Sprzedaż nieruchomości nabytych w spadku, po zakończeniu działalności przedsiębiorstwa w spadku, nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Wnioskodawcy to trzy osoby fizyczne, rodzeństwo, które odziedziczyły po zmarłym ojcu nieruchomość składającą się z dwóch działek, na której prowadzona była stacja paliw. Ojciec prowadził jednoosobową działalność gospodarczą, która po jego śmierci funkcjonuje jako przedsiębiorstwo w spadku z zarządcą sukcesyjnym (córką). Celem zarządu jest likwidacja przedsiębiorstwa i spłata długów. Po zakończeniu…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
30 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania, że sprzedaż nieruchomości nabytych w spadku po ojcu nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Uzupełnili go Państwo pismem z 23 kwietnia 2026 r.
Treść wniosku wspólnego jest następująca:
Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:
2. Zainteresowani niebędący stroną postępowania:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawcy są osobami fizycznymi, rodzeństwem, nieprowadzącymi działalności gospodarczej oraz są rezydentami podatkowymi polskimi i podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
Ojciec Wnioskodawców zmarł (...) 2026 r. Prowadził przedsiębiorstwo jednoosobowe od 15 marca 1999 r. pod firmą A., które obecnie działa jako przedsiębiorstwo w spadku pod firmą: A. w spadku. Przedsiębiorstwo jest podatnikiem VAT czynnym i działalność zmarłego również była zarejestrowana w podatku VAT. Głównym przedmiotem działalności przedsiębiorstwa była sprzedaż detaliczna paliw do pojazdów silnikowych w ramach prowadzonej stacji paliw.
Wnioskodawczyni A.A. została ustanowiona zarządcą sukcesyjnym od dnia śmierci jej ojca i kieruje działalnością przedsiębiorstwa w spadku, żeby doprowadzić do jej likwidacji. Po likwidacji działalności przedsiębiorstwa w spadku do momentu sprzedaży nieruchomość nie będzie wykorzystywana dla celów działalności gospodarczej żadnego ze spadkobierców. Nieruchomość przeznaczona będzie do sprzedaży w stanie, w jakim znajduje się obecnie. Nie będą dokonywane jakiekolwiek czynności zmieniające charakterystykę nieruchomości, takie jak wyburzenia budynków, podział działek, czy uzyskiwanie pozwoleń na rozbudowę/budowę nowych obiektów na nieruchomości.
Ojciec Wnioskodawców pozostawił majątek, który przypada Wnioskodawcom jako dzieciom w spadku. Wnioskodawcy są w trakcie dopełniania formalności związanych z przyjęciem spadku przez każdego z nich poprzez sporządzenie u notariusza aktu poświadczenia dziedziczenia stosownie do przepisów o zarządzie sukcesywnym przedsiębiorstwa i przepisów o dziedziczeniu, wynikających z odrębnych ustaw. Wnioskodawcy zamierzają dopełnić obowiązków związanych ze zgłoszeniem nabycia spadku, składając formularz SD-Z2 w ustawowym terminie, żeby skorzystać ze zwolnienia z podatku od spadków i darowizn przysługującego im na mocy art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn.
Ojciec Wnioskodawców pozostawił po sobie majątek trwały w postaci działki gruntu o numerze ewidencyjnym 1 z obrębu A., położoną w miejscowości A. przy ul. A1, gmina A., powiat A., województwo A., oraz działkę gruntu o numerze ewidencyjnym 2 z obrębu A., położoną w miejscowości A., gmina A., powiat A., województwo A., dla której Sąd Rejonowy w B., (...) Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą KW nr (…) nieruchomości zabudowanej.
Przedsiębiorstwo miało zaciągnięte również zobowiązania w zakresie kredytów, leasingowe, w przedsiębiorstwie zatrudnieni byli pracownicy, dlatego żeby uporządkować sprawy firmy został ustanowiony zarząd sukcesyjny.
Z KW wynika, że na nieruchomości ustanowiono hipotekę umowną do sumy 375.000,00 (trzysta siedemdziesiąt pięć tysięcy) zł na rzecz A. S.A., w związku z zaciągniętym kredytem obrotowym. W KW wskazano również hipotekę umowną do sumy 1.500.000,00 na rzecz kontrahenta na zabezpieczenie spłaty wierzytelności wynikających lub mogących wyniknąć z Umowy Sprzedaży.
Spadkodawca, D.D., ojciec Wnioskodawców, nabył nieruchomość 17 lutego 2009 r. na podstawie sporządzonej przed notariuszem umowy sprzedaży niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, tylko podatkiem PCC, który notariusz pobrał. Ponadto, nabycie przez D.D. miało również miejsce w związku z rozwodem - i zawarciem umowy majątkowej małżeńskiej o ustanowienie rozdzielności majątkowej z 27 marca 2014 r. oraz umowy o częściowy podział majątku wspólnego z 27 marca 2014 r. Nabycie przez Spadkodawcę nie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT, zatem ojciec Spadkobierców nabył nieruchomość bez podatku VAT.
W zakresie modernizacji nieruchomości - należy wskazać, że nastąpiła ona w 2013 roku.
W ewidencji gruntów i budynków nieruchomość (stacja paliw) oznaczona jest jako działka gruntu o numerze ewidencyjnym 1 stanowiąca grunty orne (RV, RVI) oraz tereny przemysłowe (Ba), adres ul. A1 w A., o powierzchni 0,5061 ha, zabudowana: jednokondygnacyjnym budynkiem handlowo-usługowym, o powierzchni zabudowy 122 m2, identyfikator budynku (…), jednokondygnacyjnym budynkiem handlowo-usługowym, o powierzchni zabudowy 74 m2, identyfikator budynku (…), jednokondygnacyjnym budynkiem niemieszkalnym, o powierzchni zabudowy 67 m2, identyfikator budynku (…), jednokondygnacyjnym budynkiem niemieszkalnym, o powierzchni zabudowy 25 m2, identyfikator budynku (…), a ponadto również wchodzi w jej skład działka gruntu o numerze ewidencyjnym 2, stanowiąca tereny przemysłowe (Ba), o powierzchni 0,0028 ha, niezabudowana.
Jednakże, opis zabudowy nieruchomości ujawniony w księdze wieczystej i ewidencji gruntów i budynków nie odpowiada stanowi faktycznemu. Faktyczna zabudowa nieruchomości dotyczy wyłącznie działki ewidencyjnej nr 1 i obejmuje następujące budynki: budynek obsługi stacji benzynowej (handlowo-biurowy), o powierzchni zabudowy 127,22 m2, powierzchni użytkowej 88,05 m2 i kubaturze 576,85 m3, budynek gospodarczy, o powierzchni zabudowy 67 m2, powierzchni użytkowej 60,3 m2 i kubaturze 180,9 m3, wiata nad dystrybutorami paliwa, o powierzchni zabudowy 111,47 m2, wysokości 4,5 m i kubaturze 333,31 m3. Ponadto, faktyczna zabudowa nieruchomości obejmuje także następujące budowle: jeden podziemny dwupłaszczowy dwukomorowy zbiornik paliwa o pojemności 30 m3 przeznaczony na etylinę oraz olej napędowy, dwa dystrybutory etyliny oraz jeden oleju napędowego, każdy wyposażony po dwie pompy, dystrybutor LPG, jeden zbiornik na gromadzenie zużytego oleju, dwa naziemne zbiorniki LPG o pojemności 4.850 litrów każdy, separator wód deszczowych, plac utwardzony kostką betonową (...). Dodatkowo, nieruchomość jest wyposażona w instalację: elektryczną, wodociągową, kanalizacyjną i monitoring, nieruchomość jest nieogrodzona, a niezabudowaną część nieruchomości stanowi zieleń urządzona: trawniki i krzewy zimozielone.
Po śmierci ojca trwa obecnie zarząd sukcesyjny jego firmy, którego charakter jest wyłącznie porządkowy. Zarządca sukcesyjny ani żaden inny spadkobierca po uregulowaniu wszystkich obowiązków firmowych zmarłego ojca nie zamierza kontynuować działalności gospodarczej stacji ani żadnej innej na posiadanej nieruchomości. Po uregulowaniu spraw działalność zostanie wykreślona z CEIDG. Po ojcu zostały kredyty firmowe i konieczność ich spłaty wymaga pozyskiwania jakichkolwiek bieżących środków z funkcjonowania przedsiębiorstwa w spadku na ich spłatę.
Sprzedaż nieruchomości nastąpi w celu spłaty długów po cenie znacznie niższej niż wartość szacowana przez rzeczoznawcę. Na rynku bardzo trudno o zainteresowanie zakupem nieruchomości. Wnioskodawcy znaleźli kupującego, który jest w stanie kupić nieruchomość, dzięki czemu możliwe będzie spłacenie zobowiązań po ojcu, który prowadził indywidualną działalność gospodarczą, nie udostępniając nieruchomości użytkowych innym podmiotom.
Z uwagi na przedstawione okoliczności i pilną konieczność spłaty zobowiązań kredytowych po zmarłym, Wnioskodawcy chcieliby sprzedać nieruchomość po zakończeniu działalności przedsiębiorstwa w spadku. Wcześniej Zarządca Sukcesyjny zamierza po uregulowaniu spraw i wysprzedaży towarów zakończyć działalność przedsiębiorstwa w spadku. Celem sprzedaży jest jak najszybsze pozyskanie środków na spłatę zobowiązań kredytowych, które - ze względu na wysokie odsetki i ich szybkie narastanie - wymagają niezwłocznego uregulowania.
Podkreślenia wymaga fakt, że sprzedaż przez trójkę spadkobierców nieruchomości ma charakter przymusowy i nie zyskują oni na tej transakcji wartości ekonomicznej. Z uwagi na to, że w momencie sprzedaży nieruchomości Wnioskodawcy jako spadkodawcy nie będą prowadzili żadnej działalności gospodarczej, w tym z wykorzystaniem majątku nabytego w spadku, w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o PIT oraz art. 15 ust. 2 ustawy VAT, planowana sprzedaż nieruchomości nie nastąpi w ramach działalności gospodarczej.
Wnioskodawcy poza zwykłym poszukiwaniem kupca na nieruchomość nie podejmowali żadnych czynności powodujących nadmierne ich zaangażowanie jak osoby prowadzące działalność gospodarczą. Ponadto, przed sprzedażą Wnioskodawcy nie podejmują żadnych działań mających na celu zwiększenie wartości nieruchomości lub jej atrakcyjności dla kupującego. Utrzymują nieruchomość w stanie niepogorszonym do momentu sprzedaży i nie mają środków finansowych na jej ulepszenie lub uatrakcyjnienie. Sprzedaży zamierzają Wnioskodawcy dokonać bezpośrednio, nie udzielając do tego pełnomocnictwa żadnemu zawodowemu pośrednikowi czy innemu podmiotowi trudniącemu się obrotem nieruchomościami. Sprzedaż nieruchomości ma nastąpić po wydaniu niniejszej interpretacji podatkowej, z uwagi na chęć upewnienia się odnośnie co do zakładanych skutków podatkowych sprzedaży oraz ustalenia ceny.
Nabywca, który jest zainteresowany zakupem to spółka z o.o. zarejestrowana zajmująca się działalnością w podobnym zakresie co przedsiębiorstwo zmarłego ojca Wnioskodawców. Nabywca nie jest podmiotem powiązanym z Wnioskodawcami jako sprzedającymi.
W związku z przedstawionym wyżej opisem sytuacji podatkowej, podkreślić należy, że sprzedaż z majątku prywatnego Spadkobierców - Wnioskodawców będzie odbywała się po upływie 5 lat pełnych kalendarzowych liczonych od końca roku, w którym nieruchomość została nabyta przed spadkodawcę. Wnioskodawcy nie dokonują handlu nieruchomościami, nie zamierzają prowadzić tego rodzaju działalności gospodarczej, a sprzedaż majątku prywatnego odziedziczonego w spadku po ojcu jest wyłącznie celem spłaty zobowiązań.
Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
Nieruchomość będącą przedmiotem wniosku spadkodawca D.D. nabył wraz z żoną w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego 17 lutego 2009 r., przy czym Pan D.D. zaciągnął wówczas na firmę na ten cel kredyt inwestycyjny. Następnie w związku z rozpadem małżeństwa spadkodawca D.D. otrzymał na wyłączną własność przedmiotową nieruchomość składającą się z działek opisanych we wniosku o nr 1 oraz 2, obie z obrębu A., powiat A., województwo A., 27 marca 2014 r. w wyniku zawarcia umowy majątkowej małżeńskiej o ustanowienie rozdzielności majątkowej oraz umowy o częściowy podział majątku wspólnego.
Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług (oznaczone we wniosku nr 2)
Czy sprzedaż nieruchomości opisanych we wniosku, odbywająca się z majątku prywatnego Spadkobierców, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
Zdaniem Wnioskodawców, sprzedaż nieruchomości z majątku prywatnego, przez nich jako Spadkobierców po zmarłym ojcu, w związku z tym, że nie wykonywali, nie wykonują i nie będą wykonywali działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży nieruchomości czy handlu towarami, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Zatem, Wnioskodawcy nie są zobligowani do rozliczenia z tytułu sprzedaży majątku spadkowego do rozliczenia podatku VAT.
Stanowisko Wnioskodawców znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach podatku od towarów i usług.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 t. j. z późn. zm.), dalej skrót „ustawa VAT”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Sprzedaż nieruchomości w wykonywaniu działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy VAT podlega opodatkowaniu zasadniczo jako dostawa towarów zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, który stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
Z powołanego art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.
Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika podatku VAT w ramach wykonywanej czynności kwalifikowanej jako działalność gospodarcza.
Przez podatnika podatku VAT, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy VAT, rozumie się, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Z kolei definicja działalności gospodarczej dla celów podatku VAT zawarta została w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tą definicją działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter dość szeroki i uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Wobec tak zdefiniowanej działalności gospodarczej w sytuacji, sprzedaży nieruchomości przez Spadkobierców, opisanej we wniosku, nie możemy mówić o spełnieniu ww. przesłanek.
Sprzedaż majątku prywatnego, mimo że był wykorzystywany w działalności gospodarczej jednoosobowej spadkodawcy i następnie przedsiębiorstwa w spadku, zarządzanego przez jednego ze spadkobierców wyłączenie celem doprowadzenia do załatwienia spraw i zlikwidowania tej działalności, nie może być uznana za prowadzenie działalności gospodarczej przez podatników. Zatem Spadkobiercy sprzedający swój prywatny majątek nie działają w charakterze podatników podatku VAT i nie są zobligowani do rozliczenia tego podatku z właściwym urzędem skarbowym.
Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie dojdzie do jednorazowej sprzedaży majątku spadkowego, zatem warunek powtarzalności długotrwałego wykorzystywania majątku dla celów prowadzonej działalności gospodarczej również nie zostanie spełniony.
Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że zarówno dostawa towarów jak i świadczenie usług podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy/usługi, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Takiego statusu nie będą mieli jednak Spadkobiercy zmarłego, gdyż powyższe przesłanki nie zostaną spełnione łącznie. Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych - Spadkobierców wskazanych we Wniosku, z grona podatników podatku VAT, skoro, gdy dokonują oni sprzedaży, towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
Z powyższego wynika, że Wnioskodawcy nie mogą zostać uznani za podatników podatku VAT jako osoby fizyczne dokonujące jednorazowej sprzedaży majątku spadkowego, skoro nie są przewidziane ich dalsze działania polegające na regularnej dostawie i odbieraniu zapłaty za swoje działania. Wnioskodawcy nie prowadzą bowiem działalności gospodarczej zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko będą wyzbywać się majątku osobistego. Wnioskodawcy nie prowadząc działalności profesjonalnej w zakresie obrotu nieruchomościami nie angażują środków w uatrakcyjnienie nieruchomości czy podniesienie ich wartości przed sprzedażą.
Warto w tym miejscu powołać przedstawiane w dotychczas wydawanych interpretacjach podatkowych orzeczenia TSUE, które wpisują się w uzasadnienie prawne niniejszej interpretacji. Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych J. S. przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz E. K. i H. J.-K. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast - jak wyjaśnił Trybunał - w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT. Podatnikiem, w niniejszej sytuacji, do czasu zakończenia działalności jest przedsiębiorstwo w spadku. Należy to więc rozróżnić od sytuacji prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby fizyczne w sposób indywidualny lub w formie spółek przewidzianych przepisami prawa.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym, przedsiębiorstwo w spadku obejmuje składniki niematerialne i materialne, przeznaczone do wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, stanowiące mienie przedsiębiorcy w chwili jego śmierci. Zgodnie z art. 29 ustawy o zarządzie sukcesyjnym, od chwili ustanowienia zarządu sukcesyjnego zarządca sukcesyjny wykonuje prawa i obowiązki zmarłego przedsiębiorcy wynikające z wykonywanej przez niego działalności gospodarczej oraz prawa i obowiązki wynikające z prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku. Natomiast stosownie do art. 49 pkt 3 ustawy o zarządzie sukcesyjnym, przedsiębiorstwo w spadku jest jednostką organizacyjną niemającą osobowości prawnej, będącą podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ust. 1a oraz art. 17 ust. 1 ustawy VAT.
W świetle powyższych przepisów, Wnioskodawcy, którzy planują przyjąć spadek i dokonać jego podziału, po czym wygaśnie zarząd sukcesyjny, następnie dokonają zbycia nieruchomości stanowiącej ich majątek prywatny, nie będą uznani za podatników podatku VAT i czynność przez nich wykonana nie będzie w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z ww. przepisami prawa Wnioskodawcy będą działać jako osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone z grona podatników podatku VAT.
Skutkiem powyższego będzie brak opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości przed Wnioskodawców jako Spadkobierców.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Stosownie do zapisu art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
a) określone udziały w nieruchomości,
b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, nieruchomość spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: „Kodeks cywilny”.
Zgodnie z art. 195 ww. ustawy - Kodeks cywilny:
Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).
Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności.
Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie udziału w towarze (np. współwłasność nieruchomości), stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2/11.
Jak wynika z art. 196 § 1 ustawy - Kodeks cywilny:
Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.
W myśl art. 198 ustawy - Kodeks cywilny:
Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.
Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
Z kolei przepisy ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 170), zwaną dalej „ustawą o zarządzie sukcesyjnym”, wprowadziły specyficzny rodzaj podatnika, jaki stanowi przedsiębiorstwo w spadku.
Ponadto przepisy ustawy o zarządzie sukcesyjnym wprowadziły także zmiany m.in. w ustawie o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników oraz w ustawie o podatku od towarów i usług.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
Przedsiębiorstwo w spadku obejmuje składniki niematerialne i materialne, przeznaczone do wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, stanowiące mienie przedsiębiorcy w chwili jego śmierci.
W myśl art. 2 ust. 2 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
Jeżeli w chwili śmierci przedsiębiorcy przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740) stanowiło w całości mienie przedsiębiorcy i jego małżonka, przedsiębiorstwo w spadku obejmuje całe to przedsiębiorstwo.
Przepis art. 2 ust. 3 ustawy o zarządzie sukcesyjnym wskazuje, że:
Przedsiębiorstwo w spadku obejmuje także składniki niematerialne i materialne, przeznaczone do wykonywania działalności gospodarczej, nabyte przez zarządcę sukcesyjnego albo na podstawie czynności, o których mowa w art. 13, w okresie od chwili śmierci przedsiębiorcy do dnia wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego albo wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego.
Jak stanowi art. 3 ww. ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
Właścicielem przedsiębiorstwa w spadku w rozumieniu ustawy jest:
1) osoba, która zgodnie z prawomocnym postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku, zarejestrowanym aktem poświadczenia dziedziczenia albo europejskim poświadczeniem spadkowym, nabyła składniki niematerialne i materialne, o których mowa w art. 2 ust. 1, na podstawie powołania do spadku z ustawy albo testamentu albo nabyła przedsiębiorstwo albo udział w przedsiębiorstwie na podstawie zapisu windykacyjnego;
2) małżonek przedsiębiorcy w przypadku, o którym mowa w art. 2 ust. 2, któremu przysługuje udział w przedsiębiorstwie w spadku;
3) osoba, która nabyła przedsiębiorstwo w spadku albo udział w przedsiębiorstwie w spadku bezpośrednio od osoby, o której mowa w pkt 1 lub 2, w tym osoba prawna albo jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 331 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, do której wniesiono przedsiębiorstwo tytułem wkładu – w przypadku gdy po śmierci przedsiębiorcy nastąpiło zbycie tego przedsiębiorstwa albo udziału w tym przedsiębiorstwie.
Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
Przedsiębiorca może powołać zarządcę sukcesyjnego w ten sposób, że:
1) wskaże określoną osobę do pełnienia funkcji zarządcy sukcesyjnego albo
2) zastrzeże, że z chwilą jego śmierci wskazany prokurent stanie się zarządcą sukcesyjnym.
Przepis art. 9 ust. 2 ustawy o zarządzie sukcesyjnym stanowi, że:
Powołanie zarządcy sukcesyjnego przez przedsiębiorcę oraz wyrażenie zgody osoby powołanej na zarządcę sukcesyjnego na pełnienie tej funkcji w przypadkach, o których mowa w ust. 1, wymagają zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności.
W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
Jeżeli zarząd sukcesyjny nie został ustanowiony z chwilą śmierci przedsiębiorcy, po śmierci przedsiębiorcy zarządcę sukcesyjnego może powołać:
1) małżonek przedsiębiorcy, któremu przysługuje udział w przedsiębiorstwie w spadku, lub
2) spadkobierca ustawowy przedsiębiorcy, który przyjął spadek, albo
3) spadkobierca testamentowy przedsiębiorcy, który przyjął spadek, albo zapisobierca windykacyjny, który przyjął zapis windykacyjny, jeżeli zgodnie z ogłoszonym testamentem przysługuje mu udział w przedsiębiorstwie w spadku.
Zgodnie z art. 12 ust. 10 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
Uprawnienie do powołania zarządcy sukcesyjnego wygasa z upływem dwóch miesięcy od dnia śmierci przedsiębiorcy. Jeżeli akt zgonu przedsiębiorcy nie zawiera daty zgonu albo chwila śmierci przedsiębiorcy została oznaczona w postanowieniu stwierdzającym zgon, termin ten biegnie od dnia znalezienia zwłok przedsiębiorcy albo uprawomocnienia się postanowienia stwierdzającego zgon.
Jak stanowi art. 13 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
W okresie od chwili śmierci przedsiębiorcy do dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego, a jeżeli zarząd sukcesyjny nie został ustanowiony – do dnia wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, osoba, o której mowa w art. 14, może dokonywać czynności koniecznych do zachowania majątku lub możliwości prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku, polegających w szczególności na:
1) zaspokajaniu wymagalnych roszczeń lub przyjmowaniu należności, które wynikają ze zobowiązań przedsiębiorcy związanych z wykonywaniem działalności gospodarczej, powstałych przed jego śmiercią;
2) zbywaniu rzeczowych aktywów obrotowych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2019 r. poz. 351, z późn. zm.).
Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
Osoba, o której mowa w art. 14, może także dokonywać czynności zwykłego zarządu w zakresie przedmiotu działalności gospodarczej wykonywanej przez przedsiębiorcę przed jego śmiercią, jeżeli ciągłość tej działalności jest konieczna do zachowania możliwości jej kontynuacji lub uniknięcia poważnej szkody.
Natomiast art. 14 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym stanowi, że:
Osobami uprawnionymi do dokonywania czynności, o których mowa w art. 13, są:
1) małżonek przedsiębiorcy, któremu przysługuje udział w przedsiębiorstwie w spadku, lub
2) spadkobierca ustawowy przedsiębiorcy, albo
3) spadkobierca testamentowy przedsiębiorcy albo zapisobierca windykacyjny, któremu zgodnie z ogłoszonym testamentem przysługuje udział w przedsiębiorstwie w spadku.
Stosownie do treści art. 14 ust. 2 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
Po uprawomocnieniu się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, zarejestrowaniu aktu poświadczenia dziedziczenia albo wydaniu europejskiego poświadczenia spadkowego czynności, o których mowa w art. 13, może dokonywać wyłącznie właściciel przedsiębiorstwa w spadku.
Zgodnie z art. 29 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
Od chwili ustanowienia zarządu sukcesyjnego zarządca sukcesyjny wykonuje prawa i obowiązki zmarłego przedsiębiorcy wynikające z wykonywanej przez niego działalności gospodarczej oraz prawa i obowiązki wynikające z prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku.
Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
Zarząd sukcesyjny wygasa z:
1) upływem dwóch miesięcy od dnia śmierci przedsiębiorcy, jeżeli w tym okresie żaden ze spadkobierców przedsiębiorcy nie przyjął spadku ani zapisobierca windykacyjny nie przyjął zapisu windykacyjnego, którego przedmiotem jest przedsiębiorstwo albo udział w przedsiębiorstwie, chyba że zarządca sukcesyjny działa na rzecz małżonka przedsiębiorcy, któremu przysługuje udział w przedsiębiorstwie w spadku;
2) dniem uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia albo wydania europejskiego poświadczenia spadkowego, jeżeli jeden spadkobierca albo zapisobierca windykacyjny nabył przedsiębiorstwo w spadku w całości;
3) dniem nabycia przedsiębiorstwa w spadku w całości przez jedną osobę, o której mowa w art. 3 pkt 3;
4) upływem miesiąca od dnia wykreślenia zarządcy sukcesyjnego z CEIDG, chyba że w tym okresie powołano kolejnego zarządcę sukcesyjnego;
5) dniem ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy;
6) dniem dokonania działu spadku obejmującego przedsiębiorstwo w spadku;
7) upływem dwóch lat od dnia śmierci przedsiębiorcy.
W myśl art. 49 pkt 3 ustawy o zarządzie sukcesyjnym:
Przedsiębiorstwo w spadku jest jednostką organizacyjną niemającą osobowości prawnej, będącą podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ust. 1a oraz art. 17 ust. 1i ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2020 r. poz. 106, 568, 1065, 1106 i 1747).
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Na podstawie art. 15 ust. 1a ustawy o VAT:
Podatnikiem, o którym mowa w ust. 1, jest także jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej stanowiąca przedsiębiorstwo w spadku w okresie od otwarcia spadku do dnia wygaśnięcia:
1) zarządu sukcesyjnego albo
2) uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, jeżeli zarząd sukcesyjny nie został ustanowiony i dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1c ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników.
Stosownie do art. 15 ust. 1b ustawy o VAT:
Podatnika, o którym mowa w ust. 1a, uznaje się za podatnika kontynuującego prowadzenie działalności gospodarczej zmarłego podatnika.
Powstanie przedsiębiorstwa w spadku oznacza na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług powstanie nowego bytu podatnika kontynuującego prowadzenie działalności gospodarczej po zmarłym przedsiębiorcy będącym osobą fizyczną wykonującą samodzielnie działalność gospodarczą. W związku ze śmiercią tego podatnika, przedsiębiorstwo w spadku jest podatnikiem na gruncie podatku od towarów i usług w okresie od otwarcia spadku do dnia:
1) wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego albo
2) wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, jeżeli zarząd sukcesyjny nie został ustanowiony i dokonano zgłoszenia do właściwego.
Jak wynika z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Stosownie do art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE wskazano:
Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego.
W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE:
Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE:
Opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.
Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
Uznanie, iż dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy. Jednakże jak wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań, jakie Państwo podjęli/podejmą w odniesieniu do nieruchomości będącej przedmiotem sprzedaży.
Z opisu sprawy wynika, że są Państwo rodzeństwem, osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej.
Państwa ojciec zmarł (...) 2026 r. i pozostawił Państwu majątek w spadku. Ojciec od 15 marca 1999 r. prowadził przedsiębiorstwo jednoosobowe, które obecnie działa jako przedsiębiorstwo w spadku. Głównym przedmiotem działalności przedsiębiorstwa była sprzedaż detaliczna paliw do pojazdów silnikowych w ramach prowadzonej stacji paliw.
Państwa ojciec pozostawił po sobie majątek trwały w postaci:
Po śmierci ojca trwa obecnie zarząd sukcesyjny jego firmy, którego charakter jest wyłącznie porządkowy. Zarządcą sukcesyjnym od dnia śmierci ojca została ustanowiona A.A. Kieruje ona działalnością przedsiębiorstwa w spadku, żeby doprowadzić do jego likwidacji.
Zarządca sukcesyjny ani żaden inny spadkobierca po uregulowaniu wszystkich obowiązków firmowych zmarłego ojca nie zamierza kontynuować działalności gospodarczej stacji ani żadnej innej na posiadanej nieruchomości. Po uregulowaniu spraw działalność zostanie wykreślona z CEIDG. Jak Państwo wskazali, po ojcu zostały kredyty firmowe i konieczność ich spłaty wymaga pozyskiwania jakichkolwiek bieżących środków z funkcjonowania przedsiębiorstwa w spadku na ich spłatę.
Zarządca sukcesyjny zamierza po uregulowaniu spraw i wysprzedaży towarów zakończyć działalność przedsiębiorstwa w spadku. Po zakończeniu działalności przedsiębiorstwa, mają Państwo zamiar sprzedać nieruchomość (działki nr 1 i 2) na rzecz spółki z o.o. zajmującej się działalnością w podobnym zakresie, co przedsiębiorstwo zmarłego ojca. W momencie sprzedaży nieruchomości nie będą Państwo prowadzili żadnej działalności gospodarczej, w tym z wykorzystaniem majątku nabytego w spadku.
Państwa wątpliwości przy tak przedstawionym opisie sprawy dotyczą ustalenia, czy sprzedaż ww. nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.
Treść wniosku wskazuje, że Państwa ojciec prowadził jednoosobową działalność gospodarczą. Odziedziczone przez Państwa działki nr 1 i 2 były wykorzystywane w ww. działalności. Po śmierci ojca, jego działalność jest obecnie kontynuowana w formie przedsiębiorstwa w spadku przez zarządcę sukcesyjnego – A.A. Co istotne, sprzedaż nieruchomości nastąpi po zakończeniu działalności przedsiębiorstwa w spadku i jej wykreśleniu z CEIDG. Jak wskazali Państwo we wniosku, po uregulowaniu wszystkich obowiązków firmowych zmarłego ojca nie zamierzają Państwo kontynuować działalności gospodarczej stacji ani żadnej innej na posiadanej nieruchomości.
Nieruchomość przeznaczona będzie do sprzedaży w stanie, w jakim znajduje się obecnie. Nie będą dokonywane jakiekolwiek czynności zmieniające charakterystykę nieruchomości, takie jak wyburzenia budynków, podział działek, czy uzyskiwanie pozwoleń na rozbudowę/budowę nowych obiektów na nieruchomości.
Poza zwykłym poszukiwaniem kupca na nieruchomość nie podejmowali Państwo żadnych czynności powodujących nadmierne zaangażowanie jak osoby prowadzące działalność gospodarczą. Nie podejmują Państwo żadnych działań mających na celu zwiększenie wartości nieruchomości lub jej atrakcyjności dla kupującego. Nie będą Państwo udzielać pełnomocnictwa żadnemu zawodowemu pośrednikowi czy innemu podmiotowi trudniącemu się obrotem nieruchomościami. Ponadto, nie dokonują Państwo handlu nieruchomościami, nie zamierzają Państwo prowadzić tego rodzaju działalności gospodarczej, a sprzedaż majątku odziedziczonego w spadku po ojcu jest dokonywana wyłącznie w celu spłaty zobowiązań.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że nieruchomość składająca się z działek nr 1 i 2, po wygaśnięciu zarządu sukcesyjnego i zakończeniu działalności przedsiębiorstwa w spadku do momentu sprzedaży, będzie stanowiła Państwa majątek prywatny niewykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej.
Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego w świetle powołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, że sprzedaż nieruchomości nie będzie stanowiła działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej Państwa aktywności w przedmiocie zbycia nieruchomości, która to aktywność byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie zachowują się Państwo w żadnej mierze jak przedsiębiorca handlujący nieruchomościami, który swoimi działaniami zmierza do uzyskania jak najkorzystniejszej ceny i maksymalizacji zysku.
Zatem uznać należy, że sprzedaż nieruchomości nabytej w ramach spadku nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Tym samym, ww. sprzedaż nie będzie dostawą dokonaną w ramach prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a Państwo nie będą działali w związku z tą sprzedażą jako podatnicy podatku VAT, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Z uwagi na powyższe, w tej konkretnej sytuacji należy uznać, że przedmiotem dostawy będzie składnik Państwa majątku osobistego, a sprzedaż odziedziczonej nieruchomości (działek nr 1 i 2) będzie stanowiła realizację prawa do rozporządzania tym majątkiem.
W konsekwencji, skoro w tej sprawie nie wystąpią przesłanki stanowiące podstawę uznania Państwa za podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzących działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność sprzedaży nieruchomości (działek nr 1 i 2) nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Państwa stanowisko jest zatem prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 dotyczącego podatku od towarów i usług. W zakresie pytania nr 1 dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywiste zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania
A.A. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo