Interpretacja 0113-KDIPT2-3.4011.848.2025.3.SJ

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 16 grudnia 2025 r. (wpływ 17 grudnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca, (dalej: „Wnioskodawca” lub „Podatnik”) prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą Q. Działalność gospodarcza figuruje w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

Podatnik posiada na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nieograniczony obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”).

Działalność gospodarcza prowadzona jest od  listopada 2017 r.

Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy są usługi medyczne (praktyka lekarska ze specjalizacją radiologiczną) – zgodnie z klasyfikacją PKD oznaczona kodem: 86.22.Z.

Wnioskodawca jest podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „podatek VAT”) korzystającym ze zwolnienia podatkowego - zwolnienie przedmiotowe z podatku VAT (art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy o VAT) i zwolnienie o charakterze podmiotowym (art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT).

Jednocześnie Wnioskodawca jest udziałowcem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością X spółka z o.o. z siedzibą w ... (dalej: „Spółka” lub „X”). Spółka zarejestrowana jest w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS.

Przedmiotem działalności Spółki jest działalność usługowa w zakresie technologii informatycznych i komputerowych.

Spółka powstała dopiero w 2025 r. (data wpisu do Rejestru Przedsiębiorców KRS to marca 2025 r.). Spółka posiada pięcioro wspólników, a jej łączny kapitał zakładowy to …

Wnioskodawca jako jeden ze wspólników wniósł do tej Spółki, na pokrycie kapitału zakładowego, wkład niepieniężny (tzw. aport) wytworzony przez siebie program komputerowy.

Na potrzeby niniejszego wniosku wkład wniesiony przez Wnioskodawcę dalej nazywany będzie „Aplikacją”.

Została ona wytworzona przez Wnioskodawcę prywatnie, z pasji i zainteresowań, jako efekt samodzielnej nauki i rozwoju umiejętności programistycznych, łączonych z wiedzą zawodową z zakresu radiologii.

Projekt od początku miał charakter hobbystyczny, edukacyjny oraz incydentalnie użytkowy, a nie biznesowy. Na początkowym etapie w tworzeniu aplikacji (pierwszy ślad w repozytorium dotyczący tworzenia programu przypada na datę  lutego 2018 r.) uczestniczył brat Wnioskodawcy tworząc kod źródłowy, który jednak w maju 2022 r. przeniósł na Niego swoje prawa autorskie umową odpłatną. Wnioskodawca jednak doprowadził Aplikację do formy, w której ją wniesiono do Spółki X tworząc samodzielnie kod i modyfikując linijki kodu pierwotnie przygotowane przez Jego brata.

Sama aplikacja nigdy nie była rejestrowana jako znak towarowy, patent ani nie podlegała innym formalnym procedurom ochronnym, co potwierdza jej niekomercyjny charakter.

Aplikacja w dacie jej wykorzystywania przez Wnioskodawcę nie miała pełnej funkcjonalności, wymaganej od profesjonalnych rozwiązań medycznych.

W związku z jej prototypowym stadium nie była ona w stanie realizować swojego podstawowego celu, czyli pełnić funkcji   w myśl obowiązujących przepisów. Aplikacja, będąc w stadium prototypowym, nie generowała Elektronicznej Dokumentacji Medycznej i nie posiadała pełnej integracji z systemami rządowymi A, co samo w sobie uniemożliwiało jej uznanie za kompletny i zgodny z prawem system informatyczny — zarówno w kontekście indywidualnych praktyk lekarskich, jak i podmiotów medycznych.

Od strony funkcjonalnej brakowało między innymi możliwości wprowadzenia struktury organizacyjnej podmiotu …. Całkowicie brakowało też funkcjonalności ….

Dodatkowo aplikacja nie spełniała szeregu wymagań prawnych w zakresie …. To znaczy, że w istocie do momentu wniesienia aportem do spółki stanowiła prototyp, a nie gotowy produkt.

Zresztą nawet obecnie, już po wniesieniu aportem, Aplikacja wymaga dalszego rozwoju i nie jest w pełni gotowa do wdrożenia produkcyjnego. Wnioskodawca używał aplikacji w celach edukacyjnych (m.in. do nauki programowania, testowania funkcji, gromadzenia materiałów naukowych) oraz mogła mieć jedynie potencjalne zastosowanie w wykonywanych przez Wnioskodawcę badaniach USG jako środowisko pomocnicze do testów.

Aplikacja nigdy nie figurowała w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych prowadzonej działalności gospodarczej.

Wnioskodawca w ramach JDG prowadził zasadniczo działalność medyczną, natomiast kody PKD dotyczące IT były ujmowane wyłącznie jako poboczne. Wskazać należy, że nawet w całej historii działalności gospodarczej przychody związane z informatyką nigdy nie miały istotnego znaczenia – łączne przychody z Aplikacji w okresie kilku lat wyniosły zaledwie … PLN, co w zestawieniu z przychodami z działalności medycznej stanowiło wielkość pomijalną. W dokładnie tym samym okresie przychód ze wszystkich faktur łącznie (uwzględniając też te za aplikację) wyniósł …. Przychód z aplikacji to ok. ~1,2% całości. To znaczy, że Wnioskodawca w stosunku do Aplikacji nigdy nie przejawiał celów zarobkowych i nie był to nigdy projekt biznesowy. Przychody były wypadkową legalnego udostępnienia jej w celu dokonania testów na prawdziwych danych pacjentów).

Incydentalnie Wnioskodawca udzielał odpłatnych licencji na korzystanie z aplikacji. Nie było to jednak działanie stricte zarobkowe, lecz wynikające z wymogów prawnych (RODO, konieczność zawierania umów B2B w związku z przetwarzaniem danych medycznych zgodnie z wymogami przepisów ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 26 czerwca 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zdarzenia medycznego przetwarzanego w systemie informacji oraz sposobu i terminów przekazywania tych danych do Systemu Informacji Medycznej).

Wnioskodawca podjął takie działania po konsultacji z prawnikiem posiadającym wiedzę specjalistyczną z zakresu ochrony danych osobowych. Wnioskodawca był zatem niejako „zobowiązany” do odpłatnego udzielania licencji (i osiągania z tego tytułu przychodów) – gdyby nie wymogi wynikające z odrębnych przepisów, prawdopodobnie Wnioskodawca nie udzieliłby w ogóle odpłatnej licencji i nie osiągnął w ogóle przychodu z tego tytułu. Była to więc wypadkowa działań niezbędnych dla prac nad aplikacją.

Sprzedaż licencji ograniczyła się do  osób, przy czym łączna liczba transakcji wyniosła  w okresie od września 2022 r. do lutego 2025 r. Na ich podstawie wystawiono faktury na kwotę … PLN. Dochód z tego tytułu był minimalny – biorąc pod uwagę koszty utrzymania serwerów, domen czy certyfikatów, w rzeczywistości projekt generował stratę lub nieznaczny zysk (poniżej 1 000 PLN w całym okresie).

Sprzedaż była dokumentowana fakturami JDG i podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, natomiast w zakresie VAT Wnioskodawca korzystał ze zwolnienia podmiotowego (art. 113 ust. 1 i 9 ustawy).

Należy podkreślić, że transakcje te miały charakter incydentalny, bez prowadzenia stałego marketingu, reklamy czy aktywnego poszukiwania klientów. Licencje były w praktyce udzielane znajomym, a ich celem było raczej zabezpieczenie formalnoprawne niż generowanie dochodu.

Elementem aplikacji była strona internetowa, czyli strona główna aplikacji. To punkt wejścia do aplikacji - na stronie głównej są opisane funkcje, ogólne informacje, dostępny jest formularz kontaktowy i możliwość zalogowania się do program. Ta część aplikacji, jak i pozostałe elementy stanowią wytwór własny Wnioskodawcy. Ta część aplikacji, jak i cała aplikacja w ogóle nie była nigdy promowana, ani pozycjonowana, co koresponduje z edukacyjnym, hobbystycznym i niezarobkowym charakterem przedsięwzięcia.

Dnia  lutego 2025 r. Wnioskodawca wniósł Aplikację aportem do spółki kapitałowej. Przed wniesieniem aportu Wnioskodawca zaprzestał również sprzedaży licencji na aplikację w ramach swojej jednoosobowej działalności gospodarczej, pozostawiając dalszy jej rozwój i wszelkie obowiązki dotyczące przechowywania danych na jej przyszłym posiadaczu.

Aport miał charakter jednorazowy i nie stanowił elementu szerszej restrukturyzacji. Celem było umożliwienie dalszego rozwoju Aplikacji przez spółkę, która dysponuje odpowiednimi kompetencjami i zasobami. Od momentu aportu to Spółka X zajmuje się rozwojem i sprzedażą aplikacji, a wszelkie przychody z tego tytułu rozlicza wyłącznie ona.

To znaczy, że na dzień wnoszenia wkładu do Spółki X aplikacja była jeszcze nieukończona (nie w pełni funkcjonalna) co wynikało z hobbystycznego charakteru jej tworzenia (opisano powyżej). Fakt nieukończenia aplikacji na dzień wnoszenia wkładu nie stanowił przeszkody, gdyż to właśnie Spółka X ma zrealizować ten odrębny projekt i dopiero Spółka X ma uczynić z tego przedsięwzięcie biznesowe.

Co warto podkreślić – Wnioskodawca nigdy w przeszłości nie wnosił wkładów niepieniężnych do jakichkolwiek spółek i na chwilę obecną nie planuje podobnych działań w przyszłości. To znaczy, że modus operandi Wnioskodawcy nie opiera się na powtarzalnych czynnościach wytwarzania aplikacji i wnoszenia ich do innych podmiotów. To znaczy, że mówimy w tym przypadku o jednorazowym i incydentalnym wniesieniu jednej aplikacji do jednej spółki kapitałowej.

Aplikacja jako program komputerowy jest przedmiotem ochrony w ramach ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych.

Uzupełnienie wniosku

Jak wskazano w stanie faktycznym złożonego Wniosku – pierwotnie aplikacja powstała jako projekt prywatny (nienakierowany na jakikolwiek zysk) – był to przejaw pasji i prywatnych zainteresowań oraz owoc weryfikacji samodzielnej wiedzy Wnioskodawcy. Tworzenie aplikacji było owocem hobbystycznego programowania wraz z wiedzą zawodową Wnioskodawcy z zakresu radiologii.

Pierwsze prace Wnioskodawcy nad aplikacją rozpoczął On w roku 2018, a samo wniesienie aplikacji aportem do Spółki nastąpiło w pierwszej połowie roku 2025 r.

Pierwsze prace nad aplikacją można porównać zatem do hobbystycznego majsterkowania będącego formą spędzania czasu wolnego.

Jak wskazano w uzasadnieniu stanowiska własnego Wnioskodawcy, w Jego ocenie działał On jako „twórca” w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, ponieważ to On wytworzył ostateczną wersję aplikacji (oprogramowania), którą wniósł do spółki i firmował On swoim nazwiskiem wnoszoną aplikację.

W ocenie Wnioskodawcy, aplikacja stanowiła utwór w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Przepis ten wskazuje definicję „utworu” w rozumieniu tej ustawy i zgodnie z nią, utworem jest w szczególności program komputerowy. To znaczy, że aplikacja stworzona przez Wnioskodawcę niewątpliwie była i jest utworem w rozumieniu ww. ustawy.

Zgodnie z art. 74 ust. 1 PAIPP, programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

Wnioskodawca tworzył aplikację przy użyciu prywatnego sprzętu i oprogramowania, ponieważ profil Jego działalności gospodarczej daleki jest od tworzenia oprogramowania i jak wskazywano w stanie faktycznym wniosku, projekt ten miał charakter hobbystyczny i edukacyjny.

Aplikacja, z uwagi na brak profesjonalnych umiejętności Wnioskodawcy w zakresie programowania oraz wysoce skomplikowanych i kosztownych regulacji prawnych nie miała prawa rozwijać się jako projekt prywatny. Dodatkowo Wnioskodawca nie był w stanie rozwijać projektu z uwagi na przedmiot swojej działalności gospodarczej i główne źródło utrzymania, tj. Wnioskodawca jest lekarzem radiologiem, a projekt ten miał charakter czysto hobbystyczny.

Takie kompetencje, niezbędne nakłady pracy i kapitału była w stanie dostarczyć Spółka.

Aplikacja mogła zostać całkowicie usunięta (taki był plan) lub rozwijana wespół z profesjonalistami - taka inicjatywa przyszła z zewnątrz od potencjalnych wówczas wspólników w kontrze do usuwania aplikacji.

Spółka, która powstała jako podmiot składający się ze specjalistów (pozostali wspólnicy) posiada zasoby by ukończyć projekt i sprawić, że inicjatywa ta nie zostanie zmarnowana. To w Spółce Aplikacja zyska swoją minimalną funkcjonalność (pod względem prawnym i technicznym).

Nawet na dzień udzielania niniejszej odpowiedzi Aplikacja mimo obecności specjalistów IT w zespole nie jest ukończona w wersji produkcyjnej i nadal nie nadaje się do sprzedaży - to dodatkowo podkreśla jak wiele elementów w niej brakowało i że faktycznie nie mogła być sprzedawana jako produkt, którym miała być, a jedynie w fazie prototypu była w wąskim zakresie testowana przez Wnioskodawcę, jeszcze jako projekt prywatny.

Celem stworzenia Spółki w kontekście Aplikacji było zatem oddanie własności do kodu pozostałym wspólnikom, zebranie kapitału na pokrycie kosztów z tym związanych z rozwojem i wspólne doprowadzenie jej do wersji produkcyjnej. Spółka (po prawie 10 miesiącach od utworzenia) dopiero kończy pierwszą funkcjonalną wersję (ta planowana jest na styczeń 2026 r.), a po jej skończeniu Spółka będzie sprzedawać aplikację w swoim własnym imieniu.

Wnioskodawca nie planował by sprzedać aplikację do tej Spółki lub jakiejkolwiek spółki.

W przypadku, gdyby Spółka, do której Wnioskodawca wniósł aplikację miała ją nabyć, należałoby tę spółkę wyposażyć w odpowiedni kapitał – np. poprzez wniesienie wkładu o charakterze pieniężnym lub udzielenie spółce pożyczki – a na to Wnioskodawca, ani pozostali udziałowcy nie posiadali środków oraz nie wyrazili oni zgody na taki kształt transakcji. Wnioskodawca nie planował zatem sprzedaży Aplikacji.

Uwzględniając zasadę swobody umów wynikającą z Kodeksu cywilnego (art. 353.1. KC) i zasady wolnorynkowej gospodarki, aplikacja mogłaby być teoretycznie sprzedana innym podmiotom w drodze umowy cywilnoprawnej za wynagrodzeniem.

Szansa na sprzedaż tej Aplikacji, jako „produktu” w fazie rozwojowej jest czysto teoretyczna, z uwagi na niszowość ww. Aplikacji i zadań, które ma realizować (szczegółowo opisano powyżej), tj. niewiele podmiotów mogłoby być nią zainteresowane w obecnej – wymagającej dopracowania fazie.

Gdy Spółka dokończy Aplikację, wówczas szanse te wzrosną, ale nie jest to przedmiot niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Przeszkodą do sprzedaży Aplikacji była także jej prototypowa faza – Aplikacja była nieukończona, niekompletna i nabywca mógłby nie mieć kompetencji by ją ukończyć i nadać jej pełnię funkcjonalności. Dodatkowo istniały przeszkody natury prawnej – brak kompletnej integracji z systemami rządowymi A, brak tworzenia Elektronicznej Dokumentacji Medycznej itd. co wskazywane było w złożonym wniosku.

Wnioskodawca nie tworzy innych aplikacji, programów komputerowych ani praw majątkowych. Projekt Aplikacji był owocem hobby i prywatną inicjatywą.

Wnioskodawca jest z wykształcenia i zawodu lekarzem radiologiem i na tym się koncentruje.

Takowe działania nie były podejmowane. Wnioskodawca nie podejmował działań reklamowych ani marketingowych w jakiejkolwiek formie.

Wnioskodawca w opisie stanu faktycznego wniosku wskazał, że elementem aplikacji była strona internetowa, czyli strona główna aplikacji. To punkt wejścia do aplikacji - na stronie głównej są opisane funkcje, ogólne informacje, dostępny jest formularz kontaktowy i możliwość zalogowania się do programu. Ta część aplikacji, jak i pozostałe elementy stanowią wytwór własny Wnioskodawcy. Ta część aplikacji, jak i cała aplikacja w ogóle nie była nigdy promowana, ani pozycjonowana, co koresponduje z edukacyjnym, hobbystycznym i niezarobkowym charakterem przedsięwzięcia.

Wycena została dokonana konsensualnie przez wszystkich wspólników Spółki w oparciu o ich wiedzę, znajomość realiów rynkowych i posiadane doświadczenie.

Wnioskodawca nie otrzymał jakiegokolwiek wynagrodzenia w związku z wniesieniem wkładu niepieniężnego do Spółki. Jedynym elementem ekwiwalentności wnoszonego aportu było otrzymanie przez Wnioskodawcę udziałów w liczbie odpowiadającej wartości wnoszonej Aplikacji. Wnioskodawca nie otrzymał żadnego dodatkowego świadczenia czy wynagrodzenia (innego niż wydane udziały w Spółce) w związku z wniesieniem aportu.

Wnioskodawca otrzymał udziały w Spółce w związku z wniesieniem do niej aplikacji tytułem wkładu niepieniężnego.

Pytania

1.    Czy w opisanym stanie faktycznym wniesienie Aplikacji tytułem wkładu niepieniężnego do Spółki podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z brzmieniem art. 17 ust. 1e w zw. z art. 5a pkt 34-35 ustawy o PIT?

2.    Czy w opisanym stanie faktycznym wniesienie Aplikacji tytułem wkładu niepieniężnego do Spółki podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Niniejsza interpretacja stanowi udzielenie odpowiedzi na pytania nr 1 - w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, natomiast w zakresie podatku od towarów i usług zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, wniesienie Aplikacji tytułem wkładu niepieniężnego do Spółki nie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na treść art. 17 ust. 1e ustawy o PIT w zw. z art. 5a pkt 34-35 ustawy o PIT, zgodnie z którym nie ustala się przychodu podatkowego z tytułu wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki kapitałowej, jeżeli przedmiotem wkładu jest komercjalizowana własność intelektualna wniesiona przez podmiot komercjalizujący.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 5a pkt 34 ustawy o PIT, ilekroć w ustawie jest mowa o komercjalizowanej własności intelektualnej - oznacza to:

a)    patent, dodatkowe prawo ochronne na wynalazek, prawo ochronne na wzór użytkowy, prawo z rejestracji wzoru przemysłowego lub prawo z rejestracji topografii układu scalonego oraz prawo do uzyskania powyższych praw lub prawo z pierwszeństwa - określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 324 oraz z 2022 r. poz. 2185),

b)    autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego,

c)    równowartość udokumentowanej wiedzy (informacji) nadającej się do wykorzystania w działalności przemysłowej, naukowej lub handlowej (know-how),

d)    prawa do korzystania z praw lub wartości wymienionych w lit. a-c na podstawie umowy licencyjnej.

Jednocześnie, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych (dalej: „PAIPP”), przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór), w szczególności: program komputerowy.

Zgodnie z art. 74 ust. 1 PAIPP, programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

Skoro zatem ustawa literalnie wskazuje, iż komercjalizowaną własnością intelektualną są autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, to w ocenie Wnioskodawcy autorskie prawa majątkowe do Aplikacji będą stanowiły komercjalizowaną własność intelektualną, gdyż Aplikacja jest programem komputerowym zgodnie z treścią art. 5a pkt 34 ustawy o PIT.

Zgodnie z art. 5a pkt 35 ustawy o PIT, ilekroć w ustawie jest mowa o podmiocie komercjalizującym oznacza to twórcę uprawnionego do praw lub wartości wymienionych w pkt 34 lit. a-c, a także zawarcia umowy licencyjnej, o której mowa w pkt 34 lit. d, jeżeli wnosi do spółki kapitałowej komercjalizowaną własność intelektualną.

Przesłankami zatem jakie musi spełnić podmiot dla nadania mu przymiotu „komercjalizującego” są następujące:

1)    podmiot jest twórcą;

2)    podmiot jest uprawniony do praw lub wartości stanowiących komercjalizowaną własność intelektualną w rozumieniu pkt 34 lit. a-c, a także do zawarcia umowy licencyjnej, o której mowa w pkt 34 lit. d;

3)    podmiot wnosi do spółki kapitałowej komercjalizowaną własność intelektualną.

W związku z tym, jak powyżej zostało wykazane, iż prawa autorskie majątkowe do Aplikacji stanowią komercjalizowaną własność intelektualną, a także w stanie faktycznym jest wskazane, iż Wnioskodawca był jedynym właścicielem tych praw majątkowych i ich twórcą, a także wniósł te prawa jako aport do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, uznać należy, iż powyższe przesłanki zostały spełnione.

Oznacza to zatem, że Wnioskodawca wypełnia znaczenie pojęcia twórcy w rozumieniu art. 5a pkt 35 ustawy o PIT. Brak jest definicji legalnej pojęcia „twórcy” na gruncie ustaw podatkowych, a także utrwalonej linii orzeczniczej w tym zakresie.

W tym wypadku posiłkować należy się treścią przepisów PAIPP, gdzie w art. 8 ust. 2 wskazano, że domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu. Prawo autorskie powstaje na rzecz twórcy z mocy prawa, z faktu ustalenia i przejawienia utworu.

Wskazać należy, iż pojęcie „twórca” według definicji słownikowej oznacza «osobę, która coś tworzy, zwłaszcza w dziedzinie sztuki» lub «osoba, która jest sprawcą czegoś».

Takie rozumowanie definicji twórcy zostało przedstawione między innymi w interpretacji indywidualnej z dnia 15 września 2023 r., nr 0115-KDIT1.4011.543.2023.2.MR, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w pełni zgodził się ze stanowiskiem prezentowanym przez podatnika i też z tak rozumianą wykładnią definicji „twórcy”.

Wobec powyższego Wnioskodawca uważa, iż przysługuje Mu status twórcy w rozumieniu art. 5a ust. 35 ustawy o PIT. Wnioskodawca bowiem jest ostatecznym autorem aplikacji, która została wniesiona do Spółki X i w tym zakresie jest On jej twórcą. Analogicznie, można to porównać do sytuacji, w której producent samochodów produkuje go z części i składowych, które musiał samodzielnie skomponować, ułożyć w procesie i zmodyfikować w zakresie niezbędnym do powstania samochodu i to on jako finalny „dostawca” jest jego twórcą. To znaczy, że Wnioskodawca, który samodzielnie stworzył aplikację (samodzielnie stworzył kod źródłowy) oraz dokonał istotnych modyfikacji kodu źródłowego stworzonego przez brata, tak by jako całość Aplikacja mogła być wniesiona do Spółki X, jest jej twórcą.

Z uwagi na to, że zostały spełnione wszystkie przesłanki wyrażone w definicji z art. 5a pkt 35 ustawy o PIT uznać należy, iż Wnioskodawca jest podmiotem komercjalizującym w rozumieniu przepisów tej ustawy.

Zgodnie z art. 17 ust. 1e ustawy o PIT, nie ustala się przychodu, o którym mowa w ust. 1 pkt 9, jeżeli przedmiotem wkładu niepieniężnego do spółki kapitałowej jest komercjalizowana własność intelektualna wniesiona przez podmiot komercjalizujący.

Zakładając, że stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 i 2 zostanie uznane za prawidłowe, Wnioskodawca uważa, że czynność wniesienia przez Niego wkładu niepieniężnego do spółki z o.o. w postaci Aplikacji nie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W ust. 1 pkt 9 ww. ustawy o PIT mowa jest natomiast o przychodzie z kapitałów pieniężnych, który stanowi wartość wkładu określoną w statucie lub umowie spółki, a w razie ich braku wartość wkładu określoną w innym dokumencie o podobnym charakterze - w przypadku wniesienia do spółki albo do spółdzielni wkładu niepieniężnego; jeżeli jednak wartość ta jest niższa od wartości rynkowej tego wkładu albo wartość wkładu nie została określona w statucie, umowie albo innym dokumencie o podobnym charakterze, za przychód uważa się wartość rynkową takiego wkładu określoną na dzień przeniesienia własności przedmiotu wkładu niepieniężnego.

Z uwagi zatem na fakt, iż w ocenie Wnioskodawcy autorskie prawa majątkowe do Aplikacji są komercjalizowaną własnością intelektualną, a sam Wnioskodawca w swojej ocenie jest także podmiotem komercjalizującym, uznać należy, iż zgodnie z art. 17 ust. 1e ustawy o PIT, nie miał On obowiązku ustalania przychodu, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT, a zatem przychodu z kapitałów pieniężnych w wartości wkładu określonego umową spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

W tym zakresie Wnioskodawca swoje stanowisko opiera także na wnioskach płynących z licznych interpretacji indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w tym z interpretacji z dnia 15 września 2023 r., nr 0115-KDIT1.4011.543.2023.2.MR, w której potwierdzono, że aport programu komputerowego przez podatnika prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą nie podlega opodatkowaniu podatkiem PIT z uwagi na treść art. 17 ust. 1e ustawy o PIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy, źródłem przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych, innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.

Katalog przychodów z kapitałów pieniężnych określony został w art. 17 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z pkt 9 tego przepisu:

Przy czym, jak wynika z treści art. 5a pkt 28 ww. ustawy:

Jednocześnie, w myśl art. 17 ust. 1e ww. ustawy:

W świetle powyższych przepisów, co do zasady, w przypadku wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki u podatnika powstaje przychód z kapitałów pieniężnych. Jednakże przychód z tego tytułu nie powstanie, jeżeli:

1)    wkład wnoszony jest do spółki kapitałowej,

2)    przedmiotem wkładu jest komercjalizowana własność intelektualna,

3)    wkład wnoszony jest przez podmiot komercjalizujący.

Zgodnie z art. 4 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.):

Z kolei pojęcia: „komercjalizowana własność intelektualna” oraz „podmiot komercjalizujący” zostały zdefiniowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 5a pkt 34 ww. ustawy:

Jedną z pozycji stanowiących komercjalizowaną własność intelektualną jest autorskie prawo majątkowe do programu komputerowego. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje znaczenia tego terminu.

Art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.), stanowi że:

Z literatury tematu wynika, że:

Zgodnie natomiast z definicją zawartą w art. 5a pkt 35 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podmiotem komercjalizującym jest twórca uprawniony do praw lub wartości wymienionych w pkt 34 lit. a-c, a także zawarcia umowy licencyjnej, o której mowa w pkt 34 lit. d, jeżeli wnosi do spółki kapitałowej komercjalizowaną własność intelektualną.

Według art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

 Po myśli natomiast art. 9 cyt. powyżej ustawy:

W przedstawionym stanie faktycznym wniósł Pan aplikację aportem do spółki kapitałowej. Przed wniesieniem aportu zaprzestał Pan również sprzedaży licencji na aplikację w ramach swojej jednoosobowej działalności gospodarczej, pozostawiając dalszy jej rozwój i wszelkie obowiązki dotyczące przechowywania danych na jej przyszłym posiadaczu. Aport miał charakter jednorazowy i nie stanowił elementu szerszej restrukturyzacji. Celem było umożliwienie dalszego rozwoju Aplikacji przez spółkę, która dysponuje odpowiednimi kompetencjami i zasobami. Od momentu aportu to Spółka zajmuje się rozwojem i sprzedażą aplikacji, a wszelkie przychody z tego tytułu rozlicza wyłącznie ona.

Wobec powyższego, wniesienie przez Pana aplikacji tytułem wkładu niepieniężnego do spółki kapitałowej (sp. z o.o.) nie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w myśl art. 17 ust. 1e ustawy o PIT w zw. z art. 5a pkt 34-35 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z tym, Pana stanowisko należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej