Interpretacja 0113-KDWPT.4011.156.2026.1.ASZ

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

2 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)  Zainteresowany będący stroną postępowania: A

2)  Zainteresowana niebędąca stroną postępowania :B

Opis zdarzenia przyszłego

W dniu 31 lipca 2003 r. A. wraz z B. (zwani dalej łącznie: Wnioskodawcami lub Kredytobiorcami), pozostając w ustroju ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej, zawarli z Bankiem …, zwanym dalej: Bankiem, umowę kredytu budowlano-hipotecznego nr …, zwaną dalej: Umową, na podstawie której Bank zobowiązał się oddać do dyspozycji Kredytobiorcom kwotę w wysokości 56.171,52 CHF, zwaną dalej „Kredytem”, zaś Kredytobiorcy zobowiązali się do wykorzystania Kredytu zgodnie z postanowieniami Umowy, zwrotu kwoty wykorzystanego Kredytu wraz z odsetkami w terminach oznaczonych w Umowie oraz zapłaty Bankowi prowizji i innych należności wynikających z Umowy. Kredyt przeznaczony był na pokrycie części kosztów budowy domu mieszkalnego na działce Wnioskodawców...., a Wnioskodawcy zaciągnęli go jako konsumenci.

Zgodnie z Umową, wypłata Kredytu miała nastąpić w złotych polskich, zaś do wyliczenia wypłaconej kwoty stosowany miał być kurs kupna waluty Kredytu podany w Tabeli kupna/sprzedaży Banku, ogłoszony przez Bank w dniu dokonania wypłaty przez Bank. Spłata Kredytu wraz z odsetkami miała nastąpić w 240 równych miesięcznych ratach kapitałowo-odsetkowych, a rozliczenie każdej wpłaty dokonanej przez Kredytobiorców miało następować według kursu sprzedaży waluty Kredytu, podanego w Tabeli kupna/sprzedaży Banku, ogłoszonego przez Bank w dniu wpływu środków do Banku. Do rozliczania transakcji wypłat i spłat Kredytu stosowane były odpowiednio, kursy kupna/sprzedaży Banku walut zawartych w ofercie Banku.

Aneksami z 13 czerwca 2006 r. oraz 11 maja 2011 r. strony Umowy postanowiły zwiększyć kwotę Kredytu o 34.052,78 CHF. Ostatecznie łączna kwota Kredytu denominowanego do franka szwajcarskiego udzielonego Wnioskodawcom przez Bank wynosiła zatem 90.224,30 CHF.

W wykonaniu Umowy, w latach 2003-2011 Bank wypłacił Wnioskodawcom kapitał Kredytu w łącznej kwocie 255.084,09 zł.

Na skutek powzięcia informacji o zawarciu w Umowie klauzul niedozwolonych Wnioskodawcy w 2023 r. złożyli do sądu pozew o ustalenie, że Umowa jest nieważna oraz zasądzenie od Banku na rzecz Wnioskodawców kwoty 178.822,97 zł oraz 58.144,21 CHF tytułem zwrotu nienależnego świadczenia wpłaconego przez Wnioskodawców na poczet nieważnej umowy kredytu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia powyższego żądania, Wnioskodawcy wnieśli o zasądzenie od Banku na ich rzecz kwoty 16.600 CHF oraz 9.000 zł tytułem zwrotu nienależnego świadczenia stanowiącego sumę nadpłaconych przez Wnioskodawców rat kapitałowo-odsetkowych wskutek spełnienia w okresie od 11 kwietnia 2013 r. do dnia złożenia pozwu świadczeń na podstawie niedozwolonych klauzul zawartych w Umowie, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, oraz w zakresie nieobjętym okresem żądania zasądzenia świadczenia pieniężnego sformułowanego powyżej – o ustalenie, że w stosunku prawnym łączącym strony na podstawie: Umowy, od dnia złożenia pozwu na przyszłość Wnioskodawców nie wiążą postanowienia Umowy stanowiące klauzule niedozwolone, tj. §1 ust. 1, §7 ust. 1 i 3, §10 ust. 6, §12 ust. 7 i 9, §16 Umowy.

Powyższa sprawa z powództwa Wnioskodawców została zarejestrowana przez Sąd Okręgowy w …pod sygnaturą akt …. (dalej jako: Postępowanie z powództwa Wnioskodawców).

W trakcie trwania Postępowania z powództwa Wnioskodawców przed Sądem pierwszej instancji Wnioskodawcy 26 kwietnia 2024 r. spłacili Kredyt w całości, wobec czego 2 maja 2024 r. Bank wydał oświadczenie o zezwoleniu na wykreślenie hipoteki z księgi wieczystej kredytowanej nieruchomości.

W efekcie pismem z 7 listopada 2024 r. Wnioskodawcy dokonali zmiany powództwa w ten sposób, że zamiast żądań sformułowanych pierwotnie w pozwie wnieśli o zasądzenie od Banku na ich rzecz kwoty 178.822,97 zł oraz 62.248,06 CHF tytułem zwrotu nienależnego świadczenia wpłaconego przez Wnioskodawców na poczet nieważnej Umowy wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia powyższego żądania przez Sąd, Wnioskodawcy wnieśli o zasądzenie od Banku na ich rzecz kwoty 19.400 CHF oraz 14.000 zł tytułem zwrotu nienależnego świadczenia stanowiącego sumę nadpłaconych przez Wnioskodawców rat kapitałowo-odsetkowych wskutek spełnienia, w okresie od 10 września 2003 r. do 26 kwietnia 2024 r., świadczeń na podstawie niedozwolonych klauzul zawartych w Umowie, tj. §1 ust. 1, §7 ust. 1 i 3, §10 ust. 6, §12 ust. 7 i 9, §16 umowy kredytu, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie.

Wyrokiem z 26 sierpnia 2025 r. wydanym w sprawie …. Sąd Okręgowy w ….:

  I.         postanowił zamknąć rozprawę;

 II.        umorzył postępowanie w zakresie żądania ustalenia nieważności umowy kredytu budowlano - hipotecznego nr …. z dnia 31 lipca 2003 r. zawartej pomiędzy Wnioskodawcami a Bankiem oraz w zakresie żądania ewentualnego ustalenia, że w stosunku prawnym wynikającym z wymienionej umowy nie wiążą postanowienia umowne §1 ust. 1, §7 ust. 1 i 3, §10 ust. 6, §12 ust. 7 i 9 oraz §16 umowy;

III.        zasądził od pozwanego Banku na rzecz Wnioskodawców kwotę:

• 178 822,97 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 178 174,72 zł od dnia 16.01.2022 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 648,25 zł od dnia 08.12.2023 r. do dnia zapłaty,
• 62 248,06 CHF z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 43 398,58 CHF od dnia 16.01.2022 r. do dnia zapłaty, od kwoty 14 745,63 CHF od dnia 08.12.2023 r. do dnia zapłaty i od kwoty 4 103,85 CHF od dnia 18.04.2025 r. do dnia zapłaty, oddalając żądanie zapłaty odsetek od zasądzonych kwot w pozostałej części;

IV.        zasądził od Banku na rzecz Wnioskodawców kwotę 11.800,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, w tym 10.800,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

Łączna wartość świadczeń zasądzonych na rzecz Wnioskodawców w punkcie III wyroku, stanowiąca sumę kwot wpłaconych przez Wnioskodawców na rzecz Banku w wykonaniu Umowy, przy przeliczeniu CHF na PLN według kursu średniego NBP z 24 marca 2026 r., wynosi 470.442,68 zł.

Powyższy wyrok nie jest prawomocny, bowiem 21 października 2025 r. Bank wniósł apelację od powyższego wyroku, zaskarżając go w części, tj. w pkt III i IV. Na dzień sporządzenia niniejszego wniosku termin rozprawy apelacyjnej nie został jeszcze wyznaczony.

W międzyczasie, pozwem z 8 lipca 2024 r., zmienionym pismem z 23 grudnia 2024 r., Bank wniósł do Sądu Okręgowego w …. o zasądzenie od Wnioskodawców na rzecz Banku kwoty 255.084,09 zł tytułem zwrotu kapitału wypłaconego na podstawie Umowy wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w związku z nieważnością Umowy. Przedmiotowe postępowanie toczy się pod sygn. akt … (dalej jako: Postępowanie z powództwa Banku) i zostało zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia Postępowania z powództwa Wnioskodawców.

Po wydaniu wyroku przez Sąd pierwszej instancji w Postępowaniu z powództwa Wnioskodawców, Bank wystąpił do Wnioskodawców z propozycją zawarcia ugody.

Wstępnie wynegocjowany przez strony projekt ugody przewiduje m.in., że:

• Wnioskodawcy wyrażają zgodę na związanie ich postanowieniami Umowy w ich dotychczasowym brzmieniu, w szczególności tymi, które są podobne lub identyczne z postanowieniami uznawanymi przez sądy powszechne za postanowienia abuzywne (niedozwolone) lub nieważne, sprzeciwiają się ich wyłączeniu z Umowy i przywróceniu sytuacji, w której znalazłby się, gdyby te postanowienia nie zostały zawarte w Umowie, a także przywracają im skuteczność z mocą wsteczną (tj. od daty zawarcia Umowy);
• Wnioskodawcy zrzekają się, odstępują od i rezygnują z powoływania się na niedozwolony charakter jakichkolwiek postanowień Umowy lub jej nieważność, w tym w zakresie wynikającym z wyroku Sądu I instancji wydanym w Postępowaniu z powództwa Wnioskodawców;
• Z uwagi na zawartą ugodę Wnioskodawcy zobowiązują się cofnąć pozew ze zrzeczeniem się roszczeń w Postępowaniu z powództwa Wnioskodawców, zaś Bank zobowiązuje się cofnąć pozew w Postępowaniu z powództwa Banku;
• Zgodnie z informacją zawartą w księgach rachunkowych Banku, na dzień sporządzenia ugody Kredyt został spłacony w całości, a saldo zadłużenia wynosi 0 PLN;

W ramach pełnego i ostatecznego rozliczenia roszczeń stron wynikających z Umowy lub w związku z nią, Bank zobowiązuje się do zwrotu na rzecz Wnioskodawców kwoty 190.000,00 PLN w terminie 30 dni kalendarzowych od wystąpienia ostatniego ze zdarzeń:

a.    zawarcia ugody lub

b.    otrzymania przez Bank pisma procesowego Wnioskodawców dotyczącego cofnięcia pozwu w Postępowaniu z powództwa Wnioskodawców (z kserokopią potwierdzenia nadania do Sądu), lub

c.    otrzymania przez Bank pisemnej dyspozycji Wnioskodawców dotyczącej wypłaty;

• Zapłata przez Bank na rzecz Wnioskodawców ww. kwoty wynikającej z ugody będzie skutkować wygaśnięciem wzajemnych roszczeń Wnioskodawców i Banku związanych z zawarciem i wykonaniem Umowy;
• Bank poniesie koszty związane z Postępowaniem z powództwa Wnioskodawców: koszty zastępstwa procesowego Wnioskodawców w wysokości jednokrotności stawki minimalnej określonej w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie lub Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, które wynoszą 10.800,00 PLN oraz połowę opłaty sądowej od pozwu w kwocie 500,00 PLN, jak również poniesie koszty związane z Postępowaniem z powództwa Banku: koszty zastępstwa procesowego Wnioskodawców w wysokości połowy jednokrotności stawki minimalnej określonej w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie lub Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, tj. w wysokości 5.400,00 PLN, płatne przez Bank w terminie 30 dni od daty zawarcia Ugody.

Bank nie przedstawił Wnioskodawcom sposobu wyliczenia kwoty 190.000,00 zł zaproponowanej do zwrotu na ich rzecz w ramach ugody.

Kwota do wypłaty w ramach ugody (190.000,00 zł) opiewa na mniejszą wartość niż różnica pomiędzy łączną nominalną kwotą wpłaconą przez Wnioskodawców Bankowi tytułem realizacji Umowy (178 822,97 zł i 62 248,06 CHF) a kwotą udzielonego i wypłaconego przez Bank Kredytu w kwotę 255.084,09 zł (przy przeliczeniu CHF na PLN według kursu średniego NBP z 24 marca 2026 r.: 470.442,68 zł - 255.084,09 zł = 215.358,59 zł). Zatem, na podstawie Ugody Bank ma zwrócić tylko część kwoty uprzednio nadpłaconej przez Wnioskodawców ponad otrzymany kapitał Kredytu.

W projekcie Ugody nie ma mowy o umorzeniu jakichkolwiek kwot, gdyż Kredyt został spłacony w całości.

Składając pozew do sądu, Wnioskodawcy uiścili kwotę 1.000 zł tytułem opłaty od pozwu, zgodnie z art. 13a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Zarówno w Postępowaniu z powództwa Wnioskodawców, jak i w Postępowaniu z powództwa Banku, Wnioskodawców reprezentuje radca prawny, na rzecz którego, zgodnie z zawartą umową zlecenia, Wnioskodawcy zobowiązali się uiścić wynagrodzenie obejmujące m. in. równowartość zasądzonych przez Sąd lub przyznanych w ugodzie kosztów zastępstwa procesowego.

W projekcie ugody Bank nie wskazał, że kwota wypłacona w ramach Ugody będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i zostanie przez Bank wystawiony PIT-11.

Ugoda na dzień złożenia niniejszego wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej nie została podpisana przez strony.

Pytanie

Czy zapłata przez Bank na rzecz Wnioskodawców w wykonaniu wskazanej wyżej ugody, kwoty 190.000,00 zł, stanowiącej w istocie częściowy zwrot spłaconych przez Wnioskodawców rat kredytu, oraz kwoty kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, w Postępowaniu z powództwa Wnioskodawców oraz w Postępowaniu z powództwa Banku, będzie stanowić przychód po stronie Wnioskodawców i w związku z tym, czy po stronie Wnioskodawców powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. z 10 stycznia 2025 r., Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.)?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawców, zapłata przez Bank na rzecz Wnioskodawców w wykonaniu wskazanej wyżej ugody kwoty 190.000,00 zł, stanowiącej w istocie częściowy zwrot spłaconych przez Wnioskodawców rat kredytu, oraz kwoty kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, w Postępowaniu z powództwa Wnioskodawców oraz w Postępowaniu z powództwa Banku, nie będzie stanowić przychodu po stronie Wnioskodawców i w związku z tym po stronie Wnioskodawców nie powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. z 10 stycznia 2025 r., Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. z 10 stycznia 2025 r., Dz.U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega.

Stosownie do art. 9 ust 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

W świetle natomiast art 11 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6,9,10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jak wynika z powołanego przepisu ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są: pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika, tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”; pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika, tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, tj. z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być zatem tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów (obejmujący m.in. kwestię uwzględniania kosztów uzyskania przychodów dla celów ustalenia dochodu z danego źródła przychodów).

Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wśród nich ustawodawca wyodrębnił w punkcie 9 ww. przepisu „inne źródła”. Przychód podatkowy z innych źródeł powstaje, jeśli u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe, o charakterze definitywnym, co jednak nie ma miejsca w stanie faktycznym Wnioskodawców, opisanym na wstępie.

Zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (t. j. z 10 grudnia 2025 r., Dz. U. z 2026 r. poz. 38 z późn. zm.):

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe stanowiące przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy, w sytuacji zawarcia ugody zaproponowanej przez Bank w związku z wszczęciem procesu sądowego dotyczącego stwierdzenia nieważności umowy kredytowej, Wnioskodawcom zostaną de facto zwrócone środki finansowe stanowiące część spłaty kredytu dokonanej z majątku wspólnego Wnioskodawców.

W związku z powyższym, przelew środków finansowych dokonany przez Bank w wykonaniu ww. ugody nie będzie przychodem Wnioskodawców w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kwota, która ma być wypłacona przez Bank w wykonaniu ugody, mieścić się będzie w kwocie wpłaconej przez Wnioskodawców na rzecz Banku podczas spłaty kredytu hipotecznego, zatem czynność ta nie spowoduje uzyskania przysporzenia majątkowego ani wzrostu majątku Wnioskodawców. Otrzymana kwota stanowić będzie bowiem w istocie zwrot części pieniędzy, które Wnioskodawcy uprzednio uiścili na rzecz Banku, a tym samym ich uzyskanie nie będzie skutkować po stronie Wnioskodawców obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu. W konsekwencji Wnioskodawcy nie będą mieli również obowiązku wykazania ww. kwoty w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym ją otrzymają.

W kwestii opodatkowania zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z art. 98 § 1, 2-4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (t. j. z 10 października 2024 r., Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 z późn. zm.):

§1. Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).

§ 2. Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu prowadzącego postępowanie.

§ 3. Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

§ 4. Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.

Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t. j. z 1 września 2025 r., Dz.U. z 2025 r. poz. 1228):

1.    Koszty sądowe obejmują opłaty i wydatki.

2.    Do uiszczenia kosztów sądowych obowiązana jest strona, która wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym opłata sądowa oraz koszty zastępstwa procesowego) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda w postępowaniu sądowym.

Mając zatem na uwadze zwrotny charakter kosztów wygranego postępowania sądowego należy uznać, że zwrot ten nie skutkuje obowiązkiem podatkowym w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania lub przyznana na podstawie zawartej przez strony ugody nie przewyższa faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.

Na gruncie przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawcy ponieśli opłatę sądową od pozwu 1.000 zł, zaś w umowie zawartej z reprezentującym ich radcą prawnym zobowiązali się do zapłaty na jego rzecz wynagrodzenia obejmującego m. in. równowartość zasądzonych przez Sąd lub przyznanych w ugodzie kosztów zastępstwa procesowego.

Mając na uwadze powyższe, kwota kosztów procesu podlegających wypłacie na mocy ugody nie będzie przekraczać kosztów rzeczywiście poniesionych przez Wnioskodawców, a zatem nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w związku z dokonanym zwrotem po stronie Wnioskodawców nie nastąpi realne przysporzenie majątkowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.

W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.

Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

W opisie sprawy wskazali Państwo, że 31 lipca 2003 r., pozostając w ustroju ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej, zawarli Państwo z Bankiem, umowę kredytu budowlano-hipotecznego, na podstawie której Bank zobowiązał się oddać do dyspozycji Kredytobiorcom kwotę w wysokości 56.171,52 CHF. Kredyt przeznaczony był na pokrycie części kosztów budowy domu mieszkalnego na Państwa działce, a Państwo zaciągnęli go jako konsumenci. Aneksami z 13 czerwca 2006 r. oraz 11 maja 2011 r. strony Umowy postanowiły zwiększyć kwotę Kredytu o 34.052,78 CHF. Ostatecznie łączna kwota Kredytu denominowanego do franka szwajcarskiego udzielonego Państwu przez Bank wynosiła 90.224,30 CHF. W wykonaniu Umowy, w latach 2003-2011 Bank wypłacił Państwu kapitał Kredytu w łącznej kwocie 255.084,09 zł.

Na skutek powzięcia informacji o zawarciu w Umowie klauzul niedozwolonych w 2023 r. złożyli Państwo do sądu pozew o ustalenie, że Umowa jest nieważna oraz zasądzenie od Banku na Państwa rzecz kwoty 178.822,97 zł oraz 58.144,21 CHF tytułem zwrotu nienależnego świadczenia wpłaconego przez Państwo na poczet nieważnej umowy kredytu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia powyższego żądania, wnieśli Państwo o zasądzenie od Banku kwoty 16.600 CHF oraz 9.000 zł tytułem zwrotu nienależnego świadczenia stanowiącego sumę nadpłaconych przez Państwo rat kapitałowo-odsetkowych. W trakcie trwania Postępowania, 26 kwietnia 2024 r. spłacili Państwo Kredyt w całości. W efekcie, pismem z 7 listopada 2024 r. dokonali Państwo zmiany powództwa w ten sposób, że zamiast żądań sformułowanych pierwotnie w pozwie wnieśli o zasądzenie od Banku kwoty 178.822,97 zł oraz 62.248,06 CHF tytułem zwrotu nienależnego świadczenia wpłaconego przez Państwo na poczet nieważnej Umowy wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia powyższego żądania przez Sąd, wnieśli Państwo o zasądzenie od Banku kwoty 19.400 CHF oraz 14.000 zł tytułem zwrotu nienależnego świadczenia stanowiącego sumę nadpłaconych przez Państwo rat kapitałowo-odsetkowych.

Wyrokiem z 26 sierpnia 2025 r. Sąd Okręgowy umorzył postępowanie w zakresie żądania ustalenia nieważności umowy kredytu budowlano – hipotecznego. Zasądził od pozwanego Banku na Państwa rzecz kwotę:

• 178 822,97 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 178 174,72 zł od dnia 16.01.2022 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 648,25 zł od dnia 08.12.2023 r. do dnia zapłaty,
• 62 248,06 CHF z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 43 398,58 CHF od dnia 16.01.2022 r. do dnia zapłaty, od kwoty 14 745,63 CHF od dnia 08.12.2023 r. do dnia zapłaty i od kwoty 4 103,85 CHF od dnia 18.04.2025 r. do dnia zapłaty, oddalając żądanie zapłaty odsetek od zasądzonych kwot w pozostałej części.

Zasądził od Banku na Państwa rzecz kwotę 11.800,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, w tym 10.800,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

Łączna wartość świadczeń zasądzonych na Państwa rzecz, stanowiąca sumę kwot wpłaconych przez Państwo na rzecz Banku w wykonaniu Umowy wynosi 470.442,68 zł.

Powyższy wyrok nie jest prawomocny, bowiem 21 października 2025 r. Bank wniósł apelację od powyższego wyroku, zaskarżając go w części.

W międzyczasie, pozwem z 8 lipca 2024 r., zmienionym pismem z 23 grudnia 2024 r., Bank wniósł do Sądu Okręgowego o zasądzenie od Państwa na rzecz Banku kwoty 255.084,09 zł tytułem zwrotu kapitału wypłaconego na podstawie Umowy wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w związku z nieważnością Umowy.

Bank wystąpił do Państwa z propozycją zawarcia ugody. Wstępnie wynegocjowany przez strony projekt ugody przewiduje m.in., że:

• wyrażają Państwo zgodę na związanie ich postanowieniami Umowy w ich dotychczasowym brzmieniu, w szczególności tymi, które są podobne lub identyczne z postanowieniami uznawanymi przez sądy powszechne za postanowienia abuzywne (niedozwolone) lub nieważne, sprzeciwiają się ich wyłączeniu z Umowy i przywróceniu sytuacji, w której znalazłby się, gdyby te postanowienia nie zostały zawarte w Umowie, a także przywracają im skuteczność z mocą wsteczną (tj. od daty zawarcia Umowy);
• zrzekają się Państwo, odstępują od i rezygnują z powoływania się na niedozwolony charakter jakichkolwiek postanowień Umowy lub jej nieważność, w tym w zakresie wynikającym z wyroku Sądu I instancji wydanym w Postępowaniu z Państwa powództwa;
• Z uwagi na zawartą ugodę zobowiązują się Państwo cofnąć pozew ze zrzeczeniem się roszczeń w Postępowaniu z Państwa powództwa, zaś Bank zobowiązuje się cofnąć pozew w Postępowaniu z powództwa Banku;
• Zgodnie z informacją zawartą w księgach rachunkowych Banku, na dzień sporządzenia ugody Kredyt został spłacony w całości, a saldo zadłużenia wynosi 0 PLN;
• W ramach pełnego i ostatecznego rozliczenia roszczeń stron wynikających z Umowy lub w związku z nią, Bank zobowiązuje się do zwrotu na Państwa rzecz kwoty 190.000,00 PLN;
• Zapłata przez Bank na Państwa rzecz ww. kwoty wynikającej z ugody będzie skutkować wygaśnięciem wzajemnych roszczeń Państwa i Banku związanych z zawarciem i wykonaniem Umowy;
• Bank poniesie koszty związane z Postępowaniem z Państwa powództwa: koszty zastępstwa procesowego, które wynoszą 10.800,00 PLN oraz połowę opłaty sądowej od pozwu w kwocie 500,00 PLN, jak również poniesie koszty związane z Postępowaniem z powództwa Banku: koszty zastępstwa procesowego, tj. w wysokości 5.400,00 PLN.

Bank nie przedstawił sposobu wyliczenia kwoty 190.000,00 zł zaproponowanej do zwrotu na Państwa rzecz w ramach ugody. Kwota do wypłaty w ramach ugody (190.000,00 zł) opiewa na mniejszą wartość niż różnica pomiędzy łączną nominalną kwotą wpłaconą przez Państwo Bankowi tytułem realizacji Umowy (178 822,97 zł i 62 248,06 CHF) a kwotą udzielonego i wypłaconego przez Bank Kredytu w kwotę 255.084,09 zł (przy przeliczeniu CHF na PLN według kursu średniego NBP z 24 marca 2026 r.: 470.442,68 zł - 255.084,09 zł = 215.358,59 zł). Zatem, na podstawie Ugody Bank ma zwrócić tylko część kwoty uprzednio nadpłaconej przez Państwo ponad otrzymany kapitał Kredytu. W projekcie Ugody nie ma mowy o umorzeniu jakichkolwiek kwot, gdyż Kredyt został spłacony w całości.

Ugoda na dzień złożenia niniejszego wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej nie została podpisana przez strony.

Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 ustawy Kodeks cywilny. Zgodnie z tym przepisem:

Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami. Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.

Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).

W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z pozostałej części długu.

Wobec powyższego, skoro jak wskazali Państwo we wniosku - kwota ugody wynosząca 190.000,00 zł będzie stanowiła zwrot części kwoty uprzednio nadpłaconej przez Państwo ponad otrzymany kapitał Kredytu, to stwierdzam, że zwrot ten nie będzie stanowił dla Państwa przychodu.

Czynność ta nie spowoduje uzyskania przez Państwa przysporzenia majątkowego, wzrostu Państwa majątku. Otrzymana przez Państwa kwota będzie stanowiła zwrot własnych pieniędzy, które nienależnie wpłacili Państwo wcześniej do banku.

Pieniądze te nie będą Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i ich uzyskanie nie będzie skutkować po Państwa stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconej przez bank kwoty.

Przechodząc do Państwa wątpliwości dotyczących zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wskazać należy, że zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 468 ze zm.):

Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy:

Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:

Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:

W tym miejscu wyjaśniam, że zgodnie z przepisem art. 95 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny:

Na podstawie art. 96 ww. ustawy:

W myśl art. 104 ustawy Kodeks postępowania cywilnego:

Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 959 ze zm.):

W myśl natomiast art. 5 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:

Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.

Z opisu sprawy wynika, że kwota, którą Państwo otrzymacie tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego będzie stanowiła częściowy zwrot faktycznie poniesionych kosztów z własnych środków pieniężnych.

Skoro kwota zwrotu będzie stanowić zwrot poniesionych przez Państwa wydatków i nie będzie przewyższać kosztów faktycznie przez Państwa poniesionych, to zwrot ten nie będzie stanowić po Państwa stronie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Wobec powyższego, Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Należy zastrzec, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu sprawy i własnego stanowiska, które nie były przedmiotem pytania.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622), opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Należy wskazać, że przy wydawaniu interpretacji organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Państwa w zakresie przedstawionego zdarzenia przyszłego.

Wyjaśnić również należy, że Organ wydając interpretacje w trybie ww. przepisu, nie odnosi się do kwot i nie dokonuje wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu, zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

•  (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
• Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.