Osoba fizyczna planuje sprzedać zabudowaną nieruchomość (działkę z budynkiem mieszkalnym) spółce z o.o. Nieruchomość została nabyta przez zasiedzenie w 2005 roku i była użytkowana głównie do celów mieszkaniowych, jednak wnioskodawca wynajmował jej części (pokoje, kontenery, fragment gruntu) różnym podmiotom przez określone okresy. Wnioskodawca nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT…
Interpretacja indywidualna - stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest:
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
11 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 9 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy wskazania, czy sprzedaż Nieruchomości (działki zabudowanej nr 1) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz uznania, że sprzedaż Nieruchomości na rzecz Spółki Kupującej będzie zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT w związku z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT.
Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 15 stycznia 2026 r.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca planuje sprzedaż na rzecz „A." Spółka z o.o. (dalej jako: „Spółka Kupująca”) należącej do niego zabudowanej nieruchomości gruntowej, położonej przy ulicy (…), (…) (dalej jako: „Transakcja”).
9 listopada 2023 r. Wnioskodawca zawarł ze Spółką Kupującą umowę przedwstępną sprzedaży (dalej jako: „Umowa Przedwstępna”), na podstawie której zostanie zawarta przyrzeczona umowa sprzedaży nieruchomości będącej przedmiotem Transakcji (dalej jako: „Umowa Sprzedaży”), jeżeli zostaną spełnione warunki określone w Umowie Przedwstępnej.
1) nieruchomość będąca przedmiotem planowanej Transakcji
Transakcja będzie dotyczyła stanowiącej własność Wnioskodawcy zabudowanej nieruchomości gruntowej, położonej przy ulicy (…), stanowiącej działkę oznaczoną w ewidencji gruntów numerem 1, Identyfikator działki: (…), z obrębu (…), o obszarze 1.558,00 m2, o sposobie korzystania oznaczonym, jako „B - tereny mieszkaniowe”, (dalej jako: „Nieruchomość”), dla której Sąd Rejonowy (…), (…) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą (…) (dalej jako: „Księga Wieczysta”).
W Księdze Wieczystej:
1) w dziale l-SP brak jest wpisów,
2) w dziale II jako właściciel jest wpisany B.B.,
3) w dziale III wpisane jest na rzecz Spółki Kupującej roszczenie o przeniesienie własności nieruchomości objętej przedmiotową Księgą Wieczystą stanowiącą działkę nr 1 położoną w (…) przy ul. (…) wynikające z umowy przedwstępnej sprzedaży zawartej 9 listopada 2023 r. za Rep. (…) na rzecz „Spółki A” Sp. z o.o.
4) w dziale III jest również nota o wpisie służebności przesyłu z 24 kwietnia 2025 r.
5) dział IV nie zawiera wpisów,
6) działy I-IV nie zawierają wpisów.
Nieruchomość jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu (…) przyjętym Uchwałą Nr (…) Rady Miasta (…) z 21 września 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rejonu (…) (dalej jako: „MPZP”).
W MPZP Nieruchomość znajduje się na terenie oznaczonym symbolem A4.6.MW, dla którego ustala się przeznaczenie: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna oraz dopuszcza się zachowanie, przebudowę oraz rozbudowę istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej.
Nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym murowanym, o powierzchni użytkowej 105 m2. Nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej i jest ogrodzona.
Szczegóły dotyczące nabycia Nieruchomości zostały opisane w części 2) historia nabycia Nieruchomości.
2) historia nabycia Nieruchomości
Wnioskodawca nabył Nieruchomość 14 czerwca 2005 r. przez zasiedzenie, co wynika z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego (…) w (…), Wydział (…) Cywilny o stwierdzeniu zasiedzenia, wydanego 30 stycznia 2008 r., sygn. akt (…).
W dacie zasiedzenia Wnioskodawca był wdowcem i do chwili obecnej jego stan cywilny nie uległ zmianie (żona Wnioskodawcy zmarła 3 lipca 1981 r.).
Podatek od ww. zasiedzenia Wnioskodawca uiścił w całości zgodnie z ustawą z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn.
W odniesieniu do Nieruchomości, którą Wnioskodawca nabył przez zasiedzenie należy wskazać, że na podstawie umowy sprzedaży z 7 grudnia 1973 r. Wnioskodawca nabył wraz z żoną (wspólność ustawowa) udział wynoszący 14/1008 części nieruchomości rolnej położonej w (…) przy ul. (…) (dawniej …) o powierzchni 10 hektarów 7 arów 33 m2, opisanej w księdze wieczystej Kw nr (…), z prawami i roszczeniami z tytułu wybudowania na tej nieruchomości budynku mieszkalnego murowanego, trzyizbowego, niewykończonego za cenę 90.000 zł, które to środki pochodziły z dorobku. Sprzedaż została dokonana pod warunkiem, że współwłaściciele tej nieruchomości nie wykonają prawa pierwokupu służącego im na podstawie art. 166 § 1 kodeksu cywilnego. Wobec niewykonania prawa pierwokupu przez pozostałych współwłaścicieli nieruchomości, 13 czerwca 1975 r. nastąpiło przejście własności sprzedanych 14/1008 części nieruchomości objętej księgą wieczystą Kw Nr (…) na Wnioskodawcę i jego żonę na zasadach wspólności ustawowej.
Nieruchomość, którą Wnioskodawca nabył przez zasiedzenie odpowiadała nieruchomości, którą władał i wykorzystywał do własnych celów mieszkaniowych nieprzerwanie od dnia objęcia jej w posiadanie z dniem 13 czerwca 1975 r.
Należy wskazać, że Wnioskodawca wystąpił do sądu z wnioskiem o stwierdzenie zasiedzenia Nieruchomości w celu zapewnienia sobie własności Nieruchomości, którą nabył dla własnych celów mieszkaniowych i władał (użytkował) nieprzerwanie od dnia objęcia jej w posiadanie, tj. od 13 czerwca 1975 r. Istotne znaczenie miała okoliczności, że z KW nr (…) pozostali współwłaściciele wydzieli swoje działki gruntu do innych ksiąg wieczystych, tak że na dzień złożenia do sądu wniosku o zasiedzenie (24 maja 2005 r.) KW nr (…) obejmowała tylko grunt o powierzchni 4.729 m2.
Murowany budynek mieszkalny na terenie Nieruchomości w momencie zakupu w 1973 r. miał powierzchnię 45 m2. W trakcie biegu zasiedzenia Wnioskodawca własnymi siłami rozbudował budynek mieszkalny dla celów mieszkaniowych własnych i swojej rodziny. W momencie nabycia własności Nieruchomości przez zasiedzenie 14 czerwca 2005 r. powierzchnia użytkowa murowanego budynku mieszkalnego wynosiła 105 m2 i od roku 2005 pozostaje niezmienna.
Pierwsze zasiedlenie budynku mieszkalnego w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775, z późn. zm.), dalej jako: „Ustawa o VAT", po nabyciu Nieruchomości w drodze zasiedzenia, nastąpiło zatem w 2005 r.
Budynek mieszkalny został nabyty przez Wnioskodawcę wraz z działką. Budynek mieszkalny stanowi budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 418) - dalej jako: „Prawo budowlane”.
Rozbiórka budynku mieszkalnego rozpocznie się po sprzedaży Nieruchomości przez Wnioskodawcę i dokona jej Spółka Kupująca.
Na moment sprzedaży budynek mieszkalny będzie znajdował się na terenie Nieruchomości.
Decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę budynku mieszkalnego znajdującego się na Nieruchomości zostanie wydana na Spółkę Kupującą.
3) charakterystyka czynności podejmowanych przez Wnioskodawcę
Wnioskodawca nabył Nieruchomość do prywatnych celów mieszkaniowych.
Od 1975 r. Nieruchomość stanowiła miejsce stałego zamieszkania Wnioskodawcy i jego rodziny.
Od 1998 r. roku Wnioskodawca mieszkał na terenie Nieruchomości sam. Od września 2024 r. Wnioskodawca, z powodu swojego stanu zdrowia, przebywa w domu opieki społecznej, ale bywa na terenie Nieruchomości. Wnioskodawca nie podjął jeszcze ostatecznej decyzji przez jaki okres będzie przebywał w domu opieki społecznej (zawierane są umowy na okresy miesięczne, które do tej pory były przedłużane na kolejny miesiąc).
Wnioskodawca nie był i nie jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT.
Nieruchomość nie została nabyta przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ani nie została nabyta do celów działalności gospodarczej. Nieruchomość w żadnym okresie jej posiadania nie stanowiła majątku przedsiębiorstwa ani jego zorganizowanej części i nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych.
Nabycie udziałów na podstawie umowy sprzedaży z 7 grudnia 1973 r., jak również późniejsze nabycie Nieruchomości 14 czerwca 2005 r. przez zasiedzenie, nastąpiły w ramach czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie były z tego tytułu wystawione na rzecz Wnioskodawcy faktury.
Wnioskodawca po nabyciu Nieruchomości w drodze zasiedzenia, nie ponosił/nie ponosi/nie będzie ponosił wydatków na ulepszenie Nieruchomości (w tym znajdującego się na terenie działki budynku) w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, które stanowiłyby co najmniej 30% wartości początkowej tej nieruchomości.
Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej zarejestrowanej w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej jako: „CEIDG"), a zwłaszcza działalności związanej z obrotem nieruchomościami.
