Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.130.2026.2.GK

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% w związku z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów na podstawie posiadanych dokumentów. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem 14 kwietnia 2026 r. (data wpływu 14 kwietnia 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca, spółka z siedzibą w Wielkiej Brytanii, zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik VAT zgodnie z art. 96 ust. 4 ustawy o VAT, prowadzi w Polsce działalność gospodarczą polegającą na odsprzedaży uprzednio zakupionych i importowanych do Polski towarów handlowych. Zakupiony oraz odsprzedawany asortyment obejmuje w szczególności kurtki, polary, bluzy, czapki oraz plecaki.

Mając na uwadze przyjęty przez Spółkę model działalności, nabywane towary pozostają w bezpośrednim związku z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez Spółkę, co uzasadnia prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Niniejszy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy odsprzedaży towarów realizowanej w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (art. 13 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, dalej: „WDT”).

W celu stosowania stawki 0% VAT z tytułu WDT, Wnioskodawca gromadzi dokumenty potwierdzające faktyczny wywóz towaru z terytorium kraju oraz dostarczenie do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Niemniej jednak zdarza się, że mimo podejmowanych przez Wnioskodawcę prób, pozyskanie listów przewozowych CMR dla poszczególnych dostaw nie jest możliwe. W związku z powyższym Spółka nie zawsze dysponuje dokumentem, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT, tj. dokumentem przewozowym otrzymanym od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z którego jednoznacznie wynika dostarczenie towarów do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju.

Niemniej Spółka każdorazowo dysponuje fakturą dokumentującą WDT, zawierającą dane pozwalające na identyfikację towaru będącego przedmiotem dostawy. Na podstawie faktury dokumentującej dostawę Spółka jest w stanie powiązać konkretną dostawę z transakcją oraz nabywcą, w szczególności poprzez wskazanie stron transakcji, numeru faktury oraz daty jej wystawienia. Faktura zawiera również szczegółową specyfikację towarów będących przedmiotem dostawy w układzie pozycji, w tym, opis/nazwę towaru, ilość sztuk, jednostkę miary, cenę jednostkową oraz wagę netto. W konsekwencji faktura posiadana przez Spółkę zawiera dane odpowiadające specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku, o której mowa w art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT.

Dodatkowo, oprócz faktury wraz ze specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku, Spółka gromadzi co najmniej jeden (o ile nie wszystkie) z poniższych dokumentów:

1)  korespondencję handlową z nabywcą, w tym jego zamówienie;

2)  dokumenty potwierdzające doręczenie towarów nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju, w tym potwierdzenie doręczenia przesyłki wygenerowane przez przewoźnika (Proof of Delivery);

3)  dokumenty potwierdzające odbiór towarów z magazynu (Customer collection paperwork);

4)  certyfikat potwierdzający odbiór towarów na terytorium innego państwa członkowskiego UE (Entry Certificate).

1)  Korespondencja handlowa z nabywcą

Na podstawie korespondencji handlowej z nabywcą, Spółka jest w stanie każdorazowo wskazać dane identyfikujące nabywcę (w tym nazwę, adres oraz numer VAT UE nabywcy) oraz powiązać konkretną dostawę z transakcją (np. numer zamówienia). Korespondencja obejmuje również informacje dotyczące towarów (np. nazwa sprzedawanego asortymentu, ilość) oraz w zależności od przypadku - ustalenia dotyczące realizacji dostawy, w tym w szczególności miejsce przeznaczenia/dostawy na terytorium innego państwa członkowskiego UE, warunki dostawy oraz dane dotyczące transportu oraz odbioru towaru (np. dane magazynu, dane przewoźnika).

2)  Potwierdzenie doręczenia przesyłki (Proof of delivery)

Na podstawie potwierdzenia doręczenia przesyłki Spółka jest w stanie wykazać doręczenie przesyłki oznaczonej numerem listu przewozowego, a także wskazać datę i godzinę doręczenia. Niniejszy dokument zawiera również dane identyfikujące odbiorcę, w tym jego nazwę oraz adres, jak również poświadczenie odbioru oraz dane identyfikujące nadawcę. Potwierdzenie doręczenia przesyłki obejmuje także dane przesyłki, w tym liczbę paczek, ich zawartość oraz wagę.

3)  Dokument potwierdzający odbiór towaru z magazynu (Customer collection paperwork)

Niniejszy dokument potwierdza okoliczność wydania i odbioru towaru z magazynu oraz pozwala powiązać ten odbiór z konkretną transakcją. W szczególności, dokument zawiera wskazanie miejsca odbioru towaru, numer zamówienia oraz dane nabywcy, informacje o ilości/jednostkach logistycznych towaru, datę odbioru oraz potwierdzenie wydania i odbioru towaru w postaci danych identyfikujących operatora magazynu oraz kierowcę wraz z ich podpisami, a także dane środka transportu.

4)  Certyfikat potwierdzający odbiór towarów (Entry certificate)

Na podstawie niniejszego dokumentu Spółka jest w stanie wykazać odbiór towaru na terytorium państwa członkowskiego UE innego niż terytorium kraju oraz powiązać ten odbiór z konkretną transakcją. Dokument pozwala na ustalenie daty przyjęcia towaru, numeru faktury dokumentującej niniejszą dostawę, identyfikację towaru będącego przedmiotem zamówienia (w tym nazwę towaru, ilość towaru), dane nabywcy oraz wskazanie państwa członkowskiego na terytorium którego doszło do odbioru towaru.

Mając na uwadze powyższe, w sytuacjach kiedy Spółka z przyczyn od siebie niezależnych nie dysponuje dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT (np. listem CMR), Wnioskodawca jest w stanie udokumentować WDT fakturą zawierającą dane pozwalające na identyfikację towarów i ich ilości, odpowiadającej funkcji specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku, o której mowa w art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT. Niezależnie od powyższego, Spółka każdorazowo dysponuje co najmniej jednym z dowodów wskazujących, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, o których mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT.

W uzupełnieniu wniosku, w odpowiedzi na pytania dotyczące wskazania:

1)  Kiedy miała miejsce dostawa towarów na rzecz Nabywcy będąca przedmiotem zapytania, proszę podać rok i miesiąc danej konkretnej transakcji?

Odpowiedzieli Państwo, że stan faktyczny będący przedmiotem obejmuje cztery zakończone dostawy towarów dokonane na rzecz tego samego Nabywcy. Trzy z tych dostaw zostały zrealizowane w październiku 2024 r., a jedna w grudniu 2024 r.

Wszystkie cztery dostawy zostały dokonane do tego samego państwa członkowskiego, w tożsamym modelu transakcyjnym oraz zostały udokumentowane analogicznym kompletem dokumentów.

Wątpliwość Wnioskodawcy dotyczy oceny, czy taki jednolity komplet dokumentów był wystarczający do zastosowania stawki 0% VAT do każdej z tych czterech dostaw.

2)  Do jakiego konkretnie kraju został wywieziony towar będący przedmiotem transakcji?

Odpowiedzieli Państwo, że towary będące przedmiotem wszystkich czterech dostaw objętych Wnioskiem zostały wywiezione do Belgii.

3)  Czy byliście Państwo zarejestrowani do transakcji wewnątrzwspólnotowej VAT UE w momencie składania deklaracji podatkowej?

Odpowiedzieli Państwo, że tak, na moment złożenia deklaracji podatkowych odnoszących się do dostaw objętych opisanym stanem faktycznym Wnioskodawca był zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

4)  Jakie konkretnie dokumenty/komplet dokumentów potwierdzające, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zostały wywiezione z Polski i dostarczone na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE posiadaliście Państwo związane z tą konkretną transakcją? Należy odnieść się do konkretnego przypadku będącego przedmiotem wątpliwości.

Odpowiedzieli Państwo, że w odniesieniu do dostaw objętych opisanym stanem faktycznym Wnioskodawca dysponował analogicznym kompletem dokumentów, tj. fakturą zawierającą dane pozwalające na identyfikację towarów i ich ilości oraz dodatkowo posiadał:

• dokument potwierdzający odbiór towarów z magazynu (Customer collection paperwork) oraz
• certyfikat potwierdzający odbiór towarów (Entry certificate).

5)  W przypadku gdy w swej dokumentacji posiadacie Państwo dokument potwierdzający odbiór towarów z magazynu to czy oprócz tego dokumentu posiadacie Państwo inne dokumenty świadczące o tym, że towar został dostarczony do Nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego niż Polska?

Odpowiedzieli Państwo, że w analizowanym stanie faktycznym, poza dokumentem potwierdzającym odbiór towarów z magazynu, Wnioskodawca posiadał fakturę zawierającą dane pozwalające na identyfikację towarów i ich ilości oraz certyfikat potwierdzający odbiór towarów (Entry certificate).

6)  W jaki sposób pozyskujecie Państwo informację w sytuacji posiadania tylko dokumentu potwierdzającego odbiór towarów z magazynu, że towar faktycznie został otrzymany przez Nabywcę?

Odpowiedzieli Państwo, że w odniesieniu do dostaw objętych opisanym stanem faktycznym sytuacja taka nie wystąpiła, ponieważ Wnioskodawca posiadał nie tylko dokument potwierdzający odbiór towarów z magazynu, lecz również fakturę zawierającą dane pozwalające na identyfikację towarów i ich ilości oraz certyfikat potwierdzający odbiór towarów (Entry Certificate).

Niezależnie od powyższego, w sytuacji posiadania wyłącznie dokumentu potwierdzającego odbiór towarów z magazynu, informacja o faktycznym otrzymaniu towaru przez Nabywcę może zostać pozyskana w drodze korespondencji mailowej albo w formie podpisanego oświadczenia Nabywcy.

7)  Czy w korespondencji handlowej z Nabywcą, Nabywca potwierdza otrzymanie towaru, czy z tej korespondencji wynika, że towar został wywieziony i dostarczony na terytorium innego państwa członkowskiego niż Polska?

Odpowiedzieli Państwo, że w odniesieniu do dostaw objętych opisanym stanem faktycznym okoliczność wywozu i dostarczenia towarów Wnioskodawca wywodził z dokumentów wskazanych w pkt 4, wobec czego korespondencja handlowa z Nabywcą nie była gromadzona jako odrębny dowód potwierdzający te okoliczności.

8)  Czy dokumenty posiadaliście Państwo przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy?

Odpowiedzieli Państwo, że tak, Wnioskodawca posiadał wskazane w pkt 4 dokumenty przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy.

Pytanie

Czy w sytuacji, w której spełnione są materialne przesłanki WDT, a Wnioskodawca nie dysponuje dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT (np. listem CMR), natomiast posiada fakturę dokumentującą dostawę, zawierającą dane pozwalające na identyfikację towarów i ich ilości pełniącą funkcję specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku, o której mowa w art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT, oraz co najmniej jeden z dowodów wskazujących, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, o których mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT - Wnioskodawca jest uprawniony do stosowania stawki 0% VAT do tej dostawy?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanej sytuacji jest on uprawniony do stosowania stawki 0% VAT, gdyż dysponuje dokumentacją spełniającą wymogi art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, w tym fakturą zawierającą dane odpowiadające specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku, o której mowa w art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT, uzupełnioną o dowody wskazujące na dokonanie WDT, o których mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z niniejszej regulacji wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o VAT, przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy, przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Przez WDT, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

Stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy o VAT, przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest podmiotem wskazanym w art. 13 ust. 2 pkt 1-4 ustawy o VAT, m.in. podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Mając na uwadze powyższe, WDT stanowi wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego w wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel).

W kwestii dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki podatku od towarów i usług w wysokości 0% dla WDT, od 1 stycznia 2020 r. zastosowanie mają przepisy Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi (Dz. Urz. UE.L Nr 311 z 7.12.2018, s. 10, dalej: „rozporządzenie 2018/1912”).

Zgodnie z treścią art. 45a ust. 1 wprowadzonego rozporządzeniem 2018/1912, do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków:

a)  sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca jest w posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających wysyłkę lub transport, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy;

b)  sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów:

             i.            pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na rzecz nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia towarów; takie pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i nazwisko oraz adres nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów; w przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny środków transportu; oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy; oraz

            ii.            co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających transport lub wysyłkę, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy.

Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w lit. b) pkt (i), do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa.

Zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu, organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1.

Jak wskazuje ust. 3 analizowanego artykułu, dla celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub transportu:

a)  dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz lotniczy lub faktura od przewoźnika towarów;

b)  następujące dokumenty:

 i.       polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;

ii.      dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego przeznaczenia;

iii.     poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym państwie członkowskim.

Zgodnie z Objaśnieniami podatkowymi z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie dokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów dla celów podatku od towarów i usług (dalej: „Objaśnienia podatkowe”), niespełnienie niniejszych warunków nie oznacza, że stawka 0% VAT nie będzie miała zastosowania: „w celu zastosowania zwolnienia (stawki 0%) dla WDT, podatnik nadal może udowodnić zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 42 ust. 3-5 i 11 ustawy o VAT, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, na zasadach i na podstawie dowodów wskazanych w tych przepisach”.

Mając na uwadze powyższe, zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy VAT, w przypadku WDT stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42.

Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy, WDT podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem, że:

1.  podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;

2.  podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;

3.  podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Niniejsze warunki muszą być spełnione łącznie.

Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

1)  dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku, gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),

2)  (uchylony)

3)  specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,

4)  (uchylony).

- z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

Zgodnie z art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

1)  korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;

2)  dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;

3)  dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;

4)  dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Niniejszy katalog ma charakter otwarty, co potwierdza posłużenie się przez ustawodawcę sformułowaniem „w szczególności”, w związku z czym podatnik ma prawo potwierdzić fakt dokonania dostawy na rzecz podatnika w innym państwie członkowskim również innymi niż wymienione w art. 42 ust. 11 dokumentami.

Brzmienie art. 42 ust. 3 wskazuje na podstawowy katalog dokumentów potwierdzających WDT, który może zostać uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT. Powyższe nie oznacza jednak, że dla potwierdzenia okoliczności dokonania wywozu towarów i ich dostawy do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego wymagane jest łączne posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Niniejsze stanowisko potwierdza m.in. Uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) z 11 października 2010 r., sygn.: I FPS 1/10:

• „(…) samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. (…) dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczające jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.”

W związku z powyższym Spółka stoi na stanowisku, że dla zastosowania stawki 0% VAT z tytułu WDT nie jest konieczne posiadanie wszystkich dokumentów wymienionych w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, a jedynie posiadanie jednego z dowodów wskazanych w tym przepisie razem z innymi dokumentami wymienionymi w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT (bądź też innymi dowodami, niewymienionymi w tym przepisie), które łącznie, jednoznacznie potwierdzają dostawę towarów do finalnego nabywcy na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego.

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z praktyką sądów administracyjnych oraz organów podatkowych, posiadanie specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku w postaci odrębnego od faktury dokumentu nie jest konieczne do zastosowania stawki 0% VAT z tytułu WDT. Jeżeli na fakturze wskazano dane, które powinna zawierać specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku, to faktura taka stanowi w istocie również specyfikację poszczególnych sztuk ładunku. Powyższe potwierdził m.in. NSA w wyroku z 9 grudnia 2009 r., sygn.: I FSK 1388/08, zgodnie z którym:

• „Specyfikacja nie jest żadnym konkretnym dokumentem, a jedynie pewnego rodzaju wyliczeniem, które podatnik może sporządzić zarówno na odrębnym dokumencie jak i w ramach wystawionej faktury, z podkreśleniem, że zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku chodzi o osiągnięcie celu jakim jest możliwości identyfikacji towaru będącego przedmiotem dostawy.”

a także Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w licznych interpretacjach indywidualnych, m.in. w interpretacji z 6 sierpnia 2025 r., sygn.: 0114-KDIP1-2.4012.368.2025.1.MW:

• „W stanie faktycznym wskazano, iż Spółka każdorazowo posiada fakturę dokumentującą WDT, która zawiera szczegółową specyfikację poszczególnych sztuk ładunku (w tym nazwa Towaru, ilość sztuk i waga, cena jednostokowa i wartość netto). W takiej sytuacji należy uznać, że faktura stanowi dokument, o którym mowa w przepisie art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT, a posiadanie odrębnej specyfikacji sztuk ładunku nie jest wymagane.”

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, Wnioskodawca dysponuje dowodami, z których łącznie wynika, że towary zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju, tj.:

• fakturą dokumentującą WDT, zawierającą specyfikację poszczególnych sztuk ładunku (art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT) oraz jest w posiadaniu co najmniej jednego z dokumentów dodatkowo potwierdzających WDT (art. 42 ust. 11 ustawy o VAT):

o  korespondencji handlowej z nabywcą, w tym jego zamówieniem;

o   dokumentów potwierdzających doręczenie towarów nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju, w tym potwierdzenia doręczenia przesyłki wygenerowanym przez przewoźnika (Proof of Delivery);

o  dokumentów potwierdzających odbiór towarów z magazynu (Customer collection paperwork);

o  certyfikatu potwierdzającego odbiór towarów na terytorium innego państwa członkowskiego UE (Entry Certificate).

Stanowisko Wnioskodawcy pozostaje spójne z interpretacjami indywidualnymi wydanymi w zbliżonych stanach faktycznych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, m.in.:

• interpretacją z 16 czerwca 2025 r., sygn.: 0114-KDIP1-2.4012.276.2025.1.GK;
• interpretacją z 26 mara 2025 r., sygn.: 0112-KDIL1-3.4012.26.2025.2.KK;
• interpretacją z 24 kwietnia 2024 r., sygn.: 0114-KDIP1-2.4012.35.2024.3.GK;
• interpretacją z 12 stycznia 2021 r., sygn.: 0113-KDIPT1-2.4012.706.2020.2.KW;
• interpretacją z 16 października 2020 r., sygn.: 0111-KDIB3-3.4012.484.2020.1.MAZ;
• interpretacją z 6 marca 2020 r., sygn.: 0113-KDIPT1-2.4012.735.2019.2.KT.

Na zakończenie Wnioskodawca pragnie podkreślić, że istota regulacji art. 42 ustawy o VAT stanowi implementację do porządku prawnego art. 138 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm., dalej: „dyrektywa VAT”), który nie uzależnia przyznania przewidywanych w nim zwolnień (w przypadku Polski - zastosowania stawki 0% VAT) od posiadania przez podatnika konkretnych dowodów. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”), przyjęcie odmiennego stanowiska i zawężenie listy dopuszczalnych dowodów podważyłoby cel przepisów wspólnotowych, którym jest wspieranie wewnątrzwspólnotowej wymiany handlowej (zob. wyrok TSUE z 13 listopada 2025 r., sygn.: C-639/24). W związku z powyższym, zgodnie ze stanowiskiem TSUE, organy podatkowe powinny należycie uwzględnić wszystkie posiadane przez podatnika dowody w celu zbadania czy dokumenty te mogą w razie potrzeby wykazać prawdopodobieństwo istnienia faktycznej dostawy wewnątrzwspólnotowej (zob. wyrok TSUE z 13 listopada 2025 r., sygn.: C-639/24 oraz wyrok TSUE z 29 lutego 2024 r., sygn.: C-676/22).

Podobnie zasada neutralności podatkowej wymaga, aby zwolnienie z VAT (w przypadku Polski - stosowanie stawki 0%) zostało przyznane w razie spełnienia przesłanek materialnych, nawet jeśli podatnicy nie spełnili niektórych wymogów formalnych (zob. wyrok TSUE z 9 lutego 2017 r., sygn.: C- 21/16). Przyjęcie odrębnego podejścia prowadziłoby do nieuprawnionej dyskryminacji podmiotów gospodarczych na terenie UE.

Odwołując się natomiast do zasady prymatu prawa wspólnotowego nad prawem krajowym, należy wskazać na obowiązek stosowania prawa w sposób nadający normom krajowym takie znaczenie, jakie zapewnią im zgodność z prawem unijnym. Zgodnie z orzecznictwem TUSE, brzmienie dyrektyw unijnych w toku dokonywanej przez siebie interpretacji prawa, w tym urzędowej, powinny uwzględniać także organy podatkowe (zob. wyrok TSUE z 29 kwietnia 1999 r., sygn.: C-118/00).

Mając na uwadze powyższe, należy jednoznacznie wskazać, że ewentualne zakwestionowanie stanowiska Spółki wyrażonego we wniosku prowadziłoby do wykładni przepisów krajowych w sposób sprzeczny z prawem Unii Europejskiej. W szczególności podważałoby to cel regulacji art. 138 ust. 1 dyrektywy VAT, jakim jest zapewnienie sprawnego i neutralnego podatkowo funkcjonowania obrotu wewnątrzwspólnotowego, poprzez eliminację barier fiskalnych w transgranicznej wymianie handlowej.

Odmowa zastosowania stawki 0% VAT wyłącznie z przyczyn formalnych, przy jednoczesnym spełnieniu przesłanek materialnych dostawy wewnątrzwspólnotowej oraz istnieniu obiektywnych dowodów potwierdzających jej rzeczywiste dokonanie, pozostawałaby w sprzeczności z utrwalonym orzecznictwem TSUE. Stanowiłaby ona niedopuszczalne zawężenie zakresu zwolnienia przewidzianego w dyrektywie oraz naruszenie zasady proporcjonalności.

Co więcej, takie podejście godziłoby w zasadę neutralności podatku od towarów i usług, która stanowi fundament wspólnotowego systemu podatku od wartości dodanej. Zasada ta wymaga, aby podmioty prowadzące działalność gospodarczą nie ponosiły ciężaru VAT w zakresie, w jakim działają jako podatnicy, a realizacja prawa do zastosowania stawki 0% nie była uzależniona od nadmiernie sformalizowanych wymogów dowodowych, wykraczających poza to, co niezbędne do weryfikacji spełnienia przesłanek materialnych.

W konsekwencji, interpretacja przepisów krajowych w sposób prowadzący do odmowy zastosowania stawki 0% VAT w niniejszej sprawie oznaczałaby naruszenie zarówno zasady pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej, jak i obowiązku dokonywania wykładni prawa krajowego w zgodzie z dyrektywą VAT oraz orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, jest on uprawniony do stosowania stawki 0% VAT. Wnioskodawca spełnia warunki zastosowania stawki 0% VAT, w tym dysponuje dokumentacją spełniającą wymogi art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. W przypadku braku listu przewozowego CMR, Wnioskodawca posiada każdorazowo fakturę zawierającą dane odpowiadające specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku, o której mowa w art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT, oraz co najmniej jeden z dowodów wskazujących na dokonanie WDT, o których mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, w związku z czym posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 i 4 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 13 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy:

Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:

Zatem, co do zasady, przy spełnieniu warunków dotyczących podmiotów biorących udział w transakcji, w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy następuje wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Z informacji zawartych we wniosku wynika, że posiadacie Państwo siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Wielkiej Brytanii. Jesteście Państwo zarejestrowani jako czynny podatnik VAT w Polsce oraz zarejestrowani jako podatnik VAT UE. Prowadzicie Państwo działalność gospodarczą polegającą na odprzedaży uprzednio zakupionych i importowanych do Polski towarów handlowych. Zakupiony oraz odsprzedawany asortyment obejmuje w szczególności kurtki, polary, bluzy, czapki oraz plecaki. Odsprzedaż towarów realizowanych w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów miała miejsce w październiku 2024 r. (3 dostawy) i kolejna (1 dostawa) w grudniu 2024 r. Towary zostały wywiezione do Belgii. Mimo podejmowanych prób nie pozyskujecie Państwo listów przewozowych CMR dla poszczególnych dostaw. Posiadacie Państwo fakturę dokumentującą wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, zawierającą dane pozwalające na identyfikację towaru będącego przedmiotem dostawy. Na podstawie faktury dokumentującej dostawę jesteście Państwo w stanie powiązać konkretną dostawę z transakcją oraz nabywcą. Faktura zawiera również szczegółową specyfikację towarów będących przedmiotem dostawy. Dodatkowo oprócz faktury wraz ze specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku, gromadzicie Państwo również dokument potwierdzający odbiór towarów z magazynu oraz certyfikat potwierdzający odbiór towarów. W sytuacji zaś gdy posiadacie Państwo wyłącznie dokument potwierdzający odbiór towarów z magazynu, informacje o otrzymaniu towaru przez Nabywcę możecie pozyskać w drodze korespondencji mailowej albo w formie podpisanego oświadczenia Nabywcy. Dokumenty te posiadacie Państwo przed upływem terminu na złożenie deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy.

Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą ustalenia czy na podstawie posiadanych przez Państwa dokumentów jesteście Państwo uprawnieni do zastosowania stawki 0% do WDT.

Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że od 1 stycznia 2020 r. w kwestii dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki podatku VAT 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z 4 grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi (Dz. Urz. UE L Nr 311 z 7.12.2018, s. 10), zwanego dalej rozporządzeniem 2018/1912. Rozporządzenie 2018/1912 ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie 2018/1912 wprowadza m.in. domniemania wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

Zgodnie z treścią art. 45a wprowadzonego rozporządzeniem 2018/1912:

Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji dostawca musi udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.

W myśl art. 41 ust. 3 ustawy:

Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:

Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować, że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Jednak zastosowanie stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest także od zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT UE, najpóźniej w momencie składania deklaracji uwzględniającej daną dostawę.

W myśl art. 42 ust. 1a ustawy:

Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.

Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy:

Jednak w myśl art. 42 ust. 11 ustawy:

Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów, potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach wewnątrzwspólnotowych. Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju.

Powyższe rozważania potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy. Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji).

Ponadto NSA stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Ponadto należy zauważyć, że ustawa nie zawiera definicji „dokumentu przewozowego”. Nawiązując do cyt. art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy, dokument ten powinien być dowodem potwierdzającym, że towar będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy został wywieziony z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. List przewozowy opisany w Rozdziale III Konwencji Genewskiej o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238, z późn. zm.), jest niewątpliwie dowodem zawarcia umowy przewozu. Zgodnie z art. 4 oraz art. 9 Konwencji Genewskiej list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy przewozu, warunków tej umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika, o ile nie zostanie przeprowadzony dowód przeciwny.

Brak, nieprawidłowość lub utrata listu przewozowego nie wpływa na istnienie ani na ważność umowy przewozu, która mimo to podlega przepisom Konwencji. Zatem, sama Konwencja również nie ogranicza możliwości przeprowadzania dowodu w zakresie przewozu towarów tylko do listu przewozowego.

Wobec powyższego dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy, może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), z którego jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały wywiezione i dostarczone nabywcy do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Dokumentem tym może być więc zarówno tradycyjny list przewozowy, jak i każdy inny dokument spełniający warunki formalne i potwierdzający dokonanie dostawy towaru do nabywcy.

Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż Polska.

Przy czym przepisy regulujące prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku nie określają formy dokumentów potwierdzających wywiezienie i dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy. Obowiązujące w tym zakresie przepisy nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania oryginałów dokumentów w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, stąd można wnioskować, że każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów została uprawdopodobniona. W dobie szeroko rozwiniętych technik komunikacji nie ma podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to dokument udostępniony w formie elektronicznej, e-mail, lub jako skan dokumentu załączony do wiadomości e-mail otrzymanej od przewoźnika lub kontrahenta, niebudzący wątpliwości co do jego autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w powołanych przepisach ustawy. Należy zatem przyjąć, że każda forma dokumentu jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność i integralność z dokumentami źródłowymi została wystarczająco uprawdopodobniona. Dokumenty powinny jednoznacznie dowodzić dostarczenie towarów do ich odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Ponadto wskazać należy, że faktura sprzedaży wypełnia znamiona specyfikacji, tj. zawiera dane dotyczące w szczególności nazwy i ilości towarów będącego przedmiotem dostawy, umożliwiając jego identyfikację.

Za możliwością uznania, iż faktura stanowi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku, przemawia ugruntowana w tym zakresie praktyka organów podatkowych oraz sądów administracyjnych. Dla przykładu, w wyroku z 9 grudnia 2009 r. o sygn. I FSK 1388/08, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż: „(...) nie wydaje się, by podatnik był zmuszony do posiadania w swej dokumentacji odrębnej specyfikacji dostarczanych w ramach VAT towarów, jeśli specyfikacja taka została zawarta w fakturze VAT. (...). Jeżeli na fakturze wskazano dane, jakie powinna zawierać specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (tj. m.in. nazwę i ilość towarów), faktura taka w istocie stanowi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku. (...) posiadanie w takim przypadku odrębnej od faktury specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku nie jest konieczne do zastosowania 0% VAT w przypadku WDT (...)”.

Jak wynika z opisu sprawy, w związku z realizowaną wewnątrzwspólnotową dostawą towarów w celu zastosowania stawki 0% przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy oprócz faktury dokumentującej wewnątrzwspólnotową dostawę towarów zawierającą specyfikację poszczególnych sztuk ładunku, tj. opis/nazwę towarów, ilość sztuk, jednostkę miary oraz wagę netto, posiadacie Państwo również dokument potwierdzający odbiór towarów z magazynu oraz certyfikat potwierdzający odbiór towarów. Na podstawie tego certyfikatu jesteście Państwo w stanie wykazać odbiór towarów na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej niż Polska (Belgia) oraz powiązać ten odbiór z konkretną transakcją. Certyfikat ten pozwala na ustalenie daty przyjęcia towaru, numer faktury dokumentującej dostawę, identyfikację towaru, dane nabywcy oraz wskazanie państwa na terytorium którego doszło do odbioru towarów.

Zatem odnosząc się do Państwa wątpliwości należy uznać, że gromadzone przez Państwa dokumenty, tj. faktura dokumentująca wewnątrzwspólnotową dostawę towarów zawierająca specyfikację poszczególnych sztuk ładunku, dokument potwierdzający odbiór towarów z magazynu oraz certyfikat potwierdzający odbiór towarów, stanowią dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej na rzecz Nabywcy, które zgodnie z art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy, łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do Nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (Belgia). Tym samym, zgromadzone dokumenty, przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy, upoważniają Państwa do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do tych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (WDT).

Zatem stanowisko Państwa jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Informuję, że wydając interpretację nie przeprowadzam postępowania dowodowego i opieram się wyłącznie na elementach stanu przedstawionych we wniosku. Wszystkie gromadzone dokumenty na okoliczność wywozu towarów z Polski do innego kraju mogą być przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej, przeprowadzanej przez właściwy organ podatkowy.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.