredni dostęp do danych o aktywności stakingowej i DeFi Wnioskodawcy.

Pytania

1.  Czy otrzymanie przez Wnioskodawcę nagród z natywnego stakingu Ethereum Proof-of-Stake – w postaci automatycznych sweepów nadwyżki salda warstwy konsensusu (nagrody CL) na wyznaczony adres wypłaty oraz bezpośrednich transferów opłat priorytetowych i płatności MEV na adres odbiorcy opłat (nagrody EL) – stanowi przychód z kapitałów pieniężnych podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w momencie zasilenia adresu Wnioskodawcy w rozumieniu art. 17 ust. 1f w zw. z art. 22 ust. 14-16 ustawy o PIT, czy też zdarzenie podatkowe w odniesieniu do otrzymanych tokenów ETH powstaje wyłącznie w chwili ich odpłatnego zbycia w rozumieniu tego przepisu?

2.  Czy automatyczny, codzienny wzrost salda tokenów stETH w portfelu Wnioskodawcy następujący w wyniku mechanizmu rebazowania protokołu Lido Finance – bez jakiejkolwiek transakcji inicjowanej przez Wnioskodawcę, jako skutek jednostronnej zmiany zmiennej stanu kontraktu – stanowi przychód z kapitałów pieniężnych lub przychód z praw majątkowych podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w momencie każdego rebazu w rozumieniu art. 17 ust. 1f lub art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, czy też zdarzenie podatkowe powstaje wyłącznie w chwili odpłatnego zbycia posiadanych tokenów stETH?

3.  Czy aprecjacja kursu wymiany stETH:wstETH przy całkowitym braku transferu tokena, zdarzenia portfelowego i zmiany salda nominalnego wstETH po stronie Wnioskodawcy – przy stałej nominalnej liczbie posiadanych tokenów wstETH – stanowi przychód z kapitałów pieniężnych lub przychód z praw majątkowych podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych przed momentem odwinięcia pozycji wstETH w rozumieniu art. 17 ust. 1f lub art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, a jeżeli tak – w którym momencie i przy zastosowaniu jakiej ustawowej metody wyceny?

4.  Czy inicjowana przez Wnioskodawcę transakcja spalenia tokenów wstETH i otrzymania w zamian tokenów stETH w ilości przewyższającej ilość pierwotnie zdeponowaną (operacja unwrap) – stanowi odpłatne zbycie waluty wirtualnej (wstETH) rodzące przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 17 ust. 1f ustawy o PIT, czy też – jako wymiana jednej waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną – jest zdarzeniem neutralnym podatkowo, a przychód z tytułu całkowitej ekonomicznej wartości akumulowanej przez Wnioskodawcę powstanie dopiero w chwili następczego odpłatnego zbycia otrzymanych tokenów stETH?

Pana stanowisko w sprawie

Stanowisko Wnioskodawcy

Zdaniem Wnioskodawcy, żadne z czterech opisanych zdarzeń – otrzymanie nagród z natywnego stakingu ETH, codzienny rebase stETH, aprecjacja kursu wstETH ani transakcja unwrap wstETH – stETH – nie rodzi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w chwili swojego wystąpienia. We wszystkich czterech przypadkach zdarzenie podatkowe powstaje wyłącznie w chwili odpłatnego zbycia waluty wirtualnej za prawny środek płatniczy, towar, usługę lub prawo majątkowe inne niż waluta wirtualna, w rozumieniu art. 17 ust. 1f ustawy o PIT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

I.Filar I – Zupełność i zamknięcie katalogu z art. 17 ust. 1f ustawy o PIT jako lex specialis wobec ogólnych przepisów o przychodach

Punkt wyjścia analizy stanowi brzmienie art. 17 ust. 1f ustawy o PIT, który definiuje „odpłatne zbycie waluty wirtualnej” jako jej wymianę na prawny środek płatniczy, towar, usługę lub prawo majątkowe inne niż waluta wirtualna albo regulowanie innych zobowiązań walutą wirtualną. Przepis ten został wprowadzony ustawą z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193) z mocą od 1 stycznia 2019 r. i konstytuuje samodzielny, zamknięty reżim opodatkowania walut wirtualnych, obejmujący odrębne źródło przychodu z kapitałów pieniężnych (art. 17 ust. 1 pkt 11 ustawy o PIT), enumeratywną definicję jedynego opodatkowanego zdarzenia (art. 17 ust. 1f), stawkę liniową 19% (art. 30b ust. 1a), metodę obliczenia podstawy opodatkowania (art. 30b ust. 1b w zw. z art. 22 ust. 14-16) oraz wyraźne wyłączenie z kosztów wydatków związanych z zamianą waluty wirtualnej na inną (art. 23 ust. 1 pkt 38d ustawy o PIT). Projektodawca w uzasadnieniu do rządowego projektu ustawy (druk sejmowy nr 2860, s. 11) opisał te przepisy jako regulację kompletną i samodzielną.

Definicja z art. 17 ust. 1f ustawy o PIT ma formę pozytywnego, zamkniętego wyliczenia, które w utrwalonej polskiej wykładni prawa podatkowego wyklucza zarówno wykładnię rozszerzającą, jak i analogię poza jego granicami.

NSA w wyroku z dnia 22 marca 2022 r. (sygn. akt II FSK 1688/19) wyraźnie stwierdził, że wyliczenie z art. 17 ust. 1f ma charakter wyłączny – zdarzenia w nim niewymienione nie rodzą przychodu z odpłatnego zbycia walut wirtualnych bez względu na ich treść ekonomiczną.

Zastosowanie zasady expressio unius est exclusio alterius do katalogu z art. 17 ust. 1f ustawy o PIT prowadzi do jednoznacznego wniosku co do każdego z czterech pytań.

W odniesieniu do Pytania 1: nagrody ze stakingu natywnego ETH są denominowane i dostarczane w ETH, który jest walutą wirtualną w rozumieniu art. 5a pkt 33a ustawy o PIT; Wnioskodawca nie otrzymuje prawnego środka płatniczego, nie nabywa towaru, usługi ani prawa majątkowego innego niż waluta wirtualna; żadne uprzednio istniejące zobowiązanie nie jest regulowane tymi nagrodami; żaden z pięciu członów art. 17 ust. 1f nie jest spełniony.

W odniesieniu do Pytania 2: codzienny rebase stETH nie powoduje przeniesienia żadnego składnika majątku na Wnioskodawcę; jest wyłącznie przeliczeniem zmiennej rachunkowej kontraktu, którego wynik jest widoczny jako zmiana salda wyświetlanego w portfelu, lecz nie jako transfer jakiegokolwiek aktywa; katalog z art. 17 ust. 1f pozostaje niespełniony.

W odniesieniu do Pytania 3: aprecjacja kursu stETH:wstETH nie jest żadną z enumerowanych form odpłatnego zbycia waluty wirtualnej; jest właściwością wewnętrznego mechanizmu opakowującego, niewiążącą się z żadnym zdarzeniem prawnym lub faktycznym po stronie Wnioskodawcy.

W odniesieniu do Pytania 4: transakcja unwrap wstETH — stETH jest wymianą waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną – operacją expressis verbis wyłączoną z definicji odpłatnego zbycia przez art. 17 ust. 1f ustawy o PIT, co NSA potwierdził w wyroku II FSK 1688/19, a Dyrektor KIS w interpretacjach opisanych w Filarze V poniżej.

Art. 17 ust. 1f ustawy o PIT pełni funkcję lex specialis wobec ogólnej klauzuli przychodowej z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT – zasada lex specialis derogat legi generali ma tu pełne zastosowanie.

WSA w Warszawie w wyrokach z dnia 21 marca 2024 r. (sygn. akt III SA/Wa 178/24 (orzeczenie nieprawomocne) i sygn. akt III SA/Wa 179/24 (orzeczenie nieprawomocne)) potwierdził, że przepis art. 18 ustawy o PIT nie może stanowić alternatywnej podstawy opodatkowania transakcji kryptowalutowych; WSA w Krakowie sformułował identyczne stanowisko w wyroku z dnia 19 kwietnia 2023 r. (sygn. akt I SA/Kr 217/23 (orzeczenie nieprawomocne)). Wszelka próba podciągnięcia opisanych mechanizmów pod art. 11 ust. 1 lub art. 18 ustawy o PIT naruszałaby regułę kolizyjną i tworzyłaby obowiązek podatkowy nieprzewidziany przez ustawodawcę.

II.            Filar II – Konstytucyjna zasada wyłączności ustawy (art. 217 Konstytucji RP) i brak ustawowej metody wyceny

Artykuł 217 Konstytucji RP stanowi, że nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Trybunał Konstytucyjny w wyrokach z dnia 8 lipca 2014 r. (sygn. akt K 7/13) i z dnia 29 lipca 2014 r. (sygn. akt P 49/13) wywiódł z art. 217 Konstytucji wymóg, aby każdy istotny element zobowiązania podatkowego – w tym moment jego powstania i metoda obliczenia jego wysokości – wynikał z treści ustawy.

Gdyby organ interpretacyjny uznał, że nagrody stakingowe lub przyrosty z rebazu stanowią przychód w momencie ich akumulacji, byłby zmuszony dla każdego takiego zdarzenia określić jego wartość w polskich złotych. Tymczasem ustawa o PIT nie zawiera żadnego przepisu określającego metodę przeliczenia waluty wirtualnej na złote dla potrzeb ustalenia przychodu w chwili jej nabycia. Art. 11 ust. 2a ustawy o PIT dotyczący wyceny świadczeń w naturze nie ma zastosowania do walut wirtualnych po 2019 r.; art. 11a-11c ustawy o PIT regulują wyłącznie waluty obce; art. 23 ust. 1 pkt 38d ustawy o PIT reguluje wyłącznie koszty ze zbycia.

WSA w Krakowie w wyroku z 19 kwietnia 2023 r. (sygn. akt I SA/Kr 217/23 (orzeczenie nieprawomocne)) stwierdził wprost, że „ustawa podatkowa nie określa metody przeliczenia poszczególnych kryptowalut na pieniądz tradycyjny, nie jest zatem możliwe określenie wartości pieniężnej przysporzenia”.

WSA w Warszawie w wyroku z 21 marca 2024 r. (sygn. akt III SA/Wa 179/24 (orzeczenie nieprawomocne) wywiódł, że przyjęcie stanowiska Dyrektora KIS prowadziłoby do „arbitralności ustalania wysokości zobowiązania przez organy podatkowe, także poprzez bezpodstawne szacowanie tej wartości” – wyniku niezgodnego z wymogiem konstytucyjnej zupełności podatku wynikającym z art. 217 Konstytucji RP.

Jakiekolwiek stanowisko lokujące zdarzenie podatkowe w momencie akumulacji nagrody stakingowej, codziennego rebazu stETH lub aprecjacji kursu wstETH musi zostać odrzucone jako prowadzące do rezultatu niekonstytucyjnego. Na podstawie zasady in dubio pro tributario wynikającej z art. 2a O.p. wszelkie wątpliwości co do zakresu obowiązku podatkowego, których nie można usunąć w toku prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego, rozstrzyga się na korzyść podatnika.

III.          Filar III – Brak realnego i definitywnego przysporzenia majątkowego w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami są pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Orzecznictwo NSA utrwaliło interpretację tego przepisu jako wymagającego realnego, definitywnego i trwałego przysporzenia, które podatnik może swobodnie włączyć do swojego majątku i którym może rozporządzać.

W odniesieniu do Pytania 1: ETH przekazywany na adres wypłaty i adres odbiorcy opłat jest walutą wirtualną – nie pieniędzmi ani wartościami pieniężnymi w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT. W braku ustawowej metody przeliczenia zakwalifikowanie otrzymanego ETH jako „wartości pieniężnych” jest prawnie wykluczone.

W odniesieniu do Pytania 2: codzienna aktualizacja oracle nie stanowi transferu żadnego składnika majątku na rzecz Wnioskodawcy. Żadna transakcja on-chain nie jest przypisana Wnioskodawcy; przyrost salda jest produktem zmiany zmiennej stanu w smart kontrakcie Lido, nie zaś przesunięcia aktywów z protokołu do portfela Wnioskodawcy. Przesłanki rozpoznania przychodu z art. 11 ust. 1 – „otrzymanie” lub „postawienie do dyspozycji” – wymagają zdarzenia po stronie podatnika, którego przy automatycznym rebazowaniu nie ma.

WSA w Warszawie w wyroku sygn. akt III SA/Wa 179/24 (orzeczenie nieprawomocne) wskazał, że przychód powstaje tylko wtedy, gdy podatnik „otrzymuje rzeczywiste przysporzenie majątkowe”, którego wartość „można określić w chwili zawarcia transakcji”.

W odniesieniu do Pytania 3: argument przeciwko rozpoznaniu przychodu jest tu najsilniejszy. Wnioskodawca posiada stałą nominalną ilość tokenów wstETH. Żaden token nie jest transferowany do portfela Wnioskodawcy. Żadna transakcja on-chain nie jest rejestrowana. Cała akumulacja nagrody stakingowej wbudowana jest w aprecjację kursu wymiany stETH :wstETH – właściwość instrumentu, nie zdarzenie w majątku podatnika. Wartość ekonomiczna skumulowana w pozycji wstETH pozostaje dla Wnioskodawcy niedostępna aż do momentu zainicjowania transakcji unwrap. Traktowanie tej aprecjacji jako przychodu przed wykonaniem transakcji unwrap byłoby tożsame z opodatkowaniem unrealized gain, które w żadnej spójnej wykładni art. 11 ust. 1 ustawy o PIT nie rodzi zobowiązania podatkowego.

W odniesieniu do Pytania 4: transakcja unwrap jest czynnością wewnątrz protokołu Lido, polegającą na spaleniu tokenów wstETH i otrzymaniu odpowiedniej ilości stETH. Wymieniane są wyłącznie dwa typy walut wirtualnych, co art. 17 ust. 1f expressis verbis wyłącza z zakresu pojęcia „odpłatne zbycie waluty wirtualnej”. W chwili unwrap żadne przysporzenie inne niż waluta wirtualna nie trafia do majątku Wnioskodawcy.

Gdyby organ – wbrew powyższej analizie – uznał przychód za powstały w którymś z opisanych momentów, zastosowanie znalazłaby zasada symetrii kosztów wynikająca z art. 22 ust. 14 ustawy o PIT: ta sama wartość rynkowa nagrody stanowiłaby jednocześnie koszt nabycia otrzymanych tokenów, a netto opodatkowana pozycja w chwili otrzymania nagrody wyniosłaby zero – co potwierdza ekonomiczną bezprzedmiotowość koncepcji opodatkowania w fazie akumulacji.

IV.         Filar IV – Linia orzecznicza polskich sądów administracyjnych

Stanowisko Wnioskodawcy jest potwierdzone spójną linią orzeczniczą polskich sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 19 kwietnia 2023 r. (sygn. akt I SA/Kr 217/23 – orzeczenie nieprawomocne) uchylił interpretację indywidualną Dyrektora KIS nr 0114-KDIP3-1.4011.908.2022.1.MK1, formułując tezę, że otrzymanie przez podatnika nowoutworzonych tokenów jako nagród ze stakingu w mechanizmie Delegated Proof-of-Stake nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu w momencie ich otrzymania; zdarzenie podatkowe powstaje dopiero w chwili zamiany waluty wirtualnej na walutę tradycyjną lub zapłaty walutą wirtualną za towar bądź usługę. Ratio decidendi wyroku opiera się na trzech przesłankach: po pierwsze, przepisy o walutach wirtualnych obowiązujące od 1 stycznia 2019 r. stanowią kompletny i samodzielny system, a art. 18 ustawy o PIT nie może służyć jako alternatywna podstawa opodatkowania transakcji kryptowalutowych na zasadzie lex specialis; po drugie, waluty wirtualne nie są pieniężnym środkiem płatniczym, a ustawa podatkowa nie wskazuje metody przeliczenia walut wirtualnych na walutę tradycyjną, co uniemożliwia określenie wartości pieniężnej przysporzenia; po trzecie, brak przychodu w momencie otrzymania tokenów wyklucza zastosowanie art. 19 ustawy o PIT.

Przeniesienie na sprawę Wnioskodawcy jest bezpośrednie: stan faktyczny objęty Pytaniem 1 jest strukturalnie tożsamy z adiudykowanym w I SA/Kr 217/23 – orzeczenie nieprawomocne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 21 marca 2024 r. (sygn. akt III SA/Wa 178/24 – orzeczenie nieprawomocne) uchylił interpretację Dyrektora KIS w sprawie dotyczącej uczestnika stakingu Lido (stETH) i natywnego stakingu ETH, stwierdzając, że otrzymanie nagrody w formie tokenu stETH nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu w momencie jej otrzymania, gdyż art. 17 ust. 1f ustawy o PIT ustanawia zupełny katalog zdarzeń stanowiących odpłatne zbycie waluty wirtualnej, a otrzymanie waluty wirtualnej jako nagrody za staking do tego katalogu nie należy. Token stETH jest imiennie wskazany jako objęty rozstrzygnięciem, co czyni przeniesienie na Pytanie 2 dosłownym: identyczny token, identyczny protokół, identyczny mechanizm akumulacji nagrody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 21 marca 2024 r. (sygn. akt III SA/Wa 179/24 – orzeczenie nieprawomocne), wydanym tego samego dnia przez ten sam skład orzekający (ssd. przewodniczący: M. Arnold-Rogiewicz), stwierdził, że „inne czynności niż wymienione (w art. 17 ust. 1f) nie mogą prowadzić do powstania przychodu z omawianego tytułu” oraz że „w art. 17 ust. 1f PDOFizU ustawodawca natomiast w sposób zupełny wymienił wszystkie zdarzenia podlegające opodatkowaniu z tytułu odpłatnego zbycia walut wirtualnych”. Sąd dodał, że przyjęcie stanowiska Dyrektora KIS prowadziłoby do „arbitralności ustalania wysokości tego zobowiązania przez organy podatkowe, także poprzez bezpodstawne szacowanie tej wartości”. Ratio decidendi wyroku pokrywa się z argumentacją Wnioskodawcy we wszystkich czterech pytaniach.

Spójność tej linii orzeczniczej obejmuje ponadto wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2023 r. (sygn. akt I SA/Wr 413/23 – orzeczenie nieprawomocne), co potwierdza, że stanowisko sądów jest jednolite na poziomie trzech trybunałów. Scenariusze I i II niniejszego wniosku są faktycznie nierozróżnialne od stanów faktycznych adiudykowanych w wyrokach WSA w Warszawie. Scenariusz III jest przypadkiem prawnie silniejszym: skoro sądy orzekły, że bezpośrednie zasilenie portfela tokenami-nagrodami nie rodzi przychodu, twierdzenie, że sama aprecjacja kursu wymiany – niezwiązana z żadnym transferem, zmianą salda ani transakcją – miałaby go rodzić, byłoby sprzeczne z logiką obu wyroków.

V.           Filar V – Utrwalona praktyka interpretacyjna Dyrektora KIS

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał co najmniej cztery interpretacje indywidualne w latach 2019-2024, w których potwierdził jako prawidłowe stanowiska podatników prawnie tożsame ze stanowiskiem Wnioskodawcy. Praktyka ta spełnia ustawową definicję „utrwalonej praktyki interpretacyjnej” w rozumieniu art. 14i i art. 14n § 4 O.p.

Dyrektor KIS w interpretacji z dnia 20 stycznia 2021 r. (nr 0114-KDIP3-1.4011.641.2020.2.EC) potwierdził, że nabycie waluty wirtualnej X w ramach realizacji umowy opcji, w której cena płatna jest wyłącznie w innej walucie wirtualnej Y, nie powoduje powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu – również gdy wartość rynkowa X w dacie realizacji przewyższa wartość Y. Organ stwierdził: „Art. 17 ust. 1f w związku z art. 30b ust. 1a i 1b ustawy o PIT mają charakter lex specialis [...]. Ustawodawca podatkowy – wyłączył wprost transakcję wymiany waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną z katalogu stanów faktycznych skutkujących powstaniem przychodu. W związku z tym, sama wymiana walut wirtualnych będzie zawsze neutralna podatkowo – niezależnie od tego czy odpłatność określona w walutach wirtualnych będzie miała charakter ekwiwalentny”. Stan faktyczny tej interpretacji jest bezpośrednio analogiczny do transakcji unwrap objętej Pytaniem 4: w obu przypadkach podatnik nabywa walutę wirtualną poprzez przeniesienie innej waluty wirtualnej o niższej wartości rynkowej.

Dyrektor KIS w interpretacji z 26 marca 2024 r. (nr 0114-KDIP3-1.4011.81.2024.1.PT) potwierdził neutralność podatkową nabycia waluty wirtualnej A w ramach realizacji umowy opcji, gdy cena wyrażona jest w walucie wirtualnej B i wartość A przewyższa wartość B. Interpretacja ta jest szczególnie istotna, gdyż organ w samym rozstrzygnięciu powołał trzy wcześniejsze interpretacje (nr 0113-KDIPT2-3.4011.822.2019.1.PR, nr 0114-KDIP3-1.4011.641.2020.2.EC i nr 0114-KDIP3-1.4011.746.2021.1), potwierdzając tym samym trwałą i spójną praktykę obejmującą co najmniej cztery rozstrzygnięcia na przestrzeni pięciu lat.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest w części nieprawidłowe i w części prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Przychody podlegające opodatkowaniu, źródło przychodu, koszty uzyskania przychodu

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy:

Źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a)-c).

Na mocy art. 11 ust. 1 ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), jak również na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Stosownie do art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia — według cen stosowanych wobec innych odbiorców;

2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;

3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;

4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, waluty wirtualne/kryptowaluty uznaje się za prawa majątkowe.

Według art. 22 ust. 1d ustawy:

W przypadku odpłatnego zbycia rzeczy lub praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, w związku z którymi, zgodnie z art. 11 ust. 2-2b, został określony przychód, a także w przypadku odpłatnego zbycia rzeczy, praw lub innych świadczeń będących przedmiotem wykonania świadczenia niepieniężnego, o którym mowa w art. 14 ust. 2e i 2f, kosztem uzyskania przychodów z ich odpłatnego zbycia, z uwzględnieniem aktualizacji dokonanej zgodnie z odrębnymi przepisami, jest odpowiednio:

1) wartość przychodu określonego na podstawie art. 11 ust. 2 i 2a albo

2) wartość przychodu określonego na podstawie art. 11 ust. 2b powiększona o wydatki na nabycie częściowo odpłatnych rzeczy lub praw albo innych świadczeń, albo

3) równowartość wierzytelności (należności) uregulowanej przez wykonanie świadczenia niepieniężnego (w naturze), o którym mowa w art. 14 ust. 2e i 2f, pomniejszonej o naliczony w związku z przekazaniem tego świadczenia niepieniężnego podatek od towarów i usług – pomniejszona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Waluty wirtualne - odpłatne zbycie, źródło przychodu, koszty uzyskania przychodu

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 11 ustawy:

Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się przychody z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej.

W myśl art. 17 ust. 1f ww. ustawy:

Przez odpłatne zbycie waluty wirtualnej rozumie się wymianę waluty wirtualnej na prawny środek płatniczy, towar, usługę lub prawo majątkowe inne niż waluta wirtualna lub regulowanie innych zobowiązań walutą wirtualną.

Jak wynika z powyższego przychód podatkowy wystąpi w sytuacji:

-        wymiany waluty wirtualnej na prawny środek płatniczy,

-        wymiany waluty wirtualnej na towar, usługę lub prawo majątkowe inne niż waluta wirtualna,

-        regulowanie innych zobowiązań walutą wirtualną.

Wymiana pomiędzy walutami wirtualnymi pozostaje neutralna podatkowo.

Przy czym literalnie rozumiane zobowiązanie oznacza:

1. «to, do czego ktoś jest zobowiązany»

2. «stosunek prawny pomiędzy dłużnikiem a wierzycielem»

(por. Słownik języka polskiego https://sjp.pwn.pl/sjp/zobowiazanie;2547092.html)

Przepis art. 17 ust. 1g ww. ustawy stanowi, że:

Przepis ust. 1 pkt 11 stosuje się również do przychodów uzyskanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, z wyjątkiem działalności, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, zaliczanej do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Według art. 5a pkt 33a ww. ustawy:

Ilekroć w ustawie jest mowa walucie wirtualnej oznacza to walutę wirtualną w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.

Pojęcie „waluta wirtualna” zostało zdefiniowane w art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 644 ze zm.):

Ilekroć w ustawie jest mowa o walucie wirtualnej rozumie się przez to cyfrowe odwzorowanie wartości, które nie jest:

a. prawnym środkiem płatniczym emitowanym przez NBP, zagraniczne banki centralne lub inne organy administracji publicznej,

b. międzynarodową jednostką rozrachunkową ustanawianą przez organizację międzynarodową i akceptowaną przez poszczególne kraje należące do tej organizacji lub z nią współpracujące,

c. pieniądzem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,

d. instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, e. wekslem lub czekiem

- oraz jest wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze i akceptowane jako środek wymiany, a także może być elektronicznie przechowywane lub przeniesione albo może być przedmiotem handlu elektronicznego.

Na podstawie przytoczonych przepisów przychody z obrotu walutami wirtualnymi stanowią przychód z kapitałów pieniężnych w myśl art. 17 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tę zasadę stosuje się również do przychodów uzyskanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, z wyjątkiem działalności, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, zaliczanej do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 30b ust. 1b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Dochodem z odpłatnego zbycia walut wirtualnych jest osiągnięta w roku podatkowym różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia walut wirtualnych a kosztami uzyskania przychodów określonymi na podstawie art. 22 ust. 14-16.

Stosownie do art. 30b ust. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Dochodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych nie łączy się z dochodami opodatkowanymi na zasadach określonych w ust. 1 oraz w art. 27 lub art. 30c.

Przepis art. 30b ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 1, wykazać uzyskane w roku podatkowym dochody, o których mowa w ust. 1 i 1a, i obliczyć należny podatek dochodowy.

W myśl art. 30b ust. 6a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. la pkt 1, podatnik wykazuje koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 14-16, także wtedy, gdy w roku podatkowym nie uzyskał przychodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych.

Jeśli zatem w danym roku podatnik poniesie wydatki na nabycie waluty wirtualnej i w rozliczeniu rocznym koszty te przewyższą przychód uzyskany ze zbycia takiej waluty wirtualnej (bądź też w danym roku podatnik w ogóle nie uzyska przychodu z tego tytułu) to wykazana nadwyżka kosztów uzyskania przychodów powiększy koszty z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej poniesione w następnym roku podatkowym.

Tym samym w kolejnym roku ww. nadwyżka będzie traktowana w sposób tożsamy do kosztów ponoszonych na bieżąco. Jeśli w tym „kolejnym roku” koszty uzyskania przychodów (tj. koszty poniesione na bieżąco w tym kolejnym roku oraz koszty przeniesione z roku poprzedniego) znów przewyższą przychód ze zbycia waluty wirtualnej – ponownie nadwyżka powiększy koszty z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej poniesione w następnym roku podatkowym.

Kwestię kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej uregulowano w art. 22 ust. 14-16 oraz art. 23 ust. 1 pkt 38d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 22 ust. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej stanowią udokumentowane wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie waluty wirtualnej oraz koszty związane ze zbyciem waluty wirtualnej, w tym udokumentowane wydatki poniesione na rzecz podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.

Z powyższego wynika, że aby wydatek mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodu powinien być:

-      udokumentowany,

-      bezpośredni,

-      poniesiony na nabycie waluty wirtualnej, związany z nabyciem (zbyciem) waluty wirtualnej.

Kosztem uzyskania przychodów są zatem koszty bezpośrednio poniesione na nabycie waluty wirtualnej. Wydatki pośrednio związane z pozyskaniem kryptowalut nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

W myśl art. 22 ust. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 14, są potrącane w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 16.

Stosownie do art. 22 ust. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nadwyżka kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 14, nad przychodami z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej uzyskanymi w roku podatkowym powiększa koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej poniesione w następnym roku podatkowym.

Jednocześnie, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 38d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów poniesionych wydatków związanych z zamianą waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną.

Zgodnie z art. 9 ust. 3a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepis ust. 3 nie ma zastosowania do strat z odpłatnego zbycia walut wirtualnych.

Art. 45 ust. 1 stanowi natomiast, że:

Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.

Ocena skutków podatkowych Pana sytuacji

Skoro — jak wynika z opisu sprawy — w związku z zaangażowaniem walut wirtualnych w Stakingu Ethereum i Stakingu Lido Finance otrzyma Pan nagrody stakingowe, to już w momencie ich otrzymania powstanie po Pana stronie przychód z praw majątkowych w wysokości wartości otrzymanych Tokenów na podstawie art. 18 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy. W tej chwili uzyskuje Pan bowiem konkretne przysporzenie majątkowe o określonej wysokości.

Aprecjacja kursu wymiany stETH:wstETH przy całkowitym braku transferu tokena, zdarzenia portfelowego i zmiany salda nominalnego wstETH – przy stałej nominalnej liczbie posiadanych tokenów wstETH – stanowi przychód z praw majątkowych podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych przed momentem odwinięcia pozycji wstETH na podstawie art. 18 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wysokość tego przychodu powinna zostać ustalona na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Wobec powyższego, w ww. zakresie uznałem Pana stanowisko za nieprawidłowe.

Natomiast transakcja spalenia tokenów wstETH i otrzymania w zamian tokenów stETH w ilości przewyższającej ilość pierwotnie zdeponowaną (operacja unwrap) jako wymiana jednej waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną – jest zdarzeniem neutralnym podatkowo.

W tym zakresie Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

-        stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

-        zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych, zauważam, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych, co oznacza, że należy je traktować indywidualnie. W konsekwencji powołane interpretacje nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w Pana sprawie.

Ponadto, odnosząc się do powołanych przez Pana wyroków sądów administracyjnych, wyjaśniam, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają. Zatem wskazane we wniosku wyroki sądów nie mają wpływu na podjęte w tej interpretacji rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.