Wnioskodawca, spółka z o.o., świadczy usługi outsourcingu procesowego, zatrudniając zleceniobiorców-cudzoziemców na umowy zlecenia. Aby ułatwić im dojazd do pracy, wynajmuje lokale mieszkalne, które następnie odpłatnie udostępnia zleceniobiorcom, średnio na 6 miesięcy, bez przenoszenia ośrodka życiowego. Koszty najmu i mediów (woda, gaz, energia,…
Interpretacja indywidualna - stanowisko w części prawidłowe/w części nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest:
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
17 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z otrzymanych faktur dokumentujących nabyte usługi najmu i media.
Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 24 stycznia 2026 r.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdzie też znajduje się rzeczywisty zarząd spółki. Wnioskodawca świadczy usługi z zakresu outsourcingu procesowego polegającego na wydzieleniu ze struktury klienta Wnioskodawcy określonych funkcji, zadań i czynności oraz przekazanie ich do realizacji Wnioskodawcy (jako podmiotowi zewnętrznemu). Przy świadczeniu tych usług Wnioskodawca posługuje się głównie cudzoziemcami, o których mowa w art. 305 ust. 3 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT.
W ramach swojej działalności Wnioskodawca zatrudnia zleceniobiorców w oparciu o umowę zlecenia. Wskazani zleceniobiorcy są cudzoziemcami i pochodzą z różnych krajów, niebędących krajami członkowskimi Unii Europejskiej. Zleceniobiorcy są kierowani do wykonywania określonych czynności (np. montaż stelaży meblowych, tapicerowanie, szycie pokrowców meblowych). Miejsce wykonywania pracy (przedsiębiorstwa klientów Wnioskodawcy) znajdują się na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.
Ponieważ zleceniobiorcy są cudzoziemcami i nie posiadają miejsca zamieszkania w Polsce, Wnioskodawca wynajmuje dla nich lokale lub budynki mieszkalne w takiej odległości od miejsca pracy, aby zapewnić zleceniobiorcom możliwość codziennego sprawnego docierania na miejsce wykonywania ich obowiązków. Do korzystania z zapewnianych przez Wnioskodawcę kwater uprawnieni są wyłącznie zleceniobiorcy - członkowie ich rodzin, ani też inne nieuprawnione osoby, nie mają wstępu do obiektów. Zleceniobiorcy kwaterowaniu są w pokojach wieloosobowych, zajmowanych przez od 2 do 4 osób. Każdy zleceniobiorca ma dostęp do wspólnej toalety, kuchni, pralni.
Zleceniobiorcy zawierają z Wnioskodawcą umowy zlecenia na czas oznaczony - maksymalnie do końca roku kalendarzowego lub do końca okresu legalności pobytu lub pracy na terytorium RP. Zleceniobiorcy często rezygnują z oferowanego przez Wnioskodawcę zakwaterowania, wybierając wynajem własnego mieszkania połączony ze sprowadzeniem do kraju rodziny lub partnera takiego zleceniobiorcy. Średni okres korzystania przez zleceniobiorcę z zakwaterowania oferowanego przez Wnioskodawcę wynosi ok. 6 miesięcy.
Oferowane przez Wnioskodawcę zleceniobiorcom zakwaterowanie ma ścisły związek z pracą świadczoną przez zleceniobiorcę.
Wnioskodawca wielokrotnie próbował świadczyć usługę, bez zapewnienia służbowego zakwaterowania swoim zleceniobiorcom, ale zawsze natrafiał na bardzo duże problemy rekrutacyjne uniemożliwiając odpowiednie świadczenie usługi. Wskazane zakwaterowanie nie skutkuje zmianą przez zleceniobiorców miejsca zamieszkania. Jak już wskazano, jego celem jest wyłącznie zapewnienie zleceniobiorcom noclegu w rozsądnej odległości od zakładu pracy. Wykonywanie przez zleceniobiorców swoich obowiązków byłoby bowiem niemożliwe bez zapewnienie noclegu w pobliżu miejsca pracy.
Wnioskodawca ponosi wszelkie koszty wynajmu lokali, w których kwaterowani są zleceniobiorcy, tj. czynsz najmu oraz opłaty za media i ogrzewanie. Z tego tytułu Wnioskodawca otrzymuje od wynajmujących faktury lub rachunki (w zależności od statusu VAT wynajmującego).
Wnioskodawca obecnie pobiera opłaty od swoich zleceniobiorców, które pokrywają całkowite koszty zakwaterowania. Zleceniobiorcy regulują swoje zobowiązania na rzecz Wnioskodawcy na podstawie zawartych umów najmu oraz comiesięcznie wystawianych paragonów.
Obecnie Wnioskodawca zamierza udzielić swoim zleceniobiorcom rabatu na świadczoną usługę najmu, w kwocie (...) zł miesięcznie.
Pobierana od zleceniobiorców kwota ulegnie zatem zmniejszeniu o wspomniane (...) zł miesięcznie. Ze wskazanego rabatu będzie mógł skorzystać na równych zasadach każdy zleceniobiorca Wnioskodawcy. Wskazany rabat ma zachęcić zleceniobiorców do zawarcia umowy właśnie z Wnioskodawcą, zamiast podmiotu konkurencyjnego względem Wnioskodawcy.
Uzupełnieniu opisu zdarzenia przyszłego
W uzupełnieniu do wniosku w odpowiedzi na pytania Organu wskazali Państwo, że:
1) Jaki jest symbol Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług PKWiU 2015 (zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2025 r. poz. 1829) dla świadczonej przez Państwa na rzecz zleceniobiorców usługi najmu lokali (proszę wskazać ten symbol)?
Odpowiedź: Symbol Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług PKWiU 2015 (zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2025 r. poz. 1829) dla świadczonej przez Wnioskodawcę na rzecz zleceniobiorców usługi najmu lokali to 68.20.11.0 Wynajem i obsługa nieruchomości mieszkalnych własnych lub dzierżawionych.
2) Jakie lokale (mieszkalne, użytkowe) Państwo wynajmują, a następnie odpłatnie udostępniają zleceniobiorcom?
Odpowiedź: Wnioskodawca wynajmuje lokale mieszkalne, a następnie odpłatnie udostępnia zleceniobiorcom.
3) Czy w udostępnianych odpłatnie lokalach zleceniobiorcy realizują wyłącznie cele mieszkaniowe i czy dochodzi do przeniesienia do ww. lokali mieszkalnych ośrodka życiowego tych zleceniobiorców?
Odpowiedź: W udostępnianych odpłatnie lokalach zleceniobiorcy realizują wyłącznie cele mieszkaniowe i nie dochodzi do przeniesienia do ww. lokali mieszkalnych ośrodka życiowego tych zleceniobiorców. Wynika to z faktu, że udostępniane lokale służą wyłącznie jako nocleg zleceniobiorców na potrzeby wykonywania zlecenia, a prawa do zamieszkania w lokalach nie mają członkowie rodzin zleceniobiorców.
4) Czy usługi najmu i dostarczania mediów realizowane są na podstawie jednej umowy zawartej ze zleceniobiorcami?
Odpowiedź: Usługi najmu i dostarczania mediów realizowane są na podstawie jednej umowy zawartej ze zleceniobiorcami.
5) Czy ustalona w umowie najmu wysokość czynszu za najem jest kwotą stałą, czy też zmienia się?
Odpowiedź: Ustalona w umowie najmu wysokość czynszu za najem jest kwotą stałą, powiększaną o zwrot kosztów mediów na podstawie rzeczywistego zużycia.
6) Co ewentualnie wpływa na zmianę kwoty czynszu za najem?
Odpowiedź: Kwota czynszu może być waloryzowana w przyszłości ze względu na wzrost cen mediów i czynszu płaconego przez Wnioskodawcę. Zmiana kosztów mediów zależy z kolei od zmiany cennika przez dostawców.
7) Jakich mediów dotyczy Państwa zapytanie, należy je konkretnie wymienić i jednocześnie w odniesieniu do poszczególnych mediów wskazać:
Odpowiedź: Zapytanie, jak wskazano we wniosku, dotyczy wody, gazu, energii elektrycznej, ogrzewania.
a) w oparciu o jakie kryteria ustalana jest ich wysokość?
Odpowiedź: Wysokość kosztów mediów wynika z rachunków i faktur otrzymywanych przez Wnioskodawcę. Koszty te (rzeczywistego zużycia) są następnie dzielone na poszczególnych zleceniobiorców zamieszkujących w lokalu po równo (per osoba).
b) kto - właściciel, Państwo czy najemca - ma możliwość decydowania o wysokości tych mediów?
Odpowiedź: O wysokości mediów decyduje koszt faktycznego ich zużycia przez zleceniobiorców. Umowę na dostawę mediów, w zależności od konkretnej umowy, zawiera właściciel mieszkania lub Wnioskodawca.
c) kto - Państwo czy zleceniobiorcy mają możliwość samodzielnego wyboru świadczeniodawców w odniesieniu do poszczególnych świadczeń wchodzących w skład mediów?
Odpowiedź: Umowę na dostawę mediów, w zależności od konkretnej umowy, zawiera właściciel mieszkania lub Wnioskodawca. Zleceniobiorcy nie mają żadnego wpływu na wybór dostawców mediów.
d) czy zleceniobiorcy mają możliwość samodzielnego zawarcia umów o dostawę poszczególnych mediów (jeśli tak to jakich), a tym samym samodzielnego rozliczania się z tym dostawcą?
Odpowiedź: Zleceniobiorcy nie mają możliwości samodzielnego zawarcia umów o dostawę poszczególnych mediów, a tym samym samodzielnego rozliczania się z tym dostawcą.
e) kto otrzymuje faktury od dostawców poszczególnych mediów?
Odpowiedź: W zależności od umowy - faktury trzymuje właściciel mieszkania (refakturując je potem na Wnioskodawcę) lub też bezpośrednio Wnioskodawca otrzymuje faktury od dostawców poszczególnych mediów (jeżeli to on zawarł z nimi umowę).
f) czy przenoszą Państwo koszty mediów na rzecz zleceniobiorców bez doliczania marży?
Odpowiedź: Wnioskodawca przenosi koszty mediów na rzecz zleceniobiorców bez doliczania marży.
g) w oparciu o jakie kryteria rozliczana jest nadpłata/niedopłata mediów?
Odpowiedź: Nie jest ona rozliczana w żaden sposób - nadpłata/niedopłata nie występuje, gdyż media rozliczane są z dołu. Koszt mediów jest dzielony na zleceniobiorców mieszkających w danym lokalu, którzy zwracają na rzecz Wnioskodawcy proporcjonalną ich część.
Pytania w zakresie podatku od towarów i usług (oznaczone we wniosku nr 2)
Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca może odliczyć naliczony podatek od towarów i usług od usługi najmu oraz mediów od swojego podatku należnego?
Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług
W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca może odliczyć naliczony podatek od towarów i usług od usługi najmu oraz mediów od swojego podatku należnego.
Zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u., w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Kwotę podatku naliczonego stanowi przy tym suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Jak wskazuje się w doktrynie (J. Matarewicz, Ustawa o podatku od towarów i usług. Komentarz aktualizowany do art. 86, LEX 2025): „prawo do odliczenia VAT naliczonego musi być skorelowane z działalnością opodatkowaną VAT prowadzoną przez podatnika. Związek z tą działalnością nie musi mieć charakteru bezpośredniego, gdyż wystarczający jest związek pośredni. Siłą rzeczy część wydatków dotyczy działalności bieżącej i pomimo że nie jest powiązana ze sprzedażą, to bez ich poniesienia ta sprzedaż nie mogłaby być prowadzona”.
W niniejszej sprawie ponoszone przez Wnioskodawcę wydatki na usługi opodatkowane VAT, tj. czynsz najmu oraz dostawa mediów, mają zarówno związek pośredni, jak i bezpośredni z działalnością Wnioskodawcy opodatkowaną VAT. W zakresie, w jakim Wnioskodawca pobiera od zleceniobiorców czynsz najmu, związek ten jest bezpośredni. Nabywane przez Wnioskodawcę usługi w tym zakresie stanowią bowiem bezpośredni warunek uzyskiwania przez niego czynszu najmu (na zasadzie podnajmu) od zleceniobiorców. Ponadto nabywane przez Wnioskodawcę usługi są mu niezbędne przy świadczeniu usług z zakresu outsourcingu procesowego. Jak już bowiem wskazano, gdyby nie zapewnienie zleceniobiorcom zakwaterowania, świadczenie tych usług nie byłoby możliwe z uwagi na brak zasobów osobowych koniecznych do ich wykonania.
Podobnie wskazał WSA w Gdańsku w wyroku z 19 lutego 2025 r. sygn. I SA/Gd 880/24, w którym sąd ten stwierdził, że „wydatki na najem lokali mieszkalnych dla pracowników i współpracowników nawet jeśli nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych obrotach, to ich poniesienie wpływa na uzyskanie obrotu opodatkowanego VAT niejako poprzez zabezpieczenie utrzymania źródła przychodu. Spółka powinna mieć zatem prawo do odliczenia podatku naliczonego zwianego ich poniesieniem.”. Tożsame stanowisko zaprezentował także NSA w wyroku z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. I FSK 281/23.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku od towarów i usług jest:
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 , przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114 , art. 119 ust. 4 , art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 .
Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
a) nabycia towarów i usług,
b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
Stosownie do art. 88 ust. 4 ustawy:
Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96 , z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7 .
Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności powinien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go - dla tej czynności - za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Według art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Z treści wskazanych wyżej przepisów wynika również, że odliczenie podatku naliczonego przysługuje tylko podatnikom podatku od towarów i usług, jeżeli nabyte towary i usługi służą czynnościom opodatkowanym, tzn. czynnościom, które generują podatek należny.
Natomiast prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony nie przysługuje m.in. przy nabyciu towarów i usług:
1. wykorzystywanych do czynności nieobjętych zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług (tzn. niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem),
2. wykorzystywanych do czynności wprawdzie podlegających zakresowi opodatkowania podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak na podstawie przepisów szczególnych zwolnionych od tego podatku.
W tym miejscu należy ponownie wskazać, że odliczenie podatku naliczonego przysługuje tylko podatnikom podatku od towarów i usług, jeżeli nabyte towary i usługi służą czynnościom opodatkowanym.
W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.
Z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.
Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
Jak wynika z powołanego wyżej art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są między innymi wszelkie postacie energii. Oznacza to, że w przypadku wykonywania świadczeń dotyczących energii na gruncie podatku od towarów i usług będziemy mieć do czynienia z dostawą towarów. Jeśli chodzi o inne media (objęte zakresem opodatkowania), będzie to świadczenie usług.
W świetle art. 8 ust. 2a ustawy:
W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.
Przepis ten jest źródłem praw i obowiązków podatników w odniesieniu do świadczeń określanych mianem „odsprzedaży” lub „refakturowania” usług. W związku z tym należy stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez) powinny być zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.
Powyższy przepis jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 s. 1 ze zm.), który stanowi, że:
W przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi.
Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie usługi w tym samym zakresie.
Przepis ten reguluje zatem takie sytuacje, kiedy podatnik działając we własnym imieniu zawiera umowę, na podstawie której zobowiązuje się do zrealizowania pewnego świadczenia, jednak faktycznie świadczenie to realizowane jest przez podmiot trzeci. W takim przypadku, gdy podmiot nabywa usługę, a następnie odsprzedaje ją kontrahentowi w tzw. „stanie nieprzetworzonym”, uznawany jest za podatnika, który taką usługę świadczy.
Podkreślenia wymaga, że aby dana czynność - stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w rozumieniu ustawy - podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi być wykonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika.
Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Świadczą Państwo usługi z zakresu outsourcingu procesowego polegającego na wydzieleniu ze struktury Państwa klienta określonych funkcji, zdań i czynności oraz przekazanie ich do realizacji Wnioskodawcy. W ramach swojej działalności zatrudniacie Państwo zleceniobiorców w oparciu o umowę zlecenia na czas oznaczony, maksymalnie do końca roku kalendarzowego lub do końca okresu legalności pobytu w Polsce. Zleceniobiorcy kierowani są do wykonywania określonych czynności np. montaż stelaży meblowych, tapicerowanie, szycie pokrowców meblowych. Przy świadczeniu tych usług posługujecie się Państwo cudzoziemcami pochodzącymi z różnych krajów, którzy nie mają miejsca zamieszkania w Polsce. W tym celu wynajmujecie Państwo dla nich lokale lub budynki mieszkalne w rozsądnej odległości zapewniającej zleceniobiorcom możliwość codziennego sprawnego docierania do pracy. Do korzystania z zapewnianych przez Państwa kwater uprawnieni są wyłącznie zleceniobiorcy, bez członków rodzin. Zleceniobiorcy kwaterowani są w pokojach wieloosobowych, zajmowanych przez 2-4 osoby. Każdy zleceniobiorca ma dostęp do wspólnej toalety, kuchni, pralni. Średni okres korzystania przez zleceniobiorcę z zakwaterowania wynosi ok. 6 miesięcy. Ponosicie Państwo wszelkie koszty wynajmu lokalu, w których kwaterowani są zleceniobiorcy, tj. czynsz najmu oraz opłaty za media tj. za wodę, gaz, energie elektryczną i ogrzewanie. Usługi najmu i mediów realizowane są w ramach jednej umowy zawartej ze zleceniobiorcami. Od zleceniobiorców, pobieracie Państwo opłaty które pokrywają całkowite koszty zakwaterowania. Wysokość czynszu za najem jest kwota stałą, powiększoną o zwrot kosztów mediów na podstawie rzeczywistego zużycia. Zmiana mediów zależy od zmiany cennika przez dostawców. Wysokość mediów wynika z rachunków i faktur otrzymywanych przez Państwa. Koszty rzeczywistego zużycia są dzielone na poszczególnych zleceniobiorców zamieszkujących w lokalu po równo na osobę. Oferowane zleceniobiorcom zakwaterowanie ma ścisły związek z pracą świadczoną przez zleceniobiorcę na Państwa rzecz.
Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) :
Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.
Odnosząc się zatem do Państwa wątpliwości dotyczących kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących najem oraz media, stwierdzić należy, że warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, przy czym związek ten może mieć charakter bezpośredni lub pośredni.
O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą, np. dalszej odsprzedaży (towary handlowe) lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy. Bezpośrednio wiążą się więc z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.
Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością przedsiębiorcy można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa - mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganym przez podatnika obrotem opodatkowanym.
Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością podmiotu, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez podmiot obrotu.
Zaznaczyć należy, że określenie pośredniego związku nabywanych towarów i usług z konkretną działalnością przedsiębiorcy (czynnościami opodatkowanymi bądź nieopodatkowanymi) może mieć miejsce dopiero w sytuacji, gdy niemożliwym jest wykazanie ich bezpośredniego związku z daną działalnością.
Zasadą jest także to, że podatnik jest zobowiązany w pierwszej kolejności dołożyć należytych starań, aby odpowiednio przyporządkować podatek naliczony do poszczególnych czynności, aby prawa do odliczenia nie nadużyć. Nie można również rozszerzająco przyjmować braku możliwości dokonania takiego przyporządkowania.
Obowiązkiem podatnika - jak podane wyżej - jest przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju czynności, z którymi wydatki te są związane. Podatnik ma zatem obowiązek odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. alokacji podatku do czynności podlegających opodatkowaniu i czynności niepodlegających opodatkowaniu.
Analizując wyżej wskazane przepisy należy stwierdzić, że w sytuacji odpłatnego udostępniania lokali mieszkalnych pracownikom (zleceniobiorcom, cudzoziemcom) Państwa Spółka świadczy odpłatną usługę najmu lokali mieszkalnych w których zakwaterowani są zleceniobiorcy, skutkującą uzyskiwaniem przez Państwa korzyści majątkowej, podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy.
Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być opodatkowana tym podatkiem.
Zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku.
Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.
W tym miejscu należy zauważyć, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy (od ogólnej zasady powszechności opodatkowania) i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalne. W efekcie podatnik uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji jedynie, gdy charakter czynności świadczonych przez niego w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.
Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:
Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz.U. z 2024 r. poz. 1440 i 1635 );
Zwolnienie, które znajduje się w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy stanowi implementację z art. 135 ust. 1 lit. l Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1 ze zm.). Przepis powyższy stanowi, że Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: „(…) dzierżawę i wynajem nieruchomości”.
Krajowe ustawodawstwo stanowi o zwolnieniu z opodatkowania usługi najmu pod warunkiem jego mieszkaniowego przeznaczenia.
Ponadto, w myśl art. 43 ust. 20 ustawy:
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 36, nie ma zastosowania do usług wymienionych w poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy.
Zgodnie z poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy pod symbolem PKWiU 55 wskazane są:
Usługi związane z zakwaterowaniem
Z powołanych wyżej przepisów wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.
Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:
Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.
Analizując kwestie zwolnienia od podatku od towarów i usług najmu lokali mieszkalnych należy zwrócić szczególną uwagę na cel świadczonych usług. Realizacja celu wynajmu następuje poprzez wykorzystanie nieruchomości przez faktycznego najemcę.
Tym samym, zasadniczą kwestią dla opodatkowania, czy zwolnienia od podatku świadczonej przez Państwa usługi pozostaje cel realizowany przez osobę bezpośrednio nabywającą od Państwa usługi.
Jak już wyżej wykazałem, na gruncie podatku od towarów i usług najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Usługa najmu danej nieruchomości korzysta ze zwolnienia na podstawie ww. art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, pod warunkiem łącznego spełnienia przesłanek co do podmiotu, przedmiotu i celu takiej umowy.
W Państwa sprawie, dokonując analizy całokształtu okoliczności sprawy, wskazać należy, że podstawowym celem odpłatnego udostępnienia przez Państwa Spółkę lokali mieszkalnych zleceniobiorcom będzie zapewnienie tym pracownikom lokalu mieszkania maksymalnie na czas zatrudnienia w Państwa Spółce.
Z okoliczności sprawy wynika, że wynajmujecie Państwo lokale mieszkalne, a następnie udostępniacie je zleceniobiorcom (pracownikom). W udostępnianych odpłatnie lokalach zleceniobiorcy realizują wyłącznie cele mieszkaniowe. Nie dochodzi jednak do przeniesienia do ww. lokali mieszkalnych ośrodka życiowego tych zleceniobiorców, ponieważ udostępniane lokale służą wyłącznie jako nocleg zleceniobiorców na potrzeby wykonywania zlecenia, a prawa do zamieszkania w lokalach nie mają członkowie rodzin zleceniobiorców. Średni okres korzystania przez zleceniobiorcę z zakwaterowania wynosi ok. 6 miesięcy. Symbol PKWiU dla świadczonej przez Państwa na rzecz zleceniobiorców usługi najmu lokali to 68.20.11.0 Wynajem i obsługa nieruchomości mieszkalnych własnych lub dzierżawionych.
Zatem w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że zostaną spełnione wyżej opisane przesłanki, tak więc świadczone przez Państwa usługi wynajmu lokali mieszkalnych zleceniobiorcom wyłącznie na ich cele mieszkaniowe, korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.
W związku z powyższym odpłatne udostępnienie zleceniobiorcom lokali mieszkalnych jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, korzystającą ze zwolnienia z tego podatku. Zatem wydatki ponoszone przez Państwa na wynajmowane lokale mieszkalne służą bezpośrednio do wykonywania czynności zwolnionych z podatku VAT - ich następstwem nie będzie powstanie zobowiązania podatkowego (podatku należnego).
Wydatki poniesione przez Państwa na wynajem lokali mieszkalnych związane są więc w sposób bezpośredni z czynnościami podlegającymi opodatkowaniu VAT, ale korzystającymi ze zwolnienia z tego podatku i nie ma tu znaczenia pośredni związek wydatków z czynnościami opodatkowanymi, skoro możliwe jest bezpośrednie przyporządkowanie ich do konkretnych czynności wykonywanych przez Państwa, tj. usług najmu zwolnionych z opodatkowania podatkiem VAT.
W konsekwencji, wbrew Państwa stanowisku, w opisanym przypadku nie będzie Państwu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących najem lokali mieszkalnych wystawionych przez wynajmującego, ponieważ wydatki te nie służą do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Brak tego prawa wynika z faktu uznania, że odpłatne udostępnienie lokali zleceniobiorcom jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i korzystającą ze zwolnienia z tego podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.
Zatem w tej części Państwa stanowisko uznaję za nieprawidłowe.
Przechodząc do Państwa wątpliwości dotyczących prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem i refakturowaniem mediów (wody, gazu, energii elektrycznej o ogrzewania) należy w pierwszej kolejności rozstrzygnąć, czy przenoszone na zleceniobiorców koszty tych mediów stanowią usługi ściśle związane z usługą najmu czy występują jako niezależne, odrębne świadczenia.
Na gruncie orzecznictwa podatkowego wielokrotnie podkreślano, że nie należy sztucznie dzielić czynności złożonych. Niemniej jednak orzecznictwo to, w tym przede wszystkim orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, za zasadę przewodnią przyjmuje, że - zgodnie z ww. Dyrektywą 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a wcześniej Szóstą Dyrektywą Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE. L. 145/1, ze zm.) - każde świadczenie powinno być uznawane za odrębne i niezależne. Podstawową zasadę odrębności i niezależności świadczeń Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wywodzi z art. 2 Dyrektywy 2006/112/WE. W tym kontekście, zdaniem TSUE, tylko w pewnych okolicznościach odrębne świadczenia można uznać za jednolitą czynność.
W wyroku C-42/14 w sprawie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, kierując się ogólną zasadą wynikającą z art. 1 ust. 2 akapit drugi dyrektywy VAT, zgodnie z którą każde świadczenie należy traktować odrębnie, Trybunał Sprawiedliwości rozstrzygnął, że:
Artykuł 14 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 24 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2009/162/UE z dnia 22 grudnia 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że w ramach najmu nieruchomości dostawy energii elektrycznej, energii cieplnej i wody oraz wywóz nieczystości, zapewniane przez podmioty trzecie na rzecz najemcy bezpośrednio zużywającego te towary i usługi, należy uważać za dokonywane przez wynajmującego w sytuacji, gdy stroną umów o te świadczenia jest wynajmujący przenoszący jedynie koszty świadczeń na najemcę.
Rzeczoną dyrektywę należy interpretować w ten sposób, że najem nieruchomości i związane z nim: dostawa wody, energii elektrycznej, energii cieplnej oraz wywóz nieczystości, co do zasady, należy uważać za kilka odrębnych i niezależnych świadczeń, które winno się oceniać oddzielnie z punktu widzenia podatku od wartości dodanej, chyba że elementy transakcji, także te wskazujące względy ekonomiczne zawarcia umowy, są ze sobą tak ściśle związane, iż tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie ekonomiczne, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.
Zasadą jest, że towarzyszące czynności udostępniania nieruchomości dostawy towarów i usług, np. wody, energii elektrycznej i cieplnej, odprowadzanie ścieków, powinny być uważane za odrębne świadczenia, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu korzystania z nich, (tj. danych towarów i usług) poprzez decydowanie o wielkości ich zużycia. Sytuacja taka występuje w szczególności w przypadku odrębnego rozliczania zużycia tych „mediów” w oparciu o wskazania liczników lub podliczników. Taką samą zasadę należy również przyjąć w przypadku, gdy umowa przewiduje odrębne rozliczanie „mediów”, a wysokość opłaty z tego tytułu ustalana jest w umowie na podstawie kryteriów innych niż opomiarowanie wg liczników, uwzględniających zużycie tych mediów przez najemcę. Takimi innymi kryteriami mogą być przykładowo: liczba osób korzystających z nieruchomości, czy też powierzchnia nieruchomości.
Natomiast w przypadku, gdy wyodrębnienie wskazanych „mediów” miałoby charakter sztuczny, świadczenia takie należy traktować jako jedną usługę, usługę najmu. Sytuacja taka będzie miała miejsce przykładowo w przypadku wynajmu lokali biurowych gotowych do użytku wraz z dostawą „mediów” lub w przypadku krótkotrwałego najmu nieruchomości w celach wakacyjnych lub zawodowych, jeżeli świadczenia takie są wykonywane na rzecz najemcy bez możliwości oddzielenia „mediów”. W takiej sytuacji na płaszczyźnie ekonomicznej świadczenia te stanowią jedną całość. Wówczas też pobierana jest stała kwota wynagrodzenia za najem, bez względu na ilość zużycia „mediów” (innymi słowy, bez uwzględnienia kryterium zużycia „mediów”). Okoliczności te wskazują, że celem zawarcia takiej umowy było wynajęcie lokalu gotowego do użytku wraz z odpowiednimi „mediami”.
Zatem, przy podatkowej kwalifikacji świadczeń związanych z usługą najmu lokali, w każdym przypadku należy uwzględniać rzeczywisty przebieg transakcji.
Okoliczności faktyczne, które były przedmiotem ww. wyroku Trybunału, dotyczyły przypadku, w którym dostawy towarów i usług były „refakturowane”, tj. wynajmujący przenosił na najemcę poniesione koszty z tytułu nabycia tych towarów i usług od podmiotów trzecich, bez doliczania marży. Należy więc uznać, że ustalone przez Trybunał zasady kwalifikacji świadczeń w ramach umowy najmu nieruchomości mają zastosowanie wyłącznie w przypadku, jeżeli wynajmujący dokonuje na rzecz najemcy „refakturowania” (przeniesienia) dokładnego kosztu towaru lub usługi, jakim został obciążony przez podmiot trzeci, faktycznie zapewniający świadczenie najemcy.
Tak więc orzecznictwo TSUE, które oparte jest na przepisach prawa UE, daje podstawę do skonstruowania zasadniczej tezy, że każde świadczenie należy traktować odrębnie. Zatem, co do zasady, towarzyszące najmowi nieruchomości dostawy ww. towarów i usług należy traktować jako świadczenie odrębne od usługi najmu nieruchomości. Traktowanie wskazanych dostaw towarów/świadczenia usług, jako jednej usługi z najmem, uzasadnione jest jedynie w przypadku, gdy świadczenia te są nierozerwalnie związane z najmem i ich podział miałby charakter sztuczny.
W rozpatrywanej sprawie warto również przywołać orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lipca 2015 r. sygn. akt I FSK 944/15, w którym Sąd stwierdził, że:
Jeżeli chodzi o media w postaci zużycia wody, energii elektrycznej i cieplnej, odprowadzania ścieków, to wskazane media, co do zasady, powinny być uważane za odrębne świadczenia od usługi najmu, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu korzystania z danych towarów i usług, poprzez decydowanie o wielkości zużycia. Taka sytuacja wystąpi wówczas, gdy zostały przyjęte kryteria umożliwiające określenie faktycznego zużycia mediów. W szczególności, jak wskazał Trybunał, taka sytuacja występuje w przypadku rozliczania zużycia tych mediów w oparciu o wskazania liczników. Możliwe jest jednak przyjęcie przez strony umowy innego sposobu ustalenia faktycznego zużycia mediów, np. w oparciu o liczbę osób korzystających z wynajmowanych pomieszczeń. Przy wyborze tych kryteriów strony muszą kierować się względami ekonomicznymi, które pozwolą na wydzielenie i oddzielne rozliczenie mediów w taki sposób, że obiektywnie odzwierciedlone zostanie ich zużycie i wówczas świadczenia te powinny być traktowane odrębnie. Zatem w odniesieniu do mediów, w stosunku do których możliwe jest przyjęcie kryterium zużycia, to właśnie ww. kryterium będzie decydujące o odrębności tych mediów, a nie kwestia czy najemca miał możliwość wyboru świadczeniodawcy.
Biorąc powyższe rozstrzygnięcie pod uwagę należy uznać, że w celu ustalenia, czy świadczenia stanowią kilka niezależnych świadczeń, czy jedno świadczenie, należy poszukiwać elementów charakterystycznych dla danej transakcji. Odwołując się dalej do dotychczasowego orzecznictwa, należy wziąć pod uwagę okoliczności, które umożliwiają rozróżnienie dwóch głównych sytuacji.
W analizowanej sprawie świadczone przez Państwa usługi najmu lokali mieszkalnych podlegają zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy. W związku z wynajmem lokali zleceniobiorcy oprócz opłat za czynsz będą płacić Państwu koszty za media, tj. wodę, gaz, energię elektryczną, ogrzewanie. Wysokość kosztów mediów wynika z rachunków i faktur otrzymywanych przez Państwa, a następnie rzeczywiste zużycie dzielone jest na poszczególnych zleceniobiorców zamieszkujących w lokalu po równo na osobę. Rozliczenie to obiektywnie odzwierciedla zużycie poszczególnych mediów. Umowę na dostawę mediów, w zależności od konkretnej umowy, zwiera właściciel mieszkania lub Państwo. Zleceniobiorcy nie mają żadnego wpływu na wybór dostawców mediów, ani samodzielnego zawarcia umowę o dostawę poszczególnych mediów, w tym samodzielnego rozliczania się z tym dostawcą. W zależności od umowy, faktury otrzymuje właściciel mieszkania refakturując je potem na Państwa lub bezpośrednio Państwo otrzymujecie faktury od dostawców poszczególnych mediów.
Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów i orzecznictwa sądów, w przypadku, gdy faktyczne wydzielenie i oddzielne rozliczenie mediów obiektywnie odzwierciedla ich zużycie, to świadczenia te powinny być traktowane jako odrębne i niezależne od usługi najmu. W analizowanym przypadku, wskazane media są rozliczane odrębnie od czynszu najmu, a także - jak wskazali Państwo w opisie sprawy - nie jest do nich doliczana marża.
Czynności powyższe powinny być zatem rozliczane niezależnie od usługi najmu i - co do zasady - opodatkowane odpowiednio stawkami podatku VAT właściwymi dla danego rodzaju świadczenia.
Brak jest zatem podstaw, aby uznać, że opisane media stanowią nierozerwalne świadczenie związane z najmem lokali mieszkalnych, a ich rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Nie tworzą one bowiem obiektywnie tylko jednego niepodzielnego świadczenia, tj. nie stanowią kompleksowej usługi najmu lokalu.
Mając na uwadze okoliczności sprawy oraz obowiązujące przepisy należy stwierdzić, że usługi najmu lokali mieszkalnych oraz media nie stanowią świadczenia kompleksowego i tym samym brak jest podstaw, by ww. świadczenia jako pomocnicze do usługi najmu podlegały opodatkowaniu na takich samych zasadach jak usługi najmu lokali mieszkalnych.
W związku z powyższym usługa najmu oraz media są odrębnymi i niezależnymi świadczeniami, zatem opłata za media nie powinna stanowić elementu podstawy opodatkowania z tytułu usługi najmu. Wobec powyższego dla świadczeń związanych z dostawą mediów, jako świadczeń odrębnych od usługi najmu, prawidłowym będzie stosowanie zasad opodatkowania właściwych dla poszczególnych rodzajów świadczeń. Tym samym dokonywane dostawy towarów czy świadczone przez Państwa odpłatne usługi w zakresie refakturowania na zleceniobiorców kosztów zużytych mediów, stanowią czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niekorzystające ze zwolnienia z tego podatku, opodatkowane właściwymi dla danych mediów stawkami podatku VAT.
Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, że skoro odsprzedaż przez Państwa refakturowanych na zleceniobiorców mediów stanowi czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niekorzystające ze zwolnienia z tego podatku, to przysługuje Państwu na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, prawo do odliczenia podatku VAT od nabycia tych świadczeń od wynajmujących lub bezpośrednio od dostawców. W rozpatrywanym przypadku będą spełnione - wskazane w art. 86 ust. 1 ustawy - przesłanki warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego, tj. dokonując odsprzedaży zakupionych mediów działają Państwo jako podatnik VAT, a media refakturowane na zleceniobiorców będą służyć Państwu do wykonywania czynności opodatkowanych tym podatkiem (odsprzedaż mediów zleceniobiorcom).
Jak wskazano powyżej będą Państwo wykorzystywać nabyte media (wodę, gaz, energię elektryczną, ogrzewanie) wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Tym samym, w analizowanym przypadku w związku z nabyciem ww. mediów które są refakturowane na zleceniobiorców, zastosowanie znajdzie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, a Państwu przysługiwać będzie prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z ich nabyciem.
Zatem Państwa stanowisko w tej części należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku dochodowego od osób prawnych zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.
Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo