Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od listopada 2023 roku, polegającą na tworzeniu i rozwijaniu programów komputerowych na zlecenie kontrahentów. Działalność obejmuje pełny cykl od analizy potrzeb, poprzez projektowanie, implementację, testy, wdrożenie, aż do wsparcia technicznego. Tworzone programy mają charakter twórczy i oryginalny, stanowią utwory chronione prawem autorskim, a prawa autorskie są odpłatnie przenoszone na kontrahentów z wynagrodzeniem ustalanym miesięcznie na podstawie czasu pracy. Wnioskodawca…
Interpretacja indywidualna – stanowisko w części nieprawidłowe i w części prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
21 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy preferencyjnego opodatkowania dochodów generowanych przez prawa własności intelektualnej (tzw. IP Box). Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 26 lutego 2026 r. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od listopada 2023 r. pod firmą: X. Przedmiotowa działalność dotyczy tworzenia oprogramowania od samego początku prowadzenia działalności gospodarczej.
Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 z późn. zm.; dalej zwana: ustawa o PIT).
Wnioskodawca od samego początku prowadzenia działalności gospodarczej rozlicza się na podstawie opodatkowania w formie podatku liniowego.
Wnioskodawca wnosi o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie możliwości skorzystania z preferencyjnej stawki opodatkowania 5% na podstawie art. 30ca ustawy o PIT w latach 2023-2025 oraz latach następnych.
Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest wytwarzanie programów komputerowych. Wnioskodawca realizuje projekty programistyczne począwszy od etapu analizy potrzeb kontrahenta, poprzez projektowanie, implementację, testy, wdrożenie oraz asystę przy uruchomieniach testowych i produkcyjnych. W dalszych etapach świadczone są usługi wsparcia w modernizacji wdrożonych programów komputerowych.
Zlecenia programistyczne realizowane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie są wykonywane pod kierownictwem kontrahenta. Wnioskodawca ma możliwość wykonywania zleceń zdalnie, w różnych miejscach oraz czasie, a także nie jest związany sztywnymi godzinami pracy. Jednakże ze względu na specyfikę świadczonych usług istnieje możliwość uzgodnienia miejsca i czasu realizacji zlecenia pomiędzy Wnioskodawcą a kontrahentem.
Należy podkreślić, że w związku z tak wykonywaną działalnością Wnioskodawca ponosi ryzyko gospodarcze zarówno w kontekście odpowiedzialności za jakość i ewentualne wady świadczonych usług, jak i zmian kontrahentów, niepewności efektu i metod dojścia do umówionego rezultatu.
W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca, na podstawie posiadanej wiedzy z zakresu technologii informatycznych oraz doświadczenia w zakresie przygotowywania rozwiązań związanych z tworzeniem programów komputerowych, realizuje zlecenia programistyczne na rzecz swoich kontrahentów.
Na potrzeby opisu stanu faktycznego Wnioskodawca podzielił swoją działalność na następujące etapy:
1. Planowanie, analiza i projektowanie oprogramowania – szczegółowa analiza indywidualnych potrzeb danego kontrahenta lub użytkownika programu, zapoznanie się ze specyfiką jego branży oraz zbadanie i zaprojektowanie możliwych rozwiązań, dobór odpowiednich technologii do wytworzenia oprogramowania i metod jego implementacji.
2. Wytworzenie programu i jego implementacja – tworzenie nowych funkcjonalności w oparciu o wyniki analizy potrzeb kontrahenta lub użytkownika programu komputerowego, przygotowywanie koncepcji rozwiązania z uwzględnieniem języków programowania i technologii wybranych na etapie projektowania oprogramowania. Przygotowywanie automatycznych testów jednostkowych oraz integracyjnych weryfikujących poprawność funkcjonalną oprogramowania na etapie jego tworzenia oraz zapewniających wsparcie przy wykonywaniu testów regresyjnych po wprowadzeniu koniecznych usprawnień, poprawek lub optymalizacji w kodzie źródłowym zidentyfikowanych na etapie testów systemowych, wydajnościowych, obciążeniowych lub klienckich testów akceptacyjnych. Wsparcie kontrahenta podczas wdrażania oprogramowania oraz świadczenie pomocy technicznej w trakcie użytkowania oprogramowania związane z analizą potencjalnych błędów na etapie produkcyjnego działania oprogramowania oraz ich naprawą.
3. Integracja oprogramowania z innymi systemami oraz wsparcie wdrożenia aktualizacji – Wnioskodawca pracuje również nad zapewnieniem kompatybilności wytworzonego programu z różnymi systemami zewnętrznymi odbiorcy. Wraz z dalszym rozwojem funkcjonalności związanych z oprogramowaniem wymagane jest dostosowanie każdej aktualizacji do różnych systemów.
Działalność Wnioskodawcy, w ramach której tworzy On oprogramowanie, ma charakter twórczy o indywidualnym charakterze. Stanowi ona wyraz własnej twórczości indywidualnej, posiada charakter kreatywny, nowatorski i oryginalny w pomyśle, jest nastawiona na tworzenie nowych, oryginalnych rozwiązań o charakterze unikatowym.
Wnioskodawca tworzy aplikacje w zależności od potrzeb kontrahentów, z którymi współpracuje. Każdy zleceniodawca ma na celu zwiększenie innowacyjności istniejących rozwiązań programistycznych stosownie do swoich potrzeb.
Wnioskodawca oświadcza, że tworzenie programów komputerowych odbywa się w ramach prowadzonej bezpośrednio przez Niego działalności gospodarczej, którą wykonuje w sposób systematyczny, zaplanowany i metodyczny, mając na celu tworzenie nowych rozwiązań przy wykorzystaniu zasobów wiedzy.
Wnioskodawca wykorzystuje przy tym własną inwencję twórczą i korzysta z posiadanej przez siebie wiedzy i umiejętności.
Powyższe świadczy o elemencie „twórczym” tej działalności, są to działania, które choćby w minimalnym stopniu odróżniają się od innych rezultatów tego samego rodzaju działania, a zatem posiadają cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia (Objaśnienia podatkowe Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczące preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP BOX).
Wnioskodawca realizuje zlecenia programistyczne na rzecz swoich kontrahentów, a w szczególności:
Oprogramowanie „A”
Opis…
Zakres wykonywanych prac obejmuje:….
Oprogramowanie „B”
Opis…
Zakres wykonywanych prac obejmuje:…
Oprogramowanie „C”
Opis…
Zakres wykonywanych prac obejmuje:…
Oprogramowanie „D”
Opis…
Zakres wykonywanych prac obejmuje:….
Wszystkie ww. programy czy też procesy zostały stworzone i rozwinięte w okresie objętym wnioskiem oraz będą rozwijane w przyszłości.
Działalność, w ramach której Wnioskodawca tworzy oprogramowanie, podejmowana jest w sposób uporządkowany, zaplanowany, metodyczny, według pewnego systemu, na podstawie przygotowanego harmonogramu prac z przyjęciem określonych celów do osiągnięcia.
Wnioskodawca zobowiązany jest w ramach danej umowy do ścisłej, zgodnej z harmonogramem współpracy, którą zobowiązany jest należycie udokumentować i wykonywać zgodnie z oczekiwaniami kontrahenta i przedstawionym przez nich harmonogramem.
Systematyczność w odniesieniu do podejmowanych przez Wnioskodawcę działań polega na prowadzeniu ich w sposób uporządkowany, planowy i konsekwentny, co zapewnia efektywność oraz zgodność z założonymi celami.
Każde zadanie jest realizowane w oparciu o przygotowany wcześniej harmonogram prac, który dzieli proces na etapy i określa kolejność działań. Każdy etap jest dokładnie przemyślany i wdrażany zgodnie z przyjętymi procedurami, co pozwala uniknąć chaosu i zwiększa przewidywalność wyników.
Systematyczność obejmuje również regularne monitorowanie postępów i weryfikację osiąganych rezultatów w odniesieniu do założeń.
Celem Wnioskodawcy w zakresie wytworzenia nowego i rozwinięcia istniejącego oprogramowania w poszczególnych latach oraz źródeł finansowania zaplanowanych prac za każdym razem był i jest ten sam, tj. stworzenie oprogramowania, które będzie działało sprawnie, bezbłędnie i będzie zawierało wszelkie zaplanowane funkcjonalności.
Programowanie jest pracą polegającą na tworzeniu zindywidualizowanego kodu, którego jedynie efekt jest z góry ustalony. Warto dodać, iż istnieje nieskończona ilość rozwiązań, które mogą do tego efektu doprowadzić. Praca Wnioskodawcy polega na wyborze najbardziej wydajnych i odpowiednich metod oraz środków, które mają zapewnić stworzenie konkretnej funkcjonalności.
Należy podkreślić, że program stworzony przez Wnioskodawcę na rzecz zleceniodawcy ulepszył i rozwinął działanie istniejących programów, bądź też spowodował stworzenie zupełnie nowych funkcjonalności.
Wnioskodawca tworzy programy komputerowe – utwory w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2509; dalej jako: ustawa o PAIPP), wobec czego cechują się one oryginalnością i indywidualnością, co stanowczo eliminuje możliwość wprowadzania jedynie okresowych i rutynowych zmian do tworzonego oprogramowania.
Przed przystąpieniem do wykonania oprogramowania Wnioskodawca każdorazowo musi wybrać odpowiednią technologię, co wiąże się z wykorzystaniem swoich zasobów wiedzy bądź też ich poszerzeniem.
Nie posiadając tej wiedzy, Wnioskodawca nie byłby w stanie go stworzyć.
Wobec tego do stworzenia oprogramowania Wnioskodawca za każdym razem musi wykorzystać całą swoją wiedzę programistyczną oraz doświadczenie zawodowe.
Wnioskodawca nie jest podmiotem pełniącym wyłącznie proste funkcje produkcyjne, ponieważ ponosi ryzyko związane ze swoją działalnością wytwórczą i w jej następstwie zdobywa prawa do stworzonego dzieła.
W swojej działalności Wnioskodawca zawsze stara się dostarczać najnowsze rozwiązania w branży, zapoznając się z obecnym stanem techniki w branży IT oraz z aktualnymi zastosowaniami wdrażanymi w działalności Jego kontrahentów, tym samym poszerzając zasoby swojej wiedzy.
Wnioskodawca podkreśla, że korzystając ze wszystkich możliwych zasobów wiedzy posiadanej w swojej działalności, planuje, projektuje i tworzy innowacyjne rozwiązania branżowe w postaci ulepszonych produktów, procesów i usług informatycznych.
Przy czym podkreślenia wymaga fakt, że ulepszenia są znaczące i umożliwiają automatyzację wielu procesów.
Wnioskodawca przystępując do tworzenia oprogramowania planuje jego realizację w taki sposób, aby prace odbywały się zgodnie z ustanowionym harmonogramem.
Należy też pamiętać, że ustawodawca nie określił minimalnego poziomu zwiększenia zasobów wiedzy, dlatego istotnym elementem jest celowość, którą Wnioskodawca uwzględnia w swojej działalności. Ponadto warto wspomnieć, że twórczą działalność Wnioskodawcy należy odnosić nie do praktyki gospodarczej sensu largo, lecz do praktyki gospodarczej danego podmiotu. Wytworzone oprogramowania stanowią nowość w Jego działalności, zatem do momentu ich wytworzenia Wnioskodawca nie oferował podobnych rozwiązań.
Działania Wnioskodawcy polegające na rozwijaniu „programów komputerowych” zmierzają do poprawy ich użyteczności i funkcjonalności.
Wszystkie czynności, które Wnioskodawca realizował w zakresie wytwarzania, rozwijania, ulepszania i modyfikowania programów komputerowych zlecone przez kontrahenta, prowadziły do powstania utworów (odrębnych programów komputerowych) podlegających ochronie zgodnie z art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, do których przenoszone są prawa majątkowe.
Wnioskodawcy przysługują osobiste i majątkowe prawa autorskie do tych programów, aż do – w przypadku praw majątkowych – ich odpłatnego zbycia na rzecz kontrahenta.
Wnioskodawca oświadcza, że efektem Jego prac, którym są programy komputerowe, zawsze są utwory w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, to jest zawsze odznaczają się rzeczywiście oryginalnym, twórczym charakterem i stanowią kreację nowej, wcześniej nieistniejącej wartości niematerialnej.
Nie są także efektem pracy, która wymaga do osiągnięcia rezultatu jedynie określonych umiejętności programistycznych i której rezultaty dają się z góry przewidzieć i określić jako mające charakter rutynowy.
Nie stanowią również jedynie technicznej realizacji szczegółowych projektów zlecanych przez kontrahentów, lecz twórczej realizacji tych projektów.
Dochody za przyszłe okresy (lata następne) będą uzyskiwane w takich samych okolicznościach faktycznych, jak przedstawione we wniosku, o ile stan faktyczny i prawny nie ulegnie zmianie.
Przedmiotem wniosku jest okres od listopada 2023 r. i lata następne. Od tego momentu opisany stan faktyczny nie uległ zmianie i będzie obowiązywać również w przyszłości.
Zgodnie z postanowieniami zawartych umów Wnioskodawca i Jego kontrahent są niezależnymi podmiotami. Wnioskodawca występuje jako podmiot profesjonalny, w związku z czym ponosi odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat oraz wykonywanie czynności w ramach realizacji zleceń programistycznych.
Wnioskodawca w ramach umowy zobowiązał się do projektowania, tworzenia oraz rozwijania oprogramowania oraz interfejsów programistycznych aplikacji.
Ulgą IP Box Wnioskodawca zamierza objąć jedynie te dochody, które są bezpośrednio związane z wytwarzaniem programów komputerowych.
Wnioskodawca jest w stanie ustalić wartość tego dochodu dzięki prowadzonej na bieżąco ewidencji.
Użyte pojęcia:
1. „Oprogramowania”, „aplikacje” i „programy komputerowe” odnoszą się do konkretnych programów, skryptów, narzędzi i procesów, które zostały stworzone bezpośrednio przez Wnioskodawcę.
2. „Systemy” w tym kontekście dotyczą narzędzi lub „frameworków”, czyli szkieletów do budowy aplikacji (np.), które Wnioskodawca integruje ze stworzonymi przez Wnioskodawcę rozwiązaniami. Nie są to jednak programy wytworzone od podstaw przez Wnioskodawcę.
3. „Projekty” i „funkcjonalności” obejmują konkretne zlecenia programistyczne oraz rozwijane moduły oprogramowania, które Wnioskodawca tworzy samodzielnie.
4. „API” (Application Programming Interface) - interfejs programistyczny aplikacji, zestaw protokołów i narzędzi umożliwiających komunikację między różnymi systemami informatycznymi, z którymi Wnioskodawca integruje swoje oprogramowanie.
5. „Q” (Retrieval-Augmented Generation) - zaawansowana technika sztucznej inteligencji łącząca wyszukiwanie informacji z generowaniem tekstu, wykorzystywana przez Wnioskodawcę do tworzenia systemów przetwarzania języka naturalnego.
6. „Modele embeddings” - matematyczne reprezentacje słów, zdań lub dokumentów w postaci wektorów numerycznych, które Wnioskodawca wykorzystuje do implementacji funkcjonalności wyszukiwania semantycznego i analizy tekstu.
W wyniku prowadzonych prac powstają programy komputerowe – utwory zgodnie z art. 1 ustawy o PAIPP będące utrwaleniem przejawu działalności twórczej o indywidualnym charakterze.
Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o PAIPP programy komputerowe mogą być wyrażone słowami, symbolami matematycznymi lub znakami graficznymi.
Podkreślenia wymaga, że przedmiotem ochrony na zasadach przewidzianych w powyższych regulacjach jest również utwór w wersji nieukończonej od momentu jego utrwalenia. Przedmioty praw autorskich, jakimi są programy komputerowe, podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy o PAIPP.
Zgodnie z objaśnieniami podatkowymi z dnia 15 lipca 2019 r. Ministerstwa Finansów dotyczącymi preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP BOX: pojęcie „program komputerowy” nie powinno być rozumiane wąsko, ale szeroko, w szczególności obejmując interfejs, gdy ten spełnia warunek interoperacyjności programu komputerowego z oprogramowaniem i sprzętem komputerowym. Warunek ten musi być ustalony w każdym przypadku oddzielnie na podstawie rzeczywistych ustaleń, a nie tylko formalnych postanowień, na przykład umownych.
Holistycznie i funkcjonalnie program komputerowy obejmuje jego funkcjonalne części składowe, takie jak: kod źródłowy, opis procedur operacyjnych, zestawienie danych w informacjach konwersacyjnych i dialogowych oraz kod wynikowy i interfejs. Dostrzegane również są tezy dostępne w doktrynie naukowej i w orzecznictwie stanowiące, że:
Wobec tego, mając na względzie szeroką definicję programu komputerowego, Wnioskodawca twierdzi, że każdy ze wskazanych efektów prac stanowi utwór i jest objęty ochroną w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
Wybór rozwiązań dedykowanych wyłącznie dla potrzeb kontrahenta lub konkretnego użytkownika, kompatybilnych z jego branżą oraz rzeczywistością jego działalności, wskazuje jednoznacznie na niepowtarzalność wytworzonego programu.
Pracując nad wytworzeniem oprogramowania Wnioskodawca nabywa, łączy, kształtuje i wykorzystuje dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności dotyczące narzędzi informatycznych i istniejących programów w celu wytworzenia nowych zastosowań w postaci nowoczesnych i unikalnych systemów i aplikacji. W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca zdobywa, poszerza i łączy interdyscyplinarną wiedzę z zakresu tworzenia oprogramowania w celu optymalizacji i dalszego rozwijania stworzonych przez niego systemów i aplikacji. Wytwarzane przez Wnioskodawcę oprogramowania opierają się na indywidualnych, autorskich pomysłach i obejmują m.in. zaprojektowanie algorytmu, czynność programowania (tworzenia kodu źródłowego) oraz weryfikację, modyfikację i doskonalenie dostępnych rozwiązań programistycznych.
Działania te prowadzone są w metodyczny sposób, co wymaga specyfiki tworzenia programu komputerowego: określenie celu jaki ma on spełniać, ustalenia sposobu dojścia do danego celu (dobór odpowiednich rozwiązań programistycznych oraz technologii), zaplanowanie prac, weryfikacja oraz zakończenie.
Wnioskodawca w ramach działalności gospodarczej prowadzi w sposób systematyczny prace twórcze w celu tworzenia nowych zastosowań przy wykorzystaniu zasobów wiedzy. Działalność ta polega na tworzeniu nowych zastosowań, które wcześniej nie miały miejsca, zarówno w ramach działalności prowadzonej bezpośrednio przez Wnioskodawcę, jak i kontrahenta na rzecz którego są realizowane zlecenia programistyczne. Wnioskodawca w ramach bezpośrednio prowadzonej działalności gospodarczej opracowuje nowe programy komputerowe na rzecz danego kontrahenta, czyniąc to z wykorzystaniem aktualnie posiadanej wiedzy i umiejętności, ale niekoniecznie tworzy innowacyjne rozwiązania w wymiarze światowym, gdyż nie weryfikuje On tego w takiej skali.
Zasobami wiedzy, które Wnioskodawca wykorzystuje przy planowaniu projektu, są technologie informatyczne, czyli Jego wiedza o oprogramowaniu i narzędziach informatycznych, występujących zarówno w ogólnym stanie nauki, jak i w środowisku, w którym funkcjonować ma program przez Niego wytworzony. Ustawodawca jednakże nie przewidział minimalnego progu skalowalności zwiększenia zasobów wiedzy, dlatego istotny jest element celowościowy, jaki Wnioskodawca uwzględnia w swojej działalności.
W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się, że cecha twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Oprogramowanie stworzone na rzecz danego kontrahenta powoduje stworzenie zupełnie nowych funkcjonalności, co oznacza, że cecha twórczości jest spełniona.
Wnioskodawca nie świadczy usług polegających na wprowadzaniu jedynie okresowych i rutynowych zmian do tworzonego programu komputerowego. Wynika to z faktu, że Wnioskodawca jest twórcą swoich programów, z których osiąga przychód. Nadto czynności wykonywane przez Wnioskodawcę nie są projektami powtarzalnymi – każdy nowy program komputerowy wymaga indywidualnego podejścia, tj. w szczególności odpowiedniego zasobu wiedzy i znajomości technologii oraz ma dotyczyć innego środowiska programowego, sprzętowego lub biznesowego.
Umowy zawarte pomiędzy Wnioskodawcą, a danym kontrahentem wskazują, że w zakresie związanym z wytwarzaniem oprogramowania przenoszone są wszystkie prawa autorskie do niego w zamian za wynagrodzenie – otrzymywane przez Wnioskodawcę należności będą przychodem z tytułu sprzedaży majątkowych praw autorskich do programu komputerowego.
Wartość wynagrodzenia za przeniesienie poszczególnych praw autorskich do oprogramowania jest każdorazowo określana na koniec okresu rozliczeniowego na podstawie zaangażowania Wnioskodawcy w prace nad określonym programem komputerowym. Poszczególne umowy z kontrahentami przewidują stałe okresy czasowe jako okresy rozliczeniowe, zwykle są to okresy miesięczne. Zakończenie okresu rozliczeniowego jest niezależne od spełnienia jakichkolwiek warunków przez Wnioskodawcę. Zgodnie z umową należne wynagrodzenie zawiera w sobie wynagrodzenie za przeniesienie praw autorskich. Przy pomocy ewidencji Wnioskodawca jest w stanie przyporządkować odpowiednią wartość wynagrodzenia, które ma skorzystać z ulgi.
Zaangażowanie mierzone jest czasem jaki jest Wnioskodawcy potrzebny do wytworzenia programu komputerowego. Zaangażowanie w prace nad określonym programem komputerowym jest ustalane na podstawie prowadzonej ewidencji, w której Wnioskodawca wskazuje ile czasu zajmował się danym programem. Kryterium, w oparciu o które ustalane jest zaangażowanie stanowi czas, który Wnioskodawca poświęcił na tworzenie danej części programu komputerowego.
W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, która skupiona jest na wytwarzaniu programów komputerowych, Wnioskodawca ponosi następujące wydatki w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów:
a) koszt usługi księgowej i doradczej – koszt poniesiony przez Wnioskodawcę na obsługę księgową pozwala na wyszczególnienie koniecznej ewidencji na potrzeby skorzystania z preferencyjnej 5% stawki podatkowej. Koszt ten jest nieodzowny, jeśli wytwarzane aplikacje mają być wykonywane zgodnie z zasadami lege artis. Ponadto dzięki prowadzeniu księgowości przez specjalistów Wnioskodawca ma więcej czasu na wykonywanie prac programistycznych, co przekłada się na jakość tworzonego programu komputerowego. Należy również podkreślić, że prowadzenie księgowości jest niezbędne do prowadzenia działalności. Natomiast koszt poniesiony na usługi doradcze dotyczy możliwości skorzystania z ulgi IP Box (zasięgnięcie porady prawnej). W tym kontekście Wnioskodawca będzie miał możliwość otrzymania odpowiedzi, czy Jego działalność gospodarcza związana jest z działalnością badawczo-rozwojową. Wnioskodawca traktuje te koszty jako stały element prowadzenia działalności gospodarczej. Wydatki na usługi doradcze nie obejmują opłaty za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej;
b) koszty amortyzacji/leasingu i użytkowania samochodu – koszty związane z amortyzacją/leasingiem oraz użytkowaniem samochodu umożliwiają Wnioskodawcy sprawny transport do kontrahentów w celu przeprowadzenia konsultacji dotyczących tworzonych aplikacji, do specjalistycznych sklepów w celu nabycia niezbędnych urządzeń programistycznych oraz na szkolenia poszerzające wiedzę w dziedzinie programowania. Podkreślić należy, że koszty te są bezpośrednio związane z wytworzeniem aplikacji. Wnioskodawca wskazuje, że pod pojęciem kosztów użytkowania samochodu rozumie koszty paliwa, części samochodowych, serwisu oraz przeglądów. Wnioskodawca oświadcza, że wydatki te zostały poniesione w trakcie prowadzenia działalności i są nierozerwalnie z nią związane;
c) koszty zakupu wyposażenia biurowego i artykułów biurowych – Wnioskodawca dba o ergonomiczne i funkcjonalne stanowisko pracy, dlatego ponosi koszty związane z wyposażeniem biura niezbędnym do efektywnego wykonywania pracy programistycznej. Specyfika działalności programistycznej wymaga długotrwałej koncentracji umysłowej oraz wielogodzinnej pracy przy komputerze, co generuje wysokie obciążenie poznawcze. W związku z tym Wnioskodawca jest zmuszony zapewnić sobie odpowiednie warunki pracy, w tym dostęp do napojów stymulujących (kawa, herbata), które są powszechnie uznawane za niezbędne w pracy intelektualnej wymagającej wysokiej koncentracji i kreatywności. Ponadto odpowiednio przygotowane miejsce pracy, wyposażone w sprzęt do przygotowania napojów (kawiarka elektroniczna, czajnik, akcesoria), pozwala zoptymalizować osiągane wyniki i utrzymać wysoką jakość wykonywanej pracy programistycznej. Wydatki te należy uznać za koszty niezbędne w prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż bezpośrednio wpływają na efektywność i jakość twórczej pracy nad programami komputerowymi. Na dzień złożenia wniosku zakupionym wyposażeniem jest kawiarka;
d) koszty zakupu lub leasingu sprzętu komputerowego i elektronicznego – kategoria ta obejmuje wydatki stałe, konieczne do prowadzenia działalności programistycznej. Tworzenie kodu wymaga sprawnego i nowoczesnego sprzętu komputerowego oraz elektronicznego. Komputer stanowi podstawowe narzędzie pracy każdego programisty, natomiast pozostały sprzęt elektroniczny wspomaga wykonywaną pracę i uwydatnia jej efekty. Przedmioty te są ściśle związane z zawodem wykonywanym przez Wnioskodawcę i niezbędne do prowadzenia działalności związanej z tworzeniem aplikacji. Kategoria ta obejmuje wydatki na: komputer stacjonarny, komputer przenośny (laptop), tablet, klawiaturę, mysz, słuchawki z mikrofonem do spotkań online z kontrahentami, monitor, telefon, okablowanie oraz router internetowy. Wnioskodawca nie wyklucza poniesienia w przyszłości innych wydatków z tej kategorii. Koszty te są ponoszone od początku prowadzenia działalności związanej z tworzeniem, rozwijaniem i ulepszaniem aplikacji. Zakupiony sprzęt służy do realizacji wielu zleceń programistycznych. Na dzień złożenia wniosku głównym sprzętem komputerowym jest komputer;
e) koszty zakupu licencji na oprogramowanie – najnowsze oprogramowanie jest niezbędne do realizacji zleceń na rzecz kontrahentów, stąd wydatek ten jest konieczny w działalności Wnioskodawcy. Poniesienie tego typu kosztów pozwala Wnioskodawcy efektywnie wykonywać swoją pracę, co umożliwia Mu zachowanie konkurencyjności na rynku programistycznym. Zakup licencji dotyczy potrzeb Wnioskodawcy i usprawnia Jego pracę. Nie stanowi On nabycia wyników prac badawczo-rozwojowych ani nabycia kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
f) koszty związane z wyjazdami służbowymi do kontrahentów – koszty te obejmują wydatki takie jak: zakwaterowanie w hotelu, bilety lotnicze, bilety kolejowe, taksówki oraz diety. Są one konieczne z punktu widzenia działalności związanej z tworzeniem aplikacji, gdyż może zdarzyć się sytuacja, że Wnioskodawca będzie musiał omówić dany projekt z kontrahentem w miejscu innym niż siedziba Wnioskodawcy lub osobiście przeprowadzić wdrożenie i konfigurację nowego programu komputerowego lub aktualizację istniejącego w przypadku programów komputerowych wdrażanych na prywatnych, chronionych serwerach;
g) koszt usług telekomunikacyjnych – abonament telefoniczny umożliwia konsultację z kontrahentami, co służy personalizacji tworzonych aplikacji i kodu, dostosowaniu go do indywidualnych potrzeb kontrahenta i jego oczekiwań. Natomiast koszt opłaty za Internet zapewnia Wnioskodawcy szybkie i stabilne łącze, które jest nieodzowne w dzisiejszej pracy programisty (tworzenie kodu, algorytmów). Umożliwia ono m.in. zdalny kontakt z kontrahentami, pozwala na znalezienie informacji na temat powstałych błędów, testowanie tworzonych aplikacji oraz szybkie dzielenie się efektami swojej pracy. Również dzięki temu wydatkowi Wnioskodawca ma dostęp do wszelakich źródeł wiedzy, np. dokumentacji, publikacji oraz materiałów konferencyjnych. Nie można zapominać, że stałe łącze otwiera Wnioskodawcy przestrzeń do zdobywania nowej wiedzy, kontrahentów oraz przekazywania owoców swojej pracy. Aplikacje zarówno w procesie ich wytwarzania, jak i dalszego funkcjonowania wykorzystują dostęp do sieci. Ich wytworzenie, testowanie i dalsze wykorzystywanie nie byłoby możliwe bez Internetu. W świetle powyższego Wnioskodawca zmuszony jest do zapewnienia łączności sprzętu komputerowego i elektronicznego z siecią internetową;
h) składki na ubezpieczenia społeczne – Wnioskodawca rozumie pod tym pojęciem składki na ubezpieczenia społeczne (emerytalne, rentowe, chorobowe, wypadkowe) oraz wpłaty na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Obciążenia te są obowiązkowe dla legalnego prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej w Polsce, co w przypadku Wnioskodawcy przekłada się na możliwość świadczenia usług programistycznych. Należy podkreślić cel wymienionych składek, które zapewniają środki pieniężne w razie niemożności wykonywania działalności przez Wnioskodawcę, co w dłuższej perspektywie może wydłużyć Jego zdolność zawodową;
i) koszty dokształcenia zawodowego – kategoria ta obejmuje wydatki związane z poszerzaniem wiedzy i kompetencji niezbędnych do efektywnego wykonywania działalności programistycznej. W skład tych kosztów wchodzą: literatura branżowa (podręczniki do języków programowania, książki eksperckie dotyczące nowych zagadnień w świecie IT, publikacje specjalistyczne związane z tematyką wykonywanego zadania dla kontrahenta, np. podstawy praktyk laboratoryjnych przy tworzeniu aplikacji medycznych), bilety wstępu na szkolenia i konferencje, koszty podróży i zakwaterowania (hotele, bilety lotnicze, kolejowe, taksówki, diety) w przypadku wydarzeń odbywających się poza siedzibą Wnioskodawcy. Branża IT charakteryzuje się dynamicznymi zmianami technologicznymi, co wymusza konieczność ciągłego dokształcania się. Aplikacje wytwarzane przez Wnioskodawcę powstają na podstawie Jego wiedzy i doświadczenia, przy czym decydujące znaczenie mają posiadane informacje specjalne i wiedza specjalistyczna. W związku z tym Wnioskodawca systematycznie pogłębia swój zasób wiedzy i poznaje nowe technologie, co bezpośrednio przekłada się na poszerzenie oferowanych usług. Literatura branżowa stanowi kluczowe źródło aktualnych informacji umożliwiających śledzenie trendów w branży IT. Lektura specjalistycznych publikacji pozwala nie tylko doskonalić umiejętności techniczne, ale również czerpać inspirację z innowacyjnych rozwiązań i technologii, które mogą znaleźć zastosowanie w działalności Wnioskodawcy. Dzięki temu może On sukcesywnie poszerzać ofertę usług, dostosowując ją do potrzeb kontrahentów oraz wymagań współczesnego rynku technologicznego. Udział w branżowych konferencjach stanowi kluczowy element rozwoju zawodowego i budowania pozycji na rynku. Uczestnictwo w takich wydarzeniach umożliwia bezpośredni kontakt z ekspertami, praktykami oraz liderami opinii w branży, a także zdobycie wiedzy o najnowszych trendach, technologiach i rozwiązaniach. Pozwala to na stałe doskonalenie kompetencji i wdrażanie innowacji w działalności. Dodatkowo, rozmowy z innymi uczestnikami stwarzają możliwość wymiany doświadczeń, poznawania potencjalnych kontrahentów oraz budowania sieci kontaktów biznesowych. Regularny udział w konferencjach zwiększa rozpoznawalność Wnioskodawcy w środowisku branżowym, co przyczynia się do umacniania Jego pozycji jako profesjonalisty i wspiera rozwój działalności.
Wszystkie wymienione we wniosku koszty są kosztami uzyskania przychodu faktycznie ponoszonymi, funkcjonalnie związanymi z przychodami osiąganymi z poszczególnych praw własności intelektualnej, tj. z działań polegających na tworzeniu i rozwijaniu „programów komputerowych”. Wszystkie z nich są bezpośrednio związane z powstaniem przychodu z poszczególnych praw własności intelektualnej.
Na koniec każdego miesiąca kalendarzowego Wnioskodawca ustala dochód z każdego programu komputerowego. Równolegle na koniec każdego okresu rozliczeniowego (miesiąc) w prowadzonej ewidencji Wnioskodawca wyodrębnia koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT i uwzględnia je we wzorze w celu ustalenia wysokości wskaźnika Nexus, a następnie oblicza podstawę opodatkowania preferencyjną stawką.
Wnioskodawca wskazuje, że stosowany jest klucz przychodowy, o którym mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o PIT.
Od listopada 2023 r. Wnioskodawca prowadzi na bieżąco odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów szczegółową ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o PIT. W związku z tym, że przepisy nie narzucają podatnikom konkretnej formy ewidencjonowania zdarzeń na cele stosowania preferencji, sporządzana jest ona techniką komputerową w postaci arkusza kalkulacyjnego, obejmującego comiesięczne zestawienie dokumentów.
Na koniec każdego okresu rozliczeniowego kalendarzowego Wnioskodawca ustala dochód z każdego programu komputerowego. Wnioskodawca po zakończeniu okresu rozliczeniowego przenosi na kontrahenta prawa do wytworzonej części programu komputerowego, który stanowi utwór w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, za co otrzymuje na koniec okresu rozliczeniowego wynagrodzenie.
„Przeniesienie” majątkowych praw autorskich do programu komputerowego każdorazowo następuje zgodnie z wymogami przewidzianymi w przepisach ustawy o prawach autorskim i prawach pokrewnych, w szczególności z zachowaniem art. 41 oraz art. 53 ww. ustawy.
Równolegle w tejże ewidencji Wnioskodawca wyodrębnia koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT i uwzględnia je we wzorze w celu ustalenia wysokości wskaźnika nexus, a następnie oblicza podstawę opodatkowania preferencyjną stawką. Przepis art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT stanowi, że podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.
W związku z wykonywaną umową zawartą z kontrahentami Wnioskodawca wystawia faktury. Faktury nie wyodrębniają wynagrodzenia z tytułu przenoszenia praw autorskich, ponieważ przepisy nie przewidują obowiązku ich wyszczególniania.
Wnioskodawca jest w stanie ustalić wartość tego wynagrodzenia na podstawie prowadzonej na bieżąco ewidencji. W umowach pomiędzy Wnioskodawcą a kontrahentami strony ustaliły, iż kontrahent nabywa autorskie prawa majątkowe do utworów będących przedmiotem prawa autorskiego stworzonych przez Wnioskodawcę w ramach świadczonych usług.
Wyodrębnienie konkretnego programu komputerowego i przeniesienie praw do tego efektu pracy na kontrahenta jest każdorazowo możliwe dzięki prowadzonej na bieżąco ewidencji.
Uzupełnienie wniosku
Ad 1 Pojęcie „program komputerowy” w kontekście wniosku
Na potrzeby niniejszego wniosku Wnioskodawca posługuje się następującymi pojęciami w ściśle określonym znaczeniu: „Oprogramowanie”, „aplikacje” oraz „programy komputerowe” – pojęcia te używane są zamiennie i odnoszą się wyłącznie do konkretnych „programów komputerowych”, skryptów i algorytmów tworzonych bezpośrednio przez Wnioskodawcę. Są to efekty Jego samodzielnej, twórczej pracy programistycznej – pisane w formie kody źródłowego od podstaw lub rozwijane i ulepszane przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca wytwarza cztery „programy komputerowe” opisane we wniosku. Każdy z nich stanowi odrębny program komputerowy.
„Projekty programistyczne” i „zlecenia programistyczne” – pojęcia te odnoszą się do konkretnych zadań, w ramach których Wnioskodawca tworzy lub rozwija wskazane wyżej „programy komputerowe". Pojęcia te opisują kontekst i sposób realizacji prac, nie zaś odmienny od „programu komputerowego” efekt tych prac.
Pojęcia „program komputerowy”, „oprogramowanie”, „aplikacja” oraz „projekty/zlecenia programistyczne” opisują ten sam efekt pracy Wnioskodawcy, tyle tylko że z różnych perspektyw: technologicznej, funkcjonalnej lub kontraktowej. Wnioskodawca oświadcza, że pytania zawarte we wniosku dotyczą w całości „programów komputerowych” w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
Ad 2 Własne czy cudze prace
Wnioskodawca uczestniczy wyłącznie we własnych pracach polegających na wytwarzaniu oraz rozwijaniu/ulepszaniu oprogramowania. Prace nad programami komputerowymi – są prowadzone samodzielnie, bezpośrednio przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie wykonuje prac w ramach cudzych projektów badawczych lub badawczo-rozwojowych. Jest jedynym twórcą i autorem wytwarzanego oprogramowania.
Ad 3a) Twórczy charakter działalności – konkretne działania
Twórczy charakter działalności opisanej we wniosku w odniesieniu do „programu komputerowego”, którego dotyczy wniosek przejawia się w wytworzeniu przez Wnioskodawcę „programów komputerowych” o cechach, funkcjonalnościach i specyfikacji niewystępujących wcześniej w praktyce gospodarczej. Wnioskodawca podkreśla, że każde zadanie lub problem w zakresie tworzenia oprogramowania można rozwiązać na wiele różnych sposobów przy wykorzystaniu wielu dostępnych narzędzi. Wybór, dostosowanie oraz ulepszenie już istniejących rozwiązań zależy tylko i wyłącznie od Jego wiedzy, doświadczenia oraz wyobraźni.
Wnioskodawca wybiera bowiem rodzaj i sposób analizowania danych celem możliwości zastosowania ich do nowych lub ulepszonych programów/oprogramowań i przygotowuje do nich analizę.
Wnioskodawca wskazuje, że wykonywane czynności nie są projektami powtarzalnymi - każdy nowy program komputerowy wymaga indywidualnego podejścia, tj. w szczególności odpowiedniego zasobu wiedzy i znajomości technologii oraz ma dotyczyć innego środowiska programowego, sprzętowego lub biznesowego. Wnioskodawca w swojej działalności zawsze stara się dostarczyć najnowsze rozwiązania w branży, zapoznając się z obecnym stanem techniki w branży IT oraz z aktualnymi zastosowaniami wprowadzonymi w działalności Wnioskodawcy.
W celu realizacji projektów, w ramach których Wnioskodawca tworzy i ulepsza oprogramowanie, Wnioskodawca podejmuje szereg działań zmierzających do stworzenia nowego lub usprawnienia istniejącego już wcześniej oprogramowania, począwszy od ustalenia wymagań podmiotu zlecającego i sformułowania w związku z tym problemu rozwojowego, przez analizę wymagań funkcjonalnych i ewentualną analizę funkcjonowania dotychczasowego programu, wykorzystanie posiadanej przez Wnioskodawcę wiedzy w celu wymyślenia i zaproponowania nowego, innego, bardziej nowoczesnego rozwiązania, które niosłoby za sobą dodatkowe, nowe funkcjonalności czyniąc działanie programu bardziej atrakcyjnym dla użytkownika i zmieniłoby na lepsze motorykę programu istniejącego programu komputerowego, aż po stworzenie kodu źródłowego nowego lub zmienianego fragmentu oprogramowania, który sam w sobie stanowił samodzielny program komputerowy podlegający ochronie na mocy przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
Wnioskodawca podejmuje następujące działania zmierzające do opracowania nowego „programu komputerowego” lub ulepszenia/rozwijania istniejącego opisanego we wniosku:…
Wszystkie ww. „programy komputerowe”, czy też procesy zostały stworzone i rozwinięte w okresie objętym wnioskiem oraz będą rozwijane w przyszłości. Wnioskodawca tworzy oprogramowanie w językach: (...).
Wnioskodawca do tworzenia oprogramowania korzysta z technologii:…
Każda z ww. technologii używana jest przez Wnioskodawcę w unikatowy, niewystępujący w Jego praktyce gospodarczej sposób, gdyż każdorazowo jest dostosowywana do konkretnego zagadnienia, konkretnego formatu danych, wymagań funkcjonalnych oraz dostępnego środowiska komputerowego klienta.
Wnioskodawca wskazuje, że tworzenie nowych funkcjonalności opisanych we wniosku dotyczy/będzie dotyczyło tworzenia i rozwijania przez Wnioskodawcę „oprogramowań”/„programów komputerowych”. Używanie nowych narzędzi w zakresie oprogramowania wskazanego powyżej i technologii tworzenia architektury tego oprogramowania znacząco różnicuje tworzone lub modyfikowane oprogramowanie od istniejących rozwiązań. Nowoczesne technologie programistyczne w tym tworzenia algorytmów wprowadzają nowe funkcje, poprawiają wydajność oprogramowania i rozszerzają jego możliwości. Wnioskodawca wykorzystuje indywidualnie dobraną architekturę, która w pełni odpowiada na potrzeby konkretnego projektu, a wcześniej ta architektura nie występowała w praktyce gospodarczej Wnioskodawcy. Wnioskodawca przedstawił powyżej też opis do czego służy oprogramowanie.
Okoliczność dodania nowych, zupełnie od nowa opracowanych funkcjonalności, parametrów działania, zasad działania i nowych cech powoduje, że wytworzone nowe „oprogramowanie” różni się od rozwiązań już funkcjonujących u Wnioskodawcy i Jego Zleceniodawcy. Powstaje nowy produkt, który nie istniał wcześniej. Oryginalność polega na zastosowaniu oryginalnych, nowatorskich rozwiązań programistycznych. Oryginalność wynika również z faktu, że „oprogramowanie” stanowi efekt pracy Wnioskodawcy, przy której wykonywaniu miał zapewnioną swobodę tworzenia, a praca nie polegała na kopiowaniu istniejącego już utworu. Oryginalność wynika również z faktu, że efekty działania Wnioskodawcy stanowią coś wcześniej nieznanego Jego twórcy - Wnioskodawcy.
Oprogramowanie tworzone i rozwijane na rzecz klienta Wnioskodawcy powoduje stworzenie zupełnie nowych funkcjonalności, co oznacza, że cecha twórczości i oryginalności jest spełniona.
Tworzone oprogramowania są oryginalne, nie mają swoich odpowiedników na rynku (nie ma takich rozwiązań na rynku) i odpowiadają na potrzeby klienta Wnioskodawcy. To co wyróżnia oprogramowanie tworzone przez Wnioskodawcę to wysoki poziom konfigurowalności, łatwość i niski koszt wdrożenia oraz elastyczność w dostosowywaniu do zmieniających się potrzeb Zleceniodawcy oraz nowych technologii pojawiających się na rynku oraz stosowanie najnowszych wzorców tworzenia architektury.
Ad 4) Cele, systematyczność i harmonogramy
Ad 4a) Cele stawiane przed wytworzeniem nowego/ulepszonego oprogramowania
Celem Wnioskodawcy w każdym z realizowanych zleceń i w każdym z lat, których dotyczy wniosek niezmiennie jest dostarczanie kompletnego, poprawnie działającego programu komputerowego, realizującego wszystkie funkcjonalności wyspecyfikowane przez kontrahenta, zgodnego z obowiązującymi standardami technicznymi i prawnymi. Prace były finansowane wyłącznie ze środków własnych Wnioskodawcy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (brak zewnętrznego finansowania publicznego).
W poszczególnych latach:
Ad 4b) Osiągnięte cele i zasoby
Wnioskodawca realizuje prace samodzielnie (zasoby ludzkie: Wnioskodawca), przy użyciu sprzętu komputerowego oraz darmowych, wolno-źródłowych narzędzi programistycznych (środowiska IDE, narzędzia automatyzujące, oprogramowanie do zarządzania projektami), finansowanych ze środków własnych działalności. W każdym roku osiągnięte zostały cele obejmujące wdrożenie konkretnych, działających „programów komputerowych”, przekazywanych kontrahentom zgodnie z harmonogramem.
Ad 4c) Systematyczność działań
Systematyczność przejawia się w prowadzeniu prac w sposób uporządkowany, planowy i konsekwentny: każde zadanie realizowane jest w oparciu o harmonogram prac, który dzieli procesy na etapy (analiza, projektowanie, implementacja, testy, wdrożenie). Wnioskodawca regularnie monitoruje postępy i weryfikuje wyniki w odniesieniu do założeń. Prowadzona jest bieżąca ewidencja czasu pracy poświęconego poszczególnym programom a kod źródłowy jest wersjonowany i zapisywany w repozytorium.
Ad 4d) Harmonogramy
Harmonogramy prac ustalane są z kontrahentem w ramach zawartych umów oraz monitorowane w wewnętrznym systemie zarządzania projektami i repozytorium. Obejmują podział prac na etapy z przypisanymi terminami realizacji. Harmonogramy dotyczą konkretnych programów komputerowych … i są każdorazowo realizowane. Wnioskodawca zobowiązany jest do ścisłego przestrzegania harmonogramu i należytego dokumentowania postępów prac.
Harmonogramy zazwyczaj ustalane są na okresy miesięczne, w ramach których ustalane są wymagania klienta na konkretne nowe funkcjonalności, lub usprawnienia istniejących. Harmonogram uznaje się za zrealizowany w momencie, gdy nowa wersja programu zostanie wdrożona na serwer i zaakceptowana przez klienta, a kod źródłowy zostanie przekazany do repozytorium klienta.
Harmonogramy zrealizowane przez Wnioskodawcę w okresie, którego dotyczy wniosek:
1. Oprogramowanie „A”: zaprojektowanie architektury, stworzenie kodu źródłowego, przetestowanie i wdrożenie pierwszej wersji oprogramowania do fakturowania.
2. Oprogramowanie „B”: zaprojektowanie architektury, stworzenie kodu źródłowego, przetestowanie i wdrożenie pierwszej wersji oprogramowania do automatycznego generowania i przesyłania raportów diagnostycznych.
3. Oprogramowanie „C”: zaprojektowanie architektury, stworzenie kodu źródłowego, przetestowanie i wdrożenie pierwszej wersji oprogramowania do automatycznego rozpoznawania ….
4. Oprogramowanie „D”: zaprojektowanie architektury, stworzenie kodu źródłowego, przetestowanie i wdrożenie pierwszej wersji oprogramowania do przeszukiwania bazy wiedzy, zbudowanej z dostarczonych przez kontrahenta dokumentów tekstowych, na podstawie zapytań w języku naturalnym oraz generowania odpowiedzi na podstawie znalezionych dokumentów przy użyciu technik ….
Ad 5) Wiedza, innowacje, zasoby i efekty działalności
Ad 5a) Zasoby wiedzy przed rozpoczęciem każdego programu
Przed rozpoczęciem prac nad każdym programem Wnioskodawca dysponował:
Ad 5b) Rodzaj wiedzy i umiejętności rozwijanych w ramach działalności
Wnioskodawca rozwija i wykorzystuje:
Innowacyjność polega na implementacji niestandardowych rozwiązań łączących dziedzinową wiedzę branżową z najnowszymi technologiami informatycznymi, tj.:
Ad 5c) Selekcja i wykorzystanie wiedzy
Wnioskodawca przed każdym projektem analizuje dostępne technologie i standardy wybierając te najlepiej odpowiadające wymaganiom kontrahenta. Przegląd literatury naukowej i dokumentacji technicznej (np. specyfikacja … dla B, publikacje o architekturach CNN dla C, najnowsze prace o Q) korzystając z posiadanej wiedzy, doświadczenia i kreatywności pozwala na optymalne dopasowanie rozwiązań.
Ad 5d) Dotychczasowe produkty, usługi i procesy
Przed wytworzeniem opisanych programów Wnioskodawca świadczył ogólne usługi programistyczne w ramach umów o pracę. Programy A, B, C i D stanowią nowe zastosowania technologiczne, nieistniejące wcześniej w ofercie Wnioskodawcy.
Ad 5e) Rozwiązania stanowiące podstawę dotychczasowych produktów
Wcześniejsza działalność opierała się na standardowych technologiach wytwarzania oprogramowania. Opisane „programy komputerowe” wymagały nabycia i zastosowania nowej, specjalistycznej wiedzy.
Ad 5f) Plany Wnioskodawcy
Wnioskodawca planował i planuje kreatywne wytwarzanie programów komputerowych spełniających wysokie standardy techniczne i prawne, dedykowanych konkretnym potrzebom kontrahentów oraz usprawniające ich pracę, z dalszym rozwijaniem ich funkcjonalności.
Ad 5g) Postawione cele
Celem każdego projektu było stworzenie w pełni funkcjonalnego programu komputerowego, wprowadzającego automatyzację i usprawnienia tam, gdzie dotychczas wymagana była praca ręczna lub gdzie nie istniało adekwatne rozwiązanie programowe.
Ad 5h) Sposób realizacji zaplanowanych przedsięwzięć
Realizacja zaplanowanych przedsięwzięć składa się z planowania i analizy zagadnienia oraz środowiska komputerowego klienta, projektowanie architektury, implementację (tworzenie kodu źródłowego), testy (jednostkowe, integracyjne, wydajnościowe), wdrożenie i wsparcie techniczne.
Każdy etap jest dokumentowany i weryfikowany względem harmonogramu.
Ad 5i) Efekty – nowe zastosowania
Ad 6) Efekty pracy jako odrębne programy komputerowe
Zarówno w przypadku tworzenia nowych „programów komputerowych”, jak i w przypadku rozwijania/modyfikowania/ulepszania istniejących, efekty samodzielnej pracy Wnioskodawcy są odrębnymi „programami komputerowymi.
Każdy wytworzony lub rozwinięty „program komputerowy” (A, B, C, D) stanowi utwór będący utrwaleniem przejawu działalności twórczej o indywidualnym charakterze w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Prawa majątkowe do każdego z tych programów podlegają odpłatnemu przeniesieniu na kontrahenta.
Ad 7) Efekty pracy jako utwory – oświadczenie
Ad 7a) Wszystkie efekty pracy Wnioskodawcy odznaczają się, odznaczały i będą odznaczać się rzeczywiście oryginalnym, twórczym charakterem oraz stanowią kreację nowej, nieistniejącej wcześniej wartości niematerialnej.
Ad 7b) Efekty pracy Wnioskodawcy nie są, nie były i nie będą efektem pracy, która wymaga jedynie określonych umiejętności programistycznych i której rezultaty dają się z góry określić jako mające charakter powtarzalny. Każdy program komputerowy przez niego tworzony wymaga indywidualnego podejścia, kreatywnego doboru odpowiednich technologii, opracowania autorskich algorytmów i niepowtarzalnych rozwiązań.
Ad 7c) Efekty pracy Wnioskodawcy nie są, nie były i nie będą jedynie „techniczną” realizacją projektów zlecanych przez kontrahenta, lecz stanowią twórczą realizację tych projektów – Wnioskodawca samodzielnie dobiera technologie, projektuje architekturę, tworzy autorskie algorytmy i implementuje niestandardowe, niepowtarzalne rozwiązania, które nie są z góry narzucone przez kontrahenta.
Ad 8) Nabywanie wyników prac badawczo-rozwojowych od innych podmiotów
Wnioskodawca nie nabywa wyników prac badawczo-rozwojowych od innych podmiotów. Wszystkie prace twórcze nad opisanymi programami komputerowymi są prowadzone samodzielnie przez Wnioskodawcę.
Ad 9) Poprawa użyteczności i funkcjonalności oprogramowania
W przypadku rozwijania/ulepszania oprogramowania działania Wnioskodawcy każdorazowo zmierzają do poprawy użyteczności albo funkcjonalności rozwijanych programów komputerowych. Każda nowa wersja wprowadza nowe funkcjonalności, usprawnienia istniejących procesów, nowsze rozwiązania techniczne lub integracje z nowymi systemami zewnętrznymi.
Ad 10) Status prawny Wnioskodawcy wobec rozwijanego oprogramowania
Wnioskodawca jest właścicielem (twórcą i pierwotnym podmiotem autorskich praw majątkowych) oprogramowania, które wytwarza lub rozwija. Wnioskodawcy przysługują osobiste i majątkowe prawa autorskie do tych programów, aż do - w przypadku praw majątkowych - ich odpłatnego zbycia na rzecz Kontrahenta.
Programy A, B, C i D zostały stworzone od podstaw przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca nie jest użytkownikiem cudzego oprogramowania na podstawie licencji – jest pierwotnym twórcą.
Ad 11) Licencja wyłączna
Pytanie 11 o treści:
Jeśli jest/był Pan użytkownikiem posiadającym prawo do korzystania z tego oprogramowania/części oprogramowania na podstawie umowy licencyjnej, to czy z umowy wynika/wynikało, że zastrzeżono wyłączność korzystania przez Pana z tej licencji?
nie ma zastosowania w sytuacji Wnioskodawcy. Wnioskodawca jest właścicielem (pierwotnym podmiotem praw autorskich) tworzonego/rozwijanego oprogramowania, a nie użytkownikiem posiadającym prawo korzystania z cudzego oprogramowania na podstawie umowy licencyjnej.
Ad 12) Podstawa rozwinięcia oprogramowania i nowe prawa własności intelektualnej
Pytanie 12 o treści:
Jeśli nie nabył Pan na własność kwalifikowanego IP, ani licencji wyłącznej do tego IP od właściciela zlecającego jego rozwinięcie, wniosek należy uzupełnić poprzez wskazanie:
a) Na jakiej podstawie następuje rozwinięcie tego programu/jego części?
b) Czy w wyniku rozwinięcia oprogramowania, tworzone są nowe kody, algorytmy w językach programowania i powstaje nowe prawo własności intelektualnej?
c) Czy przysługują/przysługiwały Panu prawa autorskie do rozwinięcia oprogramowania, które podlegają ochronie prawnej zgodnie z art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych?
d) Czy przenosi/przenosił Pan całość autorskich praw do tego oprogramowania, otrzymując w zamian wynagrodzenie?
w jego zasadniczej części nie ma zastosowania w sytuacji Wnioskodawcy, który jest właścicielem tworzonych programów, a nie licencjobiorcą. Niemniej dla pełności Wnioskodawca wyjaśnia:
Ad 12a) Rozwinięcie programów następuje na podstawie zawartych z kontrahentami umów o świadczenie usług programistycznych, w których Wnioskodawca zobowiązuje się do projektowania, tworzenia oraz rozwijania oprogramowania.
Ad 12b) Tak.
Ad 12c) Tak.
Ad 12d) Tak.
Ad 13) Sposób przenoszenia praw autorskich na kontrahenta
Programy komputerowe są produktami cyfrowymi; wszelkie czynności z nimi związane odbywają się w środowisku cyfrowym. Programy tworzone przez Wnioskodawcę są wersjonowane w systemie kontroli wersji, który jest synchronizowany z repozytorium Zleceniodawcy na używanej przez niego platformie.
Wyodrębnienie konkretnego „programu komputerowego” stworzonego przez Wnioskodawcę i przeniesienie praw do tego efektu pracy odbywa się w momencie przesłania do repozytorium klienta nowej wersji kodu źródłowego „programu komputerowego”, wystawienie faktury przez Wnioskodawcę oraz opłacenie przez klienta należnego wynagrodzenia.
Ad 14) Ustalanie wartości wynagrodzenia na podstawie zaangażowania
Ad 14a) Zaangażowanie w prace nad określonym „programem komputerowym” ustala się na podstawie czasu, który Wnioskodawca poświęcił na tworzenie lub rozwijanie danego programu w danym okresie rozliczeniowym. Ewidencja prowadzona przez Wnioskodawcę zawiera miesięczne zestawienie godzin pracy poświęconych poszczególnym programom.
Ad 14b) Wartość wynagrodzenia za przeniesienie praw do konkretnego programu obliczana jest proporcjonalnie do czasu pracy poświęconego danemu „programowi komputerowemu” w stosunku do łącznego czasu pracy Wnioskodawcy w danym miesiącu. Kryterium czasu pracy jest obiektywne i łatwo weryfikowalne na podstawie prowadzonej ewidencji.
Ad 15) Relacja między przeniesieniem praw, upływem okresu rozliczeniowego a wynagrodzeniem Wnioskodawca tworzy dany program komputerowy, który podlega ochronie na gruncie prawa autorskiego i przenosi go fizycznie na klienta (Zleceniodawcę) umieszczając w repozytorium na serwerze klienta (Zleceniodawcy). Przeniesienie praw potwierdza umowa i umieszczenie go na serwerze.
Poszczególne umowy z kontrahentami przewidują miesięczne okresy rozliczeniowe. Zakończenie okresu rozliczeniowego następuje z upływem konkretnego miesiąca kalendarzowego i jest niezależne od spełnienia przez Wnioskodawcę jakichkolwiek dodatkowych warunków.
Po zakończeniu okresu rozliczeniowego:
1. Wnioskodawca ustala, na podstawie ewidencji, wartość wynagrodzenia za przeniesienie praw do oprogramowania wytworzonego w tym miesiącu;
2. Wnioskodawca wystawia fakturę na rzecz kontrahenta;
3. Wnioskodawca umieszcza kod źródłowy w repozytorium na serwerze klienta;
4. Następuje przeniesienie autorskich praw majątkowych do wytworzonego w danym miesiącu kodu źródłowego „programu komputerowego”;
5. Kontrahent wypłaca wynagrodzenie.
Ad 16) Zakres wynagrodzenia i treść faktur
Wynagrodzenie otrzymywane przez Wnioskodawcę od kontrahentów obejmuje wyłącznie wynagrodzenie za czynności związane z wytwarzaniem i rozwijaniem programów komputerowych, tj. za przeniesienie autorskich praw majątkowych do tych programów.
Faktury wystawiane przez Wnioskodawcę nie wyodrębniają osobno wynagrodzenia z tytułu przeniesienia praw autorskich, ponieważ przepisy prawa nie nakładają takiego obowiązku. Cała wartość faktury obejmuje wynagrodzenie za przeniesienie praw autorskich do programu komputerowego. Wyodrębnienie wartości wynagrodzenia przypadającego na poszczególne programy komputerowe jest możliwe na podstawie prowadzonej na bieżąco szczegółowej ewidencji.
Ad 17) Zakres stosowania preferencyjnej stawki podatkowej
Wnioskodawca zamierza objąć preferencyjną 5% stawką podatkową wyłącznie tę część wynagrodzenia, która dotyczy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, tj. jest bezpośrednio związana z wytwarzaniem lub rozwijaniem programów komputerowych i odpłatnym przeniesieniem autorskich praw majątkowych do nich. Wartość ta może być każdorazowo ustalona na podstawie prowadzonej ewidencji.
Ad 18) Katalog wydatków na wyposażenie biura i artykuły biurowe (katalog zamknięty)
Wydatki na wyposażenie biura i artykuły biurowe obejmują wyłącznie następujące pozycje:
1. Kawiarka elektroniczna (marka …) – zakupiona na potrzeby biura, umożliwia utrzymanie koncentracji podczas wielogodzinnej pracy programistycznej;
2. Akcesoria do przygotowania napojów (czajnik elektryczny, akcesoria do parzenia kawy i herbaty);
3. Kawa i herbata – napoje stymulujące zawierające kofeinę niwelującą uczucie zmęczenia podczas długotrwałej kreatywnej i intelektualnej pracy programisty;
4. Artykuły piśmiennicze i biurowe (notatniki, długopisy, papier do drukowania dokumentacji).
Wnioskodawca wskazuje, że na dzień złożenia wniosku jest to pełny i zamknięty katalog tych wydatków.
Ad 19) Środki trwałe
Wśród wymienionych kosztów nie ma środków trwałych.
Ad 20) Zwrot wydatków na wyjazdy służbowe
Wydatki związane z wyjazdami służbowymi do kontrahentów nie są i nie będą w jakikolwiek sposób zwracane Wnioskodawcy przez kontrahentów ani przez żaden inny podmiot. Stanowią one wyłącznie koszt po stronie Wnioskodawcy.
Ad 21) Licencje na oprogramowanie – wyjaśnienie
Koszty zakupu licencji na oprogramowanie dotyczą narzędzi programistycznych bezpośrednio pomocnych przy tworzeniu programów komputerowych. Chodzi w szczególności o:
1. Licencje na zintegrowane środowiska programistyczne …
2. Licencje na narzędzia do dokumentacji technicznej – nabywane na okres minimum 12 miesięcy, niezbędne do tworzenia specyfikacji technicznych, dokumentacji API oraz diagramów architektury oprogramowania.
Powyższe licencje stanowią wartość niematerialną i prawną w działalności Wnioskodawcy. Zakup licencji nie oznacza nabycia wyników prac badawczo-rozwojowych ani nabycia kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT.
Dodatkowo Wnioskodawca ponosi/będzie ponosić koszty bieżące na:
3. Dostęp do platform chmurowych …– w formie miesięcznych licencji/subskrypcji, wykorzystywanych do testowania oprogramowania przed wdrożeniem na serwer klienta;
4. Dostęp do modeli AI wspomagających programowanie … – w formie miesięcznych licencji/subskrypcji; AI wspomaga pracę poprzez generowanie fragmentów kodu, sugerowanie rozwiązań algorytmicznych oraz weryfikację poprawności składni, co pozwala programiście skupić się na kreatywnej pracy projektowej.
Ad 22) Funkcjonalny związek wydatków z działalnością B+R i wskaźnikiem nexus
Funkcjonalny związek poszczególnych wydatków:
a) Koszty usługi księgowej i doradczej – bezpośrednio umożliwiają prowadzenie ewidencji niezbędnej dla IP Box oraz zapewniają prawną i podatkową poprawność prowadzonej działalności. Pozwalają Wnioskodawcy skupić się na działalności twórczej;
b) Koszty amortyzacji/leasingu i użytkowania samochodu – umożliwiają transport na konsultacje z kontrahentami dot. tworzonych „programów komputerowych”, do sklepów ze sprzętem programistycznym i na szkolenia branżowe;
c) Koszty wyposażenia biurowego i artykułów biurowych – zapewniają odpowiednie warunki do kreatywnej, wielogodzinnej pracy twórczej nad „programami komputerowymi”;
d) Koszty zakupu/leasingu sprzętu komputerowego i elektronicznego – stanowią podstawowe narzędzia pracy programistycznej, bez których wytworzenie oprogramowania byłoby niemożliwe;
e) Koszty licencji na oprogramowanie – narzędzia programistyczne i serwisy bezpośrednio usprawniające pisanie kodu źródłowego „programów komputerowych”;
f) Koszty wyjazdów służbowych – konieczne do przeprowadzenia konsultacji, wdrożeń „programów komputerowych” u kontrahentów oraz sesji instruktażowych z używania nowych wersji oprogramowania lub nowych funkcjonalności;
g) Koszty usług telekomunikacyjnych – internet i telefon zapewniają łączność niezbędną do tworzenia, testowania i przekazywania do repozytorium klienta oprogramowania, a także do kontaktu z kontrahentami;
h) Składki na ubezpieczenia społeczne – obowiązkowy koszt prowadzenia działalności, umożliwiający legalną realizację zleceń programistycznych;
i) Koszty dokształcenia zawodowego – bezpośrednio podnoszą kwalifikacje Wnioskodawcy do wytwarzania coraz bardziej zaawansowanych programów zgodnych z obecnymi trendami i standardami branżowymi (literatura branżowa, szkolenia i konferencje branżowe).
Powyższe wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę są również kosztami w rozumieniu art. 22 w zw. z art. 23 ustawy o PIT i mają na celu osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów - tj. prowadzonej przez Niego działalności gospodarczej.
Zdaniem Wnioskodawcy ponoszone wydatki, w zakresie w jakim przeznaczane są na wytworzenie danego oprogramowania, należy uznać za koszty faktycznie poniesione na prowadzoną bezpośrednio przez Niego działalność, stanowiącą Jego zdaniem działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej wskazanym powyżej (oznaczone jako lit. a we wskaźniku z art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT).
Wnioskodawca jest w stanie przyporządkować konkretną wartość wskazanych we wniosku wydatków do wytworzenia konkretnych autorskich praw majątkowych do „programów komputerowych” stosując w tym celu proporcję przychodową. Wnioskodawca nie zalicza do wskaźnika nexus wszystkich wydatków jakie przypisuje do kosztów uzyskania przychodu, tylko te bezpośrednio związane z wytwarzaniem oprogramowania.
Wnioskodawca stosuje proporcjonalne przyporządkowanie wydatków do poszczególnych programów komputerowych metodą klucza przychodowego, o którym mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o PIT – proporcjonalnie do udziału przychodu z danego kwalifikowanego IP w łącznych przychodach Wnioskodawcy. Koszty bezpośrednio przypisane do konkretnego programu komputerowego są w całości zaliczane do wskaźnika nexus dla tego programu. Koszty pośrednie (np. internet, telefon, księgowość) rozliczane są proporcjonalnie między programy komputerowe proporcją przychodową.
Wnioskodawca do wskaźnika nexus zalicza koszty kategorii „a” (koszty bezpośrednio poniesionej działalności badawczo-rozwojowej), ponieważ nie nabywa wyników prac B+R od podmiotów zewnętrznych ani kwalifikowanych praw własności intelektualnej.
Pytania
1. Czy bezpośrednio podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o PIT?
2. Czy odpłatne przeniesienie prawa autorskiego do programu komputerowego przez Wnioskodawcę w ramach wykonywanych zleceń programistycznych stanowi sprzedaż kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT, a tym samym Wnioskodawca osiąga dochód z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, o którym mowa w art. 30ca ustawy o PIT?
3. Czy wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na:
a) koszty usługi księgowej i doradczej,
b) koszty amortyzacji/leasingu i użytkowania samochodu,
c) koszty zakupu wyposażenia biurowego i artykułów biurowych,
d) koszty zakupu lub leasingu sprzętu komputerowego i elektronicznego,
e) koszty zakupu licencji na oprogramowanie,
f) koszty związane z wyjazdami służbowymi do kontrahentów,
g) koszt usług telekomunikacyjnych,
h) składki na ubezpieczenia społeczne,
i) koszty dokształcenia zawodowego,w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 ustawy o PIT, należy uznać za koszty do obliczenia wskaźnika nexus, o których mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT, na potrzeby wyliczenia kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej?
4. Czy w przedstawionym powyżej stanie faktycznym oraz stanowiskach Wnioskodawcy do zadanych pytań możliwe jest zastosowanie stawki opodatkowania 5% do osiągniętego kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, wyliczonego zgodnie z art. 30ca ustawy o PIT?
Pana stanowisko w sprawie
Ad 1
Artykuł 5a pkt 38 ustawy o PIT normuje działalność badawczo-rozwojową jako: działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
Zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny, jak i kryteria niezbędne do uznania działalności za działalność badawczo-rozwojową, Jego działalność spełnia cechy takowej:
a) nowatorskość i twórczość: Wnioskodawca tworzy oprogramowanie w zależności od potrzeb kontrahentów, z którymi współpracuje, a dany kontrahent ma na celu zwiększenie innowacyjności rozwiązań programistycznych w zależności od swoich potrzeb;
b) nieprzewidywalność: kontrahenci, z którymi Wnioskodawca współpracuje, oczekują od Niego wykonywania prac, których skutek co prawda jest określony, natomiast proces tworzenia danych rozwiązań (programów komputerowych), pomimo korzystania z istniejących metod i narzędzi informatycznych, powoduje wytworzenie całkowicie nowego rozwiązania lub znaczną modyfikację archaicznych rozwiązań;
c) metodyczność: Wnioskodawca zobowiązany jest w ramach danej umowy do ścisłej, zgodnej z harmonogramem współpracy, którą zobowiązany jest należycie udokumentować i wykonywać zgodnie z oczekiwaniami kontrahenta i przedstawionym przez nich planem. Innymi słowy, Jego działalność prowadzona jest w sposób systematyczny;
d) możliwość przeniesienia lub odtworzenia: celem Wnioskodawcy, w ramach wykonywanej bezpośrednio przez Niego działalności gospodarczej, jest przeniesienie autorskich praw majątkowych z oprogramowania na kontrahenta, co nierozerwalnie wiąże się z koniecznością jego odtworzenia.
Zgodnie z art. 5a pkt 40 ustawy o PIT, pojęcie „prace rozwojowe” oznacza prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, czyli działalność obejmująca nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
Zdaniem Wnioskodawcy, prowadzi On działalność twórczą obejmującą prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań - wytwarza nowe, nieistniejące wcześniej funkcjonalności na podstawie posiadanej wiedzy, które wpływają na innowacyjność wytwarzanych rozwiązań programistycznych. Czyni to na podstawie nabywanej, łączonej, kształtowanej i wykorzystywanej dostępnej aktualnie wiedzy w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
Wnioskodawca podejmuje pracę nad jakimś projektem posiadając nakreślony cel, którym jest wytworzenie oprogramowania rozwiązującego problemy nakreślone przez kontrahenta przy negocjowaniu współpracy.
Wnioskodawca prowadzi pracę według ścisłego harmonogramu. Począwszy od wymagań umownych dotyczących poprawnej dokumentacji swojej działalności, oprogramowanie wymaga wielu składowych tworzonych w odpowiedniej kolejności i z należytą uwagą. Wnioskodawca zawsze stara się dostarczyć najnowsze rozwiązania w branży, zapoznając się z obecnym stanem techniki w branży IT oraz z aktualnymi zastosowaniami wprowadzonymi w działalności Jego kontrahenta.
Wnioskodawca, z wykorzystaniem wszystkich możliwych wiadomości naukowych jakie posiada, w swojej działalności planuje, projektuje i tworzy innowacyjne rozwiązania w branży w postaci produktów, procesów lub usług programistycznych. Wnioskodawca wykorzystuje przy tym własną inwencję twórczą oraz korzysta z posiadanej przez siebie wiedzy i umiejętności.
Programy komputerowe stworzone przez Niego na rzecz kontrahentów ulepszyły i rozwijały działanie starych programów lub też powodowały stworzenie zupełnie nowych funkcjonalności niewystępujących dotychczas w praktyce gospodarczej bądź na tyle nowatorskich, że w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących.
Zdaniem Wnioskodawcy, stworzone programy stanowią przejaw Jego twórczej działalności oraz są one innowacyjne zarówno w prowadzonej bezpośrednio przez Niego działalności, jak i Jego kontrahenta.
Jak wskazano w Objaśnieniu Ministerstwa Finansów z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczącym preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej (IP BOX), twórczą działalność Wnioskodawcy odnosić należy nie do praktyki gospodarczej sensu largo, a do praktyki gospodarczej danego podmiotu.
Twórczość Wnioskodawcy odnosi się również do przejawu Jego działalności – autorskich praw do programów komputerowych podlegających ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia. Ochrona ta obejmuje również fragmenty utworu i utwory w wersji nieukończonej.
Działalność Wnioskodawcy charakteryzuje się systematycznym prowadzeniem prac twórczych polegających na projektowaniu, analizie, implementacji i testowaniu nowych rozwiązań programistycznych. Każde zlecenie wymaga indywidualnego podejścia, analizy potrzeb kontrahenta oraz doboru odpowiednich technologii i metod implementacji. Wnioskodawca prowadzi prace w metodyczny sposób: od planowania i analizy, poprzez projektowanie architektury, implementację, testy, wdrożenie aż do wsparcia technicznego. Celem tych prac jest wytworzenie nowych, niepowtarzalnych rozwiązań dostosowanych do konkretnych potrzeb każdego kontrahenta.
Działalność wymaga stałego poszerzania zasobów wiedzy o nowe technologie i standardy branżowe. Każdy program stanowi efekt działalności twórczej, a nie rutynowych zmian, co stanowi wyróżnik prac badawczo-rozwojowych. W szczególności, jak wynika z opisanego stanu faktycznego, Wnioskodawca realizuje prace nad nowymi algorytmami (np. wizja komputerowa w programie „C”), implementuje zaawansowane techniki sztucznej inteligencji (… w programie „D”), co zgodnie z doktryną stanowi działalność badawczo-rozwojową.
Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, prowadzi On działalność twórczą obejmującą prace rozwojowe, a tym samym działalność badawczo-rozwojową.
Ad 2
Art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT wskazuje zamknięty katalog praw własności intelektualnych, z których dochód może zostać objęty preferencyjnym opodatkowaniem. Autorskie prawo do programu komputerowego stanowi jedno z praw własności intelektualnych wskazanych w tym artykule w ust. 2 pkt 8. Przy czym, by można było mówić o „kwalifikowanym” prawie własności intelektualnej, przepis ten wymaga aby spełnione zostały dwa kryteria:
a) przedmiot ochrony jest wytworzony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, oraz
b) prawo własności intelektualnej podlega ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska.
Oprogramowanie stanowi przedmiot ochrony praw autorskich.
Artykuł 74 ustawy o PAIPP kwalifikuje programy komputerowe jako utwory będące przedmiotem jego ochrony i to już z momentem ich wytworzenia, bez konieczności spełnienia jakichkolwiek wymogów formalnych. Przedmiotem ochrony prawa autorskiego mogą być poszczególne elementy lub nawet krótkie fragmenty (urywki) programu, jeśli tylko one same spełniać będą wymogi podane w art. 1 ust. 1 ustawy o PAIPP, tj. elementy programu jako takiego, a więc instrukcje działania dla komputera lub ich zestawy (wyr. TS z 22.12.2010 r., C393/0, Bezpečnostní softwarová asociace, ECLI:EU:C:2010:816).
Do programów komputerowych stosuje się również wyrażoną w art. 1 ust. 3 ustawy o PAIPP zasadę, że chronione są także dzieła w postaci nieukończonej, np. wersja pre-alfa, alfa lub beta programu, wydanie testowe lub demonstracyjne (A. Michalak (red.), Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz, Warszawa 2019 – art. 74).
Zdaniem Wnioskodawcy, prawo autorskie do programów komputerowych wytwarzanych przez Niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w kontekście przedstawionej we wniosku działalności zalicza się do kwalifikowanych praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT, gdyż jest ono wymienione w zamkniętym katalogu praw własności intelektualnych sprecyzowanych w tym przepisie, podlega ochronie na podstawie ustawy o PAIPP, a jego przedmiot został wytworzony przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej bezpośrednio przez Niego działalności opisanej we wniosku, która Jego zdaniem stanowi działalność badawczo -rozwojową.
Dochodem z kwalifikowanego IP, zgodnie z art. 30ca ust. 7 ustawy o PIT, jest osiągnięty przez podatnika w ciągu roku podatkowego dochód:
1) z opłat lub należności wynikających z umów licencyjnych, dotyczących kwalifikowanego IP;
2) ze sprzedaży kwalifikowanego IP;
3) z kwalifikowanego IP uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi;
4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego IP, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym w postępowaniu sądowym albo arbitrażu.
Z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej będziemy mieli do czynienia przy spełnieniu łącznie trzech warunków:
a) przedmiot ochrony jest wytworzony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, oraz
b) należy do jednej z kategorii wymienionych w katalogu w art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT;
c) podlega ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska.
Zdaniem Wnioskodawcy, wytwarzane przez Niego prawa autorskie stanowią kwalifikowane IP, co zostało wykazane w zakresie pytania nr 1.
Zgodnie z postanowieniami konkretnej umowy współpracy w ramach wykonywanych usług przenoszone są przez Wnioskodawcę na rzecz danego kontrahenta wytworzone oprogramowania oraz majątkowe prawa autorskie do tychże oprogramowań.
W zamian za wykonane usługi Wnioskodawca otrzymuje umówione wynagrodzenie – należność ta obejmuje honorarium za przeniesienie całości autorskich praw majątkowych do programu komputerowego.
Zdaniem Wnioskodawcy, odpłatne zbycie autorskich praw majątkowych do wytworzonego oprogramowania należy zakwalifikować jako kategorię sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT.
Ad 3
Zgodnie z art. 30ca ust. 4 i 5 ustawy o PIT, wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru:
(a+b) x 1,3 / (a+b+c+d)
w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika na:
a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,
b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3,
c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4,
d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
Do powyższych kosztów nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami.
Na mocy art. 30ca ust. 6 ustawy o PIT, w przypadku gdy wartość wskaźnika, o którym mowa powyżej, jest większa od 1, przyjmuje się, że wartość ta wynosi 1.
Jednocześnie w przypadku, gdy Wnioskodawca nie nabywa wyników prac badawczo-rozwojowych ani kwalifikowanych praw własności intelektualnej wskaźnik ten będzie wynosić 1 w momencie gdy Wnioskodawca osiągnie dochód. Przedmiotem wykonywanej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej jest w przeważającym zakresie tworzenie programów komputerowych, do których prawa autorskie są następnie przenoszone w ramach wykonania umowy na rzecz określonego kontrahenta. Za świadczone usługi Wnioskodawca otrzymuje ustalone honorarium, które obejmuje również wynagrodzenie za przeniesienie autorskich praw majątkowych.
W związku z wykonywaną przez Wnioskodawcę działalnością, ponosi On wydatki na:
a) koszty usługi księgowej i doradczej,
b) koszty amortyzacji/leasingu i użytkowania samochodu,
c) koszty zakupu wyposażenia biurowego i artykułów biurowych,
d) koszty zakupu lub leasingu sprzętu komputerowego i elektronicznego,
e) koszty zakupu licencji na oprogramowanie,
f) koszty związane z wyjazdami służbowymi do kontrahentów,
g) koszt usług telekomunikacyjnych,
h) składki na ubezpieczenia społeczne,
i) koszty dokształcenia zawodowego.
Powyższe wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę są również kosztami w rozumieniu art. 22 w zw. z art. 23 ustawy o PIT i mają na celu osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów – tj. prowadzonej przez Niego pozarolniczej działalności gospodarczej.
Zdaniem Wnioskodawcy, ponoszone wydatki, w zakresie w jakim przeznaczane są na wytworzenie danego oprogramowania, należy uznać za koszty faktycznie poniesione na prowadzoną bezpośrednio przez Niego działalność, stanowiącą Jego zdaniem, działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej wskazanym powyżej (oznaczone jako lit. a we wskaźniku z art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT).
Ad 4
Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT, podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.
Spełnienie powyższych przesłanek powoduje, że po zakończeniu roku podatkowego podatnik ma prawo do skorzystania z 5% stawki podatku dochodowego w stosunku do dochodów związanych ze sprzedażą kwalifikowanego IP.
W związku z tym Wnioskodawca spełnia wszystkie przesłanki do zastosowania 5% stawki podatku dochodowego.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest w części nieprawidłowe i w części prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
W myśl art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
Stosownie natomiast do treści art. 5b ust. 1 ww. ustawy:
Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności,
2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności,
3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.
Zgodnie z art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności badawczo-rozwojowej oznacza to działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
W myśl art. 5a pkt 39 ww. ustawy:
Ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych oznacza to:
a) badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2024 r. poz. 1571, 1871 i 1897)
b) badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazano, że oznaczają one:
Prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce:
Badania naukowe są działalnością obejmującą:
1) badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne;
2) badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.
Natomiast stosownie do art. 4 ust. 3 ww. ustawy:
Prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
Z treści wniosku wynika, że głównym przedmiotem Pana działalności jest wytwarzanie programów komputerowych. Realizuje Pan projekty programistyczne począwszy od etapu analizy potrzeb kontrahenta, poprzez projektowanie, implementację, testy, wdrożenie oraz asystę przy uruchomieniach testowych i produkcyjnych. W dalszych etapach świadczone są usługi wsparcia w modernizacji wdrożonych programów komputerowych. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, na podstawie posiadanej wiedzy z zakresu technologii informatycznych oraz doświadczenia w zakresie przygotowywania rozwiązań związanych z tworzeniem programów komputerowych, realizuje Pan zlecenia programistyczne na rzecz swoich kontrahentów.
Na wstępie trzeba podkreślić, że z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia wówczas, gdy wykorzystuje się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii oraz innej wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszenia istniejących produktów/usług. Wobec powyższego ocena, czy prowadzone przez Pana prace programistyczne stanowią działalność badawczo-rozwojową dokonana zostanie w kontekście wskazanych przez Pana efektów tych prac (programów opisanych we wniosku).
Z ustawowej definicji zawartej w regulacjach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że działalność badawczo-rozwojowa musi mieć charakter twórczy. Jak podaje słownik języka polskiego PWN, działalność twórcza to zespół działań podejmowanych w kierunku tworzenia (działalność – zespół działań podejmowanych w jakimś celu), powstania czegoś (twórczy – mający na celu tworzenie, tworzyć – powodować powstanie czegoś). W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się natomiast, że cecha twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Działalność twórcza oznacza, że „ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia”. Zatem twórczość działalności badawczo-rozwojowej może przejawiać się opracowywaniem nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących dotychczas w praktyce gospodarczej podatnika lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u podatnika.
We wniosku wielokrotnie podkreślił Pan, że tworzy Pan oprogramowanie w zależności od potrzeb Klientów, z którymi współpracuje, a dany Zleceniodawca ma na celu zwiększenie innowacyjności istniejących rozwiązań programistycznych w zależności od swoich potrzeb. Jest Pan w stanie stwierdzić, że tworzenie programów komputerowych ma miejsce w ramach prowadzonej bezpośrednio przez Pana działalności gospodarczej, w ramach której prowadzi Pan prace w sposób systematyczny, zaplanowany i metodyczny w celu tworzenia nowych zastosowań przy wykorzystaniu zasobów wiedzy. Ponadto, nie świadczy Pan usług polegających na wprowadzaniu okresowych i rutynowych zmian do tworzonego programu komputerowego.
W ramach działalności zdobywa, poszerza i łączy Pan interdyscyplinarną wiedzę z zakresu tworzenia oprogramowania w celu optymalizacji i dalszego rozwijania stworzonych przez niego systemów i aplikacji. Wytwarzane przez Pana oprogramowania opierają się na indywidualnych, autorskich pomysłach i obejmują m.in. zaprojektowanie algorytmu, czynność programowania (tworzenia kodu źródłowego) oraz weryfikację, modyfikację i udoskonalanie dostępnych rozwiązań programistycznych.
Efektem Pana prac, którym są programy komputerowe zawsze są utwory w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, tj. zawsze odznaczają się rzeczywiście oryginalnym, twórczym charakterem, zawsze są kreacją nowej, nieistniejącej wcześniej wartości niematerialnej. Ponadto nie są efektem pracy, która wymaga do osiągnięcia rezultatu jedynie określonych umiejętności programistycznych i której rezultaty da się z góry określić i przewidzieć jako mające charakter powtarzalny. Nie są również jedynie techniczną, a twórczą realizacją szczegółowych projektów zlecanych przez Kontrahentów.
Zatem, prowadzona przez Pana działalność w zakresie tworzenia wymienionych programów komputerowych ma twórczy charakter.
Kolejnym kryterium działalności badawczo-rozwojowej jest prowadzenie tej działalności w sposób systematyczny. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN, słowo systematyczny oznacza (i) robiący coś regularnie i starannie, (ii) o procesach: zachodzący stale od dłuższego czasu, (iii) o działaniach: prowadzony w sposób uporządkowany, według pewnego systemu; też: o efektach takich działań; planowy, metodyczny. W związku z tym, że w definicji działalności badawczo-rozwojowej słowo „systematyczny” występuje w sformułowaniu „podejmowaną (działalność) w sposób systematyczny”, a więc odnosi się do „działalności”, czyli zespołu działań podejmowanych w jakimś celu, najbardziej właściwą definicją systematyczności w omawianym zakresie jest definicja obejmująca prowadzenie działalności w sposób uporządkowany, według pewnego systemu. Zatem słowo systematycznie odnosi się również do działalności prowadzonej w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany. To oznacza, że działalność badawczo-rozwojowa jest prowadzona systematycznie niezależnie od tego, czy podatnik stale prowadzi prace badawczo-rozwojowe, czy tylko od czasu do czasu, a nawet incydentalnie, co wynika z charakteru prowadzonej przez niego działalności oraz potrzeb rynku, klientów, sytuacji mikro i makroekonomicznej. Z powyższego wynika, że spełnienie kryterium „systematyczności” danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej działalności, w tym od określonego czasu przez jaki działalność taka ma być prowadzona ani też od istnienia planu co do prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w przyszłości. Wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt badawczo-rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i zasoby. Taka działalność może być uznana za działalność systematyczną, tj. prowadzoną w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany.
W treści wniosku zaznaczył Pan, że działalność, w ramach której tworzy Pan Oprogramowanie podejmowana jest w sposób uporządkowany, zaplanowany, metodyczny, według pewnego systemu, na podstawie przygotowanego harmonogramu prac z przyjęciem określonych celów do osiągnięcia. Jest Pan zobowiązany w ramach danej umowy do ścisłej, zgodnej z harmonogramem współpracy, którą zobowiązany jest należycie udokumentować i wykonywać zgodnie z oczekiwaniami kontrahenta i przedstawionym przez niego harmonogramem. Działania te prowadzone są w metodyczny sposób, czego wymaga specyfika tworzenia programu komputerowego, tj. określenie celu jaki ma on spełniać, ustalenia sposobu dojścia do danego celu (dobór odpowiednich rozwiązań programistycznych oraz technologii), zaplanowanie prac, weryfikacja, zakończenie.
Zatem kolejne kryterium definicji działalności badawczo-rozwojowej w odniesieniu do wskazanych przez Pana prac jest spełnione.
Powyżej omówione dwa kryteria działalności badawczo-rozwojowej dotyczą charakteru i organizacji prowadzenia tej działalności, podczas gdy ostatnie, trzecie kryterium, dotyczy rezultatu prowadzenia tej działalności, tj. zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W konsekwencji – głównym zadaniem dla zarządzającego projektem badawczo-rozwojowym jest zlokalizowanie i zidentyfikowanie zasobów wiedzy przed rozpoczęciem działań projektowych; zasobów w ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, czyli podlegającym zwiększeniu oraz możliwym i właściwym do wykorzystania zwiększonej wiedzy do nowych zastosowań. Lokalizacja i identyfikacja wiedzy obejmuje szereg działań, w tym określenie stanu wiedzy, miejsca, sposobu jej wykorzystania oraz selekcji pod względem przydatności do realizacji celu projektu.
Wskazał Pan, że w ramach bezpośrednio prowadzonej działalności gospodarczej opracowuje Pan nowe programy komputerowe na rzecz danego kontrahenta, czyniąc to z wykorzystaniem aktualnie posiadanej wiedzy i umiejętności, ale niekoniecznie tworzy innowacyjne rozwiązania w wymiarze światowym, gdyż nie weryfikuje On tego w takiej skali.
Zasobami wiedzy, które wykorzystuje Pan przy planowaniu projektu są technologie informatyczne, czyli Pana wiedza o oprogramowaniu i narzędziach informatycznych, występujących zarówno w ogólnym stanie nauki, jak i w środowisku, w którym funkcjonować ma program przez Pana wytworzony. Oprogramowanie stworzone na rzecz danego kontrahenta powoduje stworzenie zupełnie nowych funkcjonalności, co oznacza, że cecha twórczości jest spełniona. Nie świadczy Pan usług polegających na wprowadzaniu okresowych i rutynowych zmian do tworzonego programu komputerowego. Wynika to z faktu, że jest Pan twórcą swoich programów, z których osiąga przychód.
Zatem powyższe pozwala uznać, że wykorzystuje Pan istniejące zasoby wiedzy w celu tworzenia nowych zastosowań.
Kluczowe jest również zawarte w definicji działalności badawczo-rozwojowej rozróżnienie, które wskazuje, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, tj.:
Prace rozwojowe polegają na nabywaniu, łączeniu, kształtowaniu i wykorzystywaniu dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności – przy czym użyty przez ustawodawcę spójnik „i” wskazuje, że aby uznać działania za prace rozwojowe konieczne jest zaistnienie wszystkich tych czynności, tj.:
· nabycia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
· łączenia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
· kształtowania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
· wykorzystania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności.
Prace rozwojowe bazują zatem na dostępnej wiedzy – w zależności od celów, jakie przyjęto dla prowadzenia prac, będzie to wiedza z określonej dziedziny lub dziedzin. Prace te obejmują kolejno:
· nabycie wiedzy i umiejętności, czyli pozyskanie wiedzy/umiejętności, zapoznanie się z wiedzą, zrozumienie jej;
· łączenie wiedzy i umiejętności, czyli znalezienie takich zależności pomiędzy wiedzą z różnych zakresów, dziedzin lub wiedzy wynikającej z różnych badań naukowych oraz pomiędzy umiejętnościami, które są istotne z punktu widzenia postawionych celów badań rozwojowych;
· kształtowanie wiedzy i umiejętności, czyli takie „ułożenie” efektów nabywania i łączenia wiedzy i umiejętności lub takie sformułowanie wniosków płynących z tych procesów, aby można je było wykorzystać dla realizacji postawionych celów prac rozwojowych;
· wykorzystanie wiedzy i umiejętności, czyli ich użycie, posłużenie się nimi dla osiągnięcia celów prac rozwojowych.
Co istotne, całość ww. czynności służy:
· planowaniu produkcji oraz
· projektowaniu i tworzeniu zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług.
Chodzi przy tym o konkretne produkty, konkretne procesy lub konkretne usługi albo konkretne rodzaje produktów, procesów lub usług. Podmiot prowadzący prace rozwojowe organizuje je z uwzględnieniem specyfiki konkretnych produktów, procesów lub usług – od niej zależą potrzeby prowadzenia prac rozwojowych i ich zakres.
Jednocześnie ustawodawca wyłączył z definicji prac rozwojowych działalność obejmującą rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do produktów, procesów lub usług, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. O tym, jakie zmiany do produktów, procesów lub usług mają charakter rutynowy (wykonywany często i niemal automatycznie) i okresowy (powtarzający się, występujący co pewien czas) będzie każdorazowo decydował charakter konkretnych produktów, procesów bądź usług.
Z podanych przez Pana informacji wynika m.in., że pracując nad wytworzeniem oprogramowania nabywa, łączy, kształtuje i wykorzystuje Pan dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności dotyczące narzędzi informatycznych i istniejących programów w celu wytworzenia nowych zastosowań w postaci nowoczesnych i unikalnych systemów i aplikacji. Nie świadczy Pan usług polegających na wprowadzaniu okresowych i rutynowych zmian do tworzonego programu komputerowego.
Zatem powyższe pozwala uznać, że opisana działalność w zakresie tworzenia wymienionych programów spełnia warunki do uznania jej za prace rozwojowe.
Jak wcześniej wskazano, tworzenie przez Pana oprogramowania ma miejsce w ramach prowadzonej bezpośrednio działalności o charakterze twórczym, podejmowanej w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystywania wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
W konsekwencji, mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy, Pana działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Należy przy tym podkreślić, że działalnością badawczo-rozwojową nie jest całość usług świadczonych przez Pana, ani też całość prowadzonej przez Pana działalności programistycznej, ale wyłącznie te działania, które ściśle dotyczą tworzenia innowacyjnych rozwiązań służących stworzeniu nowego produktu – takich jak te, które zostały wymienione we wniosku i w warunkach działalności opisanych we wniosku i jego uzupełnieniu.
Przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od 1 stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym.
Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.
W myśl art. 30ca ust. 2 ww. ustawy:
Kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:
1) patent,
2) prawo ochronne na wzór użytkowy,
3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,
4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego,
5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony roślin,
6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego dopuszczonych do obrotu,
7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2021 r. poz. 213),
8) autorskie prawo do programu komputerowego
- podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.
Na mocy art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym.
Należy przyjąć, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody w efekcie prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez podatnika. Innymi słowy, skorzystanie z preferencji IP Box jest możliwe w sytuacji występowania związku między dochodem kwalifikującym się do preferencji a kosztami faktycznie poniesionymi w celu jego uzyskania.
Stosownie natomiast do art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru:
(a + b) x 1,3 / (a+b+c+d)
w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika na:
a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,
b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3,
c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4,
d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
Na podstawie art. 30ca ust. 5 ww. ustawy:
Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami.
Stosownie natomiast do treści art. 30ca ust. 7 powołanej ustawy:
Dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie, w jakim został osiągnięty:
1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi;
4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym postępowaniu sądowym albo arbitrażu.
Na mocy art. 30ca ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 tego artykułu są obowiązani do wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w zeznaniu za rok podatkowy, w których osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę).
Na podstawie art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani:
1) wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych księgach rachunkowych;
2) prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej;
3) wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu;
4) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3;
5) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych usług – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze albo w produktach lub usługach, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2-4.
Stosownie do treści art. 30cb ust. 2 ww. ustawy:
Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji.
Zgodnie z art. 30cb ust. 3 powołanej ustawy:
W przypadku gdy na podstawie ksiąg rachunkowych lub ewidencji, o której mowa w ust. 2, nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 27 lub art. 30c.
Zatem, podatnik, który osiągnął w ciągu roku dochód z kwalifikowanego IP i decyduje, że wobec tego dochodu będzie stosował 5% stawkę podatku, jest zobowiązany do wykazania tego dochodu w zeznaniu rocznym składanym za rok, w którym ten dochód został osiągnięty.
Ponadto należy wskazać, że podatnik, który ma zamiar skorzystać z ww. preferencji jest zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję w sposób umożliwiający obliczenie podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo-rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac.
Jak wcześniej rozstrzygnięto, tworzenie przez Pana programów komputerowych ma miejsce w ramach prowadzonej bezpośrednio działalności badawczo-rozwojowej, spełniającej definicję wskazaną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jak wynika z treści wniosku, wszystkie czynności, które Pan realizował w zakresie wytwarzania i rozwijania programów komputerowych, zlecane przez Kontrahenta, prowadziły do powstania utworów (odrębnych programów komputerowych), które podlegają ochronie zgodnie z art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, do których przenoszone są prawa majątkowe. Sposób przenoszenia autorskich praw do programu komputerowego każdorazowo spełnia warunki przewidziane w przepisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w szczególności następuje z zachowaniem art. 41 oraz art. 53 tejże ustawy.
Ponadto z treści wniosku wynika, od 2 listopada 2023 r. prowadzi Pan na bieżąco odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów szczegółową ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o PIT.
Należy także wskazać, że oprogramowanie – definiowane, jako ogół informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak utwór literacki z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm., dalej: „ustawa o PAIPP”).
Stąd oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP, w świetle art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych.
Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o PAIPP:
Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.
Mając powyższe na uwadze, autorskie prawo do programu komputerowego (oprogramowanie), wytwarzane przez Pana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychody z tytułu przenoszenia autorskich praw majątkowych do programów komputerowych na kontrahenta mieszczą się w kategorii przychodów ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, które są podstawą do ustalenia dochodu z kwalifikowanego IP (art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy).
Tym samym, na podstawie art. 30ca ust. 1 ww. ustawy, może Pan zastosować stawkę opodatkowania 5% do kwalifikowanego dochodu osiągniętego z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w latach 2023-2025 oraz w latach kolejnych (przy założeniu, że nie ulegną zmianie okoliczności faktyczne sprawy i obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa).
Należy podkreślić, że wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego IP ustala się jako iloczyn:
Przechodząc do Pana wątpliwości dotyczących uznania ponoszonych przez Pana wydatków za koszty konieczne do wyliczenia wskaźnika, o którym mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy zauważyć, że istotne jest to, aby ze wskaźnika Nexus wykluczyć koszty, które nie są lub ze swej natury nie mogą być, bezpośrednio związane z wytworzeniem, rozwinięciem lub ulepszeniem konkretnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej.
Ustalając wskaźnik Nexus należy pamiętać, aby istniał związek pomiędzy:
Ta szczególna metoda ujmowania kosztów we wskaźniku ma zastosowanie jedynie na potrzeby kalkulacji tego wskaźnika.
Należy również pamiętać, że wskaźnik Nexus jest obliczany oddzielnie dla dochodów z poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej. W związku z tym należy również ustalić odrębnie koszty faktycznie poniesione na działalność badawczo-rozwojową związaną z danym prawem.
Przyjąć należy zatem, że jeżeli podatnik poniósł rzeczywiście wydatki, które kwalifikują się jako koszty prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, to wydatki związane z wytworzeniem w ramach tej działalności kwalifikowanego IP należy uznać za koszty faktycznie poniesione przez podatnika na prowadzoną bezpośrednio przez niego działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, z zastrzeżeniem art. 30ca ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Analizując wykaz poniesionych kosztów w kontekście prowadzonej przez podatnika działalności badawczo-rozwojowej związanej z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej na uwadze należy mieć zatem kwestię bezpośredniego ich wpływu na wytworzenie, rozwój i/lub ulepszenie kwalifikowanych IP.
W celu prawidłowego wykonania dyspozycji art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy odróżnić koszty faktycznie poniesione przez podatnika na prowadzoną bezpośrednio działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, od kosztów pośrednich. Dokonując powyższego należy mieć zatem na uwadze stosunek przyczynowo-skutkowy poniesionych wydatków w związku z wytworzeniem, rozwojem czy ulepszeniem kwalifikowanych IP, z pominięciem stopni pośrednich.
Brak wyznaczonej granicy pomiędzy wydatkami bezpośrednimi a pośrednimi prowadzi wprost to wypaczenia intencji ustawodawcy celowo posługującego się określeniem „bezpośrednio”. Rozszerzająca wykładnia wydatków obejmujących wszystkie ponoszone koszty, a więc również te pośrednio wpływające na wytworzenie, rozwój, czy ulepszenie kwalifikowanych IP, prowadzi wprost do wynaturzenia charakteru danego przepisu – z preferencji przedmiotowej związanej z rodzajem ponoszonych kosztów, staje się de facto preferencją podmiotową, ze względu na prowadzoną przez podatnika działalność.
Zatem, w odniesieniu do kosztu dotyczącego zakupu zakup kawiarki elektronicznej, akcesoriów do przygotowania napojów (czajnik elektryczny, akcesoria do parzenia kawy i herbaty), kawy i herbaty, trudno się zgodzić, że wydatek ten jest wprost związany z wytworzeniem, rozwinięciem, ulepszeniem oprogramowania, gdyż nie ma tu okoliczności wskazujących na bezpośredni związek tych wydatków z wytworzonym IP. Takie koszty należy uznać za koszty ogólne w prowadzonej działalności, które nie mogą zawierać się we wskaźniku nexus.
Zatem, wydatek na zakup kawiarki elektronicznej, akcesoriów do przygotowania napojów (czajnik elektryczny, akcesoria do parzenia kawy i herbaty), kawy i herbaty jest wydatkiem pośrednio związanymi z prowadzoną przez Pana działalnością i dlatego nie może zawierać się we wskaźniku nexus.
W związku z powyższym, wydatki na zakup kawiarki elektronicznej, akcesoriów do przygotowania napojów (czajnik elektryczny, akcesoria do parzenia kawy i herbaty), kawy i herbaty nie mogą stanowić kosztów bezpośrednio związanych z wytworzeniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, dlatego też nie stanowią kosztów, o których mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Natomiast pozostałe wydatki, wskazane we wniosku, które Pan poniósł lub będzie Pan ponosił, należy uznać za koszty, o których mowa w literze „a” wzoru do obliczenia wskaźnika nexus, o których mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na potrzeby wyliczenia kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
W konsekwencji, Pana stanowisko w zakresie uznania wydatków poniesionych na zakup kawiarki elektronicznej, akcesoriów do przygotowania napojów (czajnik elektryczny, akcesoria do parzenia kawy i herbaty), kawy i herbaty za koszty do obliczenia wskaźnika nexus, o którym mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych na potrzeby wyliczenia kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uznałem za nieprawidłowe, natomiast w pozostałym zakresie Pana stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Przedmiotem tej interpretacji nie była ewentualna kwalifikacja opisanych we wniosku wydatków do kosztów uzyskania przychodu przy obliczaniu dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 w zw. z art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ponadto zaznaczam, że okoliczność wykazania wartości wynagrodzenia za przeniesienie prawa własności intelektualnej w umowie lub fakturze nie podlega ocenie w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo