Interpretacja 0113-KDIPT2-3.4011.399.2026.1.AK

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części nieprawidłowe i w części prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

• nieprawidłowe w części dotyczącej braku powstania przychodu w sytuacji sprzedaży kryptowalut na prawne środki płatnicze (fiat) za pośrednictwem giełdy;
• prawidłowe w części dotyczącej prawa do ujęcia udokumentowanych wydatków bezpośrednio poniesionych na nabycie tych walut wirtualnych w kosztach uzyskania przychodów w roku zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną, polskim rezydentem podatkowym, który nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu walutami wirtualnymi. Wnioskodawca inwestował prywatnie swoje oszczędności za pośrednictwem platformy (giełdy) o nazwie A. Platforma ta służyła do wymiany walut wirtualnych pomiędzy użytkownikami oraz do wymiany walut wirtualnych na waluty tradycyjne (fiat). Wnioskodawca oświadcza, że posiadane przez Niego aktywa spełniają definicję legalną waluty wirtualnej, o której mowa w art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.

Wnioskodawca wnosi o przyjęcie jako elementu stanu faktycznego, że platforma A okazała się narzędziem służącym do popełnienia przestępstwa. Od około ... r. możliwość wypłaty środków została całkowicie zablokowana. Zarząd giełdy wydał publiczne oświadczenie, według którego nie posiada ..., argumentując, że ... Pomimo tych twierdzeń obecnego zarządu, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w sprawie doszło do oszustwa. Wnioskodawca nie ma pewności, czy Jego kryptowaluty faktycznie znajdowały się na giełdzie, czy też zapisy w systemie informatycznym były jedynie pustym obrazem cyfrowym niepokrywającym się z rzeczywistymi zasobami portfeli giełdowych.

W związku z opisaną sytuacją Wnioskodawca zamierza złożyć zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Wydatki na nabycie kryptowalut (historyczne kwoty wydatkowane na ich zakup), których Wnioskodawca nie może obecnie odzyskać, są przez Niego w pełni udokumentowane. Wnioskodawca zarówno kupił waluty wirtualne bezpośrednio na A, jak i część walut wirtualnych sprzedał tam za prawne środki płatnicze (fiat). Zarówno jednych, jak i drugich środków Wnioskodawca nie może wypłacić – pozostały one zablokowane w systemie A. Wnioskodawca również przetransferował część swoich walut wirtualnych z innej giełdy na adres w A – te środki również stały się niemożliwe do wypłaty.

Pytania

1.  Czy w sytuacji, gdy Wnioskodawca nie ma możliwości wypłaty środków fiat z A i doszło do przestępstwa opisanego w stanie faktycznym, Wnioskodawca jest zobowiązany wykazać kwotę wynikającą ze sprzedaży kryptowalut na fiat jako swój przychód i w przypadku nadwyżki przychodów nad kosztami zapłacić podatek dochodowy, a jeśli nie to jaki dokument jest dla Niego niezbędny?

2.  Czy w sytuacji, gdy Wnioskodawca nie ma możliwości wypłaty środków w kryptowalutach i doszło do przestępstwa opisanego w stanie faktycznym, Wnioskodawca ma prawo ująć udokumentowane wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie tych walut wirtualnych w swoich kosztach uzyskania przychodów i jeśli tak, to w jakim momencie oraz na podstawie jakich dokumentów?

Pani stanowisko w sprawie

Stanowisko do pytania nr 1:

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanej sytuacji nie ma On obowiązku wykazywania przychodu z tytułu sprzedaży walut wirtualnych na waluty tradycyjne (fiat).

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodem są środki pieniężne otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika.

Skoro platforma okazała się narzędziem przestępstwa, a rzekomo dostępne środki fiat widniejące w systemie są niemożliwe do wypłaty i ich istnienie jest kwestionowane (brak realnego władztwa nad aktywami po stronie giełdy i użytkownika), to nie doszło do faktycznego przysporzenia majątkowego. Podatek dochodowy nie może być naliczany od fikcyjnych zapisów księgowych będących elementem procederu przestępczego.

Wnioskodawca uważa, że fakt złożenia zawiadomienia o przestępstwie oraz oficjalne przyznanie przez zarząd giełdy braku dostępu do kluczy prywatnych, stanowią obiektywne potwierdzenie, że środki pieniężne (fiat) nigdy nie zostały Wnioskodawcy realnie postawione do dyspozycji. Zawiadomienie o przestępstwie dokumentuje stan (jest tym dokumentem niezbędnym), w którym Wnioskodawca padł ofiarą oszustwa, co wyklucza możliwość uznania wirtualnego zapisu w systemie za podlegający opodatkowaniu przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT.

Stanowisko do pytania nr 2:

Zdaniem Wnioskodawcy, ma On prawo rozpoznać udokumentowane wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie walut wirtualnych (historyczną cenę zakupu) jako swoje koszty uzyskania przychodu.

Powyższe stanowisko potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej lnformacji Skarbowej z dnia 22 stycznia 2026 r., sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.859.2025.2.SJ, w której organ uznał, że wydatki na nabycie walut wirtualnych pozostają kosztem uzyskania przychodu nawet w przypadku ich kradzieży. Organ wskazał, że podatnik jest zobowiązany wykazać takie koszty w zeznaniu PIT-38 i może je rozliczać w kolejnych latach podatkowych zgodnie z art. 22 ust. 16 ustawy o PIT.

Wnioskodawca uważa, że równowartość faktycznie poniesionych wydatków na zakup kryptowalut utraconych w wyniku oszustwa na platformie A stanowi koszt uzyskania przychodu, który powinien zostać wykazany w zeznaniu PIT-38. Wnioskodawca będzie posiadał historię z rachunku bankowego oraz wykaz transakcji na A dokumentujący nabycie walut wirtualnych. Wnioskodawca jest świadomy, że w przywołanej powyżej interpretacji jako dowód przedstawiono „postanowienie o umorzeniu śledztwa”. Jednakże w przypadku sprawy A, z uwagi na jej skomplikowany charakter (..., ..., ...), realne jest założenie, że śledztwo potrwa wiele lat. Oczekiwanie na formalne postanowienie o umorzeniu w sytuacji, gdy zarząd giełdy już teraz oficjalnie przyznaje, że nie posiada dostępu do środków, byłoby nadmiernym i nieuzasadnionym obciążeniem dla podatnika. Wnioskodawca uważa zatem, że w roku złożenia zawiadomienia, jako momencie uprawdopodobnienia niezawinionej utraty aktywów, może zaliczyć udokumentowane wydatki na ich nabycie do kosztów. W sytuacji, gdyby w przyszłości uznano, że do przestępstwa nie doszło, Wnioskodawca akceptuje obowiązek dokonania korekty zeznania.

Wnioskodawca stoi zatem na stanowisku, że w związku z zakupem walut wirtualnych, nawet jeśli były one tylko cyfrowym przedstawieniem, a nie realnym zapisem (np. prawdziwym bitcoinami, bo giełda środki wykorzystywała np. na działalność marketingową), to nadal może wykazać te zakupy jako swoje koszty.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odrębnymi źródłami przychodów są:

Kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a)-c) (pkt 7).

Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego przepisu:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Wskazany przepis wprowadza tzw. metodę kasową powstania przychodu, zgodnie z którą przychód powstaje dopiero w momencie faktycznego otrzymania lub postawienia do dyspozycji podatnika pieniędzy i wartości pieniężnych. Jednak z tego przepisu jasno wynika, że nie stosuje się go do przychodów określonych w art. 17 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli przychodów z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej.

Na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy:

Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się przychody z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej.

W myśl art. 17 ust. 1f ww. ustawy:

Przez odpłatne zbycie waluty wirtualnej rozumie się wymianę waluty wirtualnej na prawny środek płatniczy, towar, usługę lub prawo majątkowe inne niż waluta wirtualna lub regulowanie innych zobowiązań walutą wirtualną.

W myśl art. 5a pkt 33a ww. ustawy:

Ilekroć w ustawie jest mowa o walucie wirtualnej oznacza to walutę wirtualną w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.

Pojęcie „waluta wirtualna” zostało zdefiniowane w art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 644 ze zm.):

Ilekroć w ustawie jest mowa o walucie wirtualnej rozumie się przez to cyfrowe odwzorowanie wartości, które nie jest:

a) prawnym środkiem płatniczym emitowanym przez NBP, zagraniczne banki centralne lub inne organy administracji publicznej,

b) międzynarodową jednostką rozrachunkową ustanawianą przez organizację międzynarodową i akceptowaną przez poszczególne kraje należące do tej organizacji lub z nią współpracujące,

c) pieniądzem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,

d) instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi,

e) wekslem lub czekiem

– oraz jest wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze i akceptowane jako środek wymiany, a także może być elektronicznie przechowywane lub przeniesione albo może być przedmiotem handlu elektronicznego.

W świetle przytoczonych przepisów przychody z obrotu walutami wirtualnymi stanowią przychód z kapitałów pieniężnych w myśl art. 17 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast wymiana pomiędzy walutami wirtualnymi – niezależnie od miejsca dokonywania – jest obojętna podatkowo.

W związku z powyższym przychód z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej powstaje w momencie wymiany waluty wirtualnej na prawny środek płatniczy. Dla momentu powstania wyżej wymienionego przychodu nie ma znaczenia fakt wypłaty podatnikowi środków pieniężnych, należnych za odpłatnie zbytą walutę wirtualną lub postawienie ich do dyspozycji podatnika. Tym samym operacja wymiany waluty wirtualnej na środki płatnicze dokonana przez giełdę kryptowalut powoduje powstanie dla celów podatkowych przychodu z odpłatnego zbycia takiej waluty w momencie realizacji takiej transakcji.

Z opisu sprawy wynika, że nie prowadzi Pani działalności gospodarczej w zakresie obrotu walutami wirtualnymi. Inwestowała Pani prywatnie swoje oszczędności za pośrednictwem platformy (giełdy) o nazwie A. Posiadane przez Panią aktywa spełniają definicję legalną waluty wirtualnej, o której mowa w art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Platforma A okazała się narzędziem służącym do popełnienia przestępstwa. Od około kwietnia 2026 r. możliwość wypłaty środków została całkowicie zablokowana. Zarząd giełdy wydał publiczne oświadczenie, według którego ..., argumentując, że ... Pomimo tych twierdzeń obecnego zarządu, stoi Pani na stanowisku, że w sprawie doszło do oszustwa. Zarówno kupiła Pani waluty wirtualne bezpośrednio na A, jak i część walut wirtualnych sprzedała tam za prawne środki płatnicze (fiat). Zarówno jednych, jak i drugich środków nie może Pani wypłacić – pozostały one zablokowane w systemie A. Również przetransferowała Pani część swoich walut wirtualnych z innej giełdy na adres w A – te środki również stały się niemożliwe do wypłaty.

Pani wątpliwości odnoszą się do kwestii obowiązku wykazania kwoty wynikającej ze sprzedaży kryptowalut na fiat jako swojego przychodu.

W przedstawionej sytuacji uznaję, że w związku ze sprzedażą przez Panią kryptowalut za prawne środki płatnicze (fiat) za pośrednictwem ww. platformy (giełdy) uzyskała Pani przychód z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przypadku nadwyżki przychodów nad kosztami powinna Pani zapłacić podatek dochodowy od osób fizycznych.

W związku z tym, że na odpowiedź w kwestii jaki dokument jest niezbędny oczekiwała Pani w sytuacji braku powstania przychodu, pytanie w tej części jest bezprzedmiotowe.

W tym zakresie Pani stanowisko jest nieprawidłowe.

Odnosząc się z kolei do uwzględnienia kosztów uzyskania przychodów z ww. transakcji, zauważam że zgodnie z art. 22 ust. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej stanowią udokumentowane wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie waluty wirtualnej oraz koszty związane ze zbyciem waluty wirtualnej, w tym udokumentowane wydatki poniesione na rzecz podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.

W myśl art. 22 ust. 15 ww. ustawy:

Koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 14, są potrącane w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 16.

Stosowanie do art. 22 ust. 16 cyt. ustawy:

Nadwyżka kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 14, nad przychodami z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej uzyskanymi w roku podatkowym powiększa koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej poniesione w następnym roku podatkowym.

Jednocześnie w myśl art. 23 ust. 1 pkt 38d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków związanych z zamianą waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną.

A zatem koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej, tj.:

·       udokumentowane wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie waluty wirtualnej oraz

·       koszty związane ze zbyciem waluty wirtualnej,

podlegają rozliczeniu dla celów podatkowych w szczególnym trybie. Co do zasady są potrącane w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione. Jeśli jednak w danym roku podatkowym ich wartość przekracza wartość uzyskanych przez podatnika przychodów z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej – nadwyżka kosztów nad przychodami nie jest stratą podatkową, ale jest przenoszona do rozliczenia jako koszty uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej w następnym roku podatkowym. Dotyczy to również sytuacji, w której w danym roku podatkowym nie został w ogóle osiągnięty przychód z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej, a zostały poniesione koszty na jej nabycie.

W myśl art. 30b ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia walut wirtualnych podatek dochodowy wynosi 19% uzyskanego dochodu.

Zgodnie z art. 30b ust. 1b ww. ustawy:

Dochodem z odpłatnego zbycia walut wirtualnych jest osiągnięta w roku podatkowym różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia walut wirtualnych a kosztami uzyskania przychodów określonymi na podstawie art. 22 ust. 14-16.

Artykuł 30b ust. 5d ww. ustawy stanowi, że:

Dochodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych nie łączy się z dochodami opodatkowanymi na zasadach określonych w ust. 1 oraz w art. 27 lub art. 30c.

Stosownie do art. 30b ust. 6 powołanej ustawy:

Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 1, wykazać uzyskane w roku podatkowym dochody, o których mowa w ust. 1 i 1a, i obliczyć należny podatek dochodowy.

W myśl art. 30b ust. 6a cyt. ustawy:

W zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 1, podatnik wykazuje koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 14-16, także wtedy, gdy w roku podatkowym nie uzyskał przychodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych.

Zgodnie z art. 45 ust. 1 ww. ustawy:

Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.

Jak stanowi art. 45 ust. 1a pkt 1 ww. ustawy:

W terminie określonym w ust. 1 podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) z kapitałów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30b.

Podkreślam, że to na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia, że dany wydatek został faktycznie poniesiony i że spełnia ustawowe kryteria uznania go za koszt uzyskania przychodu – w szczególności, że pozostaje on w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub z możliwością powstania przychodu. Aby dany koszt mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, musi więc zostać prawidłowo udokumentowany.

W uzasadnieniu do ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw, którą wprowadzono ww. regulacje dotyczące kryptowalut, wyjaśniono, że:

Opodatkowaniu podlegał będzie dochód podatnika, czyli będzie możliwe uwzględnienie wydatków związanych z obrotem walutą wirtualną. (…) Przy tej metodzie nie będzie konieczne identyfikowanie konkretnych wydatków z konkretnymi przychodami. Wszystkie koszty jakie podatnik poniesie w danym roku podatkowym, będzie obowiązany wykazać w zeznaniu rocznym, niezależnie od tego, czy w tym samym roku uzyska przychód, czy też nie. Koszty danego roku podatkowego, które przewyższą uzyskane w tym roku przychody, zwiększą koszty podatkowe następnego roku podatkowego.

Dochód z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej stanowi różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia walut wirtualnych w roku podatkowym, a poniesionymi w roku podatkowym kosztami uzyskania przychodów (art. 30b ust. 1b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Podatnik ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej w roku podatkowym udokumentowane wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie waluty wirtualnej oraz koszty związane ze zbyciem waluty wirtualnej, w tym udokumentowane wydatki na rzecz podmiotów m.in. takich jak giełda kryptowalut, w którym zostały poniesione (art. 22 ust. 14 i 15 ustawy PIT). Tak więc, dla celów określenia dochodu podatkowego, uznanie za koszt uzyskania przychodów wydatków na nabycie danej waluty wirtualnej nie ma bezpośredniego związku z uzyskanym przychodem z odpłatnego zbycia tej waluty wirtualnej. W przypadku nadwyżki takich kosztów uzyskania przychodów nad przychodami z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej uzyskanymi w roku podatkowym nie powstaje strata podatkowa, lecz kwota tej nadwyżki podwyższa koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej w następnym roku podatkowym (art. 9 ust. 3a pkt 2 i art. 22 ust. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Wobec tego, ma Pani prawo ująć udokumentowane wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie walut wirtualnych w swoich kosztach uzyskania przychodów oraz koszty związane ze zbyciem waluty wirtualnej w tym roku podatkowym, w którym zostały one poniesione.

Tym samym jest Pani zobowiązana do wykazania w PIT-38 jako kosztów uzyskania przychodu wydatków na nabycie waluty wirtualnej, pomimo że kryptowaluty zostały przez Panią utracone w wyniku oszustwa. Natomiast może je Pani rozliczyć także w kolejnych latach podatkowych, bez ograniczenia czasowego w tym zakresie, na zasadzie wynikającej z art. 22 ust. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 22 ust. 14-15 ww. ustawy.

Zatem, równowartość utraconych kryptowalut może stanowić koszt uzyskania przychodu w roku podatkowym złożenia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Chodzi o koszty bezpośrednio związane z nabyciem kryptowaluty oraz koszty związane ze zbyciem waluty wirtualnej poniesione w danym roku oraz te, które zostały poniesione i nierozliczone w latach poprzednich, czyli stanowiące nadwyżkę kosztów uzyskania przychodów nad przychodami z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej uzyskanymi w poprzednim roku podatkowym. Nadwyżka taka wynika z zeznania PIT-38 złożonego za rok poprzedni.

W tym zakresie Pani stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.