Gmina Miasto dokonała zamiany dwóch działek będących jej własnością, ale znajdujących się w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej, na inną działkę należącą do Spółdzielni. Działki gminy zostały nabyte nieodpłatnie z mocy prawa w 1990 roku. Na działkach tych znajduje się infrastruktura (budynki, budowle, sieci podziemne), która nie jest własnością gminy. Dla tych…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy działek nr 1 i 2 będących przedmiotem zamiany jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
24 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania podatkiem VAT i zastosowania stawki 23% dla dostawy działek nr 1 i 2 będących przedmiotem zamiany.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Gmina Miasto (...) - jednostka samorządu terytorialnego (dalej: „Gmina”) - jest czynnym podatnikiem VAT. Gmina jest zarejestrowana pod NIP: (…).
W myśl art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 609, dalej: „ustawa o samorządzie gminnym”), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność oraz posiada osobowość prawną. Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów (art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym).
Z dniem 1 stycznia 2017 r. Gmina podjęła łączne (scentralizowane) rozliczenia VAT wraz ze wszystkimi swoimi jednostkami organizacyjnymi. Oznacza to, iż od tej daty jedynym czynnym podatnikiem VAT jest Gmina, a jej rozliczenia obejmują wszystkie transakcje sprzedaży i zakupu realizowane przez wszystkie jednostki organizacyjne Gminy, tj. jednostki budżetowe oraz Urząd Miasta (...).
Gmina Miasto (...) dokonała zamiany działek nr 1 o powierzchni 1,5151 ha i 2 o powierzchni 0,0087 ha obręb (...) w (...) stanowiących jej własność, a będących w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej „(...)” na działkę nr 3 o pow. 0,6131 ha obręb (...) w (...) stanowiącą własność Spółdzielni Mieszkaniowej „(...)” - Akt Not. Rep. A nr (…) z 30 sierpnia 2024 r.
Działki nr 1 i 2 obr. (...) położone są na terenie, gdzie nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działki nie zostały również objęte decyzją o warunkach zabudowy.
Zgodnie z zapisami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta (...), uchwalonego Uchwałą Nr (…) Rady Miasta (...) z dnia 26 września 2023 r. działki nr 1, 2 obr. (...) położone są w obszarze oznaczonym jako AM - obszary mieszkaniowe (osiedla śródmiejskie).
Działki nr 1 i 2 obr. (...) zostały nabyte na rzecz Gminy z mocy prawa - art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (t. j. Dz. U. Nr 32 poz. 191). Nabycie mienia na podstawie niniejszej ustawy nastąpiło nieodpłatnie. Wobec powyższego nabycie działek nr 1 i 2 obr. (...) przez Gminę Miasto (...) nie było udokumentowane fakturą VAT.
Po zatwierdzeniu w planach urbanistycznych decyzji o lokalizacji osiedla (...) 15 grudnia 1975 r. powstała Spółdzielnia „(...)” w celu realizacji tego zadania. Lokalizacja osiedla została zatwierdzona na gruntach prywatnych, które zostały wykupione aktami notarialnymi lub wywłaszczone na rzecz Skarbu Państwa. Miejski Zarząd Gospodarki Terenami decyzjami administracyjnymi pod koniec lat 70-tych ubiegłego wieku przekazał te tereny w użytkowanie wieczyste Spółdzielni Mieszkaniowej. Do 27 maja 1990 r. grunty stanowiły własność Skarbu Państwa.
Po wejściu w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (t. j. Dz. U. Nr 32 poz. 191), zgodnie z art. 5 mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego z mocy prawa stało się własnością Gminy, na terenie której było położone, stąd też grunty te z dniem 27 maja 1990 r. z mocy samego prawa stały się własnością Gminy.
Stosownie do końcowych postanowień decyzji administracyjnej Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami Gmina Miasto (...) po nabyciu z mocy prawa mienia komunalnego - między innymi działek nr 1 i 2 obr. (...) zawarła umowę wieczystego użytkowania ze Spółdzielnią Mieszkaniową w formie aktu notarialnego - Rep A Nr (…) z 12 grudnia 1990 r. z przeznaczeniem ww. działek pod budownictwo wielomieszkaniowe.
Wobec powyższego działki nr 1 i 2 obr. (...) do momentu zamiany nie były wykorzystywane przez Gminę do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, jak również zwolnionych od podatku VAT.
Działki nr 1 i 2 obr. (...) położone są w otoczeniu budynków wielomieszkaniowych, według ewidencji gruntów i budynków mają wykazany użytek „B” - tereny mieszkaniowe. Wykonana jest na nich infrastruktura osiedlowa, co stanowi integralną część do prawidłowego funkcjonowania zabudowy mieszkaniowej całego osiedla „(...)”:
1. Na działce nr 1 znajduje się:
a) budynek niemieszkalny (estrada plenerowa) - własność Spółdzielni Mieszkaniowej „(...)”,
b) budowle sportowe i rekreacyjne - pełnowymiarowe boisko do gry w piłkę nożną, boisko do piłki plażowej, urządzenia do ćwiczeń siłowych - własność Spółdzielni Mieszkaniowej „(...)”,
c) infrastruktura komunikacyjna - chodniki betonowe - własność Spółdzielni Mieszkaniowej „(...)”,
d) infrastruktura podziemna - uzbrojenie: sieć elektroenergetyczna - własność A. Sp. z o.o., sieć wodociągowa - własność B,
e) sieć kanalizacyjna - własność B , sieć gazowa - własność C., sieć ciepłownicza - własność, sieć telekomunikacyjna - własność E.,
f) są fragmenty pokryte zielenią parkową (drzewa i krzewy),
2. Na działce nr 2 znajduje się:
a) infrastruktura podziemna - uzbrojenie:
- sieć elektroenergetyczna - własność A. Sp. z o.o., sieć wodociągowa - własność B.,
b) są fragmenty pokryte zielenią parkową (drzewa i krzewy).
Działki przeznaczone do zamiany zostały wycenione przez rzeczoznawcę majątkowego. Obydwie strony zamiany, zarówno Gmina Miasto (...), jak i Spółdzielnia Mieszkaniowa „(...)” przy rozliczeniu do kwoty netto doliczyły podatek VAT. Działki Gminy nr 1 i 2 obr. (...) zostały wycenione przez rzeczoznawcę majątkowego jako różnica pomiędzy wartością prawa własności a wartością prawa użytkowania wieczystego na kwotę netto (…) zł.
Do powyższej kwoty został doliczony podatek VAT w wysokości 23%, co dało kwotę brutto (…) zł. Gmina Miasto (...) dopłaciła Spółdzielni Mieszkaniowej „(...)” kwotę (…) zł, ponieważ wartość prawa własności działki Spółdzielni była wyższa niż wartość działek Gminy będących w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni, a podlegających zamianie.
Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej jest składany przez Gminę w związku z wnioskiem Spółdzielni Mieszkaniowej „(...)” o wystawienie korekty faktury z tytułu zmiany stawki podatku VAT z 23% na zwolnienie z podatku VAT.
Pytanie
Czy działki nr 1 i 2 będące przedmiotem zamiany, o których mowa we wniosku podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki 23%?
Państwa stanowisko w sprawie
Gmina Miasto (...) stoi na stanowisku, że działki nr 1 i 2 (obręb (...)) w (...) będące przedmiotem zamiany, o których mowa we wniosku podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki 23%.
Gmina nie będzie korzystać ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, ponieważ ww. działki są terenem zabudowanym. Dostawa ww. działek nie będzie korzystała także ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, z uwagi na fakt, iż nie zostały spełnione warunki, o którym mowa w tym przepisie.
Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terenie kraju.
Jak stanowi art. 7 ust. 1 pkt 1, 6 i 7 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...), co również ma miejsce w przypadku umowy zamiany przez Gminę.
W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Z przepisu tego wynika, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym, itp.
Kluczowe jest określenie, czy działki są terenem budowlanym w rozumieniu ustawy o VAT.
Zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, za teren budowlany uznaje się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, którego w tym przypadku brak, a w przypadku jego braku - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy (WZ), której również brak.
Gmina stoi na stanowisku, że zamiana działek nr 1 i 2 powinna być opodatkowana podatkiem VAT według stawki 23% mimo, że dla ww. działek nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i działki nie zostały też objęte decyzją o warunkach zabudowy.
W niniejszej sprawie na działkach będących przedmiotem zamiany przez Gminę znajdują się mające znaczenie dla określenia ich charakteru jako terenu zabudowanego, budowle, obiekty budowlane, małej architektury oraz obiekty liniowe wymienione w definicjach zawartych w art. 3 pkt 1, 3, 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418), a więc:
1) na działce nr 1 - budynek niemieszkalny (estrada plenerowa), budowle sportowe i rekreacyjne, infrastruktura komunikacyjna - chodniki betonowe, infrastruktura podziemna w postaci sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, ciepłowniczej, elektroenergetycznej i telekomunikacyjnej, które nie są własnością Gminy,
2) na działce nr 2 - infrastruktura podziemna w postaci sieci wodociągowej oraz elektroenergetycznej, które nie są własnością Gminy.
Uwzględniając regulacje prawne, Gmina stwierdza, że w sytuacji gdy przedmiotem zamiany jest grunt, na którym posadowiony jest budynek/budowla, niestanowiący własności zbywcy, to mimo, że ten obiekt budowlany stanowi w świetle prawa cywilnego część składową nieruchomości - w świetle ustawy o podatku od towarów i usług nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak właściciel, a zatem przedmiotem dostawy jest w takim przypadku tylko sam grunt (jako grunt zabudowany).
W niniejszej sytuacji Gmina Miasto (...) dokonuje dostawy gruntu wraz ze znajdującymi się na nim ww. naniesieniami. Podmioty trzecie, a nie Gmina jako zbywająca, znajdują się w faktycznym posiadaniu naniesień i korzystają z nich jak właściciele.
Przedmiotem dostawy są wyłącznie działki nr 1 i 2 obr. (...) w (...), których jednak nie można uznać za grunt niezabudowany, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, bowiem są posadowione na nim budowle w myśl przepisów Prawa budowlanego.
Zatem dostawa działek nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż przepis ten stosuje się tylko do dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane, a w przedstawionej sytuacji grunt ten jest już zabudowany.
Zdaniem Gminy Miasto (...) w przypadku zamiany działek nr 1 i 2 obr. (...), nie wstępują także przesłanki umożliwiające zastosowanie zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.
Ww. działki zostały nabyte na rzecz Gminy Miasto (...) z mocy prawa - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Nabycie mienia na podstawie niniejszej ustawy nastąpiło nieodpłatnie, zatem podatek VAT nie wystąpił. Działki te do momentu zamiany nie były wykorzystywane przez Gminę Miasto (...) do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług i zwolnionych od podatku VAT.
Mając na uwadze powyższe oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy Gmina Miasto (...) stoi na stanowisku, że działki nr 1 i 2 obr. (...) położone w (...) będące przedmiotem zamiany, o których mowa we wniosku nie będą korzystały ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 ustawy, gdyż jak wskazano powyżej nie zostały spełnione warunki do zastosowania ww. zwolnień od podatku VAT.
Tym samym dostawa ta będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, z zastosowaniem właściwej stawki podatku od towarów i usług, tj. 23%.
Potwierdzeniem stanowiska Gminy Miasto (...) są wydane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej interpretacje indywidualne w podobnym stanie faktycznym:
1. Interpretacja z 2 kwietnia 2025 r. sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.172.2025.1.MJ;
2. Interpretacja z 9 maja 2025 r. o sygn.0114-KDIP4-3.4012.43..2025.2.IG;
3. Interpretacja z 31 października 2023 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.366.2023.2.JO;
4. Interpretacja z 7 grudnia 2023 r. sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.625.2023.1.MWJ;
5. Interpretacja z 15 grudnia 2021 r. sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.863.2021.1.MK;
6. Interpretacja z 18 grudnia 2023 r. sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.642.2023.2.JSZ.
Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 2021 r. sygn. I FSK 560/18:
„oceniając, czy grunt jest terenem niezbudowanym w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT należy mieć na względzie przede wszystkim stan faktyczny, co nie wyklucza, że w określonych przypadkach, ze względu na charakter gospodarczy transakcji, należy wziąć pod uwagę, czy obiekty posadowione na gruncie mają znaczenie wiodące dla określenia charakteru tego gruntu jako gruntu zabudowanego”.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy działek nr 1 i 2 będących przedmiotem zamiany jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 2 ust. 22 ustawy:
Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy „dostawa” oznacza zatem wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamianę, darowiznę, oraz każdą inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu).
Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
W świetle przedstawionych powyżej przepisów, nieruchomość zarówno gruntowa, jak i zabudowana spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie oraz zbycie prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
W wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem (towarem w rozumieniu ww. przepisu) na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel.
Zauważyć należy, że z przywołanej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy regulacji nie wynika, że odpłatność za czynność dostawy towarów lub świadczenia usług powinna mieć postać pieniężną. Odpłatność jako świadczenie wzajemne może również przybrać postać rzeczową (towar lub usługa otrzymana jako zapłata), albo mieszaną - zapłata w części pieniężna a w części rzeczowa. Zatem dla uznania czynności za odpłatną, musi zaistnieć możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego, stanowiącego wynagrodzenie za tę czynność.
W tym miejscu należy zauważyć, że stosownie do art. 603 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:
Przez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę własność rzeczy w zamian za zobowiązanie się do przeniesienia własności innej rzeczy.
W myśl zaś art. 604 Kodeksu cywilnego,
Do zamiany stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży.
Na gruncie regulacji ustawy Kodeks cywilny, w wyniku umowy zamiany następuje zatem przeniesienie własności rzeczy o charakterze odpłatnym, bowiem w wyniku rozporządzenia prawem własności na rzecz drugiej strony następuje wzajemne rozporządzenie prawem własności innej rzeczy stanowiące o odpłatnym charakterze zawartej umowy. Zatem w przypadku zamiany obie strony przenoszą na siebie wzajemnie własność rzeczy, występując zarówno w charakterze dostawcy, jak i w charakterze nabywcy. Umowa zamiany jest umową wzajemną, bardzo zbliżoną do umowy sprzedaży. Różnica w stosunku do umowy sprzedaży polega na tym, że w miejsce świadczenia ceny pojawia się obowiązek drugiej strony przeniesienia własności rzeczy. Ze względu na wzajemny charakter umowy, wartość świadczonych rzeczy powinna być ekwiwalentna. Zamiana nieruchomości skutkuje przeniesieniem prawa do rozporządzania zamienianymi nieruchomościami jak właściciel.
Natomiast na mocy art. 158 Kodeksu cywilnego:
Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być w akcie wymienione.
Zatem umowa przeniesienia własności nieruchomości (również w drodze zamiany) jest czynnością cywilnoprawną. Z uwagi na powyższe przepisy należy stwierdzić, że umowa zamiany towarów na gruncie podatku od towarów i usług jest niczym innym jak dwiema odpłatnymi dostawami towarów. W konsekwencji, przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy zamiany stanowi odpłatną dostawę towaru i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Nie każdą jednak czynność stanowiącą dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, można uznać za czynność opodatkowaną. Aby dana czynność była opodatkowana podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podmiot, który w ramach tej czynności jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Według art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Na mocy art. 15 ust. 6 ustawy:
Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zgodnie z którym:
Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte.
Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itd., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Bowiem tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
Z opisu sprawy wynika, że Gmina Miasto (...) - jednostka samorządu terytorialnego jest czynnym podatnikiem VAT. Gmina Miasto (...) dokonała zamiany działek nr 1 o powierzchni 1,5151 ha i 2 o powierzchni 0,0087 ha stanowiących jej własność, a będących w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej „(...)” na działkę nr 3 o pow. 0,6131 ha stanowiącą własność Spółdzielni Mieszkaniowej „(...)” - Akt Not. z 30 sierpnia 2024 r. Działki nr 1 i 2 zostały nabyte na rzecz Gminy z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa - art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Nabycie mienia na podstawie niniejszej ustawy nastąpiło nieodpłatnie. Gmina Miasto (...), jak i Spółdzielnia Mieszkaniowa „(...)” przy rozliczeniu do kwoty netto doliczyły podatek VAT.
W celu rozwiązania Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności należy ustalić, czy Gmina Miasto (...) dokonując zbycia działek nr 1 i 2 w drodze umowy zamiany działa jako podatnik podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
Zbycie (zamiana) przez Gminę wskazanych we wniosku nieruchomości jest niewątpliwie czynnością cywilnoprawną (nie publicznoprawną), nie jest wykonywana w ramach zadań publicznych. Gmina dokonując zamiany nieruchomości, będzie działać jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy prowadzący działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem VAT.
Analiza opisu sprawy w kontekście powołanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie zamiana działek dokonana pomiędzy Państwem a Spółdzielnia Mieszkaniową (...) stanowić będzie dwie odrębne dostawy towarów. Tym samym, w odniesieniu do planowanej dostawy opisanych we wniosku działek nr 1 i 2 wystąpią Państwo w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, a powyższa czynność będzie stanowiła odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy i będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być opodatkowana tym podatkiem.
Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.
Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym, itp.
Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu, należy do zadań własnych gminy.
Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
a) lokalizacje inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego,
b) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
Zatem o charakterze danego gruntu winien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego decyduje o kwalifikacji gruntu. W sytuacji, gdy dla danego terenu nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, istotna jest decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen - „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.
Zatem, także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
Wprowadzony do ustawy o podatku od towarów i usług art. 2 pkt 33, odpowiada więc także treści orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego.
W związku z powyższym, ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.
Podkreślić należy, że analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku VAT obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane.
Należy zauważyć, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia „budynku” oraz „budowli”. W tym zakresie należy odnieść się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418).
W myśl art. 3 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 3a ustawy Prawo budowlane:
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych;
2) budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;
3) budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową;
3a) obiekcie liniowym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, droga kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego.
Wskazali Państwo w opisie sprawy, że działki nr 1 i 2 obr. (...) położone są na terenie, gdzie nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działki nie zostały również objęte decyzją o warunkach zabudowy. Wykonana jest na nich infrastruktura osiedlowa, co stanowi integralną część do prawidłowego funkcjonowania zabudowy mieszkaniowej całego osiedla „(...)”:
Na działce nr 1 znajduje się:
a) budynek niemieszkalny (estrada plenerowa) - własność Spółdzielni Mieszkaniowej „(...)”,
b) budowle sportowe i rekreacyjne - pełnowymiarowe boisko do gry w piłkę nożną, boisko do piłki plażowej, urządzenia do ćwiczeń siłowych - własność Spółdzielni Mieszkaniowej „(...)”,
c) infrastruktura komunikacyjna - chodniki betonowe - własność Spółdzielni Mieszkaniowej „(...)”,
d) infrastruktura podziemna - uzbrojenie: sieć elektroenergetyczna - własność A. Sp. z o.o., sieć wodociągowa - własność B.,
e) sieć kanalizacyjna - własność B., sieć gazowa - własność C., sieć ciepłownicza - własność D., sieć telekomunikacyjna -własność E,
f) są fragmenty pokryte zielenią parkową (drzewa i krzewy),
Na działce nr 2 znajduje się:
a) infrastruktura podziemna - uzbrojenie:
- sieć elektroenergetyczna - własność A. Sp. z o.o., sieć wodociągowa - własność B.,
b) są fragmenty pokryte zielenią parkową (drzewa i krzewy).
Jak zatem wynika z opisu sprawy, zamianie będą podlegać działki nr 1 oraz 2, na których znajdują się naniesienia niestanowiące Państwa własności.
W myśl art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
Z powyższej definicji wynika, że na gruncie polskiego prawa można wyodrębnić trzy rodzaje nieruchomości w sensie prawnym:
Stosownie natomiast do treści art. 47 § 1 i 2 k.c.:
Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.
Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.
Jak stanowi art. 48 k.c.:
Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
Tak więc rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej. Zgodnie zatem z zasadą „superficies solo cedit”, gdy władający gruntem poniósł nakłady na tę nieruchomość, stają się one własnością właściciela gruntu.
Stosownie do art. 49 § 1 ustawy k.c.:
Urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa.
Z powyższego przepisu wynika, że jeśli znajdujące się na działce części infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, ciepłowniczej, telekomunikacyjnej i elektrycznej są przyłączone do przedsiębiorstw świadczących usługi wodociągowe, telekomunikacyjne oraz elektroenergetyczne, to stanowią one własność tych przedsiębiorstw.
Wskazać w tym miejscu należy, że wyrażenia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” zawartego w przytoczonym wyżej art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług nie należy utożsamiać z prawem własności. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, definiując wyrażenie „dostawa towarów” akcentuje „własność ekonomiczną” funkcjonującą w oderwaniu od krajowych przepisów prawa cywilnego, regulujących przeniesienie prawa własności. W orzeczeniu C-320/88 Staatssecretaris van Financiën v. Shipping and Forwarding Safe B.V. TSUE wyraził pogląd, że:
„(…) wyrażenie „dostawa towarów” w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy oznacza także przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie dochodzi do przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym” (pkt 1),
jednak jednocześnie zastrzegł, że:
„(…) zadaniem sądu krajowego jest określenie w każdym przypadku, na podstawie stanu rzeczy, czy przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy, miało miejsce” (pkt 2).
Uwzględniając przywołane regulacje prawne należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiony jest budynek/budowla, niestanowiący własności zbywcy, to mimo, iż ten obiekt budowlany stanowi w świetle prawa cywilnego część składową nieruchomości - w świetle ustawy o podatku od towarów i usług nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem przedmiotem dostawy jest w takim przypadku tylko sam grunt (jako grunt zabudowany).
W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją zbycia (zamianą) przez Państwa działek 1 i 2, na których znajdują się naniesienia (na działce nr 1 - budynek niemieszkalny, budowle sportowe i rekreacyjne, infrastruktura komunikacyjna, infrastruktura podziemna w postaci sieci elektroenergetycznej, wodociągowej, kanalizacyjnej, ciepłowniczej i telekomunikacyjnej oraz na działce nr 2 - infrastruktura podziemna w postaci sieci elektroenergetycznej i wodociągowej), które nie są Państwa własnością.
Wobec tak przedstawionego opisu oraz obowiązujących przepisów prawa należy stwierdzić, że skoro znajdujące się na działkach nr 1 i 2 ww. naniesienia wyszczególnione przez Państwa w opisie sprawy, nie są Państwa własnością, to nie sposób przyjąć, że dokonają Państwo dostawy gruntów wraz ze znajdującymi się na nich naniesieniami. To ww. podmioty trzecie, a nie Państwo jako zbywający, znajdują się w faktycznym posiadaniu naniesień i korzystają z nich jak właściciele. Zatem, dostawa ww. naniesień nie będzie stanowiła dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy.
Tak więc w przypadku dostawy działek nr 1 i 2 będących przedmiotem zamiany, przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt, którego jednak nie można uznać za grunt niezabudowany, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, bowiem posadowione są na nim wymienione w opisie sprawy naniesienia.
Zatem dostawa działki nr 1 oraz działki nr 2 nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż przepis ten stosuje się tylko do dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane, a w przedstawionej sytuacji grunt ten jest już zabudowany.
Powyższy pogląd znajduje swoje potwierdzenie np. w wyroku NSA z 5 lutego 2019 r. sygn. akt I FSK 44/17, w którym Sąd wskazał:
„(…) W świetle powyższego należy uznać, że określenie „teren niezabudowany” oznacza taki teren, na którym nie występują obiekty budowlane (budynki, budowle), przy czym dla oceny zabudowania bez znaczenia musi pozostać, jaka część wydzielonego terenu pokryta została obiektami budowlanymi, jak również czy zabudowę stanowią obiekty w całości, czy też części obiektów z uwagi na ich posadowienie w granicach wyodrębnionych, różnych zrazem terenów (sąsiadujących działek). Kwalifikacja terenu jako zabudowanego (nie będącego terenem niezabudowanym) nie wyklucza tego, że w okolicznościach takich, jak przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przedmiotem planowanej dostawy będzie sam grunt, skoro Miastu nie przysługuje prawo do części budynków, które zachodzą na działkę stanowiącą jego własność. W takich bowiem warunkach Miasto nie będzie przenosić prawa do rozporządzania budynkami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ab inito u.p.t.u.), a jedynie w odniesieniu do gruntu. Nie zmienia to jednak tego, że stanowiący przedmiot planowanej transakcji grunt będzie gruntem zabudowanym (nie będzie gruntem niezabudowanym). Pojęcie „zabudowania” gruntu, tak jak ono funkcjonuje w języku potocznym, abstrahuje od kwestii prawa do zabudowy (do obiektów budowlanych) i dotyczy obiektywnego stanu naniesienia budynków i budowli w terenie. Wobec tego zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., jako odnoszące się do terenu niezabudowanego, nie obejmuje gruntu, na którym posadowione są budynki bądź budowle, a nawet ich części.”
Powyższy pogląd podziela również NSA w wyroku z 30 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 889/16.
Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki umożliwiające zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować czy zaistnieją przesłanki dające prawo do zastosowania zwolnienia wynikającego z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT:
Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, dotyczy wszystkich towarów - zarówno nieruchomości, jak i ruchomości - przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych - niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) - wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.
NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że:
„zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”.
W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT.
Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, nie może mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży w wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług.
Z opisu sprawy wynika, że nabyli Państwo działki nr 1 i 2 nieodpłatnie z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r., na podstawie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. W związku z powyższym, nie można mówić, że przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu działek nr 1 i 2, lub że takie prawo nie przysługiwało, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem. Ponadto, ww. działki przez cały okres ich posiadania nie były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, w tym nie były wykorzystywane wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku VAT.
Tym samym, nie zostały spełnione warunki określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, niezbędne do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w tym przepisie.
Mając na uwadze powyższe, dostawa przez Państwa działek nr 1 i 2 będących przedmiotem zamiany, o których mowa we wniosku, stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy, i nie korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ani pkt 2 ustawy.
W konsekwencji, dostawa przez Państwa ww. działek na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej „(...)” podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwej stawki.
Zatem Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Należy wskazać, że kwestia ustalenia wysokości stawki podatku od towarów i usług dla dostawy towarów lub świadczenia usług od 1 lipca 2020 r. może być określona wyłącznie w ramach wydania wiążącej informacji stawkowej, o której mowa w art. 42a ustawy o VAT.
Interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie opodatkowania podatkiem dostawy działek nr 1 i 2 będących przedmiotem zamiany. W zakresie stawki podatku VAT dla ww. dostawy zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo