Interpretacja 0113-KDIPT2-3.4011.39.2026.2.JŚ

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 9 lutego 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Jest Pan obywatelem Polski i prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce. Całość działalności gospodarczej jest zorganizowana, zarządzana oraz rozliczana z terytorium Polski.

Podlega Pan w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym oraz polskiemu systemowi ubezpieczeń społecznych. Pana  miejsce stałego zamieszkania znajduje się w Polsce. W Polsce posiada Pan centrum interesów osobistych, rodzinnych, życiowych oraz gospodarczych. W Polsce mieszkają Pana  rodzice, z którymi utrzymuje Pan stały kontakt oraz których regularnie odwiedza Pan i wspiera. Pana partnerka życiowa również na stałe przebywa w Polsce. Pomimo posiadania odrębnych mieszkań, prowadzi Pan trwały związek i utrzymuje stałe relacje osobiste w Polsce. Nie posiada Pan żadnych trwałych więzi rodzinnych ani osobistych poza Polską.

Pana działalność zawodowa polega na czasowym i rotacyjnym wykonywaniu usług na terytorium państw zagranicznych, w tym m.in. Islandii, w zależności od dostępności kontraktów. Zdarza się, że Pana łączny pobyt w jednym kraju może przekraczać 183 dni w roku.

Pobyt za granicą ma charakter wyłącznie fizycznego wykonywania pracy i nie jest równoznaczny z miejscem prowadzenia życia osobistego ani gospodarczego. Pobyt za granicą ma charakter zarobkowy, kontraktowy i tymczasowy, i nie wiąże się z przeniesieniem centrum interesów życiowych ani gospodarczych poza Polskę. Nie posiada Pan za granicą stałego miejsca zamieszkania, nieruchomości, meldunku, konta bankowego, biura, warsztatu ani innej stałej placówki organizacyjnej. Zakwaterowanie ma charakter wyłącznie pracowniczy i tymczasowy. Za granicą nie prowadzi Pan żadnej części działalności w sposób samodzielny ani zorganizowany poza fizycznym wykonywaniem usług. Po zakończeniu kontraktów każdorazowo wraca Pan do Polski, gdzie prowadzi Pan swoje życie prywatne, rodzinne oraz organizacyjne związane z działalnością gospodarczą.

Pana główne konto bankowe znajduje się w Polsce. W Polsce prowadzi Pan księgowość, rozlicza Pan podatki oraz składki ZUS. Posiada Pan certyfikat A1 potwierdzający podleganie polskiemu systemowi ubezpieczeń społecznych. Wszystkie decyzje strategiczne dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej, finansów oraz kierunku rozwoju firmy podejmuje Pan wyłącznie w Polsce. Pana aktywność zawodowa za granicą ma charakter przejściowy i służy wyłącznie finansowaniu dalszego rozwoju życia i działalności w Polsce. Polska pozostaje Pana krajem stałego związania emocjonalnego, rodzinnego, życiowego oraz gospodarczego. Pana zamiarem jest stałe związanie swojego życia osobistego i zawodowego z Polską. Nie planuje Pan przeniesienia miejsca zamieszkania ani centrum interesów życiowych do żadnego innego kraju. W Polsce planuje Pan dalszy rozwój Pana działalności gospodarczej oraz rozbudowę własnego biznesu. Zmiana kraju wykonywania pracy nie wpływa na opisany model życia, centrum interesów ani sposób prowadzenia działalności.

Opisany stan faktyczny odzwierciedla Pana rzeczywisty sposób funkcjonowania i nie jest tworzony wyłącznie na potrzeby niniejszego wniosku.

Uzupełnienie wniosku

Pana pytania dotyczą roku podatkowego 2026 oraz lat następnych, w których kontynuowany będzie opisany model biznesowy. Działalność gospodarczą w Polsce prowadzi Pan od 28 sierpnia 2025 r. Przedmiotem Pana działalności są specjalistyczne usługi spawalnicze (głównie metoda TIG), usługi ślusarskie oraz obróbka metali, wykonywane na zlecenie kontrahentów przemysłowych. Przychody z Pana działalności gospodarczej opodatkowane są ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.

Jako niezależny przedsiębiorca ponosi Pan pełną odpowiedzialność kontraktową i cywilną za rezultat Pana usług oraz jakość wykonanych prac spawalniczych. W przypadku wadliwego wykonania usługi jest Pan zobowiązany do usunięcia usterek na własny koszt i ryzyko. Nie korzysta Pan z ochrony typowej dla stosunku pracy. Ponosi Pan pełne ryzyko gospodarcze. Obejmuje ono m.in. ryzyko braku zleceń (przestoje między kontraktami nie są płatne), ryzyko konieczności sfinansowania poprawek w ramach gwarancji/rękojmi, ryzyko związane z wahaniami kursów walut, a także koszty stałe prowadzenia firmy (księgowość, ZUS, sprzęt, certyfikaty), które musi Pan pokryć niezależnie od uzyskanego przychodu.

Obecnie nie zatrudnia Pan pracowników i w najbliższej przyszłości nie planuje Pan zatrudniania personelu ani w Polsce, ani za granicą. Usługi wykonuje Pan osobiście jako ekspert.

We wniosku mowa o usługach spawalniczych (X), wymagających wysokich kwalifikacji, precyzji i specjalistycznych uprawnień, realizowanych w sektorze przemysłowym (np. konstrukcje, rurociągi). Wszystkie usługi są wykonywane w ramach Pana zarejestrowanej w Polsce jednoosobowej działalności gospodarczej, wystawia Pan za nie faktury VAT (lub faktury eksportowe/odwrotne obciążenie). Usługi są wykonywane na materiale powierzonym (stal, aluminium, rury, konstrukcje), który jest własnością zleceniodawcy. Jest to standard rynkowy w dużych projektach przemysłowych – jako wykonawca usługi („robocizny”) nie kupuje Pan ton stali, lecz dokonuje Pan jej specjalistycznego łączenia. Materiały pomocnicze (np. elektrody, gazy osłonowe) mogą być zapewniane przez Pana lub kontrahenta, zależnie od kontraktu.

Nie dysponuje Pan za granicą żadną własną ani wynajętą przestrzenią magazynową. Sprzęt niezbędny do pracy (np. Pana spawarka, przyłbica, narzędzia podręczne) przechowuję w miejscu wykonywania zlecenia (np. hala fabryczna, plac budowy) lub w Pana środku transportu, ale nie posiada Pan tytułu prawnego do tych pomieszczeń ani władztwa nad nimi.

Nie posiada Pan, nie wynajmuje ani nie dysponuje za granicą żadną przestrzenią biurową. Wszelkie czynności administracyjne (podpisywanie kontraktów, fakturowanie, kontakt z księgową) wykonuje Pan zdalnie lub po powrocie do Polski, w Pana siedzibie w .... Nie korzysta Pan z biura kontrahenta w sposób stały – ma Pan jedynie wstęp na teren zakładu w celu fizycznego wykonania spoin. Nie ma Pan tam własnego biurka, gabinetu ani prawa do zapraszania własnych klientów.

Usługi wykonuje Pan głównie na terytorium Islandii. W przyszłości możliwe są również zlecenia na terytorium Niemiec, Danii lub innych krajów UE/EOG, jednak model działania pozostaje ten sam: polska rezydencja podatkowa i czasowe oddelegowanie.

Kontrakty zawiera Pan z podmiotami zagranicznymi (głównie firmy z branży konstrukcyjnej/przemysłowej z siedzibą na Islandii) lub agencjami pośrednictwa przemysłowego. Są to kontrakty projektowe, trwające od kilku tygodni do kilku miesięcy, w zależności od zapotrzebowania na usługi spawalnicze przy konkretnej inwestycji.

Zlecenia dotyczą różnych projektów lub różnych etapów prac. Nawet jeśli pracuje Pan dla jednego głównego kontrahenta, każde zlecenie jest rozliczane odrębnie i dotyczy konkretnych zadań (np. spawanie konkretnej partii rurociągów). Nie tworzy Pan jednej, wieloletniej inwestycji budowlanej w rozumieniu przepisów o „placu budowy” jako zakładzie.

Pojedyncze projekty/zlecenia trwają zazwyczaj krócej niż 12 miesięcy. Pana łączny pobyt w danym kraju może przekroczyć ten okres w skali kilku lat, ale ma charakter rotacyjny (np. 3-4 tygodnie pracy, powrót do Polski). Pomiędzy projektami występują przerwy, w trakcie których przebywa Pan w Polsce.

Pana głównym i wiodącym źródłem dochodu jest opisana działalność gospodarcza.

Pytania

1.    Czy w opisanym stanie faktycznym, pomimo wykonywania działalności gospodarczej czasowo za granicą, w tym również przez okres przekraczający 183 dni w roku w jednym kraju, zachowuje Pan status polskiego rezydenta podatkowego w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz właściwych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania?

2.    Czy w opisanym stanie faktycznym czasowe wykonywanie działalności gospodarczej za granicą powoduje powstanie po Pana stronie zakładu w rozumieniu umów o unikaniu podwójnego opodatkowania?

Pana stanowisko w sprawie

Ad 1

W Pana ocenie, w opisanym stanie faktycznym, pomimo wykonywania działalności gospodarczej czasowo za granicą, w tym również przez okres przekraczający 183 dni w roku w jednym kraju, zachowuje Pan status polskiego rezydenta podatkowego.

Zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o posiadaniu miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej decyduje w szczególności posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych.

W Pana przypadku centrum interesów osobistych i gospodarczych znajduje się w Polsce, gdyż w Polsce znajduje się Pana miejsce zamieszkania, zaplecze organizacyjne działalności gospodarczej, rozliczenia podatkowe, główne konto bankowe oraz więzi rodzinne i osobiste.

Tym samym, w świetle przepisów krajowych oraz postanowień właściwych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, należy uznać Pana za polskiego rezydenta podatkowego, niezależnie od długości czasowego pobytu w innym państwie.

Ad 2

W Pana ocenie, w opisanym stanie faktycznym, czasowe wykonywanie działalności gospodarczej za granicą nie powoduje powstania po Pana stronie zakładu w rozumieniu umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Nie posiada Pan bowiem za granicą stałej placówki, infrastruktury ani zaplecza organizacyjnego, przez które prowadzona byłaby działalność gospodarcza. Pana obecność w państwie obcym ma charakter wyłącznie czasowego wykonywania pracy, bez istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności.

Całość zarządzania działalnością gospodarczą odbywa się w Polsce, a zagraniczne kontrakty nie tworzą stałej struktury organizacyjnej.

W związku z powyższym, w Pana ocenie, w opisanym stanie faktycznym nie powstaje zagraniczny zakład w rozumieniu właściwych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Należy również wskazać, że w świetle Modelowej Konwencji OECD oraz komentarzy do niej, pojęcie „zakładu” wymaga istnienia stałej placówki, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa. W Pana przypadku taka stała placówka za granicą nie występuje.

Ponadto, czasowe wykonywanie usług w siedzibach kontrahentów lub na placach budów nie spełnia przesłanek uznania za stałą placówkę przedsiębiorstwa, gdy brak jest trwałej dyspozycji nad miejscem prowadzenia działalności.

W konsekwencji, nawet długotrwały pobyt w jednym państwie, bez istnienia stałej struktury organizacyjnej, nie prowadzi do powstania zakładu.

Jednocześnie należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem oraz praktyką interpretacyjną, centrum interesów życiowych nie ulega zmianie wyłącznie z powodu czasowego wykonywania pracy za granicą.

W związku z powyższym, w Pana ocenie, w opisanym stanie faktycznym, zarówno rezydencja podatkowa, jak i brak powstania zakładu powinny zostać ocenione zgodnie z Pana stanowiskiem.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Stosownie do art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ww. ustawy).

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe, czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Stosownie natomiast do art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Ustawodawca przesądził zatem, że zgodnie z zasadą nieograniczonego obowiązku podatkowego (art. 3 ust. 1 ww. ustawy) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Stąd też do tej kategorii osób mają zastosowanie ogólne reguły podatkowe korygowane wyłącznie treścią umów międzynarodowych w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu (art. 4a ww. ustawy).

W związku z tym, że w okresie którego dotyczy wniosek przebywał Pan także na terytorium Islandii, w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdą przepisy Umowy z 19 czerwca 1998 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Islandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1999 r. Nr 79 poz. 890 ze zm.).

Stosownie do art. 4 ust. 1 ww. Umowy polsko-islandzkiej:

W myśl art. 4 ust. 2 ww. Umowy:

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami zostało sporządzonych w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że jest Pan obywatelem Polski i prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce. Podlega Pan w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym oraz polskiemu systemowi ubezpieczeń społecznych. Pana  miejsce stałego zamieszkania znajduje się w Polsce. W Polsce posiada Pan centrum interesów osobistych, rodzinnych, życiowych oraz gospodarczych. W Polsce mieszkają Pana rodzice, z którymi utrzymuje Pan stały kontakt oraz których regularnie odwiedza Pan i wspiera. Pana partnerka życiowa również na stałe przebywa w Polsce. Nie posiada Pan żadnych trwałych więzi rodzinnych ani osobistych poza Polską. Pobyt za granicą ma charakter wyłącznie fizycznego wykonywania pracy i nie jest równoznaczny z miejscem prowadzenia życia osobistego ani gospodarczego. Pana główne konto bankowe znajduje się w Polsce. W Polsce prowadzi Pan księgowość, rozlicza Pan podatki oraz składki ZUS. Posiada Pan certyfikat A1 potwierdzający podleganie polskiemu systemowi ubezpieczeń społecznych. Polska pozostaje Pana krajem stałego związania emocjonalnego, rodzinnego, życiowego oraz gospodarczego. Pana zamiarem jest stałe związanie swojego życia osobistego i zawodowego z Polską.

Na tle przedstawionych okoliczności sprawy, skoro posiada Pan centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to podlega Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlega Pan w Polsce obowiązkowi podatkowemu od  całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.

Zatem Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1  należało uznać za prawidłowe.

Przechodząc do kwestii Pana drugiego pytania stwierdzam co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób:

Stosownie zaś do art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, odrębnym źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Jak stanowi art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z kolei pojęcie zakładu podatkowego zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Z powyższego przepisu wynika, że jeśli Polska z krajem, w którym położony jest zakład, podpisała umowę w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, to w definiowaniu pojęcia zakładu podatkowego pierwszeństwo przed ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych ma umowa. Ponieważ prowadzi Pan prace spawalnicze głównie na terytorium Islandii właściwą umową będzie Umowa polsko-islandzka.

W myśl art. 5 ust. 1 ww. Umowy:

Zgodnie z art. 5 ust. 2 ww. Umowy:

Stosownie do art. 5 ust. 3 ww. Umowy:

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ww. Umowy:

Analiza powyższego zapisu wskazuje m.in., że dochód przedsiębiorstwa, co do zasady, opodatkowany jest w państwie rezydencji, czyli w Polsce. W państwie zakładu opodatkowany jest wyłącznie dochód uzyskany z tego zakładu.

Warunek określony w art. 7 ust. 1 ww. Umowy należy interpretować – zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w Sprawie Podatku od Dochodu i Majątku (OECD) (pkt 3 Komentarza do art. 7 ust. 1) – przyjmując, że przedsiębiorstwo jednego Państwa nie może być opodatkowane w drugim Państwie, chyba że prowadzi ono w tym drugim Państwie działalność handlową lub przemysłową za pośrednictwem położonego w tym Państwie zakładu.

Zgodnie z Komentarzem do Konwencji Modelowej OECD (pkt 4 Komentarza do art. 3 ust. 1) okoliczność, czy działalność jest prowadzona w ramach przedsiębiorstwa powinna być interpretowana na podstawie ustawodawstwa wewnętrznego poszczególnych Państw. Termin „przedsiębiorstwo” należy przy tym rozumieć nie w znaczeniu podmiotowym, ale jako prowadzenie działalności handlowej lub przemysłowej przez rezydenta państwa będącego stroną umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Przedsiębiorstwo mające siedzibę w jednym Państwie, a prowadzące działalność na terytorium drugiego, co do zasady, podlega opodatkowaniu w państwie swojej siedziby. Państwu, w którym prowadzona jest działalność, służy prawo do opodatkowania zysków osiąganych przez przedsiębiorstwo pochodzące z innego kraju, pod warunkiem że przedsiębiorstwo to prowadzi działalność w tym państwie w formie zakładu. W przeciwnym przypadku, dochody przedsiębiorstwa zagranicznego podlegają opodatkowaniu w państwie jego siedziby.

Jak zostało wyżej wskazane, zgodnie z treścią art. 5a pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych definicja „zagraniczny zakład” oznacza:

a)     stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający miejsce zamieszkania na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,

b)     plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego państwa przez podmiot mający miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa,

c)      osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego miejsce zamieszkania na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje

- chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej;

W rozumieniu art. 5 ust. 1-3 Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Islandii, określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa, w szczególności miejsce zarządu, filię, biuro, fabrykę, warsztat, kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania zasobów mineralnych, a także plac budowy, prace budowlane, montażowe lub instalacyjne stanowią zakład tylko wtedy, gdy trwają dłużej niż dwanaście miesięcy.

Bez względu na poprzednie postanowienia art. 5 Umowy, określenie „zakład”, zgodnie z art. 5 ust. 4 ww. Umowy nie obejmuje:

a)    użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub wydawania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;

b)    utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub wydawania;

c)    utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu przerobu przez inne przedsiębiorstwo;

d)    utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w celu zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;

e)    utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;

f)     utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu jakiegokolwiek połączenia rodzajów działalności wymienionych w punktach od a) do e), pod warunkiem jednak, że całkowita działalność tej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.

W odniesieniu do działalności budowlanej należy rozważać powstanie zakładu w związku z „budową”. Jak wynika z pkt 17 Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku, pojęcie „budowa” obejmuje nie tylko budowę budynków, lecz również budowę dróg, mostów lub kanałów, renowację (obejmującą ważne prace budowlane, a nie tylko prace związane z utrzymaniem lub dekoracją) takich budynków, dróg, mostów lub kanałów, układanie rurociągów i prowadzenie prac ziemnych. Również pojęcie „montaż” nie ogranicza się do prac instalacyjnych związanych z placem budowy, ale obejmuje również instalowanie nowych urządzeń, na przykład maszyn wewnątrz budynku lub na zewnątrz. Przepis ten ma także zastosowanie do planowania i nadzorowania na placu budowy danego budynku. Do określenia „budowa” lub „montaż” zaliczają się również prace remontowe związane z powyższymi działaniami.

Kryterium dwunastu miesięcy ma zastosowanie do każdego oddzielnego placu budowy lub projektu. Przy ustalaniu, jak długo istnieje dany plac budowy lub projekt, nie należy brać pod uwagę okresu spędzonego poprzednio przez przedsiębiorcę na innych placach budów lub projektach, które nie mają z obecnym żadnego związku. Plac budowy należy traktować jako odrębną jednostkę, nawet jeżeli podstawą prac jest kilka kontraktów, pod warunkiem jednak, że stanowi on całość w sensie handlowym i geograficznym. Przy spełnieniu tego warunku plac budowy stanowi odrębną jednostkę nawet wtedy, gdy zamówienia zostały złożone przez kilka osób (na przykład budowa szeregu domów). Jeżeli zatem niezależnie od siebie, prowadzone są różne przedsięwzięcia budowlane, to każde z nich należy traktować jako odrębny zakład, przy czym przekroczenie okresu 12-miesięcznego odnosi się każdorazowo osobno do każdej z budów. Budowa istnieje od dnia, w którym przedsiębiorca rozpoczyna swoją działalność, co obejmuje wszelkie prace przygotowawcze wykonane w państwie, w którym ma być wzniesiona budowla. Istnieje ona do czasu zakończenia budowy lub całkowitego jej zaniechania. Nie kończy budowy sytuacja, gdy prace są przerwane czasowo. Sezonowe lub inne czasowe przerwy wchodzą w okres liczony jako trwanie budowy. Również podwykonawca posiada zakład na placu budowy, jeżeli prace trwają dłużej niż dwanaście miesięcy.

Upływ okresu 12 miesięcy budowy skutkuje powstaniem zakładu wstecznie, począwszy od pierwszego dnia budowy. Obowiązki podatkowe związane z zakładem powstają zatem również począwszy od pierwszego dnia istnienia zakładu (budowy).

Z powyższych przepisów wynika, że dochód osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Islandii może być opodatkowany w Islandii, pod warunkiem że działalność prowadzona jest poprzez położony na terytorium tego państwa zakład. W takim przypadku dochód, który może być przypisany temu zakładowi, może być opodatkowany w Islandii. Natomiast, jeżeli działalność na terytorium Islandii nie jest prowadzona za pomocą położonego w tym państwie zakładu, dochód podatnika podlega opodatkowaniu wyłącznie w państwie, w którym znajduje się miejsce zamieszkania podatnika, czyli w Polsce. 

Jak wynika z przedstawionego opisu sprawy Pana działalność zawodowa polega na czasowym i rotacyjnym wykonywaniu usług na terytorium państw zagranicznych, w tym m.in. Islandii, w zależności od dostępności kontraktów. Zdarza się, że Pana łączny pobyt w jednym kraju może przekraczać 183 dni w roku. Pana  miejsce stałego zamieszkania znajduje się w Polsce. Kontrakty zawiera Pan z podmiotami zagranicznymi (głównie firmy z branży konstrukcyjnej/przemysłowej z siedzibą na Islandii) lub agencjami pośrednictwa przemysłowego. Są to kontrakty projektowe, trwające od kilku tygodni do kilku miesięcy, w zależności od zapotrzebowania na usługi spawalnicze przy konkretnej inwestycji. Zlecenia dotyczą różnych projektów lub różnych etapów prac. Nie dysponuje Pan za granicą żadną własną ani wynajętą przestrzenią magazynową. Nie posiada Pan za granicą stałego miejsca zamieszkania, nieruchomości, meldunku, konta bankowego, biura, warsztatu ani innej stałej placówki organizacyjnej. Zakwaterowanie ma charakter wyłącznie pracowniczy i tymczasowy. Nawet jeśli pracuje Pan dla jednego głównego kontrahenta, każde zlecenie jest rozliczane odrębnie i dotyczy konkretnych zadań (np. spawanie konkretnej partii rurociągów). Nie tworzy Pan jednej, wieloletniej inwestycji budowlanej w rozumieniu przepisów o „placu budowy” jako zakładzie. Pojedyncze projekty/zlecenia trwają zazwyczaj krócej niż 12 miesięcy. Pana łączny pobyt w danym kraju może przekroczyć ten okres w skali kilku lat, ale ma charakter rotacyjny (np. 3-4 tygodnie pracy, powrót do Polski). Pomiędzy projektami występują przerwy, w trakcie których przebywa Pan w Polsce.

Odnosząc powyższe uwagi do Pana przypadku, miejsca, w których świadczy Pan usługi spawalnicze - głównie w Islandii - nie mają przymiotu stałości (wykonywane są, w zależności od dostępności kontraktów). Pojedyncze projekty/zlecenia trwają zazwyczaj krócej niż 12 miesięcy i dotyczą różnych projektów lub rożnych etapów prac rozliczanych odrębnie. Pana łączny pobyt w danym kraju może przekroczyć ten okres w skali kilku lat, ale ma charakter rotacyjny. Nie dojdzie zatem do powstania Pana zagranicznego zakładu w Islandii w rozumieniu art. 5 ust. 3 Umowy polsko-islandzkiej.

Mając powyższe na uwadze stwierdzam, że skoro prowadzi Pan działalność gospodarczą w Polsce, wykonując usługi spawalnicze na terytorium Islandii, jednakże nie przez położony tam zakład w rozumieniu art. 5 Umowy polsko-islandzkiej, to przychód osiągany z tytułu takiej działalności – zgodnie z ww. Umową – podlega opodatkowaniu wyłącznie w państwie rezydencji, tj. w Polsce, według wybranej przez Pana formy opodatkowania przychodów.

Zatem Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.