Wnioskodawczyni, osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, jest współwłaścicielką drogi wewnętrznej wraz z czterema innymi współwłaścicielami. Właściciele dwóch sąsiednich nieruchomości posiadają służebność przejazdu i przechodu przez tę drogę, ale nie są jej współwłaścicielami. Wszystkie siedem stron planuje zawrzeć porozumienie w celu przebudowy drogi (wymiana nawierzchni z szutrowej na kostkę brukową), finansując ją w równych częściach, z bezpośrednimi…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
13 listopada 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych uczestnictwa we wspólnej inwestycji dotyczącej przebudowy drogi wewnętrznej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 30 grudnia 2025 r.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego (po uzupełnieniu)
Przedmiotem sprawy jest droga wewnętrzna w … . , stanowiąca współwłasność właścicieli pięciu sąsiadujących z drogą nieruchomości. Droga służy jako dojazd do wszystkich tych działek oraz do dwóch kolejnych nieruchomości, których właściciele mają ustanowioną służebność przejazdu i przechodu, lecz nie posiadają udziału we współwłasności gruntu.
Współwłaściciele, wspólnie z właścicielami nieruchomości uprawnionych z tytułu służebności, zamierzają wymienić nawierzchnię z szutrowej na kostkę brukową. Roboty zostały zakwalifikowane jako przebudowa drogi wewnętrznej i zgłoszone we właściwym organie administracji architektoniczno-budowlanej.
Strony planują zawrzeć porozumienie (umowę cywilnoprawną) określające zasady:
- finansowania przebudowy w równych udziałach między siedmioma uczestnikami (pięciu współwłaścicieli + dwóch użytkowników służebności),
- późniejszego utrzymania drogi na tych samych zasadach proporcjonalnych,
- bez zmiany treści ustanowionej służebności i bez wpisu do księgi wieczystej.
Płatności na rzecz wykonawcy robót mają być dokonywane bezpośrednio przez wszystkie strony porozumienia w proporcjach określonych w umowie.
W uzupełnieniu wniosku wskazano, że Wnioskodawczyni jest współwłaścicielką nieruchomości – wewnętrznej drogi dojazdowej …. – i będzie stroną planowanego porozumienia jako współwłaściciel. Jej tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości to udział we współwłasności gruntu, na którym znajduje się ta droga.
Wnioskodawczyni posiada miejsce zamieszkania w Polsce i tym samym podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (art. 3 ust. 1 i 1a ustawy o PIT). Planowana inwestycja (przebudowa drogi wewnętrznej – wymiana nawierzchni z szutrowej na brukowaną) będzie realizowana przez Wnioskodawczynię jako osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. Inwestycja ma charakter prywatny i nie jest związana z jakąkolwiek działalnością gospodarczą. Porozumienie (umowa cywilnoprawna) dotyczące przebudowy drogi zostanie zawarte przed rozpoczęciem prac pomiędzy siedmioma uczestnikami: pięcioma współwłaścicielami drogi (w tym Wnioskodawczynię) oraz dwojgiem właścicieli sąsiednich nieruchomości posiadających ustanowioną służebność drogi. Przedmiotem porozumienia będzie ustalenie zasad finansowania przebudowy drogi (oraz późniejszego jej utrzymania) – w szczególności uzgodniono równy podział kosztów przebudowy między wszystkich siedem stron. Każda ze stron pokryje bezpośrednio na rzecz wykonawcy swoją część kosztów (1/7 całości kosztów przez każdą ze stron). Umowa nie będzie przewidywać wzajemnych rozliczeń kosztów pomiędzy Wnioskodawczynią a pozostałymi uczestnikami. Oznacza to, że żadna ze stron nie będzie przekazywać pieniędzy innej stronie w ramach wyrównania wydatków; strony jedynie wspólnie poniosą uzgodnione części kosztów we własnym zakresie.
W ramach planowanego porozumienia i wspólnej inwestycji nie dojdzie do nabycia przez Wnioskodawczynię (ani inne strony) jakiejkolwiek rzeczy lub prawa majątkowego od pozostałych uczestników. W szczególności Wnioskodawczyni nie nabędzie od osób trzecich żadnych środków pieniężnych ani dodatkowych udziałów w nieruchomości.
Pytania (po uzupełnieniu)
1. Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, tj. przy wspólnym finansowaniu przebudowy prywatnej drogi wewnętrznej przez współwłaścicieli (w tym Wnioskodawczynię) oraz właścicieli nieruchomości uprawnionych z tytułu służebności, powstanie po stronie Wnioskodawczyni przychód podatkowy w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w szczególności, czy udział finansowy osób trzecich (posiadających służebność) w kosztach przebudowy drogi stanowi dla Wnioskodawczyni nieodpłatne świadczenie lub inną formę przychodu podlegającego opodatkowaniu PIT?
2. Czy planowany udział finansowy osób trzecich (właścicieli nieruchomości posiadających służebność przejazdu i przechodu) w kosztach przebudowy wspólnej drogi wewnętrznej stanowi dla Wnioskodawczyni – jako współwłaścicielki tej drogi – nabycie, w szczególności, czy można go uznać za darowiznę na rzecz Wnioskodawczyni podlegającą opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn?
Pani stanowisko w sprawie (po uzupełnieniu)
Zdaniem Wnioskodawczyni, w opisanej sytuacji nie powstanie po Jej stronie żaden przychód podatkowy w rozumieniu ustawy o PIT. Wspólne ponoszenie kosztów inwestycji przez wszystkie zainteresowane strony nie skutkuje powstaniem przysporzenia majątkowego po stronie Wnioskodawczyni.
Finansowy udział osób trzecich (właścicieli nieruchomości ze służebnością) jest w istocie realizacją ich obowiązku partycypacji w kosztach utrzymania urządzenia służącego ich nieruchomościom (drogi ze służebnością), a nie świadczeniem na rzecz Wnioskodawczyni. Brak jest zatem podstaw, aby uznać tę sytuację za uzyskanie przez Wnioskodawczynię przychodu.
W konsekwencji, opisana partycypacja finansowa nie rodzi obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych po stronie Wnioskodawczyni.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Powyższy przepis ustanawia generalną zasadę opodatkowania podatkiem dochodowym, zgodnie z którą opodatkowaniu tym podatkiem podlegają wszelkie uzyskane przez podatnika w danym roku korzyści majątkowe, z wyjątkiem tych, które na mocy ustawy wyłączone zostały z tego opodatkowania.
Na podstawie natomiast art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b (art. 12 ust. 3 ww. ustawy).
Stosownie do art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
Z kolei, zgodnie z treścią art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
Ogólna definicja przychodów, zawarta w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z uwagi na uznawanie za przychody każdej formy przysporzenia majątkowego, zarówno formy pieniężnej, jak i niepieniężnej (w tym nieodpłatnych świadczeń otrzymanych przez podatnika), stwierdzenia wymaga, że dla celów podatkowych pod pojęciem nieodpłatnego świadczenia, ukształtowanym w orzecznictwie sądowym, rozumie się te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy, niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu. Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.
Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia „nieodpłatne świadczenie”. W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt II FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn. akt II FPS 1/06 NSA, ustalił znaczenie terminu nieodpłatne świadczenie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stwierdził bowiem, że ma ono szerszy zakres niż w prawie cywilnym, ponieważ obejmuje wszelkie zjawiska o charakterze gospodarczym i zdarzenia prawne, których konsekwencją jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz gospodarcze w działalności osób prawnych, których następstwem jest nieodpłatne, czyli niezwiązane z kosztami lub inną formą świadczenia przysporzenie majątku tej osobie, mające wyraźny finansowy wymiar.
Przepis art. 10 ust. 1 ww. ustawy zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, źródłem przychodów są „inne źródła”.
W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega zatem dochód uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie których mamy do czynienia z przyrostem mienia, osiągniętym przysporzeniem majątkowym mającym konkretny wymiar finansowy. Tak więc podstawą uzyskania przychodów z innych źródeł mogą być tylko takie czynności, w wyniku których następuje po stronie osoby fizycznej przysporzenie majątkowe.
Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że jest Pani współwłaścicielką nieruchomości – wewnętrznej drogi dojazdowej – i będzie stroną planowanego porozumienia jako współwłaściciel. Tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości to udział we współwłasności gruntu, na którym znajduje się ta droga. Planowana inwestycja (przebudowa drogi wewnętrznej – wymiana nawierzchni z szutrowej na brukowaną) będzie realizowana przez Panią, jako osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. Porozumienie (umowa cywilnoprawna) dotyczące przebudowy drogi zostanie zawarte przed rozpoczęciem prac pomiędzy siedmioma uczestnikami: pięcioma współwłaścicielami drogi (w tym Panią) oraz dwojgiem właścicieli sąsiednich nieruchomości posiadających ustanowioną służebność drogi. Przedmiotem porozumienia będzie ustalenie zasad finansowania przebudowy drogi (oraz późniejszego jej utrzymania) – w szczególności uzgodniono równy podział kosztów przebudowy między wszystkich siedem stron. Każda ze stron pokryje bezpośrednio na rzecz wykonawcy swoją część kosztów (1/7 całości kosztów przez każdą ze stron). Umowa nie będzie przewidywać wzajemnych rozliczeń kosztów pomiędzy Wnioskodawczynią a pozostałymi uczestnikami. Oznacza to, że żadna ze stron nie będzie przekazywać pieniędzy innej stronie w ramach wyrównania wydatków; strony jedynie wspólnie poniosą uzgodnione części kosztów we własnym zakresie.
Pani wątpliwość budzi, czy udział finansowy osób trzecich w kosztach przebudowy wspólnej drogi stanowi dla Pani – jako współwłaściciela tej drogi – nabycie podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Na wstępie należy zauważyć, że w planowanym porozumieniu będą uczestniczyć współwłaściciele drogi oraz właściciele sąsiednich nieruchomości, którzy posiadają ustanowioną służebność drogi.
Zgodnie z art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).
W myśl art. 197 ustawy Kodeks cywilny, istnieje domniemanie, że udziały współwłaścicieli są równe.
W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma również treść art. 207 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym:
Pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów; w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną.
W myśl ww. art. 207 Kodeksu cywilnego, wydatki rozlicza się stosownie do przysługujących współwłaścicielom udziałów. O proporcji rozliczenia decyduje więc wielkość posiadanego udziału w nieruchomości.
W przedstawionym zdarzeniu przyszłym wysokość poniesionych przez współwłaścicieli drogi wydatków na remont drogi wewnętrznej będzie przyporządkowana do każdego ze współwłaścicieli nieruchomości odpowiednio w stosunku do wielkości udziałów w tej nieruchomości, jakie każdy z nich posiada, a żadna ze stron porozumienia nie będzie przekazywać pieniędzy innej stronie w ramach wyrównania wydatków.
W związku z tym, że w ramach planowanego porozumienia i wspólnej inwestycji nie dojdzie do nabycia przez Panią jakiejkolwiek rzeczy lub prawa majątkowego od pozostałych uczestników porozumienia, w szczególności nie nabędzie Pani od osób trzecich żadnych środków pieniężnych ani dodatkowych udziałów w nieruchomości, to należy stwierdzić, że partycypacja w kosztach przebudowy drogi wewnętrznej przez jej współwłaścicieli, w tym Panią, nie będzie generować powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu.
Zatem, przy wspólnym finansowaniu przebudowy prywatnej drogi wewnętrznej przez współwłaścicieli (w tym Panią) oraz właścicieli nieruchomości uprawnionych z tytułu służebności, nie powstanie po Pani stronie przychód podatkowy w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnego świadczenia lub innej formy przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Dodatkowe informacje
Przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena Pani stanowiska tylko w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (pytanie nr 1). W pozostałym zakresie wniosku, dotyczącym podatku od spadków i darowizn, podatku od czynności cywilnoprawnych oraz podatku od towarów i usług zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.
Wskazuję również, że interpretacja prawa podatkowego wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Natomiast „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jest osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej i będąca wnioskodawcą. W związku z tym, ta interpretacja dotyczy wyłącznie Pani, nie wywołuje skutków prawnych dla innych podmiotów.
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego … . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo