Interpretacja 0114-KDIP1-1.4012.420.2026.2.MŻ

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w części dotyczącej uznania dłużnej spółki za podatnika VAT w związku z dostawą niezabudowanych działek nr 1, 2, i 3 w trybie licytacji komorniczej jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 czerwca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania dłużnej spółki za podatnika VAT oraz ustalenia, czy dostawa niezabudowanych działek nr 1, 2, i 3 w trybie licytacji komorniczej podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Treść wniosku jest następująca

Opis zdarzenia przyszłego

Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w (…). (Wnioskodawca) prowadzi z wniosku wierzyciela A.B. postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużnikowi: C spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (REGON: …) w sprawie o sygn. akt KM (…).

Na podstawie art. 18 ustawy o podatku od towarów i usług, organy egzekucyjne określone w ustawie z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów.

W toku podejmowanych czynności egzekucyjnych planuje Pani sprzedaż w trybie określonym w art. 972 i nast. ustawy Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2016 poz. 1822) nieruchomości gruntowych niezabudowanych wraz ze złożem kruszywa naturalnego, to jest:

1.  nieruchomości gruntowej niezabudowanej stanowiącej działkę gruntu nr 1, o powierzchni 4,0025ha, położonej: (…), dla której Sąd Rejonowy w (…) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze (…) wraz ze złożem kruszywa naturalnego,

2.  nieruchomości gruntowej niezabudowanej stanowiącej działkę gruntu nr 2, o powierzchni 3,3035ha, położonej: (…), dla której Sąd Rejonowy w (…) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze (…) wraz ze złożem kruszywa naturalnego,

3.  nieruchomości gruntowej niezabudowanej stanowiącej działkę gruntu nr 3, o powierzchni 3,4549 ha, położonej: (…), dla której Sąd Rejonowy (…) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze (…) wraz ze złożem kruszywa naturalnego.

Wszystkie ww. nieruchomości stanowią własność C. Spółki z o.o. (REGON: …) i zostały nabyte na podstawie odpowiednio:

Ad 1

Działka nr 1 – nabyta na podstawie aktu notarialnego Repertorium A nr (...) /2016  28 kwietnia 2016 r. od osoby fizycznej. W treści aktu stwierdzono, że sprzedaż ww. nieruchomości na rzecz C sp. z o.o. nie jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług w myśl przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Ad 2

Działka nr 2 – nabyta na podstawie aktu notarialnego Repertorium A nr (…) 19 listopada 2015 r. od osoby fizycznej. W treści aktu nie stwierdzono wprost, że sprzedaż ww. nieruchomości na rzecz C sp. z o.o. nie jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług w myśl przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Jednak z treści aktu wynikało, że nieruchomość stanowiła majątek osobisty sprzedającego, działka była niezabudowana, niewyposażona ww. urządzenia infrastruktury technicznej, nieobjęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z wypisem z rejestru gruntów obejmuje grunty orne. Z treści aktu notarialnego nie wynika, iż cena nabycia obejmowała lub zwiększona została o podatek o d towarów i usług.

Ad 3

Działka nr 3 – nabyta na podstawie aktu notarialnego Repertorium A nr (…) 6 listopada 2015 r. od osoby fizycznej. W treści aktu stwierdzono, że sprzedaż ww. nieruchomości na rzecz C sp. z o.o. nie jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług w myśl przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Ustalono również, że ww. działki stanowią część „D” zajmującego się wydobyciem piasku i żwiru - zgodnie z informacjami w zakresie zmiany zasobów złoża nie prowadzono wydobycia w latach 2022-2024. Nieruchomości zlokalizowane są częściowo w granicach obszaru i terenu górniczego „D”. Teren zakładu „D” ma powierzchnię 17,28 ha i wyznaczony został w całym obszarze „D” na powierzchni 14,02 ha na działkach 2, 3, 1 i 4 oraz całym obszarze górniczym „D” na powierzchni 3,26 ha na działce 2. Działki nr 1, 3 i 2 stanowią zatem tylko fragment „D”.

Działki 1, 3 i 2 nie są uzbrojone w żadne elementy infrastruktury technicznej. Najbliższe elementy infrastruktury technicznej znajdują się w centrum wsi. Na podstawie przeprowadzonych oględzin biegły stwierdził, iż działki są od kilku lat nieużytkowana i nie są prowadzone żadne prace wydobywcze (zgodnie z dokumentacją geologiczną nie prowadzono wydobycia w latach 2022-2024).

Działalność górnicza możliwa jest na podstawie koncesji udzielonej decyzją Marszałka Województwa (…) nr (…) z 10 września 2015 r., w brzmieniu ustalonym decyzją Marszałka Województwa (…) nr (…) z 2 listopada 2015 r. i decyzją Marszałka Województwa (…) nr (…) z 30 kwietnia 2019 r. na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża „D” w obszarze górniczym „D”. Koncesja jest ważna do dnia 31 lipca 2030 r. Koncesja została pierwotnie wydana na rzecz E sp. z o.o., ul. (…), ale następnie przeniesiona na rzecz C sp. z o.o., ul. (…). Następnie w dniu 30 kwietnia 2019 r. koncesja została przeniesiona na rzecz F sp. z o.o., ul. (…), i ten podmiot prowadził w ostatnim okresie działalność wydobywczą na przedmiotowych nieruchomości.

Pierwotnie teren ww. działek stanowiły grunty niskich klas bonitacyjnych IVa, IVb, V, VI i nieużytki. Zgodnie z pismem Burmistrza Gminy (…) dla przedmiotowych działek Gmina (…) nie ma aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego. Dotychczasowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy (…) stracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r. na podstawie art. 87 ust.3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130). Zgodnie ze zmianą SUiKZP Gminy (…), przyjętym uchwałą nr (…) Rady Miasta  i Gminy (…) z 15 listopada 2011 r. oraz późniejszymi zmianami:

1.  działka 3 położona w obrębie (…) na obszarze oznaczonym symbolem (…) stanowiącym strefę inwestycyjną produkcyjno-usługową. Działka położona jest w strefie „OW” obserwacji archeologicznej. Działka leży w granicach udokumentowanych złóż surowców mineralnych;

2.  działka 2 położona w obrębie (…) na obszarze oznaczonym symbolem (…) stanowiącym strefę inwestycyjną produkcyjno-usługową. Działka położona jest w strefie „OW” obserwacji archeologicznej. Działka leży w granicach udokumentowanych złóż surowców mineralnych; działka częściowo zagrożona jest zalewem powodziowym, o prawdopodobieństwie wystąpienia raz na sto lat (woda 1%);

3.  działka nr 1 położona w obrębie (…) na obszarze oznaczonym symbolem (…) stanowiącym strefę inwestycyjną produkcyjno-usługową. Działka położona jest w strefie „OW” obserwacji archeologicznej. Działka leży w granicach udokumentowanych złóż surowców mineralnych.

Dla żadnej z ww. działek nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Burmistrz poinformował ponadto, że Uchwała nr (…) z 28 lutego 2023 r. Rady Miejskiej w (…) w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycyjnego w obrębach (...) i (...) nie jest obecnie realizowana.

W działach III każdej z ksiąg wieczystych prowadzonych dla ww. nieruchomości wpisane jest prawo dzierżawy nieruchomości do dnia 5 czerwca 2028 r. na rzecz: F sp. z o.o. REGON: (…) – brak informacji na temat warunków umowy dzierżawy. Dzierżawca wezwany został do udzielenia wyjaśnień, pod rygorem uznania, iż wpisana w dziale (…) ww. ksiąg dzierżawa jest aktualna, lecz na terenie nieruchomości nie jest prowadzone wydobycie lub inny rodzaj działalności gospodarczej, a spółka dłużna nie wystawia dzierżawcy faktur z tytułu umowy dzierżawy oraz że dzierżawca nie posiada wiedzy o innych niż wpisana w księgach wieczystych umowach dzierżawy. Dzierżawca nie udzielił odpowiedzi na wezwanie.

Spółka dłużna również nie złożyła odpowiedzi na wezwanie do złożenia oświadczeń w sprawie VAT poprzez:

1.  złożenie oświadczenia, czy spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (VAT) oraz czy wartość sprzedaży w poprzednim lub bieżącym roku podatkowym przekroczyła (…) zł lub czy spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej realizuje wyłącznie sprzedaż zwolnioną od podatku VAT,

2.  wskazania urzędu skarbowego, w którym rozlicza się z VAT - brak wskazania urzędu skarbowego do rozliczeń VAT spowoduje, że komornik podatek będzie przekazywał do urzędu skarbowego według właściwości miejscowej ustalonej według wyżej wskazanego adresu dłużnika,

3.  złożenie oświadczenia, czy przedmiotowe nieruchomości zostały nabyte przez spółkę na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej,

4.  złożenie oświadczenia, czy przedmiotowe nieruchomości były wykorzystywane do celów prowadzenia przez spółkę dłużną działalności gospodarczej (w tym również czy były wydzierżawiane lub wynajmowane osobom trzecim i czy pobierano z tego tytułu czynsz dzierżawny) lub czy nieruchomości były wykorzystywane wyłącznie na cele działalności zwolnionej od VAT (należy wskazać do jakiej działalności i podstawę zwolnienia),

5.  złożenie oświadczenia do jakich celów zostały nabyte przedmiotowe nieruchomości,

6.  złożenie oświadczenia czy spółka w chwili nabycia nieruchomości była czynnym podatnikiem VAT oraz czy przysługiwało spółce prawo do odliczenia VAT w związku z ich nabyciem,

7.  złożenie oświadczenia czy nieruchomości zostały wprowadzone prze spółkę dłużną do ewidencji środków trwałych spółki.

Spółka dłużna była od dnia 8 maja 2015 r. do dnia 2 lutego 2024 r. zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. Obecnie figuruje w US jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Jednak zgodnie z danymi z JPK ostatnia faktura wystawiona została w październiku 2023 r.

Pytanie

Czy spółkę dłużną należy uznać za podatnika podatku VAT i sprzedaż przedmiotowych nieruchomości (działka nr 1, 2, i 3) w formie wskazanej w przepisie art. 972 i nast. ustawy Kodeks postępowania cywilnego będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zadaniem, spółkę dłużną należy uznać za podatnika podatku VAT i sprzedaż ww. działek w formie wskazanej w przepisie art. 972 i nast. ustawy Kodeks postępowania cywilnego będzie podlegała opodatkowaniu, lecz zastosowanie znajdzie tu przepis art. 43 ust 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług uprawniający do zwolnienia z opodatkowania.

Zgodnie z art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podatkiem podlegają odpłatna dostawa i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się prawo do rozporządzania towarami jak właściciel.

Pod pojęciem towaru, w myśl art. 2 ust. 6 ww. ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.

Grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Zatem sprzedaż gruntu należy traktować w kategorii dostawy towarów podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.

Stawka podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże, w myśl art. 146a pkt 1 tej ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 roku do dnia 31 grudnia 2018 roku, z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku.

Według art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Przez tereny budowlane – na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy – rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z powyższego wynika, że ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.

Przyjmuje się ponadto, że pojęcie tereny budowlane obejmuje obszary, na których przewidziane są różne formy zabudowy, np. mieszkaniowej, zabudowy techniczno-produkcyjnej, czy zabudowy zagrodowej.

Tym samym, skoro przedmiotowe niezabudowane działki nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano dla nich decyzji o warunkach zabudowy, to działki te nie spełniają definicji terenu budowlanego, o którym mowa w art. 2 pkt 33 ustawy.

Wobec powyższego, należy stwierdzić, że sprzedaż jest dostawą dokonaną w ramach prowadzenia działalności gospodarczej, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a spółka dłużna będzie działała jako podatnik VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.

W konsekwencji, skoro w przedmiotowej sprawie występują przesłanki stanowiące podstawę uznania spółki dłużnej za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność sprzedaży działki nr 1, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku w części dotyczącej uznania dłużnej spółki za podatnika VAT w związku z dostawą niezabudowanych działek nr 1, 2, i 3 w trybie licytacji komorniczej jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:

Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622), zgodnie z którym:

Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy regulację, kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika. Uzasadnione jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania czynności egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w celu wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, to istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z dostawą mającą miejsce w ramach egzekucji.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika – dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik; w przypadku, gdy powyższa czynność nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.

Tym samym, komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz do uwzględnienia w trakcie sprzedaży towarów okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem VAT.

Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:

W świetle powołanych powyżej przepisów budynki, budowle oraz grunt spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:

Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Odnosząc regulacje zawarte w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy do art. 18 ustawy wskazać należy, że w przypadku, gdy dłużnik – właściciel nieruchomości – jest podatnikiem podatku VAT, wówczas komornik jest płatnikiem podatku VAT z tytułu dostawy tej nieruchomości.

Należy zaznaczyć, że sprzedaż składników wykorzystywanych w działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z okoliczności sprawy wynika, że jako komornik sądowy prowadzi Pani postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużnikowi – C spółka z ograniczoną odpowiedzialnością.

Dłużnik jest podmiotem gospodarczym, który w okresie od 8 maja 2015 r. do 2 lutego 2024 r. był zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Przedmiotem egzekucji są niezabudowane nieruchomości gruntowe oznaczone jako działki nr 1, 2 oraz 3. Nieruchomości te stanowią majątek dłużnika i są/były wykorzystywane w działalności gospodarczej Spółki.

Zatem należy stwierdzić, że sprzedaż dokonywana przez komornika dotyczy majątku dłużnika będącego podatnikiem VAT, a zatem będzie realizowana w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

W konsekwencji sprzedaż niezabudowanych działek nr 1, 2 oraz 3 przez Panią – komornika sądowego – w trybie egzekucji sądowej będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jako odpłatna dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Tym samym Pani stanowisko w części dotyczącej uznania dłużnej spółki za podatnika VAT w związku z dostawą niezabudowanych działek nr 1, 2, i 3 w trybie licytacji komorniczej uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Wskazuję, że w pozostałym zakresie, dotyczącym ustalenia, czy dostawa niezabudowanych działek nr 1, 2 oraz 3, dokonywana w trybie licytacji komorniczej, będzie korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.