Interpretacja 0113-KDIPT2-3.4011.837.2025.4.JŚ

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych – jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 listopada 2025  r. wpłynął Pana wniosek z 3 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych przelewu środków pieniężnych od Pana żony z jej rachunku bankowego w Białorusi na Pana rachunek indywidualny w Polsce. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 7 grudnia 2025 r. (wpływ 7 grudnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan obywatelem Białorusi i od kilku lat mieszka Pan w Polsce na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy (karta pobytu czasowego). Centrum Pana interesów życiowych jest Polska – tutaj Pan mieszka, pracuje i rozlicza podatki, dlatego jest Pan polskim rezydentem podatkowym.

Pana żona, również obywatelka Białorusi, posiada kartę pobytu czasowego i mieszka z Panem w Polsce. Między Państwem obowiązuje ustawowa wspólność majątkowa małżeńska. Co roku składają Państwo wspólne zeznanie podatkowe PIT.

W 2025 r. Pana żona sprzedała mieszkanie położone w Białorusi. Środki ze sprzedaży zostały przelane z jej rachunku bankowego w Białorusi na Pana rachunek indywidualny w Polsce. W tytule przelewu znalazła się informacja „prezent” („darowizna”). Posiadają Państwo również wspólne rachunki bankowe w Polsce, lecz środki zostały przelane akurat na rachunek należący wyłącznie do Pana. Obie strony są rezydentami podatkowymi Polski i prowadzą wspólne gospodarstwo domowe.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego

Mieszkanie położone na terytorium Białorusi, które zostało sprzedane przez Pana żonę, należało do majątku wspólnego małżonków.

Zostało ono nabyte w trakcie trwania małżeństwa, w okresie obowiązywania ustawowej wspólności majątkowej.

Nie była zawierana żadna umowa majątkowa małżeńska (intercyza), która wyłączałaby wspólność ustawową, w związku z czym nieruchomość stanowiła składnik majątku wspólnego, a nie majątku osobistego Pana żony.

Intencją Pana żony nie było dokonanie przysporzenia majątkowego w Pana majątku kosztem jej majątku.

Środki pieniężne, których dotyczył przelew zatytułowany „prezent”, pochodziły ze sprzedaży mieszkania nabytego wspólnie w trakcie trwania małżeństwa, a więc stanowiły element Państwa majątku wspólnego.

Przelew został wykonany jedynie w celu przemieszczenia środków w ramach tego majątku wspólnego – z rachunku, którego właścicielem jest żona, na rachunek, którego właścicielem jest Pan – bez zamiaru dokonania darowizny.

Celem przelewu nie było wzbogacenie Pana kosztem majątku żony, lecz wyłącznie techniczne rozdysponowanie wspólnych środków pieniężnych małżonków.

Pytania

1.    Czy opisany przelew od Pana małżonki – rezydentki Polski – z rachunku bankowego w Białorusi na Pana rachunek indywidualny w Polsce, w sytuacji obowiązywania wspólności majątkowej i wspólnego rozliczania PIT, należy traktować jako darowiznę zwolnioną z podatku od spadków i darowizn zgodnie z art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn?

2.    Czy fakt, że środki znajdowały się w chwili przekazania za granicą (Białoruś), powoduje, że ustawa o podatku od spadków i darowizn nie ma zastosowania, mimo że oboje małżonkowie mają miejsce zamieszkania w Polsce?

3.    Jeżeli ustawa o podatku od spadków i darowizn nie ma zastosowania, to czy taki przelew należy potraktować jako dochód z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

4.    Czy w opisanej sytuacji powstaje jakikolwiek obowiązek podatkowy (zgłoszenie SD-Z2 lub wykazanie w zeznaniu PIT), czy też brak takiego obowiązku z uwagi na wspólność majątkową i wspólne rozliczenie podatkowe?

Niniejsza interpretacja dotyczy rozstrzygnięcia w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, natomiast w zakresie podatku od spadków i darowizn, zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pana stanowisko w sprawie

Zgodnie z art. 31 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, dochody każdego z małżonków, w tym środki pochodzące ze sprzedaży majątku osobistego, wchodzą do majątku wspólnego.

W związku z tym przekazanie środków z rachunku żony na mój rachunek indywidualny stanowi jedynie przesunięcie w ramach majątku wspólnego małżonków, a nie darowiznę w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Nawet gdyby uznać taki transfer za darowiznę, spełnione są warunki pełnego zwolnienia na podstawie art. 4a ust. 1 u.p.s.d. (darowizna między małżonkami, drogą przelewu bankowego). W konsekwencji nie powstaje żaden obowiązek podatkowy ani w podatku od spadków i darowizn, ani w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Opisany stan faktyczny nie powinien być również kwalifikowany jako przychód z innych źródeł, gdyż brak jest elementu przysporzenia majątkowego od osoby trzeciej. Transfer środków dotyczy jedynie wewnętrznego podziału majątku wspólnego małżonków.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.  Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:

• ­dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
• ­dochodów, od których zaniechano poboru podatku na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej.

W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:

Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:

1)    pieniądze i wartości pieniężne, które:

·         zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

·         zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

2)    wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:

·         świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);

·         nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym, uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednym z nich są „inne źródła”, czyli źródła inne niż wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ustawy (art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy).

Przy czym, zgodnie z art. 20 ust. 1 komentowanej ustawy:

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Zgodnie z definicją dochodu, jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

Z opisu stanu faktycznego wynika, że jest Pan obywatelem Białorusi i od kilku lat mieszka Pan w Polsce na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy (karta pobytu czasowego). Pana żona, również obywatelka Białorusi, posiada kartę pobytu czasowego i mieszka z Panem w Polsce. Centrum Pana interesów życiowych jest Polska. Pan mieszka, pracuje i rozlicza podatki, dlatego jest Pan polskim rezydentem podatkowym. Pana żona, również obywatelka Białorusi, posiada kartę pobytu czasowego i mieszka z Panem w Polsce. Między Państwem obowiązuje ustawowa wspólność majątkowa małżeńska. Co roku składają Państwo wspólne zeznanie podatkowe PIT. W 2025 r. Pana żona sprzedała mieszkanie położone w Białorusi. Środki ze sprzedaży zostały przelane z jej rachunku bankowego w Białorusi na Pana rachunek indywidualny w Polsce. W tytule przelewu znalazła się informacja „prezent” („darowizna”). Mieszkanie położone na terytorium Białorusi, które zostało sprzedane przez Pana żonę, należało do majątku wspólnego małżonków. Zostało ono nabyte w trakcie trwania małżeństwa, w okresie obowiązywania ustawowej wspólności majątkowej. Intencją Pana żony nie było dokonanie przysporzenia majątkowego w Pana majątku kosztem jej majątku. Środki pieniężne, których dotyczył przelew zatytułowany „prezent”, pochodziły ze sprzedaży mieszkania nabytego wspólnie w trakcie trwania małżeństwa, a więc stanowiły element Państwa majątku wspólnego.

Skoro – jak wskazał Pan w uzupełnieniu wniosku – przelew został wykonany jedynie w celu przemieszczenia środków w ramach majątku wspólnego – z rachunku, którego właścicielem jest żona, na rachunek, którego właścicielem jest Pan – bez zamiaru dokonania darowizny, a celem przelewu nie było wzbogacenie Pana kosztem majątku żony, lecz wyłącznie techniczne rozdysponowanie wspólnych środków pieniężnych małżonków, to wskutek omawianej czynności (przekazanie środków od Pana żony) nie uzyskał Pan faktycznie korzyści majątkowej, która mogłaby zostać potraktowana jak trwałe przysporzenie w Pana majątku. Zatem w związku z przelewem środków pieniężnych z konta Pana żony na Pana konto nie powstanie po Pana stronie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przelew ten będzie zatem dla Pana neutralny podatkowo. Nie będzie miał Pan obowiązku jego rozliczenia dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zatem Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który  obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pan sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1.