Interpretacja 0113-KDWPT.4011.266.2026.2.IS

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 10 czerwca 2026 r. (wpływ 12 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Przedmiotem niniejszego wniosku jest ocena skutków podatkowych planowanej przez Panią sprzedaży udziału w lokalu mieszkalnym położonym w ….

Od 2010 r. była Pani współwłaścicielką lokalu mieszkalnego położonego w .. wraz z mężem. Po śmierci męża w 2015 r. udział należący do zmarłego został nabyty w drodze dziedziczenia ustawowego przez Panią oraz Pani dwie córki.

… marca 2025 r. zawarła Pani z jedną z córek umowę dożywocia, na podstawie której przeniosła Pani na córkę przysługujący Pani udział w nieruchomości w zamian za zapewnienie Pani dożywotniego utrzymania i opieki. W 2025 r. Pani stan zdrowia uległ pogorszeniu, co skutkowało koniecznością zapewnienia Pani stałej opieki. W związku z tym Pani centrum życiowe zostało przeniesione do …. W konsekwencji lokal mieszkalny przestał pełnić funkcję mieszkaniową i stał się zbędny z punktu widzenia Pani aktualnych potrzeb życiowych.

… marca 2026 r. wraz z córką złożyła Pani przed notariuszem zgodne oświadczenie o rozwiązaniu umowy dożywocia. Rozwiązanie umowy nastąpiło bez jakichkolwiek spłat, dopłat lub innych świadczeń wzajemnych.

Czynność ta miała charakter wyłącznie restytucyjny i prowadziła do przywrócenia stanu prawnego sprzed zawarcia umowy dożywocia, bez powstania jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego po którejkolwiek ze stron. Zamierza Pani sprzedać swój udział w nieruchomości wraz z pozostałymi współwłaścicielkami.

Pani wątpliwość dotyczy wyłącznie tego, czy dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych rozwiązanie umowy dożywocia skutkuje nową datą nabycia udziału przez Panią.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

12  czerwca 2026 r. udzieliła Pani odpowiedzi na pytania zawarte w wezwaniu:

Pytanie 1) Czy podlega Pani na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu?

Odpowiedź: Informuje Pani, że podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium RP.

Pytanie 2) Jaka jest forma prawna lokalu mieszkalnego, o którym mowa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (np. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, (inny – jaki?))?

Odpowiedź: Jest Pani współwłaścicielem lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość posiadającą księgę wieczystą.

Pytanie 3) Czy w wyniku rozwiązania umowy o dożywocie zostało na Panią ponownie przeniesione prawo własności udziału w przedmiotowej nieruchomości?

Odpowiedź: Tak, w wyniku rozwiązania umowy o dożywocie zostały ponownie przeniesione prawa własności, bez jakichkolwiek spłat, dopłat lub innych świadczeń wzajemnych.

Pytanie 4) Na podstawie jakich przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.) nastąpiło rozwiązanie umowy dożywocia z 21 marca 2026 r.?

Odpowiedź: Rozwiązanie umowy o dożywocie zostało dokonane za zgodnym porozumieniem stron w formie aktu notarialnego, z zachowaniem formy wymaganej dla jej zawarcia.

Pytanie 5) Jaki charakter miało to rozwiązanie? W szczególności, czy zwrotne przeniesienie własności udziałów w nieruchomości nastąpiło umową sprzedaży, darowizny bądź inną (jaką?)? Należy to wyjaśnić.

Odpowiedź: Rozwiązanie umowy o dożywocie miało charakter restytucyjny i prowadziło do przywrócenia stanu istniejącego przed jej zawarciem. Czynność ta nie stanowiła darowizny ani sprzedaży. Nastąpiło zwrotne przeniesienie udziałów w nieruchomości bez jakichkolwiek spłat, dopłat lub innych świadczeń pomiędzy stronami.

Pytanie 6) Kiedy – (należy wskazać przybliżoną datę) – nastąpi sprzedaż Pani udziału w nieruchomości?

Odpowiedź: Sprzedaż lokalu mieszkalnego przewiduje Pani z końcem 2026 r. lub początek 2027 r. wstępnie do marca 2027 r. Nie jest Pani w stanie określić dokładnej daty, gdyż to zależy od zainteresowania lokalem mieszkalnym potencjalnych kupujących. Generalnie zakłada Pani, że będzie to najpóźniej do marca 2027 r.

Pytanie 7) Czy sprzedaż przez Panią w 2025 r. udziału w nieruchomości nastąpi w wykonywaniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592)?

Odpowiedź: Nie prowadzi Pani działalności gospodarczej jak również nie będzie Pani jej prowadziła.

Pytanie

Czy planowana przez Panią sprzedaż udziału w nieruchomości, po uprzednim rozwiązaniu umowy dożywocia bez świadczeń wzajemnych, będzie skutkowała powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, czy też za datę nabycia udziału należy uznać pierwotne daty jego nabycia, tj. 2010 r. oraz 2015 r.?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie planowana sprzedaż udziału w nieruchomości nie będzie skutkowała powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ rozwiązanie umowy dożywocia nie stanowi nowego nabycia nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT.

Zarówno rozwiązanie umowy dożywocia, jak i późniejsza sprzedaż nieruchomości stanowią  dwa odrębne i niezależne zdarzenia prawne, których nie można utożsamiać ani łączyć w sposób prowadzący do sztucznego kreowania nowej daty nabycia nieruchomości dla celów podatkowych. Rozwiązanie umowy dożywocia zostało dokonane w formie zgodnych oświadczeń stron przed notariuszem, bez jakichkolwiek spłat, dopłat lub innych świadczeń wzajemnych. Czynność ta miała charakter wyłącznie restytucyjny i prowadziła jedynie do przywrócenia stanu prawnego sprzed jej zawarcia. Nie doszło tym samym do powstania nowego prawa majątkowego ani do jakiegokolwiek realnego przysporzenia ekonomicznego po Pani stronie.

W konsekwencji czynność ta nie może zostać uznana za „nabycie” nieruchomości w rozumieniu przepisów prawa podatkowego, lecz stanowi wyłącznie odtworzenie uprzedniego stanu prawnego. Pojęcie „nabycia” na gruncie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, powinno być interpretowane zgodnie z jego rzeczywistym znaczeniem ekonomicznym, a nie wyłącznie przez pryzmat formalnego skutku cywilnoprawnego.

Dla powstania obowiązku podatkowego konieczne jest realne przysporzenie majątkowe po stronie podatnika.

W niniejszej sprawie takie przysporzenie nie wystąpiło. Rozwiązanie umowy dożywocia nie zwiększyło Pani majątku, lecz jedynie odtworzyło stan istniejący przed zawarciem tej umowy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy ocenie skutków podatkowych decydujące znaczenie ma rzeczywisty skutek ekonomiczny czynności, a nie jej forma cywilnoprawna. NSA konsekwentnie wskazuje, że: pojęcie „nabycia” należy wiązać z realnym przysporzeniem majątkowym, brak zmiany sytuacji ekonomicznej podatnika wyłącza powstanie zdarzenia podatkowego, czynności o charakterze restytucyjnym nie mogą być traktowane jako nowe nabycie.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w szczególności w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: II FSK 2056/18, II FSK 2419/14, II FSK 692/21.

W orzeczeniach tych podkreślono, że czynności prowadzące wyłącznie do przywrócenia poprzedniego stanu prawnego, bez realnego wzbogacenia którejkolwiek ze stron, pozostają neutralne podatkowo w zakresie ustalania momentu nabycia nieruchomości.

Tożsame stanowisko zostało również zaprezentowane w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 lutego 2026 r., sygn. 0112-KDSL1-1.4011.777.2025.4.DS, w której wskazano, że rozwiązanie umowy dożywocia bez rozliczeń majątkowych, mające charakter restytucyjny, nie skutkuje nowym nabyciem nieruchomości dla celów podatku dochodowego.

W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, że rozwiązanie umowy dożywocia wyznacza nową datę nabycia nieruchomości. Datami dla celów podatkowych pozostają wyłącznie pierwotne momenty uzyskania prawa własności, tj.: 2010 r. - w zakresie pierwotnie posiadanego udziału, 2015 r. - w zakresie udziału nabytego w drodze dziedziczenia.

Oznacza to, że planowana przez Panią sprzedaż udziału w nieruchomości nie stanowi źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na upływ pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT.

Jednocześnie ewentualny podział środków uzyskanych ze sprzedaży pomiędzy współuprawnione osoby nie stanowi darowizny ani innego nieodpłatnego świadczenia. Środki te odpowiadają wartości udziałów w nieruchomości wynikających z tytułu spadkobrania i współwłasności, a ich rozliczenie ma charakter wyłącznie ekwiwalentny.

W konsekwencji dochodzi jedynie do realizacji przysługujących praw majątkowych, a nie do nieodpłatnego przysporzenia, co wyłącza zastosowanie przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT poprzez jego wykładnię oderwaną od ekonomicznego sensu pojęcia „nabycia” oraz sprzeczną z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych.

W świetle powyższego należy jednoznacznie uznać, że planowana przez Panią sprzedaż udziału w nieruchomości pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Wyjaśnić należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że od 2010 r. wraz z mężem była Pani współwłaścicielką lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość posiadającą księgę wieczystą. Po śmierci męża w 2015 r. udział należący do zmarłego został nabyty w drodze dziedziczenia ustawowego przez Panią oraz Pani dwie córki. … marca 2025 r. zawarła Pani z jedną z córek umowę dożywocia, na podstawie której przeniosła Pani na córkę przysługujący Pani udział w nieruchomości w zamian za zapewnienie Pani dożywotniego utrzymania i opieki. … marca 2026 r. wraz z córką złożyła Pani przed notariuszem zgodne oświadczenie o rozwiązaniu umowy dożywocia. Rozwiązanie umowy nastąpiło bez jakichkolwiek spłat, dopłat lub innych świadczeń wzajemnych. W wyniku rozwiązania umowy o dożywocie zostały ponownie przeniesione prawa własności, bez jakichkolwiek spłat, dopłat lub innych świadczeń wzajemnych. Rozwiązanie umowy o dożywocie zostało dokonane za zgodnym porozumieniem stron w formie aktu notarialnego, z zachowaniem formy wymaganej dla jej zawarcia. Czynność ta miała charakter wyłącznie restytucyjny i prowadziła do przywrócenia stanu prawnego sprzed zawarcia umowy dożywocia, bez powstania jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego po którejkolwiek ze stron. Zamierza Pani sprzedać swój udział w nieruchomości wraz z pozostałymi współwłaścicielkami. Sprzedaż lokalu mieszkalnego przewiduje Pani z końcem 2026 r. lub początek 2027 r. wstępnie do marca 2027 r. Nie jest Pani w stanie określić dokładnej daty, gdyż to zależy od zainteresowania lokalem mieszkalnym potencjalnych kupujących. Generalnie zakłada Pani, że będzie to najpóźniej do marca 2027 r.

Zatem, rozstrzygając, czy w niniejszej sprawie przeniesienie prawa własności nieruchomości na podstawie aktu notarialnego o rozwiązaniu umowy dożywocia – stanowi nabycie tej nieruchomości w rozumieniu ww. przepisu – należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071, ze zm.).

Zgodnie z art. 908 § 1 Kodeksu cywilnego:

Jak wynika z przywołanego przepisu – przez umowę o dożywocie właściciel nieruchomości zobowiązuje się przenieść jej własność na nabywcę, nabywca zaś zobowiązuje się zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie, pomoc i pielęgnację. Umowa o dożywocie jest zatem umową zobowiązującą i wzajemną.

Natomiast stosownie do art. 910 § 1 Kodeksu cywilnego:

W myśl art. 910 § 2 Kodeksu cywilnego:

Powyższe oznacza, że nabywca nieruchomości pomimo nałożonych zobowiązań wynikających z ustanowionego dożywocia nie jest ograniczony w rozporządzaniu nabytą nieruchomością i może ją zbyć.

Niewątpliwie umowa o dożywocie jest jedną z form zbycia nieruchomości (przeniesienia własności). Zgodnie z brzmieniem art. 908 Kodeksu cywilnego treść umowy o dożywocie polega na tym, iż jedna ze stron przenosi na drugą własność nieruchomości, druga zaś zobowiązuje się w zamian za to do dożywotniego utrzymania zbywcy.

Przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie następuje z jednoczesnym obciążeniem tej nieruchomości prawem dożywocia, do którego to obciążenia stosuje się odpowiednio przepisy o prawach rzeczowych ograniczonych (art. 910 § 1 Kodeksu cywilnego). Z istoty prawa dożywocia jako prawa do uzyskania przez dożywotnika (zbywcy nieruchomości lub osoby mu bliskiej) dożywotniego utrzymania wynika, iż zakres związanych z tym obowiązków nabywcy powinien sięgać tak daleko, aby uprawniony nie był zmuszony poszukiwać dodatkowo środków utrzymania z innych źródeł. Oznacza to, że w zamian za przeniesienie własności nieruchomości dożywotnik w ramach dożywotniego utrzymania otrzymuje określone świadczenia także o charakterze majątkowym mające zaspokoić jego potrzeby życiowe.

W tym znaczeniu zbycie nieruchomości w drodze dożywocia jest zbyciem na podstawie umowy nie tylko wzajemnej, ale także odpłatnej (ekwiwalentnej), przy którym otrzymywane przez dożywotnika (zbywcę lub osobę mu bliską) środki utrzymania stanowią odpłatę za zbytą nieruchomość. Z kolei odpłatne czynności prawne charakteryzują się tym, że każda ze stron uzyskuje jakąś korzyść majątkową, niekoniecznie w postaci pieniężnej: mogą to być także świadczenia innego rodzaju (usługi, rzeczy, wierzytelności, inne prawa), byleby dały się określić w pieniądzu.

Dla ustalenia charakteru umowy o dożywocie istotne są dalsze regulacje kodeksowe tej instytucji, a mianowicie art. 913 § 1 i § 2 ww. Kodeksu:

W wypadkach wyjątkowych sąd może na żądanie zobowiązanego lub dożywotnika, jeżeli dożywotnik jest zbywcą nieruchomości, rozwiązać umowę o dożywocie.

Potwierdzają bowiem one odpłatność umów o dożywocie. Stanowią, że jeżeli z jakichkolwiek powodów wytworzą się między dożywotnikiem a zobowiązanym takie stosunki, że nie można wymagać od stron, żeby pozostawały nadal w bezpośredniej ze sobą styczności, sąd na żądanie jednej z nich zamieni wszystkie lub niektóre uprawnienia objęte treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę odpowiadającą wartości tych uprawnień.

Rzeczowe skutki rozwiązania umowy o dożywocie należy wobec tego ocenić kierując się treścią regulacji Tytułu XXXIV, Działu II Kodeksu cywilnego. Skoro zawarcie umowy o dożywocie powoduje przeniesienie własności nieruchomości z jednoczesnym obciążeniem nieruchomości prawem dożywocia, to niewątpliwie w takim przypadku dochodzi do zbycia nieruchomości. Z takim samym skutkiem mamy do czynienia w sytuacji odwrotnej, gdy następuje dobrowolne rozwiązanie umowy o dożywocie, wówczas z jednej strony następuje przeniesienie własności nieruchomości z powrotem na dożywotnika, a z drugiej strony ma miejsce wygaśnięcie prawa dożywocia. Rozwiązanie umowy rodzi więc skutek rzeczowy w postaci przeniesienia własności nieruchomości na dożywotnika, co niewątpliwie należy potraktować jako nabycie przez niego nieruchomości.

To z kolei oznacza, że termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy liczyć od końca roku, w którym doszło do rozwiązania umowy o dożywocie i przeniesienia prawa własności nieruchomości na dożywotnika. Z tym dniem następuje bowiem ponowne nabycie przez niego własności nieruchomości.

W konsekwencji, rozwiązanie 21 marca 2026 r. umowy o dożywocie, wywarło skutek w postaci ponownego nabycia przez Panią nieruchomości. W związku z tym, datą ponownego nabycia przez Panią własności nieruchomości jest data rozwiązania umowy o dożywocie. Zatem, bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy liczyć od końca 2026 r.

Uwzględniając powyższe, upływ pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nastąpi po 31 grudnia 2031 r.

Odpłatne zbycie ww. nieruchomości przed upływem pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie, stanowić będzie dla Pani źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W takiej sytuacji będzie Pani zobowiązana do opodatkowania tej sprzedaży podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie bowiem do art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 30e ust. 2 ww. ustawy:

W myśl art. 30e ust. 5 ww. ustawy:

Stosownie do treści art. 19 ust. 1 powołanej ustawy:

Ponieważ pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy stosować językowe (potoczne) rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja sprzedaży mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością).

Można do takich kosztów zaliczyć m.in. związane ze zbyciem koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości, koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości, wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, opłatę notarialną, podatek od czynności cywilnoprawnych, opłatę sądową. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym odpłatnym zbyciem musi istnieć zatem związek przyczynowo–skutkowy.

W myśl art. 22 ust. 6c ww. ustawy:

Stosownie do art. 22 ust. 6d ustawy:

Zgodnie z art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak wynika z powyższych przepisów, podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości określonym zgodnie z art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c, 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tak obliczony dochód podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do treści art. 30e ust. 4 ww. ustawy:

Z kolei, jak stanowi art. 30e ust. 5 ww. ustawy:

Ponadto art. 45 ust. 1a pkt 3 ww. ustawy wskazuje, że:

W konsekwencji, sprzedaż przedmiotowej nieruchomości, dokonana z końcem 2026 r. lub na początku 2027 r. wstępnie do marca 2027 r. - w związku ze wskazaniem wymaganego okresu 5 lat, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, spowoduje, że będzie Pani zobowiązana do złożenia zeznania podatkowego oraz zapłaty 19% podatku dochodowego od osób fizycznych, na zasadach określonych w art. 30e ww. ustawy.

Zatem, Pani stanowisko uznałem za nieprawidłowe

Dodatkowe informacje

Podkreślamy, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Należy wskazać, że przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonaliśmy wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe są zgodne ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie się różnić od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pani w zakresie przedstawionego zdarzenia przyszłego.

Końcowo - odnosząc się do powołanych tez wyroków Sądów Administracyjnych - wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatników podjętych w określonym stanie faktycznym i są wiążące tylko w tych sprawach. Dlatego, stosownie do art. 87 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i tym samym nie mogą być wiążące dla Organu wydającego interpretację indywidualną.

Natomiast, w odniesieniu do powołanej przez Panią interpretacji indywidualnej, tut. Organ stwierdza, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). 

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.