Wnioskodawca wynajmował 2 pokoje w budynku mieszkalnym osobom fizycznym na cele mieszkaniowe: 1 pokój w okresie od 1 grudnia 2016 r. do 31 maja 2017 r. oraz 1 pokój w okresie od 1 lipca 2016 r. do 30 października 2021 r. Osoby te same zgłosiły się do Wnioskodawcy z pytaniem o możliwość wynajmu pokoju. Wnioskodawca nie poszukiwał chętnych do wynajmu oraz nie stosował żadnych form ogłoszeń.
Przychody uzyskiwane z tytułu wynajmu pokoi Wnioskodawca rozliczał - na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych - jako przychody z wynajmu, opodatkowane według stawki 8,5% na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 843) - (dalej również jako „Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym”). Nie stanowiły one przychodów z działalności gospodarczej w rozumieniu Ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym oraz ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163, późn. zm.), dalej również jako: „Ustawa o PIT".
Wynajem części Nieruchomości na cele mieszkaniowe podlegał zwolnieniu od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 Ustawy o VAT.
Środki uzyskane z wynajmu Wnioskodawca przeznaczał na swojej potrzeby prywatne.
Ponadto od 1 lutego 2015 r. do chwili obecnej Wnioskodawca wynajmuje blaszane kontenery postawione na działce. Kontenery w ilości 4 szt. Wnioskodawca zakupił dla własnych potrzeb prywatnych w celu parkowania w nich samochodu oraz składowania przedmiotów o charakterze osobistym. Po kilku latach takiego wykorzystywania Wnioskodawca zdecydował się wynajmować kontenery innym osobom do przechowywania samochodów jako miejsca garażowe. Zachęciły go do tego pytania osób mieszkających w okolicznych blokach mieszkalnych o możliwość wynajęcia kontenera. Wnioskodawca nie stosował żadnych form ogłoszeń i nie poszukiwał osób zainteresowanych wynajmem, ponieważ jak wyżej wskazano zakupił kontenery do własnych potrzeb prywatnych.
Obecnie Wnioskodawca wynajmuje 3 kontenery osobom fizycznym celem parkowania w nich samochodów (w okresie od 1 lutego 2015 r. do chwili obecnej zmieniały się osoby wynajmujące kontenery, jak również bywały okresy, gdzie niektóre kontenery nie były wynajmowane). Zakończenie wynajmu kontenerów Wnioskodawca planuje z końcem miesiąca poprzedzającego miesiąc zawarcia umowy przyrzeczonej.
Ponadto w okresie od 26 października 2021 r. do 31 lipca 2023 r. Wnioskodawca oddał w najem część Nieruchomości obejmującą grunt o powierzchni 500 m2 oraz 2 blaszane kontenery, o których mowa wyżej na rzecz firmy budowlanej na cele umiejscowienia na działce kontenerów bytowych na potrzeby biura budowy dla pracowników oraz składowania materiałów i urządzeń w związku z prowadzonymi robotami budowlanymi.
Przychody uzyskiwane z tytułu wynajmu blaszanych kontenerów i ww. części Nieruchomości Wnioskodawca rozliczał - na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych - jako przychody z wynajmu, opodatkowane według stawki 8,5% na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a Ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Nie stanowiły one przychodów z działalności gospodarczej w rozumieniu Ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym oraz Ustawy o PIT.
Środki uzyskane z wynajmu Wnioskodawca przeznaczał na swojej potrzeby prywatne.
Wnioskodawca nigdy nie był i na moment złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
Z tytułu odpowiednio wynajmu kontenerów oraz najmu ww. części Nieruchomości nie naliczał i nie nalicza na rzecz najemców, podatku od towarów i usług, gdyż były to/są to usługi zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 Ustawy o VAT.
Nieruchomość od chwili wejścia Wnioskodawcy w jej posiadanie do chwili sprzedaży, była/jest wykorzystywana przez Wnioskodawcę do czynności niepodlegających opodatkowaniu VAT (były to/ są to cele prywatne mieszkaniowe w całym okresie posiadania) oraz do czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług (opisany wyżej wynajem pokoi, kontenerów i ww. części Nieruchomości we wskazanych wyżej okresach).
Wnioskodawcy w żadnym okresie nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego i z takiego prawa nie korzystał.
Z propozycją zakupu Nieruchomości do Wnioskodawcy zwróciła się Spółka Kupująca.
Spółka Kupująca zainteresowała się Nieruchomością, ponieważ w jej sąsiedztwie nabyła wcześniej inną działkę, na której wybudowała budynek mieszkalny. Po długim namyśle, biorąc w szczególności pod uwagę swój wiek i stan zdrowia, Wnioskodawca zdecydował się na sprzedaż Nieruchomości.
Wnioskodawca nie stosował żadnych form ogłoszeń, ani nie podejmował żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży Nieruchomości. Nie korzystał również z usług pośrednika nieruchomościowego lub doradcy transakcyjnego.
Przed zawarciem Umowy Przedwstępnej Wnioskodawca nie podejmował żadnych czynności zwiększających wartość Nieruchomości. Uzyskane środki z tytułu sprzedaży Nieruchomości Wnioskodawca przeznaczy na własne potrzeby prywatne.
Wnioskodawca nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej związanej w obrotem nieruchomościami, w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
Nie zmienia tego dokonanie przez Wnioskodawcę 25 lipca 2015 r. jednorazowej sprzedaży na rzecz C.C. i D.D. nieruchomości stanowiącej działkę nr ewid. 2, identyfikator działki (…), z obrębu (…), (…), o obszarze 0,1300 ha, stanowiącej grunty rolne zabudowane oznaczone symbolem B, znajdującej się w miejscowości (…), w gminie (…), w powiecie (…), w województwie (…),dla której Sąd Rejonowy w (…) (…) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Kw nr (…) (dalej „Nieruchomość w (…)”).
Nieruchomość w (…) była zabudowana:
1) budynkiem mieszkalnym, nr ewid. 2, identyfikator budynku: (…), drewnianym, zawierającym jedną kondygnację naziemną, o powierzchni zabudowy 57,00 m2, wybudowanym w 1940 r., znajdującym się w miejscowości (…) nr (…), oraz
2) budynkiem produkcyjno-usługowym i gospodarczym dla rolnictwa, nr ewid. 2, identyfikator budynku (…), zawierającym jedną kondygnację nadziemną, o powierzchni zabudowy 33,00 m2, wybudowanym w 2012 r.
Dla Nieruchomości w (…) brak było obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i dla powyższej działki nie była wydana decyzja o warunkach zabudowy i nie była wydana decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Nieruchomość w (…) Wnioskodawca nabył do celów prywatnych na podstawie ostatecznej decyzji wydanej w dniu 19 kwietnia 2005 r. z upoważnienia Starosty Powiatowego w (…) przez Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami, znak (…), o przyznaniu nieodpłatnie własności działki obejmującej budynki, oznaczonej w ewidencji gruntów nr 2, o obszarze 0,1300 ha, położonej we wsi (…), gmina (…), na podstawie art. 118 ust. 2a ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (…). Nieruchomość w (…) posiadała bezpośredni dostęp do drogi publicznej.
Wcześniej ojciec Wnioskodawcy E.E., decyzją Naczelnika Gminy (…) z dnia 28 grudnia 1978 r. Nr (…), przekazał na Skarb Państwa gospodarstwo rolne o obszarze 3,62 ha, położone we wsi (…), gmina (…), wraz z zabudowaniami na podstawie wówczas obowiązujących przepisów emerytalnych dla rolników.
Wnioskodawca nabył Nieruchomość w (…) w celach prywatnych i nie planował jej dalszej odsprzedaży. Nieruchomość miała dla Wnioskodawcy znaczenie sentymentalne (należała do jego ojca i Wnioskodawca mieszkał w budynku mieszkalnym położonym na terenie Nieruchomości w (…) w latach dziecięco-młodzieńczych). Wnioskodawca traktował Nieruchomość w (…) jako działkę wypoczynkową, istotne było dla niego zwłaszcza to, że w jej bliskim sąsiedztwie zamieszkiwała jego bliższa i dalsza rodzina. Nieruchomość w (…) stanowiła również dla Wnioskodawcy zabezpieczenie finansowe.
Nieruchomość nie została nabyta przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ani nie została nabyta do celów działalności gospodarczej.
Nieruchomość w żadnym okresie jej posiadania nie stanowiła majątku przedsiębiorstwa ani jego zorganizowanej części i nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych.
Nabycie Nieruchomości w (…) na podstawie ww. decyzji przez Wnioskodawcę nastąpiło w ramach czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (nie była wystawiona z tego tytułu faktura na rzecz Wnioskodawcy).
Nieruchomość od chwili wejścia w jej posiadanie do chwili sprzedaży, była wykorzystywana przez Wnioskodawcę do czynności niepodlegających opodatkowaniu VAT (były to cele prywatne Wnioskodawcy w całym okresie jej posiadania).
Wnioskodawcy w żadnym okresie nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego i z takiego prawa nie korzystał.
Nieruchomość w (…) nie była przedmiotem wynajmu. Wnioskodawca nie prowadził na niej działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie stosował żadnych form ogłoszeń, ani nie podejmował żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży Nieruchomości w (…). Nie korzystał również z usług pośrednika nieruchomościowego lub doradcy transakcyjnego.
Z propozycją zakupu Nieruchomości w (…) zgłosił się do Wnioskodawcy syn jego brata z żoną, który chciał nabyć nieruchomość dla swoich celów mieszkaniowych. Po namyśle Wnioskodawca zdecydował się na sprzedaż nieruchomości na rzecz syna brata i jego żony za kwotę 50.000 zł. Uzyskane środki Wnioskodawca przeznaczył na własne potrzeby prywatne.
Biorąc pod uwagę datę nabycia Nieruchomości w (…) (19 kwietnia 2005 r.) jej zbycie na rzecz syna brata i jego żony, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym miało miejsce nabycie, nastąpiło po upływie ponad 9 lat. Sprzedaż Nieruchomości w (…) była dokonana w ramach rozporządzania własnym majątkiem prywatnym.
Przychód uzyskany przez ze zbycia Nieruchomości w (…) stanowił przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości oraz zważywszy na upływ pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie Nieruchomości w (…), nie podlegał opodatkowaniu w myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a Ustawy o PIT.
Sprzedaż Nieruchomości w (…) nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, Wnioskodawca nie był z tytułu tej czynności podatnikiem podatku od towarów i usług. Sprzedaż została dokonana prywatnie w ramach rozporządzania majątkiem prywatnym Wnioskodawcy. Środki z tytułu sprzedaży zostały przeznaczone na cele prywatne Wnioskodawcy.
Wnioskodawca nie posiada żadnych innych nieruchomości, poza Nieruchomością, której dotyczy Transakcja. Nie planuje również zakupu innych nieruchomości celem odsprzedaży albo wynajmu.
4) zakres Transakcji
9 listopada 2023 roku Wnioskodawca zawarł Umowę Przedwstępną ze Spółką Kupującą, w której zobowiązał się do zawarcia Umowy Sprzedaży Nieruchomości, jeżeli zostaną spełnione określone w Umowie Przedwstępnej warunki.
Spółka Kupująca oświadczyła, że zamiarem gospodarczym, którego urzeczywistnieniu ma służyć nabycie Nieruchomości, jest realizacja na niej inwestycji, polegającej na budowie budynku wielomieszkaniowego, o powierzchni użytkowej mieszkań przeznaczonych do sprzedaży (PUM) wynoszącej co najmniej 1.460 m2 (dalej jako „Inwestycja”), co jest uwarunkowane m.in. uzyskaniem wszelkich niezbędnych do realizacji inwestycji ostatecznych i prawomocnych decyzji administracyjnych wydanych na warunkach akceptowalnych przez Spółkę Kupującą, a w szczególności:
Umowa przyrzeczona zostanie zawarta, o ile spełnione zostaną określone w niej warunki, w tym w szczególności:
Wszelkie koszty uzyskania decyzji administracyjnych i ww. dokumentów niezależnie od efektów tych działań ponosi Spółka Kupująca.
W związku z planowaną Transakcją, w szczególności z faktem, że w celu zawarcia Umowy Sprzedaży niezbędne jest uzyskanie licznej dokumentacji, Wnioskodawca udzielił Spółce Kupującej pełnomocnictwa do badania stanu prawnego i faktycznego Nieruchomości oraz do działania w jego imieniu przed właściwymi organami i podmiotami, i osobami trzecimi w sprawie uzyskania decyzji administracyjnych, zgłoszeń oraz uzgodnień.
Ponadto ustanowiono nieodpłatnie i na czas nieokreślony na rzecz spółki „Y.” Sp. o.o. służebność przesyłu na Nieruchomości.
Cena sprzedaży Nieruchomości została ustalona w kwocie przekraczającej 1.700.000,00 zł netto, z tym że w przypadku, gdy na podstawie pozwolenia na budowę możliwe będzie wybudowanie na Nieruchomości Inwestycji o powierzchni użytkowej mieszkań przeznaczonych do sprzedaży (PUM) wynoszącej powyżej 1,460 m2, cena zostanie zwiększona na zasadach określonych w Umowie Przedwstępnej.
W przypadku gdy z tytułu sprzedaży Nieruchomości Wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty podatku od towarów i usług, cena zostanie podwyższona o kwotę podatku należnego z tytułu sprzedaży Nieruchomości.
Pytania
1) Czy sprzedaż Nieruchomości na rzecz Spółki Kupującej przez Wnioskodawcę będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
2) W przypadku uznania za nieprawidłowe stanowiska Wnioskodawcy, że sprzedaż Nieruchomości na rzecz Spółki Kupującej nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, proszę o udzielenie odpowiedzi: Czy sprzedaż Nieruchomości na rzecz Spółki Kupującej będzie zwolniona od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 w związku z art. 29a ust. 8 Ustawy o VAT?
Pana stanowisko w sprawie
W ocenie Wnioskodawcy sprzedaż Nieruchomości na rzecz Spółki Kupującej nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
W przypadku uznania za nieprawidłowe stanowiska Wnioskodawcy, że sprzedaż Nieruchomości na rzecz Spółki Kupującej nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w ocenie Wnioskodawcy sprzedaż Nieruchomości na rzecz Spółki Kupującej będzie zwolniona od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 w związku z art. 29a ust. 8 Ustawy o VAT.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Stosownie do art. 2 pkt 6 Ustawy o VAT:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
W myśl art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 Ustawy o VAT:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Zgodnie z przedstawionymi przepisami, zarówno grunty, jak i budynki, spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
Należy zaznaczyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT.
Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:
Działalność gospodarcza, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. (Dz. U.UE. L. 2006. 347.1 z późn. zm.), zwanej dalej: Dyrektywą 2006/112/WE Rady:
"Podatnikiem" jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
"Działalność gospodarcza" obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji:
a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem;
b) dostawa terenu budowlanego.
W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
Do celów ust. 1 lit. b „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku prywatnego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.
Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych J. S. przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz E. K. i H. J.-K. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku prywatnego. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy przedstawiony w opisie zdarzenia przyszłego oraz powołane wyżej przepisy, sprzedaż Nieruchomości przez Wnioskodawcę nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Wnioskodawca dokonując sprzedaży Nieruchomości nie będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w odniesieniu do tej transakcji. W odniesieniu do Nieruchomości nie wystąpił ciąg zdarzeń, które przesądzają, że jej sprzedaż wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie podjął takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że aktywność Wnioskodawcy w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSIIE C-180/10, C-181/10.
Reasumując, Wnioskodawca dokonując Sprzedaży Nieruchomości będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy Ustawy o VAT.
Niniejsze rozstrzygnięcie jest spójne z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z 6 listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 1014/21, z 24 października 2024 r. sygn. akt I FSK 265/21, z 11 października 2024 r. sygn. akt I FSK 364/21, z 21 października 2024 r. sygn. akt I FSK 347/21, z 23 lipca 2024 r. sygn. akt I FSK 1677/20, z 10 września 2024 r. sygn. akt I FSK 1675/20).
W przypadku uznania za nieprawidłowe stanowiska Wnioskodawcy, że sprzedaż Nieruchomości na rzecz Spółki Kupującej nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w ocenie Wnioskodawcy sprzedaż Nieruchomości na rzecz Spółki Kupującej będzie zwolniona od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 w związku z art. 29a ust. 8 Ustawy o VAT.
Zgodnie z art. 2 pkt 14 Ustawy o VAT:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
pierwszym zasiedleniu - rozumie się przez to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
a) wybudowaniu lub
b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30 % wartości początkowej.
Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT:
Zwalnia się od podatku:
dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
Zgodnie natomiast z art. 29a ust. 8 Ustawy o VAT:
W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Przedmiotem Transakcji będzie sprzedaż murowanego budynku mieszkalnego trwale z gruntem związanego, którego pierwsze zasiedlenie miało miejsce w 2005 r. oraz gruntu, na którym posadowiony jest budynek. W przypadku, gdy sprzedaż Nieruchomości będzie miała miejsce w 2026 r. pomiędzy pierwszym zasiedleniem a sprzedażą upłynie okres 2 lat od pierwszego zasiedlenia, a więc spełniona będzie przesłanka do zwolnienia sprzedaży od podatku od towarów i usług. W świetle art. 29a ust. 8 Ustawy o VAT grunt podlega opodatkowaniu według tych samych regulacji jak posadowiony na nim budynek mieszkalny. W konsekwencji sprzedaż Nieruchomości będzie objęta zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 w związku z art. 29a ust. 8 Ustawy o VAT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest:
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.
Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:
„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży Nieruchomości istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży Nieruchomości podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.
W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
Jednocześnie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ugruntowało się stanowisko, że czerpanie dochodów ze składnika majątku na podstawie umowy zawartej z jednym podmiotem wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. W orzeczeniu z 4 grudnia 1990 r. w sprawie C-186/89 W. N. Van Tiem v. Staatssecretaris van Financiën uznano, że wynajem działki budowlanej wraz z prawem do wybudowania na niej i późniejszego użytkowania budynku, w zamian za roczny czynsz, jest prowadzeniem działalności gospodarczej. W innym wyroku z 26 września 1996 r. w sprawie C-230/94 Renate Enkler przeciwko Finanzamt Hamburg stwierdzono, że wynajem majątku rzeczowego stanowi wykorzystanie tego majątku, które należy zaklasyfikować jako działalność gospodarczą w rozumieniu artykułu 9 ust. 2 VI Dyrektywy.
Ponadto, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1805/11, wyrażono pogląd, że jeżeli działalność w zakresie dzierżawy gruntu cechuje się zarówno powtarzalnością, jak i długim okresem trwania, to grunt wykorzystywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych, a właściciel prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. NSA wskazał przy tym, że dla oceny, czy dana osoba prowadzi działalność gospodarczą w określonym zakresie nie ma znaczenia to, czy w tym zakresie zarejestrowała ona działalność, czy też nie, nie ma też znaczenia jej subiektywne przekonanie.
Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań, jakie Pan podjął/podejmie w odniesieniu do posiadanej Nieruchomości będącej przedmiotem sprzedaży.
Z opisu sprawy wynika, że przysługuje Panu prawo własności zabudowanej nieruchomości gruntowej, położonej przy ulicy (…) numer (…), stanowiącej działkę oznaczoną w ewidencji gruntów numerem 1, dla której Sąd Rejonowy (…), (…) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą (…).
Nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym murowanym, o powierzchni użytkowej 105 m2. Nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej i jest ogrodzona.
Planuje Pan sprzedaż na rzecz „Spółki A” Spółka z o.o. ww. zabudowanej nieruchomości gruntowej.
Nieruchomość będącą przedmiotem wniosku nabył Pan do prywatnych celów mieszkaniowych. Od 1975 r. Nieruchomość stanowiła miejsce stałego zamieszkania Pana i Pana rodziny.
Nieruchomość nie została nabyta przez Pana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ani nie została nabyta do celów działalności gospodarczej. Nieruchomość w żadnym okresie jej posiadania nie stanowiła majątku przedsiębiorstwa ani jego zorganizowanej części i nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych.
Nie był Pan i nie jest Pan zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT.
Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej zarejestrowanej w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, a zwłaszcza działalności związanej z obrotem nieruchomościami.
Jak wynika z opisu sprawy wynajmował Pan 2 pokoje w budynku mieszkalnym osobom fizycznym na cele mieszkaniowe: 1 pokój w okresie od 1 grudnia 2016 r. do 31 maja 2017 r. oraz 1 pokój w okresie od 1 lipca 2016 r. do 30 października 2021 r.
Wynajem części Nieruchomości na cele mieszkaniowe podlegał zwolnieniu od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 Ustawy o VAT.
Środki uzyskane z wynajmu przeznaczał Pan na swojej potrzeby prywatne.
Ponadto od 1 lutego 2015 r. do chwili obecnej wynajmuje Pan blaszane kontenery postawione na działce. Kontenery w ilości 4 szt. zakupił Pan dla własnych potrzeb prywatnych w celu parkowania w nich samochodu oraz składowania przedmiotów o charakterze osobistym. Po kilku latach takiego wykorzystywania zdecydował się Pan wynajmować kontenery innym osobom do przechowywania samochodów jako miejsca garażowe. Obecnie wynajmuje Pan 3 kontenery osobom fizycznym celem parkowania w nich samochodów (w okresie od 1 lutego 2015 r. do chwili obecnej zmieniały się osoby wynajmujące kontenery, jak również bywały okresy, gdzie niektóre kontenery nie były wynajmowane). Zakończenie wynajmu kontenerów planuje Pan z końcem miesiąca poprzedzającego miesiąc zawarcia umowy przyrzeczonej.
Ponadto w okresie od 26 października 2021 r. do 31 lipca 2023 r. oddał Pan w najem część Nieruchomości obejmującą grunt o powierzchni 500 m2 oraz 2 blaszane kontenery, o których mowa wyżej na rzecz firmy budowlanej na cele umiejscowienia na działce kontenerów bytowych na potrzeby biura budowy dla pracowników oraz składowania materiałów i urządzeń w związku z prowadzonymi robotami budowlanymi.
Środki uzyskane z wynajmu przeznaczał Pan na swojej potrzeby prywatne.
Z tytułu odpowiednio wynajmu kontenerów oraz najmu ww. części Nieruchomości nie naliczał i nie nalicza Pan na rzecz najemców, podatku od towarów i usług, gdyż były to/są to usługi zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 Ustawy o VAT.
9 listopada 2023 r. zawarł Pan ze Spółką Kupującą umowę przedwstępną sprzedaży, na podstawie której zostanie zawarta przyrzeczona umowa sprzedaży nieruchomości będącej przedmiotem Transakcji, jeżeli zostaną spełnione warunki określone w Umowie Przedwstępnej.
W związku z planowaną Transakcją, w szczególności z faktem, że w celu zawarcia Umowy Sprzedaży niezbędne jest uzyskanie licznej dokumentacji, udzielił Pan Spółce Kupującej pełnomocnictwa do badania stanu prawnego i faktycznego Nieruchomości oraz do działania w jego imieniu przed właściwymi organami i podmiotami, i osobami trzecimi w sprawie uzyskania decyzji administracyjnych, zgłoszeń oraz uzgodnień.
W tym miejscu wskazać należy, że na mocy art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
Zatem, najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.
Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony - zarówno wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.
Trzeba tu zaznaczyć, że w podatku VAT nie występuje pojęcie „najmu prywatnego” i „najmu w ramach działalności gospodarczej”. W świetle przepisów ustawy działalnością gospodarczą jest każda czynność najmu niezależnie od tego, czy wynajmujący działalność tę zarejestrował, czy nie i niezależnie od tego, czy przedmiot najmu stanowi w jego działalności środek trwały.
W konsekwencji, najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i świadczony jest w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Oznacza to, że w momencie zawarcia umowy najmu Nieruchomości (poszczególnych jej części) straciła ona charakter majątku prywatnego. Taki sposób wykorzystywania przez Pana posiadanej Nieruchomości powoduje, że nie była ona wykorzystywana na własne prywatne cele, ale wykorzystywana była w celach zarobkowych.
Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy stwierdzić należy, że planowana przez Pana sprzedaż Nieruchomości zabudowanej będzie, zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
W konsekwencji, sprzedaż posiadanej Nieruchomości zabudowanej będzie stanowić czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
Zatem Pana stanowisko w zakresie uznania, że sprzedaż Nieruchomości na rzecz Spółki nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT uznaję za nieprawidłowe.
Wyjaśnić należy, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może być albo opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dla dostawy towarów zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części kluczowe jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.
Według art. 2 pkt 14 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu - rozumie się przez to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
a) wybudowaniu lub
b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
Zwolnienie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w stosunku do nich nastąpiło pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.
W przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom - po spełnieniu określonych warunków - skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu:
Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:
a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.
W myśl art. 43 ust. 1 pkt 2:
Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Z analizy powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a oraz art. 43 ust. 1 pkt 2 będzie bezzasadne.
Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub budowle, rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy, zgodnie z którym:
W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.
Przepis ten określa, że przy sprzedaży budynków lub budowli, dokonywanej wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa gruntu, na którym ww. obiekty są posadowione.
W celu ustalenia, czy w analizowanej sprawie dostawa Nieruchomości zabudowanej będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT należy zbadać, czy względem budynku mieszkalnego posadowionego na gruncie nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki okres upłynął od tego momentu.
Wskazał Pan, że murowany budynek mieszkalny był na terenie Nieruchomości w momencie zakupu w 1973 r. i miał powierzchnię 45 m2. Następnie własnymi siłami rozbudował Pan budynek mieszkalny dla celów mieszkaniowych własnych i swojej rodziny. W momencie nabycia własności Nieruchomości przez zasiedzenie 14 czerwca 2005 r. powierzchnia użytkowa murowanego budynku mieszkalnego wynosiła 105 m2 i od roku 2005 pozostaje niezmienna. Od 2005 r. nie ponosił Pan żadnych nakładów na remont i modernizację murowanego budynku mieszkalnego.
Zatem w przypadku dostawy budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr 1 zostaną spełnione warunki umożliwiające skorzystanie przy jego sprzedaży ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, gdyż doszło do jego pierwszego zasiedlenia i od tego momentu upłynął okres dłuższy niż 2 lata. Zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy zwolnieniem będzie objęta także dostawa gruntu, na którym budynek jest posadowiony.
W związku z tym, że dostawa budynku mieszkalnego będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, to badanie przesłanek do zastosowania zwolnienia wynikających z art. 43 ust. 1 pkt 10a oraz art. 43 ust. 1 pkt 2 jest tu bezzasadne.
Zatem Pana stanowisko w zakresie uznania, że sprzedaż Nieruchomości na rzecz Spółki Kupującej będzie zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT w związku z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT uznaję za prawidłowe.
Odnosząc się do powołanych przez Pana w przedmiotowym wniosku wyroków sądów, należy wyjaśnić, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają. Powołane wyroki sądowe wiążący charakter mają w konkretnych sprawach i ściśle określonych stanach faktycznych. Tylko do tych konkretnych elementów odnosi się moc wiążąca orzeczenia sądu administracyjnego. W konsekwencji odniesienie jakiegokolwiek orzeczenia sądowego - czy też uzasadnienia wyroku do innej sytuacji, nie nadaje powołanej sytuacji mocy wiążącej orzeczenia. Nie można zatem w szeregu orzeczeń sądowych, ich rozstrzygnięć odnosić do własnej sprawy, bowiem dotyczą one konkretnych powstałych już zdarzeń. W związku z powyższym moc obowiązująca zaprezentowanych przez Panią wyroków zamyka się w obrębie spraw, dla których zostały wydane. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że żadne z zapadłych w nich rozstrzygnięć nie dotyczyło dostawy nieruchomości, która po nabyciu była przedmiotem długoterminowej umowy najmu.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo