Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.142.2026.2.MW

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 marca 2026 r. za pośrednictwem systemu e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz braku obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 15 kwietnia 2026 r. (wpływ 15 kwietnia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Spółka (...) (dalej jako „Wnioskodawca”) jest spółką utworzoną zgodnie z prawem duńskim, z siedzibą w (...) w Danii, działającą w sektorze handlu produktami spożywczymi, w szczególności mrożonymi produktami mięsnymi, rybnymi, owocami morza i warzywami. Wnioskodawca specjalizuje się w globalnej dystrybucji żywności do klientów B2B, w tym hurtowni, sieci (...) oraz przemysłu spożywczego na całym świecie. Wnioskodawca działa na rynkach międzynarodowych w Europie, Azji, Ameryce Północnej i Południowej oraz innych regionach.

Decyzje zarządcze i biznesowe dotyczące działalności operacyjnej oraz globalnej strategii są podejmowane przez zarząd spółki w jej siedzibie w Danii, z udziałem kadry kierowniczej odpowiedzialnej za kluczowe działy firmy. Wnioskodawca dysponuje w Danii pełnym zapleczem operacyjnym, obejmującym biuro, magazyny a także zaplecze personalne, zatrudniając około 100 pracowników.

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT zarejestrowanym w Polsce, także dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych.

W Polsce działa spółka zależna (...) sp. z o.o., NIP: (...) (dalej jako „Spółka PL”), w pełni kontrolowana przez Wnioskodawcę, który posiada 100% jej udziałów. Wnioskodawca nie posiada oddziału przedsiębiorcy zagranicznego w Polsce.

Spółka PL powołana została w celu rozwinięcia i wzmocnienia relacji Wnioskodawcy z polskimi kontrahentami - zarówno producentami sprzedającymi swoje produkty Wnioskodawcy, które następnie Wnioskodawca sprzedaje swoim klientom, jak i nabywcami towarów oferowanymi przez Wnioskodawcę. Spółka PL wspomaga sprzedaże i zakupy Wnioskodawcy w Polsce, wykonując usługi z uwzględnieniem specyfiki lokalnego rynku oraz uwarunkowań regulacyjnych i handlowych.

Spółka PL wynajmuje w Polsce lokal w którym prowadzi biuro i zatrudnia pracowników oraz współpracuje z osobami prowadzącymi jednoosobową działalność gospodarczą. Spółka PL ani jej pracownicy i współpracownicy, nie są umocowani do zawierania umów sprzedaży bądź zakupu towarów w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy. Wszystkie zakupy i sprzedaże realizowane są bezpośrednio przez Wnioskodawcę, a decyzje w takich sprawach podejmowane są w siedzibie Wnioskodawcy w Danii.

Do zadań Spółki PL w szczególności należy pozyskiwanie kontrahentów - sprzedawców towarów, którymi handluje Wnioskodawca oraz potencjalnych klientów - nabywców towarów Wnioskodawcy, utrzymywanie z takimi podmiotami relacji biznesowej, prezentowanie ofert handlowych na towary Wnioskodawcy, przekazywanie Wnioskodawcy zapytań ofertowych, informacji handlowych i uwag od sprzedawców i nabywców towarów, koordynacja procesu nabywania i sprzedaży towarów Wnioskodawcy, wsparcie Wnioskodawcy przy nabywaniu usług logistycznych i magazynowych oraz przy kontroli jakości nabywanych towarów, wsparcie przy sprawach administracyjnych związanych z importem i eksportem towarów, monitorowanie rynków i działań lokalnej konkurencji, uczestnictwo w targach i konferencjach branżowych.

Wnioskodawca nie sprawuje kontroli nad pracownikami Spółki PL. Personel Spółki PL odpowiada przed własnym pracodawcą, a Wnioskodawca nie ma uprawnień do bezpośredniego wpływania na zakres obowiązków pracowników Spółki PL. Współpraca spółek oparta jest o umowę o świadczenie usług i rozliczna na podstawie wystawianych faktur. Charakter nabywanych usług wymaga kontaktu Wnioskodawcy i personelu Spółki PL w celu prawidłowego świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy. Współpraca z personelem Spółki PL jest konsekwencją specyfiki nabywanych usług i nie można jej porównać do zarządzania lub kontroli nad własnym personelem Wnioskodawcy.

W praktyce działalność Wnioskodawcy w Polsce polega na tym, że Wnioskodawca nabywa towary od polskich kontrahentów i odsprzedaje je dalej do swoich klientów. Nabycie a następnie odsprzedaż towarów przez Wnioskodawcę realizowana jest w dwóch modelach:

1.  W ramach dostawy łańcuchowej, co oznacza, że towary są przemieszczane bezpośrednio z zakładu produkcyjnego bądź magazynu polskiego kontrahenta do klienta Wnioskodawcy który nabywa towary, bez fizycznego przechowywania ich przez Wnioskodawcę oraz bez konieczności angażowania jakiejkolwiek infrastruktury magazynowej na terytorium Polski. Przemieszczenie towarów dokumentowane jest każdorazowo listem przewozowym (CMR) lub innymi dokumentami transportowymi, w których jako miejsce załadunku wskazany jest zakład produkcyjny bądź magazyn polskiego sprzedawcy w Polsce. Za załadunek towaru odpowiedzialny jest sprzedawca, a za rozładunek, nabywca towarów. Transportem towaru zajmuje się zewnętrza firma logistyczna, działająca na zlecenie Wnioskodawcy. Wnioskodawca rozpoznaje na pierwszej transakcji nabycie krajowe w Polsce, a na drugiej transakcji dostawę krajową, wewnątrzwspólnotową dostawę towarów lub eksport towarów z Polski.

2.  Zakupu przez Wnioskodawcę towarów od polskich sprzedawców do wynajmowanych przez Wnioskodawcę magazynów w Polsce, a następnie odsprzedaż towarów do klientów Wnioskodawcy. Za załadunek towarów odpowiedzialny jest sprzedawca towarów, a za ich rozładunek w wynajmowanym przez Wnioskodawcę magazynie a następnie załadunek w celu sprzedaży do klienta, odpowiedzialni są pracownicy spółki wynajmującej Wnioskodawcy magazyn na podstawie zawartej umowy bądź zewnętrzne podmioty. Transportem towaru zajmuje się zewnętrza firma logistyczna, działająca na zlecenie Wnioskodawcy. Wnioskodawca rozpoznaje na pierwszej transakcji nabycie krajowe w Polsce, a na drugiej transakcji dostawę krajową, wewnątrzwspólnotową dostawę towarów lub eksport towarów z Polski.

Wnioskodawca nie jest właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości (np. biura, magazynu) ani urządzeń w Polsce. Poza współpracą ze Spółką PL, Wnioskodawca nabywa w Polsce usługi magazynowe oraz logistyczne. Umowa z takimi podmiotami zawierana jest przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca nie sprawuje kontroli nad pracownikami usługodawców ograniczając się do zlecenia usługi oraz przekazując niezbędne informacje w celu ich prawidłowego wykonania.

Wnioskodawca nie zatrudnia w Polsce pracowników na podstawie umowy o pracę, umowy zlecenia, umowy o dzieło lub innych typów umów o podobnym charakterze, ani nie deleguje oraz nie planuje delegować w przyszłości swoich pracowników do Polski. Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski personelu działającego na podstawie udzielonego przez Wnioskodawcę pełnomocnictwa, uprawnionego do zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego

1)  Od kiedy Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT na terytorium Polski i w związku z jakimi czynnościami dokonała tej rejestracji;

Odp. Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT na terytorium Polski od dnia (...) 2017 r. Rejestracja miała miejsce w związku ze sprzedażą przez Spółkę towarów (głównie mrożonego mięsa) transportowanych z magazynów zlokalizowanych w Polsce.

2)  Na czym konkretnie polega usługa magazynowa oraz logistyczna świadczona przez usługodawców na Państwa rzecz, jakie czynności składają się na te usługi i na jakich warunkach usługi są realizowane, czy są to dwie odrębne usługi świadczone przez dwa odrębne niezależne podmioty, należało opisać okoliczności zdarzenia;

Odp. Usługi magazynowe i logistyczne są świadczone przez niezależne podmioty.

Usługi magazynowania mają standardowy charakter i obejmują przechowywanie produktów spożywczych w odpowiednich warunkach, z przeznaczeniem do ich późniejszego transportu do odbiorcy. Usługa magazynowa obejmuje także mrożenie towarów dostarczanych w stanie świeżym, paletyzację oraz załadunek do samochodów ciężarowych lub kontenerów.

Usługi transportowe są typowymi usługami przewozu produktów spożywczych, realizowanymi przez pojazdy zapewniające odpowiednie warunki do ich transportu.

Spółka nie ma wpływu na pracowników usługodawców. Spółka ustala jedynie warunki handlowe z usługodawcami oraz przekazuje im informacje o towarach, a także o warunkach, w jakich produkty spożywcze powinny być transportowane lub przechowywane, aby zapobiec ich zepsuciu.

3)  W jaki sposób jest zorganizowana współpraca Spółki z firmą świadczącą usługi logistyczne, należało wyjaśnić w tym wskazać jakie konkretnie świadczenia Spółka nabywa od tego podmiotu, co wchodzi w ich skład;

Odp. W zależności od modelu sprzedaży Spółka kontaktuje się z dostawcą usług logistycznych i zleca transport towarów od producenta do klientów (nabywcy towarów), od producenta do magazynu lub z magazynu do klienta.

Spółka określa datę i miejsce odbioru towarów, a także miejsce ich przeznaczenia. Przekazuje również firmie transportowej informacje o przewożonych towarach oraz o warunkach, w jakich produkty spożywcze powinny być transportowane, aby zapobiec ich zepsuciu.

4)  Czy Spółka ma prawo do decydowania o przestrzeni magazynowej, w której przechowywane są towary Spółki, w tym do rozmieszczenia tych towarów oraz prawa do zarządzania tą przestrzenią, prosiłem opisać okoliczności zdarzenia;

Odp. Spółka nie ma prawa decydować o powierzchni magazynowej ani o rozmieszczeniu towarów, ani też prawa do zarządzania przestrzenią magazynową. Spółka określa jedynie warunki, w jakich towary powinny być przechowywane, aby zapobiec ich zepsuciu. Spółka ma wyłącznie prawo do organizowania wydań towarów z magazynu zgodnie ze swoją wolą, na zasadach takich jak (...) itp.

5)  Czy Spółka posiada swobodny dostęp do magazynów i czy przestrzeń magazynowa jest określona, znana Spółce i przeznaczona wyłącznie do użytku Spółki;

Odp. Spółka ma ograniczony dostęp do magazynów, ponieważ nie są one jej własnością i przechowywane są w nich towary należące do innych podmiotów. Przestrzeń magazynowa nie jest określona ani znana Spółce, gdyż odpowiada za nią dostawca usług magazynowych. Dostęp do magazynów podlega pełnej kontroli, a towary przechowywane w magazynach znajdują się pod nadzorem Inspekcji Weterynaryjnej. Swobodny dostęp jest niemożliwy.

6)  Czy Spółka posiada bezpośrednią kontrolę/nadzór/jakikolwiek wpływ na zasoby techniczne/rzeczowe usługodawców świadczących usługi na Państwa rzecz, tj. Spółki PL oraz podmiotów świadczących usługi magazynowe i usługi logistyczne, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana oraz czy kontrola ta jest porównywalna do kontroli jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem technicznym/rzeczowym;

Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli, nadzoru ani nie wywiera wpływu na zasoby techniczne/rzeczowe ani personel usługodawców (w tym Spółki PL) świadczących usługi na rzecz Spółki.

Kontakt z pracownikami Spółki PL odbywa się wyłącznie w celu realizacji zakontraktowanych usług. Nadzór nad wykonaniem usług prowadzony jest na poziomie spółki (a nie na poziomie pracowników) i opiera się na zawartej umowie oraz przepisach prawa. Spółka nie ma możliwości zarządzania ani dysponowania majątkiem Spółki PL, ani też nie ma wpływu na jej pracowników lub współpracowników.

7)  W jaki sposób realizowane jest administrowanie/zarządzanie zwrotami i reklamacjami towarów (należało opisać kto pełni takie obowiązki oraz przy wykorzystaniu jakich zasobów technicznych i personalnych jest ono wykonywane, w jaki sposób przebiega przyjmowanie zwrotów towarów oraz towarów podlegających reklamacji, kto/jaki podmiot rozpatruje reklamacje/zwroty itd.), jeśli jest to podmiot trzeci, czy Spółka posiada kontrolę nad zasobami technicznymi/osobowymi tego podmiotu, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana oraz czy kontrola ta jest porównywalna do kontroli jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem technicznym/osobowym.

Odp. Zwroty i reklamacje są obsługiwane przez Spółkę.

Wszystkie czynności związane z reklamacjami są realizowane przez Spółkę, w tym przyjmowanie zwrotów, rozliczenia finansowe oraz wysyłka towarów zastępczych. Merytoryczna ocena zasadności reklamacji dokonywana jest przez pracowników Spółki w Danii. W przypadku zwrotów towarów Spółki korzysta z podmiotów zewnętrznych. Spółka nie sprawuje kontroli nad zasobami technicznymi ani personelem tych podmiotów, ponieważ są to niezależni usługodawcy.

Spółka PL pełni wyłącznie rolę pośrednika, przekazując informacje między klientem zgłaszającym zwrot/reklamację a Spółką (o ile klient nie zwróci się bezpośrednio do Spółki), oraz wykonuje czynności administracyjne (takie jak przekazywanie dokumentów, udzielanie informacji i tłumaczenia), dbając jednocześnie o utrzymanie dobrych relacji biznesowych na przyszłość.

Pytanie

Czy w świetle opisanego we wniosku stanu faktycznego, prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w związku z zakresem działalności gospodarczej realizowanej na terytorium Polski, Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, a w konsekwencji nie będzie miała obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur?

Państwa stanowisko w sprawie

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w związku z zaprezentowanym w opisie zaistniałego zdarzenia modelem biznesowym nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, o którym mowa w art. 11 Rozporządzenia 282/2011 i w konsekwencji nie będzie miała obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF.

Pojęcie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” nie zostało zdefiniowane ani w ustawie o VAT, ani w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Jego definicja została natomiast zawarta w Rozporządzeniu 282/2011, wydanym na podstawie Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się odpowiednią trwałością oraz strukturą organizacyjną w zakresie zaplecza technicznego i personalnego, umożliwiającą odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na potrzeby tego miejsca. Zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia 282/2011, samo posiadanie numeru identyfikacyjnego VAT w danym państwie członkowskim nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania, że podatnik posiada tam stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Biorąc zatem pod uwagę definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wynikającą z Rozporządzenia 282/2011, dokonując oceny, czy dane przedsiębiorstwo posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju należy zweryfikować czy łącznie spełnione zostały następujące warunki: stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, obecność w Polsce odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego oraz możliwość odbioru i wykorzystania usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca.

W definicji pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” zawartej w art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 zastosowano koniunkcję poprzez użycie spójnika „oraz”, co oznacza, że wypełnienie dyspozycji zawartej w tej definicji wymaga spełnienia wszystkich wskazanych w niej przesłanek. W przypadku, gdy nie jest spełniony chociażby jeden z wyżej wymienionych warunków, nie można uznać, że obecność danego podmiotu na terytorium państwa członkowskiego nosi znamiona stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT.

Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski infrastruktury technicznej ani personelu. Nie zatrudnia pracowników ani ich nie oddelegowuje do Polski, nie dysponuje biurem, magazynem, sprzętem komputerowym, środkami transportu ani innymi zasobami umożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej. Wnioskodawca wynajmuje magazyny na terenie Polski, ale nie sprawuje nad nimi kontroli jaką by sprawował gdyby był ich właścicielem. Magazyny obsługiwane są przez spółki które je wynajmują a Wnioskodawca korzysta z nich tylko w zakresie wynikającym z umowy najmu. Wnioskodawca nabywa usługi logistyczne i usługi pakowania/rozpakowywania towarów, jednak nie ma prawa wydawać poleceń pracownikom spółek od których nabywa te usługi.

Wnioskodawca nie korzysta również z zasobów Spółki PL w sposób, który mógłby zostać uznany za przejaw prowadzenia działalności w Polsce. Personel Spółki PL działa wyłącznie na rzecz swojego pracodawcy, który odpłatnie świadczy usługi dla Wnioskodawcy. Komunikacja bezpośrednia między przedstawicielami Wnioskodawcy a pracownikami Spółki PL ma charakter wyłącznie operacyjny, tj. dotyczy ustalania sposobu świadczenia usług, a nie poleceń służbowych. Wyłącznie zarząd Spółki PL, zgodnie z zasadami wewnętrznej organizacji pracy mogą takie polecenia wydawać i skutecznie zmieniać zasady współpracy z pracownikami.

Fakt, że Wnioskodawca jest powiązany z polską Spółką PL, nie ma znaczenia dla oceny istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. TSUE w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini jednoznacznie wskazał, że kontrola kapitałowa nad podmiotem powiązanym nie jest wystarczająca do uznania, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w państwie członkowskim, w którym działa spółka zależna. W powyższym kontekście na uwagę zasługuje także wyrok w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL), w którym TSUE orzekł, iż spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży.

Potwierdzeniem tej wykładni jest również interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 czerwca 2025 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.180.2025.2.RST), w której organ podatkowy uznał, że rejestracja VAT oraz realizacja transakcji handlowych z polską spółką powiązaną nie prowadzą do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności, jeżeli podatnik nie posiada w Polsce własnych zasobów umożliwiających prowadzenie działalności.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Spółka nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności. Wszelkie decyzje o charakterze zarządczym mające wpływ na działalność Wnioskodawcy są podejmowane w Danii.

Działalność Wnioskodawcy na terytorium Polski nie wykazuje również cech organizacyjnego osadzenia. Wnioskodawca nie posiada w Polsce żadnej struktury organizacyjnej, która mogłaby zostać uznana za trwałą w rozumieniu przepisów Rozporządzenia 282/2011. Całość działalności operacyjnej, decyzyjnej i zarządczej prowadzona jest z Danii, gdzie znajduje się siedziba Wnioskodawcy oraz jej zaplecze techniczne i personalne. Czynności związane z zakupem towarów od polskich kontrahentów oraz ich dalszą sprzedażą do klientów choć formalnie dotyczą terytorium Polski, nie wiążą się z żadną fizyczną obecnością Wnioskodawcy w Polsce. Działania te mają charakter wyłącznie transakcyjny i nie prowadzą do powstania zorganizowanej, trwałej struktury umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 października 2025 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.615.2025.1.MW), w której organ uznał, że brak trwałości i samodzielności struktury wyklucza możliwość uznania, że działalność prowadzona jest w sposób zorganizowany i powtarzalny na terytorium Polski.

O stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie może również świadczyć długoterminowe korzystanie z usług Spółki PL, w sytuacji, w której Wnioskodawca nie utrzymuje ani nie planuje utrzymania na terytorium Polski żadnych struktur w zakresie zaplecza technicznego i osobowego. Relację między Wnioskodawcą a Spółką PL należy uznać za typową relację, jaka występuje między usługobiorcą i usługodawcą.

Wnioskodawca nie korzysta z żadnych usług świadczonych na jej rzecz na terytorium Polski, które byłyby konsumowane przez jakąkolwiek strukturę organizacyjną. Nie istnieje żadne miejsce, w którym Spółka mogłaby odbierać usługi, zarządzać nimi czy je wykorzystywać. Całość procesów decyzyjnych, handlowych i administracyjnych realizowana jest z Danii, przez personel zatrudniony w siedzibie Wnioskodawcy.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę na ww. wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Zdaniem TSUE, istotne z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie usług, które dla tego innego podmiotu świadczy.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa unijnego i krajowego, w szczególności art. 11 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011, a także utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz sądów administracyjnych w Polsce, należy stwierdzić, że w przypadku Wnioskodawcy nie dochodzi do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Wnioskodawca nie posiada w Polsce żadnej struktury organizacyjnej, która spełniałaby łącznie przesłanki odpowiedniego zaplecza technicznego i personalnego, wystarczającej trwałości, oraz zdolności do odbioru i wykorzystania usług świadczonych na potrzeby tego miejsca. Brak infrastruktury, brak personelu, brak tytułu prawnego do korzystania z zasobów Spółki PL, a także brak jakiejkolwiek samodzielnej aktywności operacyjnej na terytorium Polski jednoznacznie wykluczają możliwość uznania, że Wnioskodawca prowadzi tu działalność gospodarczą w sposób zorganizowany i trwały. Działalność Wnioskodawcy ogranicza się do transakcyjnego nabywania towarów od polskiego podmiotu i ich dalszej sprzedaży, przy czym wszystkie decyzje handlowe, zarządcze i operacyjne podejmowane są wyłącznie z terytorium Danii.

W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym nie dochodzi do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu przepisów Rozporządzenia 282/2011, Dyrektywy 2006/112/WE oraz zgodnie z wykładnią przyjętą w orzecznictwie TSUE i sądów administracyjnych. W konsekwencji, Spółka nie powinna być traktowana jako podmiot posiadający stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Zgodnie z art. 106ga oraz art. 106gb ust. 1 Ustawy o VAT, podatnicy będą zobowiązani do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Jednocześnie, zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 Ustawy o VAT, obowiązek ten nie będzie dotyczyć podatników, którzy nie posiadają na terytorium kraju ani siedziby działalności gospodarczej, ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym, w związku z faktem, że Wnioskodawca nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski nie będzie miał obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka (...) jest spółką utworzoną zgodnie z prawem duńskim, z siedzibą w (...) w Danii, działającą w sektorze handlu produktami spożywczymi, w szczególności mrożonymi produktami mięsnymi, rybnymi, owocami morza i warzywami. Spółka działa na rynkach międzynarodowych w Europie, Azji, Ameryce Północnej i Południowej oraz innych regionach. Wnioskodawca dysponuje w Danii pełnym zapleczem operacyjnym, obejmującym biuro, magazyny a także zaplecze personalne, zatrudniając około 100 pracowników. Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT na terytorium Polski (także dla celów transakcji międzynarodowych) od 7 września 2017 r. W Polsce działa spółka zależna (...) sp. z o.o. (Spółka PL), w pełni kontrolowana przez Wnioskodawcę, który posiada 100% jej udziałów. Spółka nie posiada oddziału przedsiębiorcy zagranicznego w Polsce. Spółka PL powołana została w celu rozwinięcia i wzmocnienia relacji Spółki z polskimi kontrahentami - zarówno producentami sprzedającymi swoje produkty Spółki, które następnie Wnioskodawca sprzedaje swoim klientom, jak i nabywcami towarów oferowanymi przez Wnioskodawcę. Spółka PL wynajmuje w Polsce lokal w którym prowadzi biuro i zatrudnia pracowników oraz współpracuje z osobami prowadzącymi jednoosobową działalność gospodarczą. Do zadań Spółki PL w szczególności należy pozyskiwanie kontrahentów - sprzedawców towarów, którymi handluje Spółka oraz potencjalnych klientów - nabywców towarów Spółki, utrzymywanie z takimi podmiotami relacji biznesowej, prezentowanie ofert handlowych na towary Spółki, przekazywanie Wnioskodawcy zapytań ofertowych, informacji handlowych i uwag od sprzedawców i nabywców towarów, koordynacja procesu nabywania i sprzedaży towarów Spółki, wsparcie Wnioskodawcy przy nabywaniu usług logistycznych i magazynowych oraz przy kontroli jakości nabywanych towarów, wsparcie przy sprawach administracyjnych związanych z importem i eksportem towarów, monitorowanie rynków i działań lokalnej konkurencji, uczestnictwo w targach i konferencjach branżowych. Działalność Wnioskodawcy w Polsce polega na tym, że Spółka nabywa towary od polskich kontrahentów i odsprzedaje je dalej do swoich klientów. Nabycie a następnie odsprzedaż towarów przez Wnioskodawcę realizowana jest w dwóch modelach: w ramach dostawy łańcuchowej, co oznacza, że towary są przemieszczane bezpośrednio z zakładu produkcyjnego bądź magazynu polskiego kontrahenta do klienta Wnioskodawcy który nabywa towary, bez fizycznego przechowywania ich przez Wnioskodawcę oraz bez konieczności angażowania jakiejkolwiek infrastruktury magazynowej na terytorium Polski lub w ramach zakupu przez Wnioskodawcę towarów od polskich sprzedawców do wynajmowanych przez Wnioskodawcę magazynów w Polsce, a następnie odsprzedaż towarów do klientów Wnioskodawcy. Wszystkie czynności związane z reklamacjami są realizowane przez Spółkę, w tym przyjmowanie zwrotów, rozliczenia finansowe oraz wysyłka towarów zastępczych. Merytoryczna ocena zasadności reklamacji dokonywana jest przez pracowników Spółki w Danii. W przypadku zwrotów towarów Spółka korzysta z podmiotów zewnętrznych. Spółka PL pełni wyłącznie rolę pośrednika, przekazując informacje między klientem zgłaszającym zwrot/reklamację a Spółką (o ile klient nie zwróci się bezpośrednio do Spółki) oraz wykonuje czynności administracyjne (takie jak przekazywanie dokumentów, udzielanie informacji i tłumaczenia), dbając jednocześnie o utrzymanie dobrych relacji biznesowych na przyszłość. Poza współpracą ze Spółką PL, Wnioskodawca nabywa w Polsce usługi magazynowe oraz logistyczne. Umowa z takimi podmiotami zawierana jest przez Spółkę. Usługi magazynowe i logistyczne są świadczone przez niezależne podmioty. Usługi magazynowania mają standardowy charakter i obejmują przechowywanie produktów spożywczych w odpowiednich warunkach, z przeznaczeniem do ich późniejszego transportu do odbiorcy. Usługa magazynowa obejmuje także mrożenie towarów dostarczanych w stanie świeżym, paletyzację oraz załadunek do samochodów ciężarowych lub kontenerów. Usługi transportowe są typowymi usługami przewozu produktów spożywczych, realizowanymi przez pojazdy zapewniające odpowiednie warunki do ich transportu. W zależności od modelu sprzedaży Spółka kontaktuje się z dostawcą usług logistycznych i zleca transport towarów od producenta do klientów (nabywcy towarów), od producenta do magazynu lub z magazynu do klienta.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT oraz czy jest zobowiązana do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.

I tak, w wyroku z 7 maja 2020 r. sygn. C-547/18 w sprawie Dong Yang Electronics TSUE stwierdził, że: „usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną”. Przy czym, Trybunał zastrzegł, że spółka zależna może stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki dominującej, ale tylko wtedy, gdy spełnione są materialne przesłanki ustanowione Rozporządzeniem, w szczególności w jego art. 11, które należy oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. W związku z tym, uznanie danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć wyłącznie od statusu prawnego zainteresowanego podmiotu. Powiązania kapitałowe nie oznaczają, same w sobie, że zaplecze polskiego podmiotu zależnego, tj. polskiej spółki powiązanej kapitałowo z zagranicznym usługobiorcą, jest bezpośrednio zależne od tego usługobiorcy, nawet wówczas, gdy podmiot ten świadczy usługi niezbędne dla wykonywania przez usługobiorcę czynności opodatkowanych w Polsce.

Z kolei w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka (...) nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizowała na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że Spółka posiada siedzibę w Danii i specjalizuje się w globalnej dystrybucji żywności do klientów B2B. Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT na terytorium Polski (także dla celów transakcji międzynarodowych). W Polsce działa spółka zależna (...) sp. z o.o. (Spółka PL), w pełni kontrolowana przez Wnioskodawcę, który posiada 100% jej udziałów. Spółka nie posiada oddziału przedsiębiorcy zagranicznego w Polsce. Spółka PL powołana została w celu rozwinięcia i wzmocnienia relacji Spółki z polskimi kontrahentami - zarówno producentami sprzedającymi swoje produkty Wnioskodawcy, które następnie Spółka sprzedaje swoim klientom, jak i nabywcami towarów oferowanymi przez Spółkę. Działalność Wnioskodawcy w Polsce polega na tym, że Spółka nabywa towary od polskich kontrahentów i odsprzedaje je dalej do swoich klientów. Zwroty i reklamacje są obsługiwane przez Spółkę. Poza współpracą ze Spółką PL, Wnioskodawca nabywa w Polsce usługi magazynowe oraz logistyczne. Usługi magazynowe i logistyczne są świadczone przez niezależne podmioty.

Należy jednak wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie jest właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości (np. biura, magazynu) ani urządzeń w Polsce. Natomiast w zakresie zaplecza osobowego Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników na podstawie umowy o pracę, umowy zlecenia, umowy o dzieło lub innych typów umów o podobnym charakterze, ani nie deleguje oraz nie planuje delegować w przyszłości swoich pracowników do Polski. Spółka nie posiada na terytorium Polski personelu działającego na podstawie udzielonego przez nią pełnomocnictwa, uprawnionego do zawierania umów w jej imieniu. Zatem mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka (...) nie posiada żadnych własnych zasobów osobowych ani technicznych na terytorium Polski.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie Spółka co prawda nabywa na terytorium Polski m.in. usługi od Spółki PL, jednak jak wynika z wniosku Spółka nie sprawuje kontroli nad pracownikami Spółki PL. Personel Spółki PL odpowiada przed własnym pracodawcą, a Spółka nie ma uprawnień do bezpośredniego wpływania na zakres obowiązków pracowników Spółki PL. Współpraca spółek oparta jest o umowę o świadczenie usług i rozliczna na podstawie wystawianych faktur. Charakter nabywanych usług wymaga kontaktu Spółki i personelu Spółki PL w celu prawidłowego świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy. Współpraca z personelem Spółki PL jest konsekwencją specyfiki nabywanych usług i nie można jej porównać do zarządzania lub kontroli nad własnym personelem Wnioskodawcy. Spółka PL ani jej pracownicy i współpracownicy, nie są umocowani do zawierania umów sprzedaży bądź zakupu towarów w imieniu i na rzecz Spółki. Wszystkie zakupy i sprzedaże realizowane są bezpośrednio przez Spółkę, a decyzje w takich sprawach podejmowane są w siedzibie Wnioskodawcy w Danii. Kontakt z pracownikami Spółki PL odbywa się wyłącznie w celu realizacji zakontraktowanych usług. Nadzór nad wykonaniem usług prowadzony jest na poziomie Spółki (a nie na poziomie pracowników) i opiera się na zawartej umowie oraz przepisach prawa. Spółka nie ma możliwości zarządzania ani dysponowania majątkiem Spółki PL, ani też nie ma wpływu na jej pracowników lub współpracowników. Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli, nadzoru ani nie wywiera wpływu na zasoby techniczne/rzeczowe Spółki PL. W odniesieniu do nabywanych usług magazynowych i logistycznych, Spółka wskazała, że usługi magazynowania mają standardowy charakter i obejmują przechowywanie produktów spożywczych w odpowiednich warunkach, z przeznaczeniem do ich późniejszego transportu do odbiorcy. Usługi transportowe są typowymi usługami przewozu produktów spożywczych. Spółka nie ma wpływu na pracowników usługodawców. Spółka ustala jedynie warunki handlowe z usługodawcami oraz przekazuje im informacje o towarach, a także o warunkach, w jakich produkty spożywcze powinny być transportowane lub przechowywane, aby zapobiec ich zepsuciu. Spółka nie ma prawa decydować o powierzchni magazynowej ani o rozmieszczeniu towarów, ani też prawa do zarządzania przestrzenią magazynową. Spółka ma wyłącznie prawo do organizowania wydań towarów z magazynu zgodnie ze swoją wolą, na zasadach takich jak (...) itp. Spółka ma ograniczony dostęp do magazynów, ponieważ nie są one jej własnością i przechowywane są w nich towary należące do innych podmiotów. Przestrzeń magazynowa nie jest określona ani znana Spółce, gdyż odpowiada za nią dostawca usług magazynowych. Dostęp do magazynów podlega pełnej kontroli, a towary przechowywane w magazynach znajdują się pod nadzorem Inspekcji Weterynaryjnej. Swobodny dostęp jest niemożliwy. Tym samym należy wskazać, że Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi i technicznymi/rzeczowymi usługodawców wykorzystywanymi do świadczenia usług na jej rzecz.

W konsekwencji Spółka nie posiada żadnego zaplecza personalnego ani technicznego na terytorium Polski oraz nie posiada kontroli nad zapleczem ww. usługodawców (Spółki PL oraz podmiotów świadczących usługi magazynowe i logistyczne) porównywalnej do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Zatem należy stwierdzić, że nie została spełniona jedna z podstawowych przesłanek istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie jest właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości ani urządzeń w Polsce oraz nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Spółka nie sprawuje również kontroli nad zapleczem osobowym/technicznym/rzeczowym usługodawców. Dodatkowo decyzje zarządcze i biznesowe dotyczące działalności operacyjnej oraz globalnej strategii są podejmowane przez zarząd spółki w jej siedzibie w Danii, z udziałem kadry kierowniczej odpowiedzialnej za kluczowe działy firmy. Spółka w Danii dysponuje pełnym zapleczem operacyjnym, obejmującym biuro, magazyny a także zaplecze personalne, zatrudniając około 100 pracowników. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że jest spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

Ponadto, stosownie do orzeczenia TSUE z 7 maja 2020 r. w sprawie C‑547/18, spółka mająca siedzibę w jednym państwie nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie, tylko ze względu na fakt, iż posiada tam spółkę zależną wspierającą jej działalność. Trybunał wskazał, że „(…) art. 44 dyrektywy 2006/12 oraz art. 11 ust. 1 i art. 22 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011 należy interpretować w ten sposób, że usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki z siedzibą w państwie trzecim z samego faktu, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną, oraz że usługodawca ten nie jest zobowiązany do badania, w celu dokonania takiej oceny, stosunków umownych łączących te dwa podmioty”.

W przypadku posiadania w Polsce spółki zależnej przez spółkę dominującą istotna jest analiza wszystkich przesłanek, przede wszystkim ustanowionych rozporządzeniem wykonawczym nr 282/2011 i jego art. 11. Przesłanki te należy oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej, gdyż uwzględnienie rzeczywistości gospodarczej i handlowej stanowi podstawowe kryterium dla stosowania wspólnego systemu VAT.

Jednakże powiązania kapitałowe nie oznaczają, same w sobie, że zaplecze polskiego podmiotu zależnego, tj. polskiej spółki powiązanej kapitałowo z zagranicznym usługobiorcą, jest bezpośrednio zależne od tego usługobiorcy, nawet wówczas, gdy podmiot ten świadczy usługi niezbędne dla wykonywania przez usługobiorcę czynności opodatkowanych w Polsce.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka (...) nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Przechodząc do Państwa wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, Spółka nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis art. 106gb ust. 4 ustawy który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Państwa Spółka, jak ustaliłem w niniejszej interpretacji, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie jest zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.

Tym samym stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie jest zobowiązana do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.