Interpretacja 0114-KDIP1-1.4012.926.2025.2.IZ

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 listopada 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 1 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie uznania, czy z tytułu sprzedaży 1/3 udziału w prawie własności działki nr 1 będącej w majątku prywatnym nie będzie Pani czynnym podatnikiem podatku VAT, a sprzedaż ta nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Uzupełniła go Pani pismem z 8 grudnia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

W dniu 11 grudnia 2017 roku Wnioskodawczyni nabyła na podstawie umowy sprzedaży udział w prawie własności działki gruntu wynoszący 1/3. W dniu nabycia działki gruntu była ona niezabudowana i nieogrodzona i miała dostęp do drogi publicznej. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego działka w dniu zakupu przez Wnioskodawczynię była położona na terenach usług o symbolu B9U.

Obecnie, zgodnie z uzyskanym zaświadczeniem z dnia 15 września 2025 roku działka, w której 1/3 własności nabyła Wnioskodawczyni jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i jest zakwalifikowana jako 13U – tereny zabudowy usługowej oraz 1KDGP – tereny dróg publicznych klasy drogi głównej ruchu przyśpieszonego.

Działka w 2017 roku została nabyta od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, umowa sprzedaży była opodatkowana podatkiem od czynności cywilnoprawnych pobranym przez notariusza jako płatnika. Udział 1/3 w prawie własności do działki został nabyty przez Wnioskodawczynię, która pozostaje w związku małżeńskim w którym została zawarta umowa o rozdzielności majątkowej do jej majątku odrębnego oraz prywatnego.

Udział w prawie własności do działki wynoszący 1/3 został oddany na podstawie umowy najmu do używania w zakresie zarządu majątkiem prywatnym spółce z przeznaczeniem na parking. Przed oddaniem udziału w działce gruntu Wnioskodawczyni nie czyniła żadnych nakładów na opisywaną działkę. Umowa została zawarta pierwotnie na okres 10 lat, a w umowie zastrzeżono prawo na rzecz spółki do ogrodzenia działki, jej utwardzenia oraz umieszczenia na działce oświetlenia.

Na dzień złożenia wniosku umowa najmu została rozwiązana i nie obowiązuje, a działka nie jest wynajmowana ani dzierżawiona i nadal stanowi majątek prywatny Wnioskodawczyni.

Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 roku Prawo przedsiębiorców. Wnioskodawczyni nie jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny.

Wnioskodawczyni, poza opisaną działką gruntu będącą przedmiotem wniosku jest właścicielką w udziale wynoszącym 1/3 w prawie własności budynku mieszkalno – użytkowego położonego w (…), który w ramach zarządu majątkiem prywatnym wynajmuje.

Obecnie Wnioskodawczyni otrzymała ofertę sprzedaży udziału 1/3 w prawie własności przedmiotowej działki od spółki kapitałowej, w której jednym ze wspólników jest między innymi mąż podatniczki na cele prowadzenia inwestycji na przedmiotowej działce przez Spółkę.

Przed planowaną sprzedażą Wnioskodawczyni wyraziła zgodę na rzecz Spółki do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz do występowania do właściwych Urzędów o wydanie zaświadczeń niezbędnych do realizacji procesu inwestycyjnego przez potencjalnego nabywcę tj. o wydanie wypisu z rejestru gruntów, zaświadczenia czy działka jest położona na terenie strefy rewitalizacji, czy zaświadczenia o braku zaległości w zapłacie zobowiązań podatkowych.

Koszty i ryzyko związane z opisanymi czynnościami ponosi Spółka, która ma zamiar zakupić opisywaną działkę. Wnioskodawczyni przed planowaną sprzedażą działki nie dokonywała sprzedaży innych nieruchomości, zarówno gruntowych jak i lokalowych.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

Numer działki która jest przedmiotem planowanej sprzedaży – działka gruntu zakupiona 11 grudnia 2017 położona w (…) nr 1.

Wnioskodawczyni prowadziła działalność gospodarczą w następujących okresach:

a)  w okresie 14 marca 1997 r. –2 września 1998 r. wynajmowanie stołów bilardowych

b)  w okresie 13 marca 2007 r. – 28 lutego 2009 r. korepetycje z jęz. angielskiego

c)  w okresie 13 czerwca 2014 r. – 6 maja 2019 r. salon, komis sukni ślubnych.

Z dniem (...) 2019 r. Wnioskodawczyni została wykreślona ze spisu przedsiębiorców.

Wnioskodawczyni była zgłoszona jako czynny podatnik VAT w okresie 13 marca 2007 r. – 28 lutego 2009 r. z tytułu wykonywania czynności polegających na udzielaniu korepetycji z języka angielskiego.

Wnioskodawczyni na nabycie udziału przeznaczyła zgromadzone oszczędności i była to lokata kapitału, zabezpieczenie poprzez zamianę oszczędności na nieruchomość jako aktywo trwałe celem ochrony kapitału, przeciwdziałania spadku wartości pieniądza, zabezpieczenie rodzinny. Nieruchomość została wybrana jako aktywo ze względu, że dawała dużo większe bezpieczeństwo niż posiadanie środków pieniężnych.

Wnioskodawczyni nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu udziału w działce z dwóch względów, nabycie nie było związane z czynnościami opodatkowanymi, a przy zawartej umowie sprzedaży nie naliczono podatku należnego. Sprzedawca – osoba fizyczna z tytułu sprzedaży nie posiadała statusu podatnika podatku od towarów i usług, przedmiotem sprzedaży była nieruchomość stanowiąca majątek prywatny. Przy zawarciu umowy sprzedaży działki nr 1 notariusz jako płatnik pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych.

Umowa wynajmu nieruchomości na cele parkingu została zawarta w dniu 15 grudnia 2017 r.

Wnioskodawczyni nie wystawiała faktur i nie naliczała podatku należnego z tytułu wynajmu udziału w nieruchomości, bowiem obrót roczny nie przekraczał kwoty określonej w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (dalej VATU). Wnioskodawczyni dokumentowała wynajem rachunkami.

W okresie do dnia nabycia działka stanowiła lokatę i zabezpieczenie finansowe, także w okresie najmu. Wnioskodawczyni nie wykorzystywała działki w żaden sposób od dnia jej nabycia do dnia zawarcia umowy najmu. W całym okresie posiadania działki, była ona dla Wnioskodawczyni przeznaczona i wykorzystywana zgodnie z opisem do pkt 4).

Wnioskodawczyni zawarła ze Spółką umowę przedwstępną sprzedaży działki następnie rozwiązaną, której głównym celem było umożliwienie Spółce wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zgodnie z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. Celem zawarcia umowy przedwstępnej było umożliwienie potencjalnemu nabywcy sprawdzenie czy na działce będzie mógł zrealizować planowaną inwestycję, co warunkowało sprzedaż udziału w działce. W związku z zawartą umową na stronach będą ciążyć następujące prawa i obowiązki:

Obowiązki i uprawnienia Wnioskodawczyni:

·      zobowiązanie do sprzedaży udziału w prawie własności działki gruntu,

·      udostępnienie nieruchomości Spółce celem uzyskania decyzji administracyjnych (na koszt i ryzyko Spółki),

·      powstrzymanie się od sprzedaży działki innym podmiotom,

·      otrzymanie ceny za sprzedany udział w działce.

Obowiązki i uprawnienia Spółki – potencjalnego nabywcy:

·      zapłata ceny w przypadku nabycia działki,

·      analiza sposobu wykorzystania działki celem uzyskania we własnym zakresie i na własny koszt niezbędnych pozwoleń/decyzji umożliwiających ocenę czy planowana inwestycja może być zrealizowana,

·      zawarcie umowy sprzedaży udziału w nieruchomości, po pozytywnym audycie sposobu wykorzystania działki.

