Obowiązki płatnika w związku z dofinansowaniem pracownikom wycieczki z ZFŚS.
Urząd Gminy (Wnioskodawca) jest pracodawcą tworzącym Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych (ZFŚS). Wraz z Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej (GOPS) prowadzi wspólną działalność socjalną na podstawie porozumienia zgodnie z ustawą o ZFŚS. Planuje zorganizować wycieczkę integracyjną dofinansowaną ze środków ZFŚS, skierowaną do wszystkich pracowników UG i GOPS oraz członków ich rodzin. Koszty wycieczki obejmą…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
26 maja 2026 r wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 22 lipca 2026 r.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Urząd Gminy ..., reprezentowany przez Wójta Gminy ... (dalej: „Pracodawca” lub „Jednostka”), jest pracodawcą, który zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 288) (dalej: „ustawa o ZFŚS”) tworzy Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych (dalej: „Fundusz” lub „ZFŚS”).
Obowiązujący Regulamin ZFŚS określa zasady i warunki korzystania ze świadczeń finansowanych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, cele, na które przeznacza się środki Funduszu, oraz osoby uprawnione do korzystania ze świadczeń i pomocy socjalnej.
W celu zapewnienia sprawnego gospodarowania środkami Funduszu Pracodawca powołał Komisję ds. Socjalnych (dalej: „Komisja”), składającą się z pracowników Urzędu Gminy ... oraz Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej ... (dalej: „GOPS”). Do zadań Komisji należą w szczególności:
Pracodawca – Urząd Gminy ... oraz Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej ... prowadzą wspólną działalność socjalną na podstawie zawartego porozumienia, zgodnie z art. 9 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Środkami Funduszu administruje Pracodawca przy udziale Komisji.
Uprawnionymi do korzystania z Funduszu są:
Środki Funduszu mogą być przeznaczone na finansowanie lub dofinansowanie działalności socjalnej organizowanej na rzecz osób uprawnionych do korzystania z Funduszu, w szczególności na dofinansowanie wypoczynku organizowanego w formie turystyki grupowej – wycieczek krajowych, zagranicznych oraz innych zorganizowanych form wypoczynku.
Podstawą wspólnej działalności socjalnej jest zawarte porozumienie pomiędzy pracodawcami, wspólny regulamin Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych oraz ustawa z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych.
Urząd Gminy ... jest głównym organizatorem i koordynatorem wspólnej działalności socjalnej. Zarządza jej realizacją przy udziale Komisji, w skład której wchodzą pracownicy Urzędu Gminy oraz Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej.
Dla potrzeb gromadzenia środków na działalność socjalną utworzono jeden rachunek bankowy dla Urzędu Gminy ... i GOPS, na który środki przekazywane są zgodnie z dokonanymi odpisami na ZFŚS. Realizację dyspozycji dotyczących środków zgromadzonych na rachunku bankowym prowadzi Urząd Gminy .... Wypłaty świadczeń dla pracowników oraz ewidencję księgową zdarzeń prowadzi Urząd Gminy ....
Przyznanie świadczeń oraz ich wysokość uzależnione są od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej pracownika, a także od jego sytuacji mieszkaniowej. W pierwszej kolejności świadczenia przyznawane są osobom o niskich dochodach, samotnie wychowującym dzieci, opiekującym się dziećmi lub członkami rodziny wymagającymi specjalnej troski bądź leczenia.
Pracodawca planuje zorganizowanie wycieczki integracyjnej dofinansowanej ze środków ZFŚS (dalej: „wycieczka”). Propozycja udziału w wycieczce jest skierowana do każdego pracownika UG oraz GOPS, który wyrazi chęć udziału, a także do członków ich rodzin. Całkowity koszt wycieczki oraz koszt jednostkowy będą uzależnione od liczby uczestników. Organizacja wyjazdu zostanie powierzona zewnętrznej firmie.
Celem wycieczki jest m.in. poznanie nowych miejsc i kultur, odpoczynek, zmniejszenie stresu, napięcia i zmęczenia psychicznego, a przede wszystkim integracja pracowników UG oraz GOPS, co ma przyczynić się do poprawy atmosfery pracy, zwiększenia motywacji do pracy, poprawy efektywności oraz wzmocnienia relacji między pracownikami.
Na całkowity koszt wycieczki mogą składać się m.in.: transport autokarowy, nocleg, wyżywienie, opieka pilota, ubezpieczenie NNW i KL, obowiązkowa składka TFG/TFP, bilety wstępu oraz zestawy słuchawkowe.
Wysokość wpłat własnych dokonywanych przez pracowników w związku z wycieczką zostanie ustalona z uwzględnieniem kryteriów dochodowych, zgodnie z Regulaminem.
Uzupełnienie wniosku
Wnioskodawcą w niniejszej sprawie jest Urząd Gminy ...
Urząd Gminy ... jest pracodawcą w rozumieniu art. 3 Kodeksu Pracy dla pracowników zatrudnionych w Urzędzie Gminy oraz płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłacanych tym pracownikom świadczeń ze stosunku pracy. To Urząd Gminy tworzy Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych dla swoich pracowników oraz – na podstawie porozumienia zawartego zgodnie z art. 9 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych – prowadzi wspólną działalność socjalną z Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej ....
Gmina ... jest natomiast jednostką samorządu terytorialnego posiadającą odrębny numer NIP. W niniejszej sprawie Gmina ... nie występuje jako pracodawca ani jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do pracowników Urzędu Gminy, dlatego nie jest wnioskodawcą w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej.
W związku z powyższym:
1. Wnioskodawcą jest Urząd Gminy ..., NIP ...
2. Podmiotem będącym płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych w przedstawionym zdarzeniu przyszłym jest Urząd Gminy ....
3. Wszystkie użyte we wniosku określenia „Pracodawca”, „Jednostka” oraz „Wnioskodawca” należy rozumieć jako odnoszące się do Urzędu Gminy ..., a nie do Gminy ... ani do Wójta Gminy ... jako organu wykonawczego gminy.
Pytanie
Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym dofinansowanie wycieczki ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych nie będzie stanowiło dla pracowników przychodu ze stosunku pracy podlegającego opodatkowaniu w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 592) (dalej: „ustawa o PIT”), a tym samym na Pracodawcy nie będą ciążyły w związku z tym dofinansowaniem jakiekolwiek obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w rozumieniu art. 32 ust. 1 ustawy o PIT ani obowiązek informacyjny wynikający z art. 39 ust. 3 ustawy o PIT?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do opisanego zdarzenia przyszłego, zorganizowanie wycieczki leży w interesie Pracodawcy. W związku z tym dofinansowanie ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (ZFŚS) części kosztów wycieczki dla pracowników nie może zostać uznane za nieodpłatne świadczenie stanowiące przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”).
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT źródłami przychodów jest m.in. stosunek pracy.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem wskazanych przepisów, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze, wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o PIT za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania, a w szczególności wynagrodzenia, dodatki, nagrody oraz inne świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o PIT, zakłady pracy jako płatnicy są obowiązane obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób uzyskujących od nich przychody ze stosunku pracy.
W myśl art. 38 ust. 1 ustawy o PIT, płatnicy przekazują pobrane zaliczki na rachunek właściwego urzędu skarbowego w ustawowym terminie.
Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, działalność socjalna obejmuje m.in. usługi świadczone przez pracodawcę na rzecz różnych form wypoczynku oraz działalności kulturalno-oświatowej i sportowo-rekreacyjnej.
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o ZFŚS, przyznawanie ulgowych świadczeń oraz wysokość dopłat z Funduszu uzależnia się od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby uprawnionej.
Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o ZFŚS, zasady korzystania ze świadczeń z Funduszu określa pracodawca w regulaminie ZFŚS.
W zakresie pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” zasadnicze znaczenie ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, w którym wskazano, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które spełniają łącznie następujące warunki:
Dla uznania świadczenia za przychód pracownika konieczne jest spełnienie wszystkich powyższych przesłanek łącznie.
Ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń powinno być interpretowane w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych, w tym celu świadczenia oraz jego charakteru gospodarczego.
W odniesieniu do przedstawionego zdarzenia przyszłego wskazać należy, że w wycieczce będą mogli uczestniczyć pracownicy UG oraz GOPS, a jej częściowe finansowanie nastąpi ze środków ZFŚS. Udział w wycieczce będzie dobrowolny.
W ocenie Wnioskodawcy, w świetle kryteriów wskazanych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt K 7/13):
1. Dobrowolność świadczenia – pracownicy będą mogli dobrowolnie zdecydować o udziale w wycieczce, co oznacza spełnienie tej przesłanki.
2. Interes i korzyść pracownika – zasadniczym celem wycieczki jest integracja pracowników oraz poprawa organizacji pracy, co leży przede wszystkim w interesie pracodawcy. Udział pracowników nie jest związany z uzyskaniem przez nich wymiernej korzyści majątkowej w postaci zaoszczędzenia wydatku, który i tak zostałby poniesiony w sposób indywidualny.
3. Indywidualnie przypisana korzyść – świadczenie nie ma charakteru indywidualnie przypisanego przysporzenia, lecz stanowi świadczenie o charakterze zbiorowym, skierowane do ogółu uprawnionych pracowników.
W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, nie zostają spełnione łącznie przesłanki warunkujące uznanie świadczenia za przychód pracownika.
Podsumowując, udział pracowników w wycieczce integracyjnej finansowanej częściowo ze środków ZFŚS, obejmującej w szczególności koszty transportu, noclegu, wyżywienia, ubezpieczenia, opieki pilota oraz biletów wstępu, nie będzie skutkował powstaniem po stronie pracowników przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT.
W konsekwencji na Pracodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o PIT ani obowiązki informacyjne wynikające z art. 39 ust. 3 ustawy o PIT.
Wnioskodawca wskazuje również, że prezentowane stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, m.in.:
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stanowi on, że:
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.
Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
W myśl art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
Zgodnie z art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:
Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
Na mocy art. 11 ust. 2b cytowanej ustawy:
Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Ponieważ za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika – to wskazać należy, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie rozumie się te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy. Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.
Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
Stosownie do art. 39 ust. 1 ww. ustawy:
Płatnicy, o których mowa w art. 32, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru. Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 74, 148 i 152-154. W informacji tej wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.
Z opisu zdarzenia w szczególności wynika, że jesteście Państwo pracodawcą, który zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych tworzy Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych. Obowiązujący Regulamin ZFŚS określa zasady i warunki korzystania ze świadczeń finansowanych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, cele, na które przeznacza się środki Funduszu, oraz osoby uprawnione do korzystania ze świadczeń i pomocy socjalnej. Państwo jako Pracodawca oraz Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej ... prowadzicie wspólną działalność socjalną na podstawie zawartego porozumienia, zgodnie z art. 9 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Środkami Funduszu administrujecie Państwo przy udziale Komisji. Uprawnionymi do korzystania z Funduszu są pracownicy zatrudnieni u Państwa lub Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej ..., niezależnie od wymiaru czasu pracy, na podstawie stosunku pracy, emeryci i renciści, których ostatnim miejscem zatrudnienia przed przejściem na emeryturę lub rentę byli Państwo lub Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej ..., członkowie rodzin osób uprawnionych, tj.: małżonkowie, dzieci własne, dzieci przysposobione oraz przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej, dzieci małżonka, wnuki i rodzeństwo do 18. roku życia pozostające na utrzymaniu osoby uprawnionej, a jeżeli kształcą się do ukończenia nauki, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25. roku życia, rodzice prowadzący wspólne gospodarstwo domowe, jeżeli pozostają na wyłącznym utrzymaniu pracownika, członkowie rodzin zmarłych pracowników, jeżeli pozostawali na ich utrzymaniu. Podstawą wspólnej działalności socjalnej jest zawarte porozumienie pomiędzy pracodawcami, wspólny regulamin Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych oraz ustawa o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Jesteście głównym organizatorem i koordynatorem wspólnej działalności socjalnej. Zarządza jej realizacją przy udziale Komisji, w skład której wchodzą Państwa pracownicy oraz Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej. Dla potrzeb gromadzenia środków na działalność socjalną utworzono jeden rachunek bankowy dla Państwa i Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, na który środki przekazywane są zgodnie z dokonanymi odpisami na ZFŚS. Realizację dyspozycji dotyczących środków zgromadzonych na rachunku bankowym prowadzą Państwo. Wypłaty świadczeń dla pracowników oraz ewidencję księgową zdarzeń prowadzą Państwo. Przyznanie świadczeń oraz ich wysokość uzależnione są od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej pracownika, a także od jego sytuacji mieszkaniowej.
Planujecie Państwo zorganizowanie wycieczki integracyjnej dofinansowanej ze środków ZFŚS. Propozycja udziału w wycieczce jest skierowana do każdego Państwa pracownika oraz GOPS, który wyrazi chęć udziału, a także do członków ich rodzin. Całkowity koszt wycieczki oraz koszt jednostkowy będą uzależnione od liczby uczestników. Organizacja wyjazdu zostanie powierzona zewnętrznej firmie. Celem wycieczki jest m.in. poznanie nowych miejsc i kultur, odpoczynek, zmniejszenie stresu, napięcia i zmęczenia psychicznego, a przede wszystkim integracja Państwa pracowników oraz GOPS, co ma przyczynić się do poprawy atmosfery pracy, zwiększenia motywacji do pracy, poprawy efektywności oraz wzmocnienia relacji między pracownikami.
Zasady tworzenia przez pracodawców zakładowego funduszu świadczeń socjalnych oraz zasady gospodarowania środkami tego funduszu określa ustawa z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 288 ze zm.).
W myśl art. 1 ust. 1 omawianej ustawy:
Ustawa określa zasady tworzenia przez pracodawców zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, zwanego dalej „Funduszem”, i zasady gospodarowania środkami tego Funduszu, przeznaczonego na finansowanie działalności socjalnej organizowanej na rzecz osób uprawnionych do korzystania z Funduszu, na dofinansowanie zakładowych obiektów socjalnych oraz na tworzenie zakładowych żłobków, klubów dziecięcych, przedszkoli oraz innych form wychowania przedszkolnego.
Zgodnie z art. 2 pkt 1 ww. ustawy:
Użyte w ustawie określenie działalność socjalna – oznacza usługi świadczone przez pracodawców na rzecz różnych form wypoczynku, działalności kulturalno-oświatowej, sportowo-rekreacyjnej, opieki nad dziećmi w żłobkach, klubach dziecięcych, sprawowanej przez dziennego opiekuna lub nianię, w przedszkolach oraz innych formach wychowania przedszkolnego, udzielanie pomocy materialnej - rzeczowej lub finansowej, a także zwrotnej lub bezzwrotnej pomocy na cele mieszkaniowe na warunkach określonych umową.
Stosownie natomiast do treści art. 2 pkt 5 tej ustawy:
Użyte w ustawie określenie osoby uprawnione do korzystania z Funduszu – oznacza pracowników i ich rodziny, emerytów i rencistów – byłych pracowników i ich rodziny oraz inne osoby, którym pracodawca przyznał, w regulaminie, o którym mowa w art. 8 ust. 2, prawo korzystania ze świadczeń socjalnych finansowanych z Funduszu.
Na mocy art. 8 ust. 2 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych:
Zasady i warunki korzystania z usług i świadczeń finansowanych z Funduszu, z uwzględnieniem ust. 1-1b, oraz zasady przeznaczania środków Funduszu na poszczególne cele i rodzaje działalności socjalnej określa pracodawca w regulaminie ustalanym zgodnie z art. 27 ust. 1 albo art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 854). Pracodawca, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa, uzgadnia regulamin z pracownikiem wybranym przez załogę do reprezentowania jej interesów.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy:
Pracodawcy mogą prowadzić wspólną działalność socjalną na warunkach określonych w umowie. Przepisy art. 8 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Odnosząc się do Państwa wątpliwości, wyjaśnienia wymaga, że z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego świadczenia”, zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 947), w którym to Trybunał dokonał ustalenia, jakie kryteria statuują nieodpłatne świadczenie do zakwalifikowania go jako przychodu z tytułu stosunku pracy.
Definiując pojęcie „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu, w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Trybunał Konstytucyjny wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia, które:
Należy też pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego, z pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych. Wskazać należy, że nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika ze stosunku pracy – gdy świadczenie to, powoduje wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia: w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy zostało spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik skorzystał z niego w pełni dobrowolnie. Zatem, pracodawca spełnił określone świadczenie na rzecz pracownika, gdy dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie.
Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to zostanie spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter przysporzenia, jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.
Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów.
W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, obiektywne kryterium – wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy pracodawca proponuje swoim pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się żadna korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skoro – jak Państwo wskazują – wycieczka ma przede wszystkim na celu integrację Państwa pracowników oraz Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, co ma przyczynić się do poprawy atmosfery pracy, zwiększenia motywacji do pracy, poprawy efektywności oraz wzmocnienia relacji między pracownikami oraz propozycja udziału w wycieczce jest dostępna dla każdego Państwa pracownika oraz Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, który wyraził chęć udziału oraz dla członków ich rodzin, to po stronie Państwa pracowników nie powstanie przysporzenie majątkowe.
W konsekwencji, w związku z dofinansowaniem z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych wycieczki integracyjnej Państwa pracownicy nie uzyskają przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu. Oznacza to, że z ww. tytułu nie powstaną również obowiązki płatnika ani obowiązki informacyjne.
Dodatkowe informacje
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe, pomimo powołania w pytaniu i we własnym stanowisku art. 39 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zamiast art. 39 ust. 1 ww. ustawy. Powyższe uznałem za oczywistą omyłkę pisarską pozostającą bez wpływu na rozstrzygnięcie.
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo