Wnioskodawca, spółka z o.o. prowadząca działalność w zakresie chowu i hodowli świń, jest właścicielem działki rolnej nr 2/1 (Grunt Rolny). Na granicy tej działki z sąsiednią nieruchomością znajdują się trzy betonowe zbiorniki na gnojowicę, które częściowo na nią zachodzą. Zbiorniki te nie należą do Wnioskodawcy, lecz do A Sp. z o.o. Działka nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ani decyzją o warunkach zabudowy.…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
20 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania podatkiem VAT planowanej transakcji sprzedaży Gruntu Rolnego.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wprowadzenie
Wnioskodawca jest osobą prawną będącą polskim rezydentem podatkowym, podatnikiem podatku dochodowego osób prawnych, który podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, co potwierdza wpis do Krajowego Rejestru Sądowego (KRS: (…)). Przedmiotem przeważającej działalności gospodarczej, zgodnie z danymi prezentowanymi w odpisie aktualnym z Krajowego Rejestru Sądowego, jest Chów i Hodowla Świń (PKD 01.46.Z).
Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości objętej księgą wieczystą o numerze (…), w skład której wchodzą działki o numerach 1 oraz 2. Działka o numerze 2 została podzielona na działki o numerach geodezyjnych 2/1 oraz 2/2.
Przedmiotem niniejszego wniosku o interpretację jest działka o numerze 2/1, położona w miejscowości (…), o powierzchni (…) ha (dalej: „Działka 2/1”, „Nieruchomość” lub „Grunt Rolny”). Działka 2/1 stanowi nieruchomość gruntową rolną. Na gruncie nie znajdują się budynki, natomiast na granicy działki faktycznie posadowione są częściowo trzy betonowe zbiorniki na gnojowicę (co potwierdza zdjęcie ze strony internetowej geoportal.gov.pl Działka numer 2/1). (...)
Zbiorniki na gnojowicę nie należą do Wnioskodawcy. Faktycznie nachodzą w części na jego Działkę 2/1. Zbiorniki na gnojowicę przynależą do sąsiedniej dla Wnioskodawcy nieruchomości, tj. działki gruntu 3, objętej księgą wieczystą o numerze (…), której właścicielem jest A Sp. z o.o. W związku z powyższym stanowią one własność A Sp. z o.o.
W rezultacie zbiorniki nie będą przedmiotem planowanej przez Wnioskodawcę transakcji sprzedaży Gruntu Rolnego. Przedmiotem sprzedaży będzie Grunt Rolny, przy czym na jego granicy z działką nr 3 znajdują się (i częściowo na Grunt Rolny zachodzą) trzy budowle - betonowe zbiorniki na gnojowicę.
Działka nr 2/1 nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (dalej: „MPZP”), w ewidencji gruntów i budynków działka nr 2/1 została sklasyfikowana jako użytek rolny (RIVa - grunty orne (…) ha; RIVb - grunty orne (…) ha; RV - grunty orne (…) ha), zgodnie z zawiadomieniem Starostwa Powiatowego w (…) o zmianie w ewidencji gruntów i budynków z dnia 2 grudnia 2025 r. Grunt Rolny nie jest obecnie przeznaczony pod zabudowę i nie została dla niego wydana decyzja o warunkach zabudowy ani decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Wnioskodawca nabył pierwotnie w 2001 r. od (…) działkę nr 2, z której w wyniku podziału powstały działki nr: 2/2 o powierzchni (…) ha oraz 2/1 o powierzchni (…) ha. Nabycie działki nr 2 było czynnością niepodlegającą opodatkowaniu VAT, w związku z czym Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości ani w części.
Działka nr 2 została wydzierżawiona wyłącznie na cele działalności rolniczej na rzecz A Sp. z o.o., NIP: (…), KRS: (…) z siedzibą w (…), na czas określony od dnia 1 września 2020 r. do dnia 1 września 2040 r.
Dzierżawa działki nr 2 (obecnie, po podziale, obejmującej działki nr 2/1 i nr 2/2) na rzecz A Sp. z o.o. jest traktowana przez Wnioskodawcę jako czynność zwolniona z VAT na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień (Dz. U. z 2020 r. poz. 1983; dalej: „Rozporządzenie MF z dnia 20 grudnia 2013 r.”), zgodnie z którym zwalnia się od podatku dzierżawę gruntów przeznaczonych na cele rolnicze.
Spółka w dniu 19 grudnia 2025 r. zawarła aneks do umowy dzierżawy z A Sp. z o.o., na mocy którego z areału objętego dzierżawą zostanie wyłączona Działka 2/1. Wnioskodawca podkreśla, że Działka 2/1 nie będzie wykorzystywana do prowadzenia działalności innej niż działalność rolnicza.
Spółka w dniu 19 grudnia 2025 r. zawarła umowę przedwstępną sprzedaży Gruntu Rolnego. Planowana jest sprzedaż działki nr 2/1 na rzecz B Sp. z o.o., przy czym Grunt Rolny na moment planowanej transakcji będzie gruntem rolnym, bez pokrycia miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bez wydanej decyzji o warunkach zabudowy ani decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, sklasyfikowanym w ewidencji gruntów jako użytek rolny, wykorzystywanym wyłącznie na cele działalności rolniczej, zgodnie z informacjami wskazanymi powyżej.
Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług
Czy planowana transakcja sprzedaży Gruntu Rolnego stanowi dostawę działki zabudowanej, czy niezabudowanego gruntu rolnego i czy w konsekwencji zastosowanie ma zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT? (pytanie oznaczone we wniosku nr 1)
Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług
Państwa zdaniem, w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego planowana transakcja sprzedaży Gruntu Rolnego - ze względu na faktyczne istnienie na niej części trzech zbiorników na gnojowicę, stanowi dostawę działki zabudowanej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, a tym samym nie znajduje zastosowania zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
1) Opodatkowanie VAT sprzedaży Gruntu Rolnego.
Zasady ogólne opodatkowania VAT
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zatem zbycie nieruchomości gruntowej traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, a jej sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. W konsekwencji, zbycie nieruchomości gruntowej podlega opodatkowaniu VAT.
Zwolnienie opodatkowania VAT dostawy gruntów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku
Zgodnie z treścią art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT zwalnia się z podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Jak wynika z treści powyższego przepisu, podatnik musi spełnić łącznie dwie przesłanki:
(i) towary muszą być wykorzystywane wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku,
(ii) z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów dokonującemu ich dostawy nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Spółka wykorzystywała Nieruchomość wyłącznie do działalności zwolnionej z VAT, uprzednio oddając ją w dzierżawę na rzecz A Sp. z o.o. wyłącznie na cele prowadzenia działalności rolniczej. Dzierżawa ta korzystała ze zwolnienia na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia MF z dnia 20 grudnia 2013 r. Następnie, zgodnie z przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego, Grunt Rolny został wyłączony z dzierżawy, jednakże nadal wykorzystywany jest wyłącznie na cele działalności rolniczej. W konsekwencji, przesłanka (i) została spełniona.
Spółka nabyła nieruchomość (w której skład wchodzi Grunt Rolny) od (…) w transakcji niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. Zgodnie z utrwaloną linią interpretacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) oraz orzecznictwem sądów administracyjnych, w takiej sytuacji nie powstaje w ogóle podatek naliczony, który mógłby podlegać odliczeniu. Nie można więc przyjąć, że Spółce „nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT” w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.
Powyższe stanowisko potwierdzają m.in.:
Zatem przesłanka (ii) nie została spełniona, a transakcja sprzedaży Gruntu Rolnego nie podlega zwolnieniu przewidzianemu w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, co otwiera przestrzeń do kluczowej dla niniejszego wniosku analizy (poniżej).
Zwolnienie opodatkowania VAT dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane
W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Oznacza to, że zwolnienie przysługuje względem dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlany.
Pojęcie terenu budowlanego
Zgodnie art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W świetle przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, Grunt Rolny nie jest przeznaczony do zabudowy, gdyż nie jest objęty MPZP oraz nie wydano dla niego decyzji o warunkach zabudowy. Wobec tego nie jest to teren budowlany w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, więc jest o przeznaczeniu innym niż budowlany.
Klasyfikacja Gruntu Rolnego jako terenu zabudowanego
W myśl art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy zbiorniki na gnojowicę spełniają definicję budowli.
Według ukształtowanej linii interpretacyjnej DKIS obecność budowli lub jej części może przesądzać o klasyfikacji działki jako zabudowanej, co w konsekwencji wyklucza możliwość zastosowania zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
Takie podejście zaprezentowano m.in:
Zgodnie z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, ze względu na fakt, że zbiorniki na gnojowicę znajdują się faktycznie w części na Działce 2/1 zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT nie znajdzie zastosowania. W efekcie jej sprzedaż podlega opodatkowaniu VAT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Według art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Natomiast jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Nieruchomość gruntowa spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana, musi być wykonana przez podatnika, działającego w ramach działalności gospodarczej.
Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
W świetle art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Państwa wątpliwości w przedmiotowej sprawie dotyczą ustalenia, czy planowana transakcja Gruntu Rolnego będzie opodatkowana podatkiem VAT.
Jak wynika z okoliczności sprawy, są Państwo właścicielem nieruchomości, w skład której wchodzą działki o numerach 1 oraz 2. Działka o numerze 2 została podzielona na działki o numerach geodezyjnych 2/1 oraz 2/2. Przedmiotem planowanej przez Państwa transakcji jest działka o numerze 2/1, o powierzchni (…) ha („Działka 2/1”, „Nieruchomość” lub „Grunt Rolny”), przy czym na jego granicy z działką nr 3 znajdują się (i częściowo na Grunt Rolny zachodzą) trzy budowle - betonowe zbiorniki na gnojowicę.
W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do art. 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
Na mocy art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego:
Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.
Stosownie do art. 47 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.
Z kolei w myśl art. 47 § 3 ustawy Kodeks cywilny:
Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych.
Z ww. przepisów prawa cywilnego wynika, że przedmiotem sprzedaży zawsze jest grunt wraz ze wszystkimi budynkami i urządzeniami trwale z tym gruntem związanymi.
Podkreślić należy, że wyrażenia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” zawartego w przytoczonym wyżej art. 7 ustawy, nie należy utożsamiać z prawem własności.
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, definiując wyrażenie „dostawa towarów” akcentuje „własność ekonomiczną” funkcjonującą w oderwaniu od krajowych przepisów prawa cywilnego, regulujących przeniesienie prawa własności. W orzeczeniu w sprawie C-320/88 Staatssecretaris van Financiën v. Shipping and Forwarding Safe B.V. TSUE wyraził pogląd, że:
wyrażenie „dostawa towarów” w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy oznacza także przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie dochodzi do przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym” (pkt 1), jednak jednocześnie zastrzegł, że „zadaniem sądu krajowego jest określenie w każdym przypadku, na podstawie stanu rzeczy, czy przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy, miało miejsce” (pkt 2).
Zaznaczenia wymaga, że przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.
Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji, pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie towaru.
Powyższe wskazuje jednoznacznie, że rozważając skutki podatkowe transakcji sprzedaży nieruchomości należy mieć na uwadze nie jej aspekty cywilnoprawne, lecz te, które mają znaczenie z punktu widzenia ustawy o VAT.
Podkreślić przy tym należy, że co do zasady ustawy podatkowe nie uznają za przedmiot opodatkowania umów i czynności cywilnoprawnych, lecz rezultaty tych czynności.
Jak wcześniej wskazano, z art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że istotą dostawy jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, przy czym chodzi tutaj o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym.
Powyższe uwagi wskazują jednoznacznie, że rozważając skutki podatkowe planowanej przez Państwa sprzedaży Gruntu Rolnego, należy mieć na uwadze nie jej aspekty cywilnoprawne, lecz te, które mają znaczenie z punktu widzenia ustawy. O ile jest oczywiste, że przeniesienie własności gruntu spowoduje przeniesienie na nowego właściciela także własności posadowionych na nim obiektów jako części składowych gruntu, to bynajmniej nie jest oczywiste, że tym samym dojdzie do ich dostawy w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
W przedmiotowej sprawie na gruncie prawa podatkowego nastąpi sprzedaż wyłącznie Gruntu Rolnego, a nie zbiorników na gnojowicę znajdujących się na granicy z działką nr 3 i częściowo zachodzących na Grunt Rolny. Jak wynika z okoliczności sprawy, na granicy działki faktycznie posadowione są częściowo budowle - trzy betonowe zbiorniki na gnojowicę. Zbiorniki na gnojowicę nie należą do Państwa, ale faktycznie nachodzą w części na Państwa Działkę 2/1. Zbiorniki na gnojowicę przynależą do sąsiedniej dla Państwa nieruchomości, tj. działki gruntu 3, której właścicielem jest A Sp. z o.o. W rezultacie zbiorniki nie będą przedmiotem planowanej przez Państwa transakcji sprzedaży Gruntu Rolnego.
W świetle powyższych okoliczności, trzy betonowe zbiorniki na gnojowicę nie są w Państwa ekonomicznym posiadaniu i Państwo – jako sprzedający – nie posiadają prawa do dysponowania zbiornikami jak właściciel. Tym samym, w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, nie wystąpi dostawa towaru w postaci budowli – trzech betonowych zbiorników na gnojowicę w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy.
W konsekwencji powyższego, przedmiotem sprzedaży będzie wyłącznie Grunt Rolny, bez znajdujących się na granicy i częściowo zachodzących na Grunt Rolny zbiorników na gnojowicę.
W takim przypadku, gdy przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt, należy odwołać się do art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zgodnie z którym:
Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.
Należy w tym miejscu powołać art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, w myśl którego:
Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
W myśl art. 2 pkt 33 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych – rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Z powyższych przepisów wynika, że opodatkowaniu podlegają te dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych tylko te, które stanowią tereny budowlane. Z kolei, zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów), będących na przykład gruntami rolnymi czy leśnymi.
Należy ponadto zauważyć, że według art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu, należy do zadań własnych gminy.
Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;
2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
Jednocześnie należy wskazać, że kluczowa dla sprawy regulacja stanowi implementację art. 135 ust. 1 lit. k dyrektywy 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają dostawy terenów niezabudowanych, inne niż dostawy terenów budowlanych, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b.
W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 – Gemeente Emmen przeciwko Belastingdienst Grote Ondernemingen:
„teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.
Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT. Ustawa o podatku od towarów i usług w kontekście zastosowania właściwej stawki podatku VAT przy sprzedaży gruntu nakazuje oceniać przeznaczenie tego gruntu wyłącznie na podstawie istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wydanych decyzji o warunkach zabudowy.
Tym samym, również w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
Wprowadzony do ustawy art. 2 pkt 33 ustawy, w zgodny sposób odpowiada zatem treści
ww. orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego.
Rozpatrując pojęcie „grunty przeznaczone pod zabudowę” należy odwołać się do definicji zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.).
Według art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane:
Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym – należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.
W świetle art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane:
Ilekroć w ustawie jest mowa o budowli – należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, biogazowni, biogazowni rolniczej, biometanowni i innych urządzeń), oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, w tym pod morskie turbiny wiatrowe oraz stacje elektroenergetyczne zlokalizowane na morzu, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
Mając na względzie powyższe przepisy prawa należy stwierdzić, że dostawa Gruntu Rolnego nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż przepis ten stosuje się tylko do dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane, a w przedstawionej sytuacji na Gruncie Rolnym przeznaczonym do sprzedaży faktycznie posadowione są trzy budowle – betonowe zbiorniki na gnojowicę.
Tym samym w rozpatrywanej sprawie nie może mieć zastosowania zwolnienie od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
Ponadto, jeżeli do dostawy nieruchomości (gruntów, budynków, budowli) nie znajdą zastosowania zwolnienia, o których mowa w powołanych wcześniej przepisach, należy rozważyć zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Z opisu sprawy wynika, że nabyli Państwo nieruchomość (w której skład wchodzi Grunt Rolny) w ramach transakcji niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, w związku z czym nie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości ani w części. W takiej sytuacji nie można mówić, że przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu nieruchomości lub że takie prawo nie przysługiwało, bowiem nie było podatku, który mogliby Państwo odliczyć.
Zatem w rozpatrywanej sprawie dla dostawy Gruntu Rolnego nie znajdzie zastosowania również zwolnienie od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż nie zostanie spełniony jeden z warunków określonych w tym przepisie, niezbędny do zastosowania zwolnienia.
W konsekwencji, sprzedaż przez Państwa Gruntu Rolnego, która nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 i pkt 9 ustawy, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT z zastosowaniem właściwej stawki podatku VAT.
Wobec powyższego, Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 dotyczącego podatku od towarów i usług. W zakresie pytania nr 2 dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywiste zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo