Otrzymane na podstawie zawartej umowy wynagrodzenie tytułu ustanowienia wyłączności, w okresie gdy Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej i nie był podatnikiem podatku VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a w konsekwencji powstaje obowiązek doliczenia podatku VAT do otrzymanego wynagrodzenia.
Osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej zawarła 7 listopada 2025 r. umowę o wyłączność z spółką A. sp. z o.o. i innymi wspólnikami spółki B. Umowa zobowiązywała ją do powstrzymania się od oferowania udziałów i podejmowania określonych działań wobec osób trzecich w zamian za wynagrodzenie, które miało być wypłacone w euro w terminie 7 dni. W dniu zawarcia umowy osoba ta nie była zarejestrowana…
Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
1 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie uznania, czy otrzymane na podstawie zawartej umowy wynagrodzenie tytułu ustanowienia wyłączności, w okresie gdy nie prowadził Pan działalności gospodarczej i nie był podatnikiem podatku VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a w konsekwencji powstaje obowiązek doliczenia podatku VAT do otrzymanego wynagrodzenia.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
W dniu 7 listopada 2025 roku Wnioskodawca - jako osoba fizyczna nieprowadząca w tym czasie działalności gospodarczej oraz niezarejestrowana jako podatnik VAT zawarł - umowę o wyłączność („…”) z A. sp. z o.o. oraz pozostałymi wspólnikami spółki B.
Umowa dotyczyła ustanowienia przez wspólników, w tym przez Wnioskodawcę, wyłączności na rzecz A. sp. z o.o. w zakresie potencjalnej przyszłej transakcji nabycia udziałów B. W ramach umowy Wnioskodawca zobowiązał się m.in. do nieoferowania udziałów oraz do powstrzymania się od podejmowania określonych działań wobec osób trzecich w okresie wyłączności.
Zgodnie z § 2.1 umowy:
„A. zobowiązuje się zapłacić Wspólnikom łącznie opłatę za ustanowienie wyłączności (…) Do kwoty zostanie doliczony podatek VAT, o ile będzie wymagany.”
Wynagrodzenie należne jest w terminie 7 dni od dnia podpisania umowy. Część wynagrodzenia Wnioskodawcy wynikająca z harmonogramu określonego w umowie została ustalona kwotowo w euro.
W dniu podpisania umowy oraz w dniu powstania obowiązku podatkowego:
Działalność gospodarczą Wnioskodawca zarejestrował dopiero 28 listopada 2025 r. - już po zawarciu i wykonaniu umowy o wyłączność.
Czynność polegająca na ustanowieniu wyłączności miała charakter incydentalny i jednorazowy, wynikała wyłącznie ze statusu Wnioskodawcy jako wspólnika B. i nie była wykonywana w ramach jakiejkolwiek działalności gospodarczej ani profesjonalnej aktywności.
W związku z powyższym powstała wątpliwość, czy wynagrodzenie otrzymane z tytułu ustanowienia wyłączności - w okresie, gdy Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej - powinno być uznane za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT oraz czy miał obowiązek doliczenia VAT do otrzymanej kwoty.
Pytanie
Czy wynagrodzenie otrzymane przez Wnioskodawcę z tytułu ustanowienia wyłączności na podstawie umowy zawartej w dniu [data], w okresie gdy Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej oraz nie był podatnikiem VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 oraz art. 15 ustawy o VAT, a w konsekwencji - czy Wnioskodawca miał obowiązek doliczenia podatku VAT do otrzymanego wynagrodzenia?
Pana stanowisko w sprawie
W cenie Wnioskodawcy wynagrodzenie otrzymane z tytułu ustanowienia wyłączności na podstawie umowy zawartej w dniu 7 listopada 2025 roku, w okresie gdy Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej oraz nie był podatnikiem VAT, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
1. Wnioskodawca nie był podatnikiem VAT w chwili wykonania świadczenia.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są podmioty wykonujące działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
W dniu podpisania i wykonania umowy Wnioskodawca:
Działalność gospodarczą Wnioskodawca zarejestrował dopiero 28 listopada 2025 r., czyli po wykonaniu umowy, a więc po powstaniu obowiązku podatkowego w rozumieniu art. 19a ustawy o VAT.
W konsekwencji Wnioskodawca nie mógł być uznany za podatnika VAT w związku z tą czynnością.
2. Ustanowienie wyłączności miało charakter incydentalny i nie stanowiło działalności gospodarczej
Czynność udzielenia wyłączności była:
Zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy o VAT działania incydentalne, wykonywane poza działalnością gospodarczą, nie prowadzą do uznania osoby za podatnika.
3. Czynność nie podlega VAT, ponieważ wykonana została poza zakresem działalności gospodarczej
Choć zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT zobowiązanie do powstrzymania się od wykonania czynności (takie jak ustanowienie wyłączności) może stanowić usługę, to podlega opodatkowaniu VAT wyłącznie wtedy, gdy wykonuje ją podatnik VAT działający w ramach działalności gospodarczej. W analizowanym przypadku warunki te nie zostały spełnione.
4. Obowiązek podatkowy powstał przed rozpoczęciem działalności gospodarczej.
Na podstawie art. 19a ust. 1 ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wykonania usługi.
Usługa (ustanowienie wyłączności) została wykonana w momencie podpisania umowy i powstania zobowiązań stron, kiedy Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej. Zatem późniejsza rejestracja działalności nie ma wpływu na opodatkowanie tej czynności.
5. Wnioskodawca nie miał obowiązku doliczenia VAT ani wystawienia faktury VAT
Ponieważ czynność została wykonana przez osobę niebędącą podatnikiem VAT:
Konkluzja
Wynagrodzenie otrzymane przez Wnioskodawcę z tytułu ustanowienia wyłączności w okresie, gdy nie prowadził działalności gospodarczej i nie był podatnikiem VAT, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
W związku z tym Wnioskodawca nie miał obowiązku doliczania podatku VAT do otrzymanej kwoty.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 w tym również:
1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
W tym miejscu wskazać trzeba, że w świetle art. 353 § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu.
Z definicji sformułowanej w art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywca usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.
Wobec tego, każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
Oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Przy czym z treści powołanego przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie.
Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.
W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Co istotne, na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego.
W wyroku C-16/93 z 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J. Tolsma v. Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, Trybunał zauważył, że czynność
„podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
Zatem czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności, przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
Nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy lub świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane zostało również w drugim akapicie art. 9 (1) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 11 grudnia 2006, Nr 347, str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:
„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.
Z wniosku wynika, że 7 listopada 2025 r. jako osoba fizyczna nieprowadząca w tym czasie działalności gospodarczej oraz niezarejestrowana jako podatnik VAT zawarł Pan - umowę o wyłączność z A. sp. z o.o. oraz pozostałymi wspólnikami spółki B. Umowa dotyczyła ustanowienia przez wspólników, w tym przez Pana, wyłączności na rzecz A. sp. z o.o. w zakresie potencjalnej przyszłej transakcji nabycia udziałów B. W ramach umowy zobowiązał się Pan m.in. do nieoferowania udziałów oraz do powstrzymania się od podejmowania określonych działań wobec osób trzecich w okresie wyłączności. Z treści umowy wynika, że Spółka zobowiązuje się zapłacić Wspólnikom łącznie opłatę za ustanowienie wyłączności. Wynagrodzenie należne jest w terminie 7 dni od dnia podpisania umowy. Część Pana wynagrodzenia wynikająca z harmonogramu określonego w umowie została ustalona kwotowo w euro. W dniu podpisania umowy oraz w dniu powstania obowiązku podatkowego nie prowadził Pan działalności gospodarczej, nie wykonywał działalności w sposób zorganizowany, ciągły ani zarobkowy, nie występował jako podatnik VAT, nie był wpisany do CEIDG, nie był zgłoszony jako podatnik VAT czynny ani zwolniony. Działalność gospodarczą zarejestrował Pan dopiero 28 listopada 2025 r. - już po zawarciu i wykonaniu umowy o wyłączność. Czynność polegająca na ustanowieniu wyłączności miała charakter incydentalny i jednorazowy, wynikała wyłącznie ze Pana statusu jako wspólnika Spółki i nie była wykonywana w ramach jakiejkolwiek działalności gospodarczej ani profesjonalnej aktywności.
Uwzględniając przedstawiony przez Pana opis sprawy w kontekście wyżej powołanych przepisów stwierdzić trzeba, że na podstawie zawartej ze Spółką umowy o wyłączność powstał stosunek o charakterze zobowiązaniowym, gdzie Pan zobowiązał się wobec Spółki do nieoferowania swojego udziału oraz powstrzymania się od podejmowania określonych działań wobec osób trzecich w okresie wyłączności, a Spółka za powstrzymanie się przez Pana od tych czynności do zapłaty Panu wynagrodzenia. Spółka jest więc beneficjentem usługi - z uwagi na uzyskane w ten sposób zobowiązanie do powstrzymania się od zbycia posiadanego przez Pana udziału. W konsekwencji należy uznać, że otrzymywane od spółki wynagrodzenie, w zamian za powstrzymywanie się od określonych we wniosku czynności, na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Wskazał Pan, że czynność polegająca na ustanowieniu wyłączności wynikała z Pana statusu jako wspólnika Spółki.
W tym miejscu wskazać trzeba, że zgodnie z art. 182 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U z 2024 r. poz. 18 ze zm.):
§ 1. Zbycie udziału, jego części lub ułamkowej części udziału oraz zastawienie udziału umowa spółki może uzależnić od zgody spółki albo w inny sposób ograniczyć.
§ 2. Jeżeli zbycie uzależnione jest od zgody spółki, stosuje się przepisy § 3-5, chyba że umowa spółki stanowi inaczej.
§ 3. Zgody udziela zarząd w formie pisemnej. W przypadku gdy zgody odmówiono, sąd rejestrowy może pozwolić na zbycie, jeżeli istnieją ważne powody.
§ 4. W przypadku, o którym mowa w § 3, spółka może w terminie wyznaczonym przez sąd rejestrowy przedstawić innego nabywcę. W razie braku porozumienia cenę nabycia i termin jej zapłaty ustala sąd rejestrowy na wniosek wspólnika lub spółki, po zasięgnięciu, w miarę potrzeby, opinii biegłego.
Z wyżej powołanego przepisu wynika, że zbycie udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością może być uzależnić od zgody spółki.
W sprawie jednak mowa jest nie o zbyciu posiadanego przez Pana udziału, a o powstrzymaniu się przez Pana od jego zbycia, za które Spółka wypłaciła Panu wynagrodzenie, co jak wskazano wyżej wypełnia dyspozycję art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy.
W tym miejscu wskazać trzeba, że art. 5 ust. 1 ustawy określający zakres czynności, które podlegają opodatkowaniu nie uzależnia od tego, czy podmiot, który ich dokonuje prowadzi zarejestrowaną działalność gospodarczą, czy też nie. Dla opodatkowania czynności na podstawie tego przepisu istotne jest tylko, czy czynność ta wypełnia definicję odpłatnej dostawy towarów (art. 7 ust. 1) bądź odpłatnego świadczenia usług (art. 8 ust. 1).
Tym samym świadczenie przez Pana na rzecz Spółki usługi polegającej na nieoferowaniu swojego udziału oraz powstrzymaniu się do podejmowania określonych działań wobec osób trzecich wypełnia definicję działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Pan występuje z tytułu tej czynności w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy prowadzącego samodzielną działalność gospodarczą. Zaznaczyć trzeba, że umowa o powstrzymaniu się od określonych czynności zakreśla pewne ramy czasowe/pewien okres, w którym te czynności nie mogą zostać podjęte. W konsekwencji trudno uznać, że zawarta ze Spółką umowa ma charakter jednorazowy.
W konsekwencji nie można zgodzić się z Pana stanowiskiem, że wynagrodzenie otrzymane z tytułu ustanowienia wyłączności na podstawie umowy zawartej w dniu 7 listopada 2025 roku, w okresie gdy nie prowadził Pan działalności gospodarczej oraz nie był podatnikiem VAT, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a w konsekwencji nie miał Pan obowiązku doliczenia podatku VAT do otrzymanego wynagrodzenia.
Tym samy Pana stanowisko w tym zakresie uznaję za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności kwestii momentu powstania obowiązku z tytułu opisanej we wniosku usługi.
Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Zaznaczyć tu należy, że nie jestem uprawniony do analizowania i oceny dokumentów załączonych do wniosku o interpretację, ani prowadzenia postępowania dowodowego.
Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywa się ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo