Wnioskodawca, będący przedsiębiorcą prowadzącym działalność w formie spółki cywilnej wraz z małżonką, nabył w 2014 roku nieruchomość. Planuje on nieodpłatnie przenieść tę nieruchomość z majątku spółki cywilnej do majątku prywatnego wspólników, a następnie wynajmować ją w sposób ciągły i zarobkowy, najpierw…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
20 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 20 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego w całości, z faktury dokumentującej zakup nieruchomości, gdzie jako nabywca na fakturze figuruje Pan i Pana małżonka.
Uzupełnił go Pan pismem, które wpłynęło 28 listopada 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
A.A. („Wnioskodawca”) jako przedsiębiorca wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej na podstawie umowy spółki cywilnej („Spółka Cywilna”). Drugim wspólnikiem w Spółce Cywilnej jest małżonka Wnioskodawcy.
Każdy z wspólników ma udział w zyskach i stratach Spółki Cywilnej na poziomie 50%. Dodatkowo Wspólnicy są małżeństwem i obowiązuje ich ustrój wspólności ustawowej małżeńskiej.
Spółka Cywilna jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.
W dniu 9 lipca 2014 r. Wspólnicy nabyli nieruchomość składającą się z trzech działek ewidencyjnych nr 1, nr 2, 3 położonych przy ul. (…) w (…), dla których Sąd Rejonowy w (…), IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nr (…) („Nieruchomość”).
Planowane jest dokonanie nieodpłatnego przeniesienia Nieruchomości z majątku Spółki Cywilnej do majątku prywatnego Wspólników (ze współwłasności łącznej Spółki Cywilnej do wspólności ustawowej małżeńskiej) i dalej wynajmowanie Nieruchomości w ramach „najmu prywatnego” najpierw Spółce Cywilnej, a później spółce z o.o., która powstanie z przekształcenia Spółki Cywilnej.
„Najem prywatny”, będzie miał charakter ciągły i służący celom zarobkowym. Najem Nieruchomości będzie realizowany wyłącznie przez Wnioskodawcę po jej wycofaniu ze spółki cywilnej i w dalszym ciągu będzie więc spełniał definicję działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Najem Nieruchomości będzie opodatkowany podatkiem VAT.
Wnioskodawca na moment dokonania nieodpłatnego przeniesienia Nieruchomości będzie podatnikiem VAT czynnym.
Nieodpłatne przeniesienia Nieruchomości z majątku Spółki Cywilnej do majątku prywatnego Wspólników będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT i z tego tytułu Spółka Cywilna zgodnie z przepisami ustawy o VAT wystawi na Wnioskodawcę i jego małżonkę (jako wspólników Spółki Cywilnej) fakturę VAT.
W związku z tym, Wnioskodawca ponownie wskazuje, że stroną umowy cywilnoprawnej, dotyczącej najmu Nieruchomości na rzecz Spółki Cywilnej będzie wyłącznie Wnioskodawca i to Wnioskodawca będzie świadczył usługę. Wnioskodawca będzie z tego tytułu wystawiał fakturę i rozliczał VAT z tego tytułu.
Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
W odpowiedzi na pytania Organu wskazał Pan:
1. czy faktura otrzymana przez Pana i Pana żonę z tytułu nabycia nieruchomości będzie zawierała wykazana kwotę podatku VAT.
Odpowiedź: Tak, faktura wystawiona na Wnioskodawcę i żonę Wnioskodawcy będzie miała wykazany podatek VAT.
2. czy nieodpłatne przeniesienie nieruchomości z majątku spółki cywilnej do majątku prywatnego Pana i Pana żony będzie czynnością zwolnioną.
Odpowiedź: Nieodpłatne przeniesienie Nieruchomości z majątku półki Cywilnej do majątku prywatnego Wspólników nie będzie czynnością zwolnioną. Jak wskazano w stanie faktycznym wniosku czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT i z tego tytułu Spółka Cywilna zgodnie z przepisami ustawy o VAT wystawi na Wnioskodawcę i jego małżonkę (jako wspólników Spółki Cywilnej) fakturę VAT.
Pytanie
Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku, Wnioskodawca ma prawo, jako podatnik VAT czynny odliczyć w całości podatek VAT z faktury dokumentującej zakup nieruchomości, gdzie jako nabywca na fakturze figuruje Wnioskodawca i jego małżonka?
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku, Wnioskodawca ma prawo, jako podatnik VAT czynny odliczyć w całości podatek VAT z faktury dokumentującej zakup nieruchomości, gdzie jako nabywca na fakturze figuruje Wnioskodawca i jego małżonka.
Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT:
„W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.”
Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT:
„Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
nabycia towarów i usług,
dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.”
Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
Istnienie związku między nabywanymi towarami i usługami a transakcjami opodatkowanymi podatnika jest traktowane jako niezbędny wymóg powstania prawa do odliczenia podatku również w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347, str. 1, z późn. zm.). Stanowisko powyższe znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Formułując w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu to warów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
Z uwagi na konstrukcję podatku od towarów i usług, podatek ten jest z punktu widzenia jego podatników neutralny, gdyż pełnią oni jedynie rolę płatników, przerzucając jego ekonomiczny ciężar na kolejnych nabywców, czyli finalnie na konsumentów. Możliwość obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związana jest jednak z wykonaniem przez podatnika takich czynności, które podlegają ustawie o podatku od towarów i usług, natomiast jeśli dana czynność ustawie tej nie podlega, to nie powstaje ani obowiązek w zakresie podatku należnego, ani uprawnienie w zakresie podatku naliczonego.
Zatem, w podatku VAT obowiązuje zasada tzw. „niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego”. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia, nie musi czekać, aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.
W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych.
Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o VAT.
Art. 88 ustawy o VAT określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT:
Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
Natomiast w myśl art. 88 ust. 4 ustawy o VAT:
„Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.”
Powyższe oznacza, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze, jednak transakcja nie podlega opodatkowaniu. Jednocześnie, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:
„Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.”
Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:
„Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.”
Natomiast problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. Poz. 1061 ze zm.).
W myśl art. 195 Kodeksu Cywilnego:
„Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).”
W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.
Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu Cywilnego:
„Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.”
W myśl art. 196 § 2 Kodeksu Cywilnego:
„Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.”
Na mocy art. 198 Kodeksu Cywilnego:
„Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.”
Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
Zauważenia w tym miejscu wymaga, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2023 r. Poz. 2809 ze zm.).
Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego:
„Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.”
Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
W świetle art. 35 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego:
„W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przy- padnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.”
W myśl art. 36 § 1 i § 2 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego:
„§ 1. Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny.
§ 2. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmio¬tów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowa¬nia tego majątku.”
Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego:
„Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków.”
Z uwagi na powyższe regulacje prawne, w akcie notarialnym dokumentującym nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.
Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu Cywilnego:
„Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.”
Ustawa o VAT nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną, bowiem żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.
Gdy małżonkowie pozostają we współwłasności małżeńskiej i nabywają dobro inwestycyjne, które jest używane w sposób wyłączny do celów prowadzonej działalności gospodarczej przez jednego z małżonków będących współwłaścicielami, to jeden z nich korzysta z prawa do odliczenia całości podatku naliczonego, pod warunkiem, że występuje związek pomiędzy poniesionymi wydatkami a wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
Przepis art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT stanowi, że:
„Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.”
W myśl art. 106e ust. 1 pkt 3, pkt 4 i pkt 5 ustawy o VAT:
Faktura powinna zawierać:
3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy;
4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;
5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b.
Z ww. uregulowań wynika, że faktura powinna m.in. jednoznacznie określać imię i nazwisko lub nazwy podatnika/sprzedawcy i nabywcy, ich adresy. Faktura winna zawierać dane nabywcy towaru lub usługi i tym samym dokumentować rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, a jako wystawca i nabywca powinni widnieć faktyczni uczestnicy transakcji. Każdorazowo należy ustalić więc nabywcę towaru lub usługi, który winien wynikać z zawartej umowy.
Należy podkreślić, że celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział.
Faktury są dokumentem o charakterze sformalizowanym. Co do zasady zatem, faktury muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało bądź zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi podmiotami. Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy o VAT mają wyłącznie znaczenie dowodowe. Jedynie braki merytoryczne faktury mogą wywołać skutek materialny w postaci zmian w przedmiocie lub podstawie opodatkowania, a także doprowadzić do niewłaściwego określenia wysokości podatku.
Zatem faktura jest dokumentem potwierdzającym wykonanie pewnej usługi lub dostawy towaru, uprawniającym (po spełnieniu wszystkich warunków wynikających z przepisów prawa) podmiot, dla którego jest wystawiona (nabywcę), do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
W tym miejscu należy wskazać, że w myśl art. 659 § 1 Kodeksu Cywilnego:
„Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.”
Tak więc najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony - zarówno najemcę, jak i wynajmującego - określone przepisami obowiązki.
W tym miejscu należy zatem wskazać, że na gruncie ustawy o VAT najem wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT definicję działalności gospodarczej. W związku z tym, stanowi ona odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
W konsekwencji, z tytułu świadczenia usług najmu usługodawca jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT i tym samym - podatnikiem podatku VAT zdefiniowanym w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
Przy czym należy podkreślić, że w sytuacji, gdy przedmiotem umowy najmu wykonywanej w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT jest rzecz stanowiąca majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku VAT, w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy o VAT, będzie ten małżonek, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu, czyli ten, który wynajmuje rzecz we własnym imieniu (jest stroną czynności prawnej). Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest podatnikiem podatku VAT.
Szczególnego rodzaju podmiot jakim jest małżeństwo - na gruncie ustawy o VAT - nie ma przymiotu podatnika. Jednakże w sytuacji, gdy jedno z małżonków w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą jest czynnym podatnikiem VAT, pozbawienie go prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego z faktury wystawionej na oboje małżonków w sytuacji, gdy nabycie ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, naruszałoby zasadę neutralności - fundamentalną zasadę obowiązującą w podatku VAT.
Jak wskazano wyżej, gdy małżonkowie pozostają we współwłasności małżeńskiej i nabywają dobro inwestycyjne, które jest używane w sposób wyłączny do celów prowadzonej działalności gospodarczej przez jednego z małżonków będących współwłaścicielami, to jeden z nich korzysta z prawa do odliczenia całości podatku naliczonego, pod warunkiem, że występuje związek pomiędzy poniesionymi wydatkami, a wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
W rozpatrywanej sprawie warunek ten zostanie spełniony, gdyż Wnioskodawca będzie czynnym podatnikiem podatku VAT, a nabyta Nieruchomość przeznaczona będzie wyłącznie na potrzeby najmu opodatkowanego podatkiem VAT. Faktura dokumentująca nabycie Nieruchomości potwierdza czynność faktycznie dokonaną, Nieruchomość będzie wykorzystywana wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT, Wnioskodawca będzie się zajmował całością rozliczeń, Wnioskodawca będzie wystawiał faktury i rozliczał podatek VAT.
Tym samym, prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w zdarzeniu przyszłym opisanym we Wniosku, Wnioskodawca ma prawo, jako podatnik VAT czynny odliczyć w całości podatek VAT z faktury dokumentującej zakup nieruchomości, gdzie jako nabywca na fakturze figuruje Wnioskodawca i jego małżonka.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie (za wynagrodzeniem). Jednocześnie ustawodawca zrównał niektóre dostawy towarów i świadczenia usług wykonywane nieodpłatne z odpłatną dostawą towarów i odpłatnym świadczeniem usług, a więc z czynnościami, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
I tak, stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:
1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
2) wszelkie inne darowizny
- jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
Z treści art. 7 ust. 2 w związku z art. 5 pkt 1 ustawy wynika, że dostawą towarów są także niektóre nieodpłatne przekazania towarów. Z dostawą zrównane zostało przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia oraz przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny, pod warunkiem że podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części.
Z powyższego wynika więc, iż opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów oraz nieodpłatna czynność z nią zrównana po spełnieniu warunków zawartych w art. 7 ust. 2 ustawy tj. jeżeli:
W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy W myśl tego przepisu:
W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
a) nabycia towarów i usług,
b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Przy czym podstawą do dokonania odliczenia podatku VAT jest posiadanie faktury wystawionej przez sprzedającego dany towar bądź usługę.
W przypadku nieodpłatnych świadczeń wymienionych w art. 7 ust. 2 ustawy, które obejmują także wydanie towarów należących do majątku spółki wspólnikowi tej spółki istotną okolicznością jest, że towary te wydawane są na cele osobiste wspólnika. Oznacza to, że wspólnik nie działa w tym przypadku jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą – inny podatnik podatku VAT. Ponadto należy zwrócić uwagę, że czynność taka nie może być dokumentowana fakturą.
Z opisu sprawy wynika, że:
‒ jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT;
‒ spółka cywilna w której wspólnikami jest Pan i Pan małżonka nabyła w 2014 r. nieruchomość,
‒ planowane jest dokonanie nieodpłatnego przeniesienia nieruchomości z majątku spółki cywilnej do majątku prywatnego Wspólników,
‒ z tytułu planowanego nieodpłatnego przeniesienia nieruchomości spółka cywilna wystawi fakturę na Pana i Pana małżonkę, z wykazaną kwotą podatku VAT,
‒ zamierza Pan wynajmować nieruchomość spółce w sposób ciągły i zarobkowy,
‒ najem nieruchomości będzie realizowany wyłącznie przez Pana po jego wycofaniu z majątku spółki cywilnej,
‒ najem będzie opodatkowany podatkiem VAT,
‒ za świadczoną usługę najmu będzie wyłącznie Pan wystawiał fakturę i rozliczał podatek VAT z tego tytułu.
W rozpatrywanej sprawie Pana wątpliwości dotyczą prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej przeniesienie nieruchomości ze spółki cywilnej do majątku wspólnego wspólników, która wystawiona jest na Pana i Pana małżonkę.
Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów fakturowaniu podlega sprzedaż, którą co do zasady stanowią odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług.
Nie podlegają natomiast dokumentowaniu fakturą nieodpłatne świadczenia (nieodpłatna dostawa), które jedynie dla potrzeb ich opodatkowania (w określonych przypadkach) zostały zrównane w skutkach podatkowych z czynnościami odpłatnymi. Fakt opodatkowania tych czynności automatycznie nie oznacza obowiązku ich dokumentowania fakturami.
Należy zatem stwierdzić, że nieodpłatne przeniesienie Nieruchomości, która w wyniku tego przeniesienia ma stanowić Pana i Pana małżonki majątek prywatny nie powinno być udokumentowane fakturą z wykazanym podatkiem należnym. W związku z powyższym, nie będzie Pan dysponował dokumentem mogącym - w myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy - stanowić formalną podstawę odliczenia, a zatem z tego względu odliczenie nie będzie możliwe.
Podsumowując, nie będzie Panu przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT z tytułu nieodpłatnego nabycia Nieruchomości.
Bez znaczenia pozostaje fakt, że Nieruchomość będzie następnie wykorzystywana wyłącznie przez Pana do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie najmu opodatkowanego VAT, a Pan będzie z tego tytułu podatnikiem VAT. Prawo do odliczenia podatku naliczonego nie może bowiem powstać w sytuacji, gdy podatek ten wynika z faktury dokumentującej czynność, która w istocie nie powinna być udokumentowana fakturą VAT.
W rezultacie, nawet otrzymanie faktury VAT wystawionej przez spółkę nie będzie uprawniało Pana do odliczenia podatku VAT naliczonego, gdyż faktura ta nie będzie spełniała podstawowych warunków formalnych i materialnych umożliwiających skorzystanie z prawa do odliczenia.
Zatem, nieodpłatne przeniesienie Nieruchomości nie może stanowić podstawy do wystawienia faktury VAT, a ewentualna faktura wystawiona przez spółkę nie będzie uprawniała Pana do odliczenia podatku VAT, niezależnie od późniejszego wykorzystania lokalu do działalności opodatkowanej.
Tym samym, Pana stanowisko uznaję za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo