Interpretacja 0113-KDWPT.4011.124.2026.2.SK

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 27 kwietnia 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Status cywilny: rozwiedziona od 3 lutego 2025 r. Córka - ur. 2005 r., studentka dziennych studiów. Zamieszkuje Pani samodzielnie z córką, od października 2023 r. Pani były mąż mieszka w innym mieście, nie prowadzi Pani z byłym mężem wspólnego gospodarstwa. Córka jest obecnie studentką dziennych studiów w .... Nie uzyskuje dochodów, jej centrum życiowe po powrocie z uczelni znajduje się przy Pani. W Pani mieszkaniu ma swój pokój i rzeczy osobiste, prowadzi Pani z córką wspólne gospodarstwo domowe. Córka utrzymuje kontakt z ojcem, odwiedzając go około dwa razy w miesiącu. W związku z podejmowaniem przez córkę studiów przekazują Państwo oboje (Pani i były mąż) miesięczną sumę na jej utrzymanie podczas pobytu w .... Po powrocie córki do Pani jest ona na Pani utrzymaniu. Jednocześnie informuje Pani, że nie prowadzi Pani działalności gospodarczej, jest Pani zatrudniona na etacie i to jest Pani jedyne źródło dochodu.

Uzupełnienie stanu faktycznego

W piśmie z 27 kwietnia 2026 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku wskazała Pani, że:

1)    Oczekuje Pani wydania interpretacji indywidualnej za rok 2025.

2)    Orzeczenie sądu o rozwodzie uprawomocniło się 10 lutego 2025 r.

3)    W okresie, którego wniosek dotyczy:

a)    Tak, podlegała Pani i podlega na terytorium RP nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu;

b)    Pani jedyna córka nie otrzymywała i nie otrzymuje zasiłku (dodatku) pielęgnacyjnego ani też renty socjalnej;

c)    w stosunku do Pani ani też do Pani jedynej córki nie miały zastosowania przepisy z art 30c ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym ani też z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym i ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych;

d)    nie dotyczy;

e)    Pani pełnoletnia córka (ur. 2005 r.) zamieszkuje sama z Panią od października 2023 r., jest Pani jedyną osobą prowadzącą gospodarstwo domowe, Pani były mąż mieszka w innym mieście, nie prowadzi z Panią i córką wspólnego gospodarstwa. Córka jest obecnie studentką dziennych studiów w ..., nie uzyskuje dochodów, jej centrum życiowe po powrocie z uczelni znajduje się przy Pani. W Pani mieszkaniu ma swój pokój i rzeczy osobiste, prowadzi Pani z córką wspólne gospodarstwo domowe. Córka utrzymuje kontakt z ojcem, jedynie go odwiedzając około raz, dwa razy w miesiącu. W związku z podejmowaniem przez córkę studiów przekazują Państwo oboje (Pani i były mąż) taką samą miesięczną sumę na jej utrzymanie podczas pobytu w ..., jednak po powrocie córki do Pani mieszkania (córka nie zamieszkuje u byłego męża) jest ona na Pani wyłącznym utrzymaniu, opłaca Pani sama media, zakupuje żywność, odzież. Jednocześnie informuje Pani, że nie prowadzi Pani działalności gospodarczej, jest Pani zatrudniona na etacie i to jest Pani jedyne źródło dochodu.

Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Czy przysługuje Pani prawo do rozliczania się na preferencyjnych zasadach jako osoba samotnie wychowująca dziecko?

Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)

Uważa Pani , że w opisanym przez Panią stanie faktycznym spełnia Pani ustawowe przesłanki do skorzystania z preferencyjnego sposobu opodatkowania przewidzianego dla osób samotnie wychowujących dzieci, zgodnie z art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 6 ust. 4c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.  Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Stosownie do art. 6 ust. 4d ww. ustawy:

Art. 6 ust. 4e cytowanej ustawy stanowi, że:

Na podstawie art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z powyższego wynika, że ustawodawca uzależnił prawo do skorzystania z preferencyjnych zasad obliczania podatku dochodowego dla osób samotnie wychowujących dzieci od spełnienia łącznie następujących warunków:

·         posiadania przez rodzica lub opiekuna prawnego statusu osoby samotnie wychowującej dziecko (dzieci);

·         wychowywania przez rodzica lub opiekuna prawnego samotnie w roku podatkowym dziecka (dzieci);

·         nieuzyskiwania przez rodzica lub opiekuna prawnego i dziecko (dzieci) przychodów/dochodów, do których zastosowanie mają przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem najmu prywatnego – w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;

·         niepodlegania przez rodzica lub opiekuna prawnego i dziecko (dzieci) opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych;

·         nieuzyskiwania przez pełnoletnie dziecko przychodów/dochodów w łącznej wysokości przekraczającej dwunastokrotność kwoty renty socjalnej (z wyjątkiem przewidzianym ustawą).

Przepis art. 6 ust. 4c w związku z art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie może być odczytywany w ten sposób, że każda osoba mająca dzieci i znajdująca się w stanie wolnym określonym w tym przepisie jest osobą samotnie wychowującą dziecko.

Ustawodawca używając w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych sformułowania „Od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego” przywrócił od 1 stycznia 2022 r. do treści przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uszczegółowienie, że „jeden rodzic lub opiekun prawny” może skorzystać z preferencyjnego rozliczenia. W związku z tym, w sytuacji, w której oboje rodzice uczestniczą w procesie wychowania dziecka, żadnemu z nich nie będzie przysługiwała ta preferencja.

W tym miejscu należy jednoznacznie podkreślić, że wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, wynikającej z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.), stanowiącego, że:

Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady, muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Co więcej, zgodnie z konstrukcją i systematyką ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią wyjątek od generalnej zasady powszechności opodatkowania wyrażonej w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stąd też, korzystanie z każdej preferencji podatkowej, wymaga spełnienia warunków określonych w przepisach je konstytuujących. Tak więc, przepisy regulujące prawo do preferencyjnego rozliczenia powinny być interpretowane ściśle; niedopuszczalna jest ich interpretacja rozszerzająca.

Przepis art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia enumeratywnie osoby, którym przysługuje status osób samotnie wychowujących dzieci, odwołując się zarówno do statusu cywilnoprawnego osoby wychowującej dzieci (panna, kawaler, wdowa, wdowiec, rozwódka, rozwodnik), jak również do tego, że osoba ta musi faktycznie wychowywać dzieci samotnie. Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje – dla potrzeb jej wykładni i stosowania – samotnego wychowywania, ani nie odsyła w tym zakresie do odrębnych regulacji.

Jednocześnie przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają prawa podatnika do preferencyjnego opodatkowania jego dochodów od tego, czy przez cały rok był osobą samotnie wychowującą dziecko. Wystarczające jest zatem, aby taki stan zaistniał w ciągu roku, a nie trwał przez cały rok.

Dla ustalenia znaczenia „samotnie” oraz „wychowywać” należy zatem odwołać się w pierwszej kolejności do językowych reguł interpretacyjnych.

Zgodnie z internetowym Słownikiem Języka Polskiego PWN „wychować – wychowywać” to: (1) «zapewnić dziecku opiekę i doprowadzić je do samodzielności», (2) «przygotować kogoś do pracy w jakiejś dziedzinie». Zatem, „wychowywać” w słownikowym rozumieniu oznacza: zapewniając byt doprowadzić do osiągnięcia pełnego rozwoju psychicznego i fizycznego. Wychowywanie polega na stałym troszczeniu się o byt materialny dziecka oraz o jego rozwój emocjonalny. Wychowanie dziecka można określić jako kształtowanie osobowości dziecka poprzez kształtowanie jego samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowanie światopoglądu, systemu wartości oraz postaw emocjonalnych.

Natomiast, „samotny” to: (1) «żyjący sam, bez rodziny, przyjaciół», (2) «znajdujący się w określonej sytuacji, w określonym czasie zupełnie sam», (3) «spędzany, odbywany w pojedynkę, bez towarzystwa», (4) «znajdujący się na odludziu».

Jako osobę samotnie wychowującą dziecko, o której mowa w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co do zasady rozumie się rodzica, który faktycznie w pojedynkę w pełni lub w przeważającej mierze wychowuje dziecko bez udziału drugiego rodzica w procesie wychowawczym, stale, na co dzień troszcząc się nie tylko o byt materialny, ale także rozwój emocjonalny dziecka, tj. wykonuje wszystkie obowiązki, dzięki którym dziecko będzie wychowywane w sposób zapewniający jego prawidłowy rozwój.

Jednakże na skutek dorastania i usamodzielniania się dzieci, ich wychowanie z czasem zmienia swój charakter. Samotne wychowywanie pełnoletniego dziecka może przyjąć więc inną formę niż wychowanie dziecka małoletniego. Pełnoletnie dziecko może być na tyle dojrzałe i ukształtowane, że nie będzie wymagało stałej opieki swojego rodzica lub opiekuna prawnego. W takim przypadku samotne wychowanie sprowadzić może się do wykonywania obowiązku alimentacyjnego, tj. troszczenia się o byt materialny oraz okresowego lub doraźnego wspierania emocjonalnego, pomocy w podejmowaniu trudnych decyzji, służenia radą czy dbania o interesy dziecka.

Obowiązek alimentacyjny względem dzieci pełnoletnich, o których mowa w art. 6 ust. 4c pkt 2 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wynika wprost z przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236).

Zgodnie z art. 128 ww. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Jak stanowi art. 133 § 1 i § 3 ww. ustawy:

Istotą tak określonego obowiązku jest to, że jedna strona ma prawo żądać dostarczenia tak wskazanych środków, a druga osoba ma obowiązek je dostarczyć.

Z ww. ustawy wynika, że rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Zakres obowiązku alimentacyjnego rodziców wobec dzieci zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Dostarczanie środków utrzymania to zaspokajanie normalnych, bieżących potrzeb uprawnionego w postaci: pożywienia, ubrania, mieszkania, opału, niezbędnych przedmiotów umożliwiających przebywanie w środowisku i w rodzinie, leków, itp. Dostarczanie środków wychowania obejmuje natomiast powinność starań o zdrowie uprawnionego, o jego rozwój fizyczny i umysłowy, stworzenie możliwości zdobycia wykształcenia, zapewnienie dostępu do dóbr kultury, itp.

Z opisu sprawy wynika, że jest Pani rozwiedziona od 3 lutego 2025 r. Orzeczenie sądu o rozwodzie uprawomocniło się 10 lutego 2025 r. Pani pełnoletnia córka (ur. 2005 r.) zamieszkuje sama z Panią od października 2023 r., jest Pani jedyną osobą prowadzącą gospodarstwo domowe, Pani były mąż mieszka w innym mieście, nie prowadzi on z Panią i córką wspólnego gospodarstwa. Córka jest obecnie studentką dziennych studiów w ..., nie uzyskuje dochodów, jej centrum życiowe po powrocie z uczelni znajduje się przy Pani. W Pani mieszkaniu ma swój pokój i rzeczy osobiste, prowadzi Pani z córką wspólne gospodarstwo domowe. Córka utrzymuje kontakt z ojcem, jedynie go odwiedzając około raz, dwa razy w miesiącu. W związku z podejmowaniem przez córkę studiów przekazują Państwo oboje (Pani i były mąż) taką samą miesięczną sumę na jej utrzymanie podczas pobytu w ..., jednak po powrocie córki do Pani mieszkania (córka nie zamieszkuje u byłego męża) jest ona na Pani wyłącznym utrzymaniu, opłaca Pani sama media, zakupuje żywność, odzież. Jednocześnie informuje Pani, że nie prowadzi Pani działalności gospodarczej, jest Pani zatrudniona na etacie i to jest Pani jedyne źródło dochodu.

Zatem, odnosząc się do wychowywania pełnoletniej córki, zauważyć należy, że w opisie stanu faktycznego wskazała Pani, że córka utrzymuje kontakt z ojcem, odwiedzając go około raz, dwa razy w miesiącu oraz że w związku z podejmowaniem przez córkę studiów przekazują Państwo oboje (Pani i były mąż) taką samą miesięczną sumę na jej utrzymanie podczas pobytu w ....

Biorąc powyższe pod uwagę, w 2025 r. nie spełniała Pani obowiązku alimentacyjnego względem pełnoletniej córki samotnie, tzn. bez udziału drugiego z rodziców. Okoliczność, że dwie osoby ponoszą obowiązek alimentacyjny względem tego samego dziecka wyklucza możliwość uznania, że którakolwiek z tych osób ponosi obowiązek alimentacyjny względem pełnoletniego dziecka samotnie.

Ponadto, nie sposób uznać, że Pani były mąż nie troszczy się o byt materialny, rozwój emocjonalny córki oraz że nie uczestniczy w procesie jej wychowania. Zarówno Pani jako matka, jak i ojciec córki, współuczestniczycie w wychowaniu wspólnego dziecka, pomimo braku wspólnego zamieszkania. Fakt, że po powrocie córki z ... do Pani mieszkania (córka nie zamieszkuje u byłego męża) jest ona na Pani wyłącznym utrzymaniu, opłaca Pani sama media, zakupuje żywność, odzież, nie oznacza, że proces wychowawczy dziecka prowadzony jest tylko i wyłącznie przez Panią.

W rezultacie, w przedmiotowej sprawie nie można przyjąć, że któregokolwiek z rodziców można uznać za osobę samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji, że któremukolwiek z rodziców przysługuje prawo preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko. Preferencja ta uzależniona jest bowiem nie tylko od stanu cywilnego, ale przede wszystkim od faktycznego samotnego wychowywania dziecka.

Mając na uwadze powyższe, nie spełnia Pani warunków określonych w art. 6 ust. 4c w związku z art. 6 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zatem nie przysługuje Pani prawo do skorzystania z preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko w zeznaniu podatkowym za 2025 r.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).  

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.