Interpretacja 0113-KDIPT2-3.4011.404.2026.3.AK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwania – pismami z 7 lipca 2026 r. (wpływ 13 lipca 2026 r.) oraz z 27 lipca 2026 r. (wpływ 29 lipca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W okresie od ... listopada 2023 r. do ... sierpnia 2024 r. był Pan zatrudniony w firmie X Sp. z o.o. Oddział w ... ul. ..., NIP ... Regon ... na podstawie umowy o pracę. W czasie zatrudnienia został Pan oddelegowany do pracy na terenie Danii. Wynagrodzenie za pracę otrzymywał Pan w polskich złotych. Z tego tytułu rozliczył się Pan we właściwym dla Pana ... Urzędzie Skarbowym w ... zgodnie z informacją o dochodach otrzymaną od pracodawcy, składając deklarację PIT-37.

W listopadzie 2025 r. otrzymał Pan pismo z Duńskiego Urzędu Skarbowego SKAT z informacją o obowiązku zapłaty podatku dochodowego w Danii w wysokości 38% od wskazanego w piśmie dochodu z tytułu pracy, o której mowa wyżej.

Zasięgnął Pan porady w biurze rachunkowym, a następnie w Państwowej Inspekcji Pracy i uzyskał Pan informację, że to pracodawca powinien był dopełnić wszystkich obowiązków związanych z Pana zatrudnieniem również wobec instytucji na terenie państwa, do którego Pana oddelegował.

Kontaktował się Pan z tym pracodawcą drogą e-mailową celem wyjaśnienia zaistniałego obowiązku podatkowego w Danii, ten odmówił Panu pomocy i polecił Panu skontaktować się samemu z Urzędem Skarbowym w Danii, co Pan uczynił i otrzymał Pan odpowiedź (w załączeniu).

Uzupełnienie wniosku

W okresie od ... listopada 2023 r. do ... sierpnia 2024 r. był Pan zatrudniony w polskiej firmie z siedzibą w Polsce na podstawie umowy o pracę, a następnie w dniu ... maja 2024 r. został Pan oddelegowany do pracy na terenie Danii.

Posiada Pan nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w myśl art. 3 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.)

W okresie zatrudnienia stałe miejsce zamieszkania dla celów podatkowych miał Pan w Polsce.

Przebywał Pan w Danii przez okres nieprzekraczający łącznie 183 dni w okresie dwunastu miesięcy rozpoczynającym się lub kończącym w danym roku podatkowym. Został Pan oddelegowany do pracy w Danii w dniu ... maja 2024 r. a w dniu ... sierpnia tego samego roku zakończył Pan pracę w tej firmie w Polsce. Po tym czasie w 2024 r. nie podejmował Pan innej pracy na terenie Danii.

Wynagrodzenie w tym okresie było wypłacane przez pracodawcę, który ma siedzibę w Polsce.

Zgodnie z umową o pracę i aneksem do tej umowy, świadczył Pan pracę na rzecz polskiego pracodawcy.

Nie zawierał Pan dodatkowej umowy z duńskim pracodawcą w związku z oddelegowaniem do pracy w Danii. Nie podpisywał Pan żadnych dokumentów.

Praca nie była wykonywana zdalnie z terytorium Polski. Pracował Pan jako spawacz.

Wynagrodzenie za pracę wykonywaną zarówno w Polsce, jak i w Danii otrzymywał Pan z jednego konta bankowego i tej samej firmy z siedzibą w Polsce. Nie otrzymywał Pan diety, delegacji ani innych świadczeń pracowniczych związanych z oddelegowaniem.

Nie otrzymał Pan z duńskiego organu podatkowego SKAT rocznego rozliczenia podatkowego wystawianego na koniec roku podatkowego ani dokumentu wystawionego przez pracodawcę (polskiego ani duńskiego) na koniec roku rozliczeniowego podsumowującego uzyskany dochód i zapłacony podatek w Danii.

Od polskiego pracodawcy w lutym 2025 r. otrzymał Pan informację o dochodzie uzyskanym z tytułu zatrudnienia w 2024 r. – PIT-11 i na jej podstawie złożył Pan zeznanie podatkowe w polskim Urzędzie Skarbowym na formularzu PIT-37. Nadto nadmienia Pan, że Urząd Skarbowy sam wygenerował Panu taki formularz zeznania podatkowego.

W grudniu 2025 r. otrzymał Pan z duńskiego SKAT oświadczenie o dochodzie w Danii i całkowitym duńskim podatku, w odpowiedzi na nie 23 stycznia 2026 r. pisemnie poinformował Pan duński organ podatkowy, że należny podatek z tytułu zatrudnienia zapłacił Pan w Polsce. Następnie w marcu 2026 r. otrzymał Pan kolejne pismo z duńskiego SKAT z informacją, że opodatkowanie Pana dochodu uzyskanego w Danii jest ostateczne.

Był Pan oddelegowany przez polskiego pracodawcę do pracy w Danii w ramach wynajmu siły roboczej.

Czynności realizowane przez Pana na terenie Danii w okresie od ... maja 2024 r. do ... sierpnia 2024 r. stanowiły istotną część działalności firmy duńskiej i ważny element procesu jej działalności.

Firma X Sp. z o.o. Oddział w ..., ul. ..., ... jest oddziałem duńsko-polskiej spółki.

W Danii został odprowadzony podatek od Pana wynagrodzenia za okres od ... maja 2024 r. do ... sierpnia 2024 r. Rolę płatnika podatku pełniła duńska firma.

Dochód uzyskany za ten okres uwzględnił Pan w rozliczeniu rocznym za rok 2024 na formularzu PIT-37.

Podatek od tego dochodu został odprowadzony w Polsce.

Pytanie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)

Czy jest Pan zobowiązany do dokonania korekty zeznania podatkowego za 2024 r. w polskim Urzędzie Skarbowym?

Pana stanowisko w sprawie

Uważa Pan, że prawidłowo rozliczył się Pan z uzyskanego dochodu z tytułu zatrudnienia w polskiej firmie i prawidłowo zapłacił Pan należny podatek w polskim Urzędzie Skarbowym.

Prosi Pan o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w Pana sprawie opisanej wyżej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Zgodnie z art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)    posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)    przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W myśl art. 4a ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Z opisu sprawy wynika, że od ... listopada 2023 r. do ... sierpnia 2024 r. był Pan zatrudniony w firmie X Sp. z o.o. Oddział w ... na podstawie umowy o pracę. W czasie zatrudnienia został Pan oddelegowany w dniu ... maja 2024 r. do pracy na terenie Danii w ramach wynajmu siły roboczej. W dniu ... sierpnia tego samego roku zakończył Pan pracę w tej firmie w Polsce. Po tym czasie w 2024 r. nie podejmował Pan innej pracy na terenie Danii.

W Pana sprawie znajdą zatem zastosowanie przepisy Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Warszawie dnia 6 grudnia 2001 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 43 poz. 368, dalej: Konwencja polsko-duńska), zmienionej Protokołem podpisanym w Warszawie dnia 7 grudnia 2009 r. (dalej: Protokół zmieniający), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Danię dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2018 r poz. 1369, dalej: Konwencja MLI).

Przepisy Konwencji MLI stosowane są równolegle z przepisami umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (Konwencja MLI nie działa jak protokół zmieniający).

Zgodnie z art. 14 ust. 1 konwencji polsko-duńskiej:

Z uwzględnieniem postanowień artykułów 15, 17 i 18 pensje, płace i inne podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie otrzymuje za pracę najemną, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tak wykonywana, to otrzymywane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Na podstawie art. 14 ust. 2 konwencji:

Bez względu na postanowienia ustępu 1, wynagrodzenie, jakie osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie otrzymuje za pracę najemną wykonywaną w drugim Umawiającym się Państwie, podlega opodatkowaniu tylko w tym pierwszym Państwie, jeżeli:

a)    odbiorca przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające łącznie 183 dni w okresie dwunastu miesięcy, rozpoczynającym się lub kończącym w danym roku podatkowym, i

b)    wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w pierwszym wymienionym Państwie, i

c)    wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład, który pracodawca posiada w drugim Państwie.

Określenie „zakład” w rozumieniu ww. konwencji zostało z kolei zdefiniowane w art. 5 Konwencji polsko-duńskiej.

W świetle art. 14 ust. 1 ww. Konwencji polsko-duńskiej, wynagrodzenia pracowników mających miejsce zamieszkania w Polsce podlegają opodatkowaniu tylko w Polsce, chyba, że praca wykonywana jest na terytorium Danii. W sytuacji gdy praca jest wykonywana na terytorium Danii, wynagrodzenia podlegają opodatkowaniu zarówno w Polsce, jak i w Danii.

Natomiast art. 14 ust. 2 tej Konwencji określa wyjątek od powyższej zasady, zgodnie z którym wynagrodzenia pracowników podlegają opodatkowaniu wyłącznie w państwie rezydencji, czyli w Polsce, o ile łącznie zostaną spełnione określone w tym artykule warunki. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków powoduje, iż wynagrodzenie pracowników podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 14 ust. 1 Konwencji, czyli w państwie miejsca zamieszkania podatnika (w Polsce) oraz w państwie, w którym praca jest wykonywana (w Danii). Jednocześnie w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu należy zastosować określoną w umowie metodę unikania podwójnego opodatkowania.

We wniosku wskazał Pan, że był Pan oddelegowany przez polskiego pracodawcę do pracy w Danii w ramach wynajmu siły roboczej. Pana polski pracodawca jest oddziałem duńsko-polskiej spółki, do której został Pan oddelegowany. Czynności realizowane przez Pana na terenie Danii w okresie od ... maja 2024 r. do ... sierpnia 2024 r. stanowiły istotną część działalności firmy duńskiej i ważny element procesu jej działalności. W Danii został odprowadzony podatek od Pana wynagrodzenia za okres od ... maja 2024 r. do ... sierpnia 2024 r. Rolę płatnika podatku pełniła duńska firma.

W przedstawionej przez Pana sytuacji przesłanki, o których mowa w art. 14 ust. 2 ww. Konwencji nie zostały łącznie spełnione i w konsekwencji Pana wynagrodzenie z tytułu pracy wykonywanej w Danii podlegało opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 14 ust. 1 Konwencji polsko-duńskiej (tj. w Danii i w Polsce).

W takiej sytuacji, do Pana dochodów uzyskanych w okresie od ... maja 2024 r. do ... sierpnia 2024 r. stosuje się właściwą metodę unikania podwójnego opodatkowania.

Należy jednak zauważyć, że art. 22 ust. 1 pkt a) Konwencji polsko-duńskiej został zastąpiony przez art. 5 ust. 6 Konwencji MLI, w myśl którego:

W przypadku, gdy osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającej się Jurysdykcji uzyskuje dochód lub posiada majątek, które zgodnie z postanowieniami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, mogą być opodatkowane przez drugą Umawiającą się Jurysdykcję (z wyłączeniem sytuacji, gdy te postanowienia zezwalają na opodatkowanie przez tę drugą Umawiającą się Jurysdykcję wyłącznie z powodu, że dany dochód jest także dochodem uzyskiwanym przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji), pierwsza wymieniona Umawiająca się Jurysdykcja zezwoli na:

       i)        odliczenie od podatku od dochodu takiej osoby kwoty równej podatkowi od dochodu zapłaconemu w tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji;

      ii)        odliczenie od podatku od majątku takiej osoby kwoty równej podatkowi od majątku zapłaconemu w tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji.

Jednakże odliczenie takie nie może przekroczyć tej części podatku od dochodu lub od majątku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na taki dochód lub majątek, które mogą być opodatkowane w tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji.

Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, dochód uzyskany lub majątek posiadany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającej się Jurysdykcji jest zwolniony z opodatkowania przez tę Umawiającą się Jurysdykcję, wówczas ta Umawiającą się Jurysdykcja może przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu lub majątku takiej osoby uwzględnić zwolniony dochód lub majątek.

W konsekwencji, w przypadku, gdy osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce uzyskuje dochód lub posiada majątek, które zgodnie z postanowieniami Konwencji polsko-duńskiej mogą być opodatkowane przez Danię (z wyłączeniem sytuacji, gdy te postanowienia zezwalają na opodatkowanie przez Danię wyłącznie z powodu, że dany dochód jest także dochodem uzyskiwanym przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Danii), Polska zezwoli na:

     i)        odliczenie od podatku od dochodu takiej osoby kwoty równej podatkowi od dochodu zapłaconemu w Danii;

    ii)        odliczenie od podatku od majątku takiej osoby kwoty równej podatkowi od majątku zapłaconemu w Danii.

Jednakże odliczenie takie nie może przekroczyć tej części podatku od dochodu lub majątku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na taki dochód lub majątek, które mogą być opodatkowane w Danii.

Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem Konwencji polsko-duńskiej dochód uzyskany lub majątek posiadany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce jest zwolniony z opodatkowania w Polsce, wówczas Polska może przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu lub majątku takiej osoby uwzględnić zwolniony dochód lub majątek.

Zatem w przypadku podwójnego opodatkowania dochodów z pracy najemnej, o których mowa w art. 14 Konwencji polsko-duńskiej zastosowanie metody unikania podwójnego opodatkowania w postaci proporcjonalnego zaliczenia wynika z art. 5 ust. 6 Konwencji MLI.

Warunkiem odliczenia podatku zagranicznego przez podatnika, jest okoliczność że to podatnik poniósł jego ciężar.

W przedstawionej przez Pana sytuacji firma duńska pełniła role płatnika, w Danii został odprowadzony podatek od Pana wynagrodzenia za okres od ... maja 2024 r. do ... sierpnia 2024 r.

Skoro zatem – jak Pan wskazał – podatek zapłacony w Danii był faktycznie pobierany z Pana wynagrodzenia, to może on podlegać odliczeniu w ramach metody unikania podwójnego opodatkowania.

W sytuacji przedstawionej we wniosku Pana dochody z tytułu pracy wykonywanej na terytorium Danii zgodnie z Konwencją polsko-duńską podlegały opodatkowaniu w Danii. Jednocześnie dochód uzyskany za ten okres uwzględnił Pan w rozliczeniu rocznym za rok 2024 na formularzu PIT-37. Podatek od tego dochodu został odprowadzony w Polsce.

Stosownie do art. 27 ust. 9 i 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiąga również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu metody określonej w ust. 8, lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody te łączy się z dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie. Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w państwie obcym.

W przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1, uzyskującego wyłącznie dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które nie są zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zasady określone w ust. 9 stosuje się odpowiednio.

Na podstawie zaś art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.

Przytoczony art. 27 ust. 9 ustawy odnosi się do osoby podatnika, zatem również możliwość odliczenia podatku zapłaconego w obcym państwie należy odnieść do podatku zapłaconego ze środków tego konkretnego podatnika. W sytuacji zatem gdy podatek został faktycznie pobrany z Pana wynagrodzenia (poniósł Pan ciężar ekonomiczny podatku), to może Pan odliczyć ten podatek w ramach metody unikania podwójnego opodatkowania.

W świetle powyższych przepisów oraz opisanego zdarzenia, wynagrodzenie otrzymane z pracy w Danii, w Polsce podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz wykazaniu w roczny zeznaniu podatkowym, przy czym zastosowanie ma metoda unikania podwójnego opodatkowania, w postaci proporcjonalnego zaliczenia (odliczenia podatku zapłaconego za granicą), o której mowa w art. 27 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z tą metodą, podatnik osiągający dochody za granicą ma obowiązek wykazać łączne dochody (zarówno krajowe, jak i zagraniczne) lub tylko zagraniczne (jeśli krajowych nie posiada) w zeznaniu, a od podatku dochodowego obliczonego według skali podatkowej ma prawo odliczyć podatek zapłacony za granicą. Odliczenie to możliwe jest tylko do wysokości podatku przypadającego proporcjonalnie na dochód uzyskany w obcym państwie.

Wynagrodzenie z Danii winien Pan wykazać w polskim zeznaniu rocznym PIT-36 oraz w załączniku PIT/ZG. Od łącznych dochodów winien Pan obliczyć podatek według skali podatkowej, od którego winien Pan odliczyć podatek zapłacony za granicą. Odliczenie to możliwe jest tylko do wysokości podatku przypadającego proporcjonalnie na dochód uzyskany w Danii.

Jednocześnie, dla celów podatkowych jako przychód z ww. wynagrodzenia winien Pan wykazać kwotę brutto, tj. przed jakimkolwiek potrąceniem dokonanym przez płatnika tego wynagrodzenia, w tym również przed potrąceniem kwot tytułem należnego podatku.

Co istotne, podatek „zapłacony” w Danii to taki, który już został uregulowany, uiszczony.

Przenosząc powyższe ma grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzam, że w okresie będącym przedmiotem zapytania nie skorzystał Pan w rozliczeniu rocznym z metody unikania podwójnego opodatkowania, zatem może Pan dokonać korekty w tym zakresie.

W związku z powyższym, w zakresie korekty rozliczenia za rok 2024, wskazuję, że zgodnie z art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.

Stosownie do art. 81 § 2 ww. ustawy:

Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.

Przy czym, w myśl z art. 3 pkt 5 tej ustawy:

Ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.

Stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej:

Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Korekta deklaracji może dotyczyć każdej jej pozycji, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Skorygowanie deklaracji polega na ponownym poprawnym wypełnieniu formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji.

Przepisy Ordynacji podatkowej nie określają szczególnych terminów, w których przysługuje powyższe uprawnienie. Należy więc powiązać tę możliwość ze zobowiązaniem podatkowym, którego deklaracja (zeznanie) dotyczy. Prawo do korekty deklaracji (zeznania) istnieje tak długo, jak długo istnieje zobowiązanie podatkowe, czyli 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej).

Zatem, jest Pan uprawniony do złożenia korekty zeznania rocznego PIT-37 za rok podatkowy 2024. Jednocześnie powinien Pan złożyć PIT-36 wraz z załącznikiem PIT/ZG, uwzględniając w nim właściwą metodę o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Wobec tego Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.