Warunkiem sprzedaży udziału w posiadanej działce jaki ustalono w umowie przedwstępnej była możliwość realizacji inwestycji na działce o nr 1 z uwzględnieniem nabycia innych działek.

Wnioskodawczyni nie udzieliła umocowania, pełnomocnictwa ani innego dokumentu żadnemu podmiotowi który mógłby reprezentować Wnioskodawczynię w umowie sprzedaży udziału w działce o nr 1. Jedynym upoważnieniem, było prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowalne udzielone Spółce celem oceny możliwości wykonania zamierzenia budowalnego. Upoważnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane upoważniało Spółkę w szczególności do występowania w imieniu własnym Spółki celem uzyskania wszelkich wymaganych prawem decyzji, postanowień i uzgodnień, ze wszystkimi organami administracji, osobami fizycznymi i prawnymi jakie w zakresie zamierzonego celu inwestycyjnego okażą się niezbędne. W dokumencie zastrzeżono, że jakiekolwiek prace budowlane mogą się rozpocząć dopiero po uzyskaniu wszelkich wymaganych decyzji, postanowień i uzgodnień i wydaniu nieruchomości.

Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych działań marketingowych, nie zamieszczała ogłoszeń w środkach masowego przekazu czy internecie w tym na portalach ogłoszeniowych, nie zlecała pośrednikom zlecenia sprzedaży ani nie korzystała z biur nieruchomości w stosunku do działki nr 1.

Wnioskodawczyni nie podejmowała i nie planuje podejmować żadnych czynności mających na celu podniesienie wartości działek, w szczególności czynności mających na celu przyłączenie do sieci kanalizacyjnej, energetycznej i gazowej, ogrodzenia, wydzielenia dróg wewnętrznych z własnych środków.

Pytanie

Czy z tytułu sprzedaży udziału 1/3 w prawie własności opisanej działki będącej w majątku prywatnym Wnioskodawczyni – Wnioskodawczyni będzie czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług a sprzedaż 1/3 prawa własności do działki będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Pani stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawczyni sprzedaż udziału 1/3 w prawie własności do działki gruntu będącej przedmiotem zapytania w stanie faktycznym sprawy będzie się mieściło w zarządzie majątkiem prywatnym i nie będzie czynnością opodatkowaną podatkiem od towarów i usług bowiem Wnioskodawczyni zbywając działkę nie będzie działała jako podatnik podatku od towarów i usług.

UZASADNIENIE

Zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług pojęcie podatnika wyznaczane przez pojęcie działalności gospodarczej na gruncie przepisów VATU jest znacznie szersze i oderwane od pojęcia działalności gospodarczej wynikające z ustawy Prawo przedsiębiorców, Ordynacji podatkowej czy z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Za podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 VATU może zostać uznany każdy podmiot, który występuje w obrocie jako producent, handlowiec lub usługodawca,

pozyskujący zasoby naturalne a także będący rolnikiem lub wykonujący wolny zawód. Za działalność gospodarczą uważa się także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów działalności zarobkowej.

Kwalifikacji danego podmiotu jako podatnika dokonuje się do określonej aktywności, co oznacza, że dokonując konkretnej czynności nabywa się bądź nie status podatnika podatku od towarów i usług, i nie rozciąga się on na inne czynności. Status podatnika nie jest stałą cechą danego podmiotu – co wynika art. 2 Dyrektywy VAT w którym mowa jest o działaniu w stosunku do danej czynności w charakterze podatnika VAT.

Potwierdza to pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2010 r. I FSK 1626/08 w którym Sąd stwierdza „Konieczne jest bowiem ustalenie, że w odniesieniu do tej czynności występował on w charakterze podatnika, tj. jako handlowiec.”.

Do polskiego porządku prawnego nie została implementowana regulacja zawarta w art. 12 ust. 1 lit. b Dyrektywy VAT (tak NSA w wyrokach sygn. akt I FSK 1851/11 czy I FSK 1848/11 oraz I FSK 1785/11), która jednoznacznie rozstrzygałaby kwestię opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostaw nieruchomości.

W praktyce oznacza to konieczność, przy każdej dostawie nieruchomości, przeprowadzenia oceny, czy zbywając odpłatnie nieruchomość podmiot, który nie jest przedsiębiorcą działa i angażuje aktywa jak profesjonalista i może być uznany przy realizacji określonej transakcji za czynnego podatnika podatku od towarów i usług.

Wynika to z orzeczeń TSUE jakie zapadły między innymi w sprawach – orzeczenia z dnia 15 września 2011 roku sygn. akt C-180/10 i C-181/10.

To, czy dana transakcja będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie zależało od, jak trafnie ujął Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej 12 marca 2020 r., nr 0114-KDIP1-1.4012.15.2020.2.AKA „(…) w kwestii zaliczenia transakcji sprzedaży nieruchomości przez osoby fizyczne jako wykonywanej w ramach działalności gospodarczej kryterium decydującym jest podejmowanie aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Podejmowanie zorganizowanych działań, takich jak podział gruntu na mniejsze działki, wydzielenie dróg wewnętrznych, wystąpienie do właściwego organu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i uzyskanie takiej decyzji przed sprzedażą, wykonywanie czynności zmierzających do podniesienia wartości nieruchomości, np. uzbrojenie terenu, świadczy o tym, że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną). Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. W konsekwencji, dostawę nieruchomości należy uznać za objętą podatkiem VAT pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.(…)”.

W dużej mierze ocena, czy dany podmiot działa jak handlowiec czy inny przedsiębiorca np. deweloper realizujący przedsięwzięcia budowlane, opiera się na bogatym orzecznictwie sądów administracyjnych jakie zapadają w sprawach dotyczących oceny danego podmiotu jako podatnika VAT z tytułu realizacji transakcji dotyczących nieruchomości.

W orzecznictwie Sądów Administracyjnych badane są różne przypadki i różne stany faktyczne dotyczące kryteriów jakie mogą kwalifikować dany podmiot jako podatnika z określonej transakcji. Z wyroku NSA z 24 czerwca 2025 roku sygn. akt I FSK 1610/22 wynika, że sama znaczna ilość sprzedawanych działek, które nie były nabyte celem odsprzedaży będąca następstwem podziału jednej dużej działki na wiele małych i wytycznie dróg – nie spowoduje, że takie transakcje będą uznane za wykonywane w ramach działalności gospodarczej polegającej na obrocie nieruchomościami.

Analogicznie Sąd uznał, że uzyskiwanie dochodu czy maksymalizacja zysku nie jest tym elementem, które konstytuuje sprzedaż jako dokonaną w ramach działalności gospodarczej, bowiem sprzedaż majątku prywatnego także zawiera element chęci uzyskania jak najwyższej i najkorzystniejszej dla sprzedającego ceny.

W innym wyroku z 30 maja 2025 roku sygn. akt I FSK 59/25 NSA uznał, że stanowi działalność gospodarczą takie działanie w zakresie obrotu działkami, przy którym sprzedawca stale nabywa działki celem sprzedaży, a przed ich sprzedażą podejmuje działania mające na celu ich uatrakcyjnienie w postaci składania wniosków o uzyskanie warunków zabudowy oraz o określenie warunków przyłączenia do sieci energetycznej i o wydanie warunków technicznych przyłączenia do sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej, uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, a same czynności mają charakter stały i powtarzalny, bowiem w każdy roku na przestrzeni kilku lat dokonano sprzedaży co najmniej dwóch działek. W ocenie Sądu podejmowanie skoordynowanych działań i ponoszenia znacznych kosztów – tego typu jakie poniósłby przedsiębiorca – uzasadnienia uznanie profesjonalnego obrotu w zakresie nieruchomości. W powołanym wyroku Sąd wskazał na następujące działania przesądzające o ich profesjonalnym charakterze „Zwracają uwagę zwłaszcza te elementy jego aktywności, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym - darowizna działek na rzecz Gminy pod drogi wewnętrzne, przeznaczenie środków finansowych na sieć wodociągową i kanalizacyjną na darowanych działkach, wydatki skarżącego na rzecz agencji nieruchomości tytułem usług pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości. Nie ulega wątpliwości, iż skarżący angażował środki podobne do wykorzystywanych w profesjonalnym obrocie nieruchomościami.”

W innym wyroku z 29 maja 2025 roku sygn. akt I FSK 21/22 NSA uznał, że czynności jakie podejmuje potencjalny nabywca działki celem przeprowadzenia na niej określonej inwestycji – nie oznaczają profesjonalnego działania i nie prowadzą do uzyskania statusu podatnika przez sprzedawcę. NSA we wskazanym wyroku uznał „Słuszna jest konkluzja Sądu pierwszej instancji, że czynności dokonywane przez oferenta nie są podejmowane w celu poszukiwania klienta, lecz przez klienta w celu realizacji jego własnych interesów. „Jeżeli zatem konkretny podmiot zainteresowany nabyciem nieruchomości zawiera umowę przedwstępną, oferuje określoną cenę, ale domaga się udzielenia pełnomocnictwa do dokonania określonych czynności dla upewnienia się czy nieruchomość spełnia jego wymogi, to - zdaniem Sądu - nie można tego utożsamiać z podjęciem przez dotychczasowego właściciela nieruchomości prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usługʺ. Samo udzielenie pełnomocnictwa oferentowi w wymienionym zakresie nie jest równoznaczne z przekroczeniem przez skarżącego przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem prywatnym (por. wyrok NSA z 30 września 2022 r., sygn. akt I FSK 451/19).”

W innym wyroku NSA ocenił jaki wpływ na status sprzedawcy ma okoliczność, że nieruchomość, która będzie przedmiotem sprzedaży jest lub była oddana na podstawie umowy obligacyjnej innemu podmiotowi do używania. NSA w wyroku z 18 września 2024 r. roku sygn. akt I FSK 156/21 (analogicznie wyrok w sprawie sygn. akt I FSK 2349/21) uznał, że sam fakt wynajmu czy dzierżawy nieruchomości, bez spełnienia innych przesłanek, nie powoduje, że z tytułu dostawy takiej nieruchomości jej sprzedawca działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Oznacza to, że istotna jest kwalifikacja danego podmiotu dla określonej czynności, czyli w stanie opisanym we wniosku, ocena czy sprzedaż udziału w działce gruntu czyni z Wnioskodawczyni podatnika VAT, co wynika z braku implementacji art. 12 Dyrektywy VAT do polskiego porządku prawnego i na co wskazuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2013 r. I FSK 752/12 „Z faktu wydzierżawiania przez podatnika działek gruntu nie można wyprowadzić wniosku, że podatnik nie będzie zbywał majątku osobistego, lecz majątek wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Mimo że wydzierżawianie gruntu mieści się w zakresie określonym w zdaniu drugim art. 15 ust. 2 u.p.t.u, to ustawodawca odróżnia tego rodzaju działalność od działalności producentów, handlowców lub usługodawców. W orzecznictwie Naczelnego

Sądu Administracyjnego utrwalone jest stanowisko, że wobec nieskorzystania przez ustawodawcę krajowego z opcji określonej w art. 12 Dyrektywy 2006/112/WE każdorazowo na podstawie konkretnych okoliczności faktycznych ocenić należy, czy osoba fizyczna dokonująca dostawy gruntów przeznaczonych pod zabudowę jest podatnikiem podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. (vide np. wyroki NSA z 12 października 2011 r., sygn. akt I FSK 132/09 i z 28 października 2011 r., sygn. akt I FSK 314/12; publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Konieczne jest bowiem ustalenie, że w odniesieniu do tej czynności występował on w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku to tego gruntu.”

Mając na uwadze przytoczone orzecznictwo i wynikające z niego wnioski, w przedstawionym stanie faktycznym sprzedaż udziału wynoszącego 1/3 w prawie własności działki gruntu stanowiącej grunt budowlany, nie spowoduje, że Wnioskodawczyni w związku z dostawą nieruchomości będzie podatnikiem podatku do towarów i usług.

Jak wynika z opisu stanu faktycznego, Wnioskodawczyni nie wykorzystuje nieruchomości w ramach działalności gospodarczej. Sam fakt wcześniejszej umowy najmu, zakończonej przed sprzedażą nie powoduje, że jest ona związana z prowadzoną działalnością, a status podatnika należy ustalić w oparciu o realizowaną transakcję, w tym podejmowane przez podatniczkę czynności i angażowane aktywa w związku ze sprzedażą działki. Jak wynika z opisu stanu faktycznego – sprzedaż przedmiotowej nieruchomości, po upływie 8 lat od roku jej nabycia, oraz brak innych umów sprzedaży nieruchomości, brak ponoszenia nakładów na działkę, świadczy o tym, że Wnioskodawczyni nie angażuje i nie wykonuje czynności związanych z profesjonalnym obrotem nieruchomości w postaci zakupu, zwiększenia wartości i sprzedaży nieruchomości. Kolejna okoliczność, że Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych czynności mających na celu uatrakcyjnienie nieruchomości, w tym poprzez doprowadzenie mediów czy podziału działki itp. celem podniesienia jej atrakcyjności wskazuje na brak angażowania aktywów, jakie zazwyczaj angażują profesjonalne firmy przy czynnościach obrotu nieruchomościami. Kolejna okoliczność związana z udzieleniem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane potencjalnemu nabywcy, w sytuacji w której całe ryzyko i koszty ponosi Spółka która wyraziła wolę nabycia nieruchomości, nie czyni z Wnioskodawczyni podatnika podatku od towarów i usług. W konsekwencji, wobec braku zaangażowania aktywów w działkę, mającą być przedmiotem sprzedaży, braku prowadzenia wspólnej inwestycji ze Spółką, która chce nabyć nieruchomość, niepodejmowania działań o charakterze handlowym, mających na celu uatrakcyjnienie działki oraz fakt, że działka grunt stanowi od dnia nabycia majątek prywatny Wnioskodawczyni – jej sprzedaż będzie się mieściła w zarządzie majątkiem prywatnym i nie będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług. O braku działania Wnioskodawczyni jako profesjonalnego handlowca wskazuje też okoliczność, że Wnioskodawczyni nie nabywa działek w celach handlowych w sposób stały i ciągły a planowana sprzedaż działki jest pierwszą taką czynnością.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.):

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: Kodeks cywilny.

Zgodnie z art. 195 ww. ustawy - Kodeks cywilny:

Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności.

Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie udziału w towarze (np. nieruchomości), stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2/11.

Jak wynika z art. 196 § 1 ustawy - Kodeks cywilny:

W myśl art. 198 ustawy - Kodeks cywilny:

Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:

Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

‒    po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

‒    po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działki istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży udziału 1/3 w prawie własności działki nr 1, podjęła Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Jednocześnie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ugruntowało się stanowisko, że czerpanie dochodów ze składnika majątku na podstawie umowy zawartej z jednym podmiotem wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. W orzeczeniu z 4 grudnia 1990 r. w sprawie C-186/89 W. N. Van Tiem v. Staatssecretaris van Financiën uznano, że wynajem działki budowlanej wraz z prawem do wybudowania na niej i późniejszego użytkowania budynku, w zamian za roczny czynsz, jest prowadzeniem działalności gospodarczej. W innym wyroku z 26 września 1996 r. w sprawie C-230/94 Renate Enkler przeciwko Finanzamt Hamburg stwierdzono, że wynajem majątku rzeczowego stanowi wykorzystanie tego majątku, które należy zaklasyfikować jako działalność gospodarczą w rozumieniu artykułu 9 ust. 2 VI Dyrektywy.

Ponadto, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1805/11, wyrażono pogląd, że jeżeli działalność w zakresie dzierżawy gruntu cechuje się zarówno powtarzalnością, jak i długim okresem trwania, to grunt wykorzystywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych, a właściciel prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. NSA wskazał przy tym, że dla oceny, czy dana osoba prowadzi działalność gospodarczą w określonym zakresie nie ma znaczenia to, czy w tym zakresie zarejestrowała ona działalność, czy też nie, nie ma też znaczenia jej subiektywne przekonanie.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań, jakie Pani podjęła/podejmie w odniesieniu do posiadanego udziału w działce będącej przedmiotem sprzedaży.

Z opisu sprawy wynika, że w latach 2007-2009 była Pani czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu świadczenia usług udzielania korepetycji. Do 6 maja 2019 r. prowadziła Pani działalność gospodarczą w zakresie komisu sukien ślubnych. Obecnie nie prowadzi Pani działalności gospodarczej i nie jest czynnym podatnikiem podatku VAT.

11 grudnia 2017 r. nabyła Pani do majątku odrębnego i prywatnego (w Pani małżeństwie obowiązuje umowa o rozdzielności majątkowej) udział wynoszący 1/3 w prawie własności działki nr 1. Na nabycie udziału przeznaczyła Pani zgromadzone oszczędności i była to lokata kapitału, zabezpieczenie poprzez zamianę oszczędności na nieruchomość jako aktywo trwałe celem ochrony kapitału, przeciwdziałania spadku wartości pieniądza, zabezpieczenie rodzinny. Nieruchomość została wybrana jako aktywo ze względu, że dawała dużo większe bezpieczeństwo niż posiadanie środków pieniężnych.

Z tytułu nabycia udziału nie przysługiwało Pani prawo do odliczenia podatku naliczonego - Sprzedawca – nie posiadał statusu podatnika podatku od towarów i usług. W dniu nabycia działka była niezabudowana i nieogrodzona i miała dostęp do drogi publicznej.

15 grudnia 2017 r. zawarła Pani ze spółką umowę najmu - oddała Pani swój udział w prawie własności do działki spółce z przeznaczeniem na parking. Umowa została zawarta pierwotnie na okres 10 lat, a w umowie zastrzeżono prawo na rzecz spółki do ogrodzenia działki, jej utwardzenia oraz umieszczenia na działce oświetlenia. Nie wystawiała Pani faktur i nie naliczała podatku należnego z tytułu wynajmu udziału w nieruchomości, bowiem obrót roczny nie przekraczał kwoty określonej w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Dokumentowała Pani wynajem rachunkami. Na dzień złożenia wniosku umowa najmu została rozwiązana i nie obowiązuje, a działka nie jest wynajmowana ani dzierżawiona.

Otrzymała Pani ofertę sprzedaży udziału 1/3 w prawie własności przedmiotowej działki od Spółki kapitałowej, w której jednym ze wspólników jest między innymi Pani mąż. Przed planowaną sprzedażą wyraziła Pani zgodę na rzecz Spółki do dysponowania nieruchomością na cele budowlane celem oceny możliwości wykonania zamierzenia budowalnego. Upoważnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane upoważniało Spółkę w szczególności do występowania w imieniu własnym Spółki celem uzyskania wszelkich wymaganych prawem decyzji, postanowień i uzgodnień, ze wszystkimi organami administracji, osobami fizycznymi i prawnymi jakie w zakresie zamierzonego celu inwestycyjnego okażą się niezbędne. W dokumencie zastrzeżono, że jakiekolwiek prace budowlane mogą się rozpocząć dopiero po uzyskaniu wszelkich wymaganych decyzji, postanowień i uzgodnień i wydaniu nieruchomości. Koszty i ryzyko związane z opisanymi czynnościami ponosi Spółka, która ma zamiar zakupić opisywaną działkę.

Nie podejmowała Pani żadnych działań marketingowych, nie zamieszczała ogłoszeń w środkach masowego przekazu czy internecie w tym na portalach ogłoszeniowych, nie zlecała pośrednikom zlecenia sprzedaży ani nie korzystała z biur nieruchomości w stosunku do działki nr 1. Nie podejmowała i nie planuje Pani podejmować żadnych czynności mających na celu podniesienie wartości działek, w szczególności czynności mających na celu przyłączenie do sieci kanalizacyjnej, energetycznej i gazowej, ogrodzenia, wydzielenia dróg wewnętrznych z własnych środków.

Poza opisaną działką gruntu jest Pani właścicielką w udziale wynoszącym 1/3 w prawie własności budynku mieszkalno – użytkowego, który w ramach zarządu majątkiem prywatnym Pani wynajmuje.

Przed planowaną sprzedażą działki nie dokonywała Pani sprzedaży innych nieruchomości, zarówno gruntowych, jak i lokalowych.

Na tle przedstawionego opisu sprawy powzięła Pani wątpliwość dotyczącą tego, czy z tytułu sprzedaży 1/3 udziału w prawie własności działki nr 1 będzie Pani działała jako podatnik podatku VAT, a w konsekwencji, czy transakcja sprzedaży podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT.

W tym miejscu wskazać należy, że na mocy art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Zatem, najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.

Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Trzeba tu zaznaczyć, że w podatku VAT nie występuje pojęcie „najmu prywatnego” i „najmu w ramach działalności gospodarczej”. W świetle przepisów ustawy działalnością gospodarczą jest każda czynność najmu niezależnie od tego, czy wynajmujący działalność tę zarejestrował, czy nie i niezależnie od tego, czy przedmiot najmu stanowi w jego działalności środek trwały.

W konsekwencji, najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i świadczony jest w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Oznacza to, że w momencie zawarcia umowy posiadanego udziału w działce nr 1 straciła ona charakter majątku prywatnego. Taki sposób wykorzystywania przez Panią posiadanego udziału w działce powoduje, że nie była ona wykorzystywana na własne prywatne cele, ale wykorzystywana była w celach zarobkowych.

Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy stwierdzić należy, że planowana przez Panią sprzedaż udziału w działce nr 1 będzie, zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślić należy, że udział w działce nr 1 został kilka dni po nabyciu przedmiotem długoterminowego najmu spółce z przeznaczeniem na parking, nie był więc wykorzystywany przez cały okres posiadania wyłącznie na zaspokojenie Pani potrzeb osobistych.

W konsekwencji, sprzedaż posiadanego udziału w działce nr 1 będzie stanowić czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.

Tym samym, Pani stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

Odnosząc się do powołanych przez Panią w przedmiotowym wniosku wyroków sądów, należy wyjaśnić, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają. Powołane wyroki sądowe wiążący charakter mają w konkretnych sprawach i ściśle określonych stanach faktycznych. Tylko do tych konkretnych elementów odnosi się moc wiążąca orzeczenia sądu administracyjnego. W konsekwencji odniesienie jakiegokolwiek orzeczenia sądowego – czy też uzasadnienia wyroku do innej sytuacji, nie nadaje powołanej sytuacji mocy wiążącej orzeczenia. Nie można zatem w szeregu orzeczeń sądowych, ich rozstrzygnięć odnosić do własnej sprawy, bowiem dotyczą one konkretnych powstałych już zdarzeń. W związku z powyższym moc obowiązująca zaprezentowanych przez Panią wyroków zamyka się w obrębie spraw, dla których zostały wydane. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że żadne z zapadłych w nich rozstrzygnięć nie dotyczyło dostawy nieruchomości, która w kilka dni po nabyciu była przedmiotem długoterminowej umowy najmu.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:

Przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów regulujących podatek od towarów i usług względem Pani, a nie wywiera skutku prawnego dla współwłaścicieli działki.

Informuję ponadto, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywiste zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywało się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.