Interpretacja 0113-KDWPT.4011.397.2026.1.IS

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Rodzice Wnioskodawcy (ojciec i matka) zawarli z firmą deweloperską umowę deweloperską na wybudowanie i przeniesienie własności lokalu mieszkalnego. Zgodnie z harmonogramem płatności wynikającym z umowy, rodzice Wnioskodawcy uiścili już na rzecz dewelopera 100% ceny za przedmiotowy lokal mieszkalny oraz uregulowali wszelkie inne zobowiązania finansowe związane z tą umową. Obecnie rodzice planują przenieść na Wnioskodawcę (swojego zstępnego - syna) ogół praw i obowiązków wynikających z wyżej wymienionej umowy deweloperskiej. Przeniesienie to nastąpi w drodze nieodpłatnej cesji wierzytelności. Strony traktują tę czynność jako darowiznę praw majątkowych. Czynność prawna zostanie dokonana w formie aktu notarialnego. W wyniku zawarcia umowy cesji Wnioskodawca nie przejmie na siebie żadnych długów ani ciężarów wobec dewelopera, ponieważ całość kosztów została już przez cedentów (rodziców) uregulowana. Wnioskodawca nabędzie wyłącznie wierzytelność (aktywo), tj. zawarcia umowy przenoszącej własność tego lokalu na Wnioskodawcę.

Pytanie

Czy nieodpłatna cesja praw i obowiązków z umowy deweloperskiej (darowizna praw majątkowych), zawarta w formie aktu notarialnego pomiędzy rodzicami a Wnioskodawcą (synem), skutkuje dla Wnioskodawcy powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (PIT)?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, nabycie praw majątkowych w drodze nieodpłatnej cesji umowy deweloperskiej, traktowanej jako darowizna, nie rodzi obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT). Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 wyżej wymienionej ustawy o PIT, przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie stosuje się do przychodów podlegających przepisom o podatku od spadków i darowizn. Nabycie przez Wnioskodawcę praw z w pełni opłaconej umowy deweloperskiej tytułem darnym wyczerpuje znamiona umowy darowizny określonej w art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego. Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. W opisanym zdarzeniu przyszłym rodzice Wnioskodawcy (darczyńcy) bezpłatnie przenoszą na Wnioskodawcę (obdarowanego) swoje prawa majątkowe. Ponieważ nabycie praw majątkowych w drodze darowizny jest czynnością podlegającą przepisom ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 596), to na mocy art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, transakcja ta jest całkowicie wyłączona z zakresu opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, po stronie Wnioskodawcy nie powstanie przychód na gruncie ustawy o PIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Zatem, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.

Jak wynika z przywołanego przepisu, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje zasadę powszechności opodatkowania. Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał przy tym na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania, uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. Katalog źródeł przychodów, do których kwalifikuje się przychody danego rodzaju został wymieniony w art. 10 ust. 1 ww. ustawy.

Niezależnie od powyższego, w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, w art. 2, przewidziane zostały sytuacje, w których uzyskanie korzyści majątkowej mieszczącej się w definicji przychodu nie spowoduje powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:

Przepis ten dotyczy sytuacji podatników osiągających dochód (przychód), który został przez nich uzyskany na podstawie jednego z tytułów wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Jego rolą jest zapobieżenie sytuacji, w której to samo przysporzenie majątkowe powodowałoby powstanie obowiązku podatkowego w dwóch podatkach, czego skutkiem byłoby podwójne opodatkowanie tego samego przysporzenia majątkowego.

Stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn  (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 478):

Darowizna jest instytucją regulowaną przepisami zawartymi w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:

Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego bez ekwiwalentu i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie to ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Do zawarcia umowy darowizny, podobnie jak każdej innej umowy, niezbędne jest zgodne oświadczenie woli złożone przez obie strony umowy. Umowa darowizny dochodzi do skutku dopiero z chwilą złożenia oświadczenia woli obdarowanego o przyjęciu darowizny. Przedmiotem darowizny mogą być zarówno rzeczy, jak i prawa majątkowe.

Natomiast wierzytelność jest to przysługujące wierzycielowi wobec dłużnika uprawnienie do żądania spełnienia świadczenia z określonego stosunku zobowiązaniowego. Wierzytelność stanowi więc podstawę roszczeń kierowanych wobec drugiej strony stosunku obligacyjnego. Jest to swego rodzaju prawo podmiotowe istniejące po stronie wierzyciela, składające się z szeregu uprawnień węższych, funkcjonalnie ze sobą powiązanych.

Instytucję przeniesienia (cesji) wierzytelności regulują przepisy art. 509-518 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.

Z treści art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że czynnością stanowiącą podstawę cesji może być umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inne umowy zobowiązujące do przeniesienia wierzytelności.

Powyższe oznacza, że zawierając umowę darowizny wierzytelności przysługującej darczyńcy wobec dłużnika, obdarowany – na mocy tej umowy – nabywa prawo majątkowe dające mu podstawę do wystąpienia z roszczeniem wobec dłużnika o spełnienie określonego świadczenia. Na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wierzytelność i jej realizacja na rzecz obdarowanego jest w istocie jednym i tym samym przychodem, który nie może podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż jako prawo majątkowe będące przedmiotem darowizny podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Realizacja roszczenia, czyli wykonanie prawa majątkowego, jest tylko technicznym etapem jego istnienia. Nie jest to odrębny akt obrotu, ani odrębna czynność prawna. Jeżeli więc roszczenie jako prawo majątkowe podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, to również realizacja roszczenia podlega wyłączeniu spod opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Pana rodzice zawarli z firmą deweloperską umowę deweloperską na wybudowanie i przeniesienie własności lokalu mieszkalnego. Zgodnie z harmonogramem płatności wynikającym z umowy, rodzice uiścili już na rzecz dewelopera 100% ceny za przedmiotowy lokal mieszkalny oraz uregulowali wszelkie inne zobowiązania finansowe związane z tą umową. Obecnie rodzice planują przenieść na Pana ogół praw i obowiązków wynikających z wyżej wymienionej umowy deweloperskiej. Przeniesienie to nastąpi w drodze nieodpłatnej cesji wierzytelności. Strony traktują tę czynność jako darowiznę praw majątkowych. Czynność prawna zostanie dokonana w formie aktu notarialnego. W wyniku zawarcia umowy cesji nie przejmie Pan na siebie żadnych długów ani ciężarów wobec dewelopera, ponieważ całość kosztów została już przez cedentów (rodziców) uregulowana. Pan nabędzie wyłącznie wierzytelność (aktywo), tj. zawarcie umowy przenoszącej własność tego lokalu na Pana.

W konsekwencji, mając na uwadze powyższe, nabycie tytułem nieodpłatnej cesji wierzytelności, które strony traktują jako darowiznę praw majątkowych, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w … Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną
(art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.