Momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu nabycia używanego samochodu dostawczego oraz określenie podstawy opodatkowania z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu.
Podatnik, polski przedsiębiorca (JDG) czynny w VAT i zarejestrowany do transakcji wewnątrzwspólnotowych, zakupił w USA używany samochód dostawczy, który został zaimportowany do UE w Holandii, gdzie dokonano odprawy celnej. Następnie samochód został przetransportowany…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
21 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu nabycia używanego samochodu dostawczego oraz określenie podstawy opodatkowania z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwania – pismem z 16 marca 2026 r. (wpływ 19 marca 2026 r.).
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Dnia 18 kwietnia 2025 r. na licytacji zakupił Pan z USA używany środek transportu (samochód dostawczy typu furgon) dla potrzeb firmy. Odprawa celna odbyła się w Holandii. (…) czerwca 2025 r. otrzymał Pan od firmy holenderskiej (zajmującej się procedurą odpraw celnych) fakturę za obsługą celną oraz wyliczone cło, którą niezwłocznie Pan opłacił.
Do Polski samochód został dostarczony (…) września 2025 r.
Po dostawie pojazdu (…) października 2025 r. wystąpił Pan o zwolnienie z podatku akcyzowego i (…) października 2025 r. otrzymał Pan dokument potwierdzający brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju.
(…) października 2025 r. po przeglądzie technicznym dokonał Pan rejestracji dopuszczającej do użytkowania.
W uzupełnieniu wniosku, w odpowiedzi na pytania dotyczące wskazania:
1. Na czym polega prowadzona przez Pana działalność gospodarcza (proszę ogólnie opisać) i czy prowadzi ją Pan na terytorium Polski?
odpowiedział Pan, że od wielu lat prowadzi Pan jako osoba fizyczna działalność gospodarczą w Polsce i zarejestrowaną w Polsce w CEIDG pod nazwą (…) NIP: (…). Pana główna działalność polega na montażu, serwisowaniu instalacji wentylacji i klimatyzacji PKD 43.22.Z.
2. Czy jest Pan zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług w Polsce i zarejestrowany do transakcji wewnątrzwspólnotowej (VAT-UE)? Jeśli tak to od kiedy jest Pan zarejestrowany i w jakim państwie?
odpowiedział Pan, że jest Pan zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług VAT w Polsce i do transakcji wewnątrzwspólnotowych VAT-UE w Polsce od (…) maja 2025 r.
3. W jakim celu nabył Pan samochód dostawczy od podmiotu z USA, np. czy samochód zakupiony służy prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej czy też traktowany jest jako towar handlowy do dalszej odsprzedaży, czy zarejestrował Pan w Polsce ww. samochód na prowadzoną przez siebie firmę, czy jest użytkowany w Polsce?
odpowiedział Pan, że samochód zakupił Pan dla celów działalności gospodarczej (jako środek trwały) zarejestrowany w Polsce na Pana firmę i jest używany w Polsce dla potrzeb Pana działalności.
4. Jaki dokładnie model, marka samochodu nabył Pan z USA?
odpowiedział Pan, że jest to samochód dostawczy (…), VIN: (…), rok produkcji 2022.
5. Czy samochód dostawczy, który Pan nabył:
‒ napędzany jest silnikiem o pojemności skokowej większej niż 48 centymetrów sześciennych lub o mocy większej niż 7,2 kilowata,
‒ przejechał nie więcej niż 6000 kilometrów lub
‒ czy od momentu dopuszczenia do użytku - w rozumieniu art. 2 pkt 10 lit. a ustawy - samochodu minęło nie więcej niż 6 miesięcy?
odpowiedział Pan, że jest to samochód spalinowy benzynowy o pojemności silnika 3,6l. Stan licznika 39185 mil, tj. 63 062 km (więcej niż 6000 km), moc 286 kM, 210 kW. Samochód dopuszczony do użytku w 2022 (minęło 6 miesięcy). Data pierwszej rejestracji (…) stycznia 2022 r.
6. Czy samochód dostawczy był zakupiony od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej czy od pomiotu prowadzącego działalność gospodarczą?
odpowiedział Pan, że samochód został zakupiony od firmy w USA – (…).
7. W jaki sposób udokumentowane było nabycie przez Pana samochodu, w tym czy sprzedawca z USA wystawił fakturę na Pana rzecz z tytułu sprzedaży lub inny dokument o podobnym charakterze - jaki?
odpowiedział Pan, że zakup został udokumentowany fakturą - (…) z (…) kwietnia 2025 r. od firmy (…).
8. Czy dokumentował Pan transakcję w ramach której samochód transportowany był z Holandii do Polski, którą to transakcję rozliczył Pan jako WNT w Polsce zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o VAT, jeśli tak to jaki to był dokument?
odpowiedział Pan, że dokumenty odnośnie transakcji WNT to faktura od firmy Holenderskiej (…) dotyczącej obsługi. Invoice nr (…) z (…) czerwca 2025 r. oraz faktura od firmy amerykańskiej (…) Invoice nr (…).
Do rozliczeń WNT przyjął Pan wartość faktury od kontrahenta z USA (…) USD oraz od firmy holenderskiej wartość zapłaconego cła (…) EUR, usługi obsługi celnej i inne rozliczył Pan jako import usług.
9. Kiedy (w jakim momencie np. w momencie zakupu z USA, zaimportowaniu w Holandii, wystawienia faktury przez dostawcę z USA na Pana rzecz, zapłaty, przekazania do transportu) nabył Pan prawo do rozporządzania towarem (samochodem) jak właściciel - proszę wskazać konkretny moment i datę nabycia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel?
odpowiedział Pan, że samochodem mógł Pan rozporządzać po jego przywozie na teren Polski od dnia (…) września 2025 r. a w pełni rozporządzać jako właściciel po zarejestrowaniu samochodu czyli (…) listopada 2025 r.
10. W czyim imieniu/na czyją rzecz działała firma holenderska, która dokonywała obsługi celnej tj. w imieniu/na rzecz Pana czy w imieniu/na rzecz podmiotu z USA?
odpowiedział Pan, że firma holenderska (…) działała na Pana rzecz i w Pana imieniu.
11. Jakie elementy (towary/usługi) składają się na cenę jaką zapłacił Pan podmiotowi z USA z tytułu dokonanej transakcji?
odpowiedział Pan, że firmie z USA – (…) zapłacił Pan (…) USD ((…) USD za samochód i (…) USD za transport morski do Holandii).
Pytania
1) Czy właściwie określił Pan dzień powstania obowiązku podatkowego do zapłaty VAT-23?
2) Czy prawidłowo wyliczył Pan podstawę opodatkowania do zapłaty VAT-23?
Pana stanowisko w sprawie
Do rozliczeń podatkowych z Urzędem Skarbowym w związku ze wspólnotowym nabyciem towaru na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o VAT za dzień powstania obowiązku podatkowego przyjął Pan (…) października 2025 r. na podstawie z art. 20 ust. 5 ustawy o VAT czyli 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano tej dostawy towaru (faktyczna dostawa samochodu na teren Polski (…) września 2025 r.) również z uwagi na fakt, że faktura za samochód nie była wystawiona przez dostawcę unijnego lecz amerykańskiego.
Należny podatek VAT-23 zapłacił Pan w terminie i złożył Pan informację o wewnątrzwspólnotowym nabyciu środka transportu VAT-23 (…) października 2025 r. i poprawioną (…) października 2025 r. (w ciągu 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego) zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy o VAT.
Jako podstawę opodatkowania przyjął Pan wartość faktury od dostawcy (kontrahenta z USA) i wartość cła. Fakturę za usługi dodatkowe od firmy holenderskiej (związane z odprawą) rozliczył Pan jako import usług. Nie wliczał Pan ich do podstawy opodatkowania ponieważ wydatki te były od kontrahenta trzeciego i nie były należne dostawcy w myśl art. 29a ust. 1 i ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy o VAT. Wliczył Pan tylko kwoty należne dostawcy i cło.
Kwoty walut dla celów wyliczenia podatku VAT-23 przeliczył Pan na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego czyli (…) października 2025 r. zgodnie z art. 31a ust. 1 ustawy.
Informację VAT-UE złożył Pan (…) października 2025 r.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2) eksport towarów;
3) import towarów na terytorium kraju;
4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
Według art. 2 pkt 1, 3, 4 i 5 ustawy:
Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej.
Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
Mając na uwadze art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy:
Przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.
Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy:
Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
W myśl art. 9 ust. 2 ustawy:
Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:
1) nabywcą towarów jest:
a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,
2) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a
− z zastrzeżeniem art. 10;
2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.
Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy:
Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku, gdy:
1) nabywcą jest podmiot inny niż wymieniony w ust. 2 pkt 1,
2) dokonującym dostawy towarów jest podmiot inny niż wymieniony w ust. 2 pkt 2
- jeżeli przedmiotem nabycia są nowe środki transportu.
Zatem transakcja może zostać uznana za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów pod warunkiem, że nabywcą tych towarów jest podatnik, o którym mowa w art. 15 lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, natomiast dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15 lub podatnikiem podatku od wartości dodanej. W sytuacji gdy spełnione zostaną powyższe warunki transakcję uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy.
Natomiast każde przemieszczenie nowego środka transportu pomiędzy krajami Unii Europejskiej, któremu towarzyszy przeniesienie prawa do rozporządzania nim jak właściciel, stanowi - zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy w związku z art. 9 ust. 1 ustawy - wewnątrzwspólnotowe nabycie, które podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Ponadto, na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy:
Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju, jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej podatnika.
Przepis ten rozszerza zatem zakres transakcji uznawanych za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów o przemieszczenie towarów własnych podatnika z kraju członkowskiego do Polski. W myśl powołanej regulacji, przemieszczenie towarów traktowane jest jako wewnątrzwspólnotowe nabycie wtedy, gdy przemieszczane towary są własnością podatnika, który wszedł w ich posiadanie na terytorium państwa członkowskiego, z którego transportowane są do Polski i będą służyć czynnościom wykonywanym przez niego, jako podatnika, na terytorium kraju. W takim przypadku w państwie, z którego przemieszczane są towary, występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, natomiast w państwie, do którego przemieszczane są towary, następuje ich wewnątrzwspólnotowe nabycie – dokonywane przez ten sam podmiot.
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy:
Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne dokonujące wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
Jak stanowi art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
Miejscem dostawy towarów jest - w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.
Stosownie do art. 25 ust. 1 ustawy:
Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu.
Natomiast w art. 20 ust. 5 ustawy wskazano, że:
W wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio.
Regulacja zawarta w art. 20 ust. 5 ustawy zobowiązuje podatnika dokonującego rozliczenia podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów do rozpoznania obowiązku podatkowego 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia chyba, że przed tym dniem podatnik podatku od wartości dodanej, będący dostawcą nabywanych w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, wystawił fakturę dokumentującą dokonaną dostawę, gdyż wówczas obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury.
Zatem w przypadku wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej przed upływem 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia tej faktury.
Natomiast w przypadku gdy podatnik podatku od wartości dodanej nie wystawił faktury przed upływem 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, obowiązek podatkowy powstaje z upływem 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia.
Jak stanowi art. 20 ust. 9 ustawy:
W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania tych towarów, nie później jednak niż z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej.
W myśl art. 2 pkt 10 lit. a ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o nowych środkach transportu – rozumie się przez to przeznaczone do transportu osób lub towarów pojazdy lądowe napędzane silnikiem o pojemności skokowej większej niż 48 centymetrów sześciennych lub o mocy większej niż 7,2 kilowata, jeżeli przejechały nie więcej niż 6000 kilometrów lub od momentu dopuszczenia ich do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy; za moment dopuszczenia do użytku pojazdu lądowego uznaje się dzień, w którym został on pierwszy raz zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego lub w którym po raz pierwszy podlegał on obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza; jeżeli nie można ustalić dnia pierwszej rejestracji pojazdu lądowego lub dnia, w którym podlegał on pierwszej rejestracji, za moment dopuszczenia do użytku tego pojazdu uznaje się dzień, w którym został on wydany przez producenta pierwszemu nabywcy, lub dzień, w którym został po raz pierwszy użyty dla celów demonstracyjnych przez producenta.
Zgodnie z powołanym art. 2 pkt 10 lit. a ustawy, za „nowe środki transportu” mogą być uznane pojazdy lądowe przeznaczone do transportu osób lub towarów, które spełniają określone warunki dotyczące mocy silnika bądź jego pojemności skokowej oraz dotyczące dotychczasowej długości ich używania (mierzonej czasem używania oraz przebiegiem).
Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy:
Miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.
Stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy:
Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art. 133 i art. 138g ust. 2.
Przy czym, stosownie do art. 99 ust. 10 ustawy:
W przypadku gdy podatnicy, o których mowa w art. 15, oraz podmioty niebędące podatnikami wymienionymi w art. 15, niemające obowiązku składania deklaracji podatkowej, o którym mowa w ust. 1-3 lub w ust. 8, dokonują jedynie wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu, deklarację podatkową w zakresie nabywanych nowych środków transportu składa się w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego z tego tytułu.
W myśl art. 103 ust. 1 ustawy:
Podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 1a-4 oraz art. 33 i art. 33b.
Zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy:
W przypadku, o którym mowa w art. 99 ust. 10, podatnicy są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego na rachunek urzędu skarbowego.
Według art. 103 ust. 4 ustawy:
Przepis ust. 3 stosuje się również w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu lub innych środków transportu, od których podatek jest rozliczany zgodnie z art. 99 ust. 1-3 lub 8, jeżeli środek transportu ma być przez nabywcę zarejestrowany na terytorium kraju lub jeżeli nie podlega rejestracji, a jest użytkowany na terytorium kraju.
Stosownie do art. 103 ust. 5 ustawy:
W przypadkach, o których mowa w ust. 3 i 4, podatnicy są obowiązani przedłożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgodnie z ustalonym wzorem informację o nabywanych środkach transportu. Do informacji dołącza się kopię faktury potwierdzającej nabycie środka transportu przez podatnika.
W myśl art. 103 ust. 7 ustawy:
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór informacji, o której mowa w ust. 5, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowej identyfikacji środka transportu, w tym jego przebieg oraz datę pierwszego dopuszczenia do użytku.
Zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 103 ust. 7 ustawy, Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie określenia wzoru informacji o wewnątrzwspólnotowym nabyciu środka transportu (Dz. U. z 2019 r., poz. 1007) określił wzór takiej informacji. Jest to druk VAT-23, stanowiący załącznik do ww. rozporządzenia.
Wątpliwości Pana w pierwszej kolejności dotyczą momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu dostawczego.
Na wstępie należy wskazać, że (…) kwietnia 2025 r. nabył Pan od kontrahenta z USA samochód dostawczy (…), który wykorzystuje Pan w swojej działalności gospodarczej. Zakupiony samochód został przetransportowany z USA do Holandii, gdzie nastąpiło zakończenie procedury celnej i powstał obowiązek zapłaty cła. Wszelkie formalności celne w Holandii podejmowała firma holenderska zajmująca się procedurą odpraw celnych, która działała w tym zakresie na Pana zlecenie i na Pana rzecz. Po zamknięciu procedury celnej i dopuszczeniu do obrotu w obszarze unijnym samochód dostawczy został przetransportowany do Pana na terytorium Polski (tj. (…) września 2025 r.), gdzie (…) października 2025 r. po przeglądzie technicznym dokonał Pan rejestracji dopuszczającej do używania.
Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika więc, że na terytorium Holandii doszło do importu towarów. W związku z importem towarów dokonanym na terytorium Holandii, stał się Pan podatnikiem podatku od wartości dodanej w tym państwie, a towar dopuszczony do obrotu na terytorium Holandii uzyskał status towaru wspólnotowego. Zatem, dalsze przemieszczenie przez Pana własnego towaru, tj. samochodu dostawczego (zaimportowanego uprzednio i dopuszczonego do obrotu w Holandii) z Holandii do Polski stanowiło wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, które podlegało opodatkowaniu na terytorium kraju.
Przechodząc do kwestii ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu dostawczego należy w pierwszej kolejności ustalić, czy zakupiony przez Pana samochód nie stanowił nowego środka transportu, do którego zastosowanie miałby przepis art. 20 ust. 9 ustawy.
Z opisu sprawy wynika, że zakupiony od Kontrahenta z USA samochód jest samochodem spalinowym benzynowym o pojemności silnika 3,6 l, o moc 286 kM, 210 kW. Samochód ma przebieg większy niż 6000 km (przebieg 63 062 km), a od momentu dopuszczenia samochodu do użytku minęło więcej niż 6 miesięcy (data pierwszej rejestracji 1 stycznia 2022 r.). Zatem samochód, o którym mowa we wniosku nie wpisuje się w dyspozycję art. 2 pkt 10 lit. a ustawy. Tym samym zakupiony samochód dostawczy nie stanowił nowego środka transportu.
Skoro zakupiony przez Pana samochód nie stanowił nowego środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 10 lit. a ustawy, to w tym przypadku nie znajdzie zastosowania art. 20 ust. 9 ustawy. W analizowanym przypadku obowiązek podatkowy powstał zgodnie z art. 20 ust. 5 ustawy. W związku z nabyciem towaru od kontrahenta z USA, dysponował Pan jedynie fakturą za towar od kontrahenta z USA oraz fakturą za obsługę celną od firmy holenderskiej, z wniosku nie wynika, żeby była wystawiana faktura przez podatnika podatku od wartości dodanej dokumentująca przesunięcie towaru z Holandii do Polski. W niniejszej sprawie zasada określenia obowiązku podatkowego w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów na podstawie wystawionej faktury nie ma zastosowania. Zatem należy stwierdzić, że zgodnie z art. 20 ust. 5 ustawy obowiązek podatkowy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów powinien był być rozpoznany przez Pana 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia. W przedmiotowym przypadku samochód został dostarczony (…) września 2025 r. Zatem obowiązek podatkowy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu powstał (…) października 2025 r.
Ponadto skoro samochód dostawczy miał być i został przez Pana zarejestrowany na terytorium Polski oraz miał być i jest użytkowany na terytorium kraju w Pana działalności gospodarczej to był Pan zobowiązany do złożenia informacji podatkowej VAT-23 oraz obliczenia i wpłacenia podatku od towarów i usług z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu dostawczego w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego na rachunek urzędu skarbowego - zgodnie z art. 103 ust. 3 i 4 ustawy. Skoro obowiązek podatkowy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu powstał (…) października 2025 r., to do złożenia informacji podatkowej VAT-23 oraz obliczenia i wpłacenia podatku od towarów i usług z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu dostawczego był Pan zobowiązany do (…) października 2025 r.
Za obowiązek podatkowy przyjął Pan, na podstawie art. 20 ust. 5 ustawy, termin (…) października 2025 r. W konsekwencji właściwie określił Pan dzień powstania obowiązku podatkowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu dostawczego.
Pana wątpliwości dotyczą również określenia podstawy opodatkowania dla dokonanego wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu dostawczego.
Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 30a ust. 1 ustawy:
Do ustalenia podstawy opodatkowania w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a ust. 1-1b, 6, 7, 10, 11 i 17.
Na podstawie art. 30a ust. 2 ustawy:
Do ustalenia podstawy opodatkowania w przypadkach, o których mowa w art. 11, stosuje się odpowiednio art. 29a ust. 2.
Stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy:
Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
W myśl art. 29a ust. 2 ustawy:
W przypadku dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2, podstawą opodatkowania jest cena nabycia towarów lub towarów podobnych, a gdy nie ma ceny nabycia - koszt wytworzenia, określone w momencie tej dostawy towarów.
Według art. 29a ust. 6 ustawy:
Podstawa opodatkowania obejmuje:
1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku;
2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
Z przytoczonych przepisów wynika, że podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Przy tym, w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy - stosownie do art. 30a ust. 2 w zw. z art. 29a ust. 2 ustawy - podstawą opodatkowania jest cena nabycia towarów lub towarów podobnych, a gdy nie ma ceny nabycia - koszt wytworzenia, określone w momencie tej dostawy towarów.
Jednocześnie art. 29a ust. 6 ustawy wskazuje wprost jakie wydatki zwiększają podstawę opodatkowania. Przy czym, wymienione rodzaje wydatków nie stanowią katalogu zamkniętego, są tylko pewną wskazówką jakie rodzaje wydatków zwiększają podstawę opodatkowania. W grupie wydatków zwiększających podstawę opodatkowania, wskazanej w art. 29a ust. 6 pkt 1 ustawy są podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze związane z nabyciem towarów lub usług, z wyjątkiem kwoty podatku. W drugiej grupie wydatków zwiększających podstawę opodatkowania wskazano wydatki, które w związku z realizacją świadczenia pobiera dostawca lub usługodawca, ale które ostatecznie „przerzuca” na nabywcę (art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy).
Zatem podstawę opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, stanowi cena nabycia towaru (koszt wytworzenia), zwiększona o podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze (np. o charakterze administracyjnym), których nałożenie pozostaje w bezpośrednim związku z nabyciem towarów (z wyjątkiem kwoty podatku od towarów i usług nakładanego mocą ustawy) oraz zwiększona o koszty dodatkowe wymienione w art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy pobierane przez dostawcę w związku z realizacją transakcji kupna-sprzedaży, które ostatecznie „przerzucane” są na nabywcę.
Odnosząc się do Pana wątpliwości należy wskazać, że z zgodnie z art. 30a ust. 1 w zw. z art. 29a ust. 6 ustawy, podstawę opodatkowania z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru stanowi cena nabycia towaru. Jest to wartość, jaka znajduje się na fakturze wystawionej przez sprzedającego, zwiększona o podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, związane z nabyciem towaru (z wyjątkiem kwoty podatku), zgodnie z art. 29a ust. 6 pkt 1 ustawy oraz o wymienione w art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy koszty dodatkowe. Zatem za podstawę opodatkowania z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy powinien Pan uznać sumę wartości towaru nabytego od kontrahenta z USA oraz wartość cła. Natomiast do podstawy opodatkowania nie powinien Pan wliczać kosztów dodatkowych związanych z odprawą celną dokonaną przez firmę holenderską działającą na Pana rzecz. Te koszty dodatkowe nie są pobierane przez dokonującego dostawy (kontrahenta z USA), lecz przez firmę holenderską dokonującą w Pana imieniu odprawy celnej.
Zatem właściwie do podstawy opodatkowania przyjął Pan wartość faktury od dostawcy (kontrahenta z USA) i wartość cła, bez wliczania do podstawy opodatkowania usług dodatkowych od firmy holenderskiej związanych z odprawą celną.
Tym samym Pana stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Odnośnie dokumentów stanowiących załączniki do uzupełnienia wniosku wyjaśniam, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, wyczerpujący opis stanu faktycznego powinien wynikać z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a nie z załączonych dokumentów. W związku z tym dokumenty przesłane przez Pana nie były przedmiotem merytorycznej analizy.
